VI SA/Wa 1717/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 5 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. GmbH z siedzibą w L. (Niemcy) na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia odrzucić skargę Postanowieniem z [...] maja 2019 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD" lub "organ") stwierdził niedopuszczalność odwołania D. z siedzibą w L. (Niemcy), (dalej "spółka" lub "skarżąca"), od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2018 r. nr [...] o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w wysokości 3.100 zł (słownie: trzy tysiące sto złotych). Na ww. postanowienie pełnomocnik spółki adwokat W. D. wniósł 1 lipca 2019 r. skargę w formie elektronicznej bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem poczty e-mail na adres: [email protected]. Sąd przekazał otrzymaną skargę do GITD z informacją o treści art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej "P.p.s.a.". W odpowiedzi organ przesłał kompletne i uporządkowane akta administracyjne wraz z odpowiedzią na skargę, wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Natomiast skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu, o czym stanowi art. 54 § 1a P.p.s.a. Przepis ten został dodany ustawą z dnia 12 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 934) i wszedł w życie 31 maja 2019 r. Powyższe oznacza, że po 31 maja 2019 r. skarżący może wnieść skargę do sądu administracyjnego w tradycyjnej formie papierowej albo w formie dokumentu elektronicznego za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej. Przepisy nie przewidują możliwości skutecznego wniesienia skargi w formie dokumentu elektronicznego za pośrednictwem innej formy komunikacji elektronicznej, jak tylko i wyłącznie za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej. W rozpoznawanej sprawie skarga w formie dokumentu elektronicznego została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika 1 lipca 2019 r. za pośrednictwem poczty e-mail, a więc już w dacie obowiązywania przepisu art. 54 § 1a P.p.s.a., który jak było wyżej wspomniane wszedł w życie 31 maja 2019 r. Z tego względu nie można uznać, że skarga została wniesiona skutecznie. Tym samym należy uznać ją za niedopuszczalną. Podkreślić bowiem należy, że przesłanki dopuszczalności mogą być ujmowane zarówno w szerszym, jak i węższym rozumieniu. W znaczeniu szerszym przez przesłanki dopuszczalności zaskarżenia należy rozumieć wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawne do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś, Warszawa 2016, s. 525). Należy również zwrócić uwagę, że skarżąca jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem (k. 10 i 11). Od profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, czy też radcą prawną, oczekuje się, by należycie reprezentował swojego mocodawcę i orientował się w obowiązujących przepisach prawa. Podkreślenia zaś wymaga, że strona reprezentowana w postępowaniu przez pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy, i to ona ponosi odpowiedzialność związaną z wyborem podmiotu, któremu zleciła pomoc prawną. Oznacza to, że skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań i zaniechań obciążają stronę, którą reprezentuje (por. J. Drachal, J. Jagielski, M. Cherka [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 216; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 1999 r., sygn. akt III CKN 76/99, LEX nr 36481). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.