VI SA/Wa 1721/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi S. Ł. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oddala skargę VI SA/Wa 1721/08 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2008 roku Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 kpa oraz art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. Nr 145, poz. 1221). po rozpatrzeniu odwołania S. Ł. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2008 r. cofającą licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie, organ odwoławczy wyjaśnił, iż S. L. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2007 roku sygn. akt [...] za czyn z art. 178 a § 2 k.k., a więc za przestępstwo umyślne. Organ wskazał, iż przepis art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia nie zawiera żadnego katalogu przestępstw umyślnych, których popełnienie, potwierdzone prawomocnym wyrokiem skazującym, skutkuje cofnięciem licencji. Zatem popełnienie każdego przestępstwa umyślnego, za które skazanie nie uległo zatarciu, stanowi spełnienie przesłanki określonej w art. 31 ust 2 pkt 1 cyt. ustawy a decyzja wydana na podstawie ww. przepisów ma charakter związany. Organ podkreślił, iż z przepisów ustawy wynika, wprost, że skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne, powoduje, że strona nie spełnia jednego z istotnych, ustawowo określonych wymogów do zachowania tej licencji i stanowi samoistną przesłankę jej cofnięcia. Nie mają znaczenia dowodowego okoliczności, że strona ma nienaganną opinię i do tej pory popełniła tylko to jedno przestępstwo, swoje obowiązki wykonywała sumiennie, a w wyniku wydania dla niej negatywnej decyzji utraci źródło utrzymania. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. L., zwany dalej skarżącym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, wstrzymanie ich wykonania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz zarzut naruszenia prawa procesowego tj. art. 7, art.10 § 1, art. 77 § 1 kpa. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., że sam fakt skazania za przestępstwo umyślne nie może przesądzać o cofnięciu licencji, jeżeli inne przesłanki, takie jak dobra opinia z miejsca pracy i komisariatu Policji czy dotychczasowa niekaralność wskazują, iż skarżący spełnia warunki do jej posiadania. Popełnione przestępstwo jest jedynie występkiem, a praca ochroniarza stanowi jedyne źródło utrzymania rodziny. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. Nr 145, poz. 1221) w myśl, którego Komendant Wojewódzki Policji, cofa licencję pracownika ochrony, jeśli ten przestanie spełniać między innymi warunek określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy - to jest warunek niekaralności za przestępstwo umyślne. Przepis ten jest jednoznaczny i w nie dopuszcza możliwości innego rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2007 roku sygn. akt [...] za występek z art. 178 a § 2 k.k. a więc, przestępstwo popełnione z winy umyślnej, jest niesporny. Przepis art. 26 ust. 2 pkt 5 nie zawiera katalogu przestępstw, wymaga natomiast od kandydata na pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia wyłącznie nieskazania za przestępstwo umyślne. Prawomocne skazanie za takie przestępstwo jest samodzielną przesłanką cofnięcia licencji. Podkreślić należy, iż zarówno koncesjonowanie działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług ochrony osób i mienia, jak i jej kontrolowanie oraz łączące się z tym obowiązki i uprawnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji, wiążą się ściśle z charakterem i specyfiką tej działalności. Ochrona osób i mienia realizowana jest, bowiem w formie bezpośredniej ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego. Pracownikowi ochrony w wykonywaniu zadań przysługuje szereg praw, w tym m.in. prawo do legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości, stosowanie środków przymusu bezpośredniego, a nawet użycie broni palnej (art. 36 omawianej ustawy). Ochronie mogą też podlegać obiekty ważne dla obronności, interesu gospodarczego państwa, bezpieczeństwa publicznego i innych ważnych interesów państwa (art. 5). Z tego punktu widzenia nie budzi jakichkolwiek wątpliwości wymaganie dawania rękojmi należytego wykonywania zawodu, nie tylko w postaci posiadania odpowiednich kwalifikacji, weryfikacji ich zdolności do pracy na podstawie badań lekarskich i psychologicznych, ale przede wszystkim niekaralności za przestępstwa umyślne. Z uwagi na specyfikę wykonywanej funkcji, wiążącej się z dużym ryzykiem oraz konieczność zagwarantowania zaufania publicznego, zawód pracownika ochrony powinien odznaczać się szczególną przejrzystością, a osoby go wykonujące winne być bez zarzutu. Służy temu m.in. wymóg uzyskania licencji pracownika ochrony pierwszego i drugiego stopnia (art. 26-29 ustawy). W tym też kontekście należy rozpatrywać cofnięcie licencji pracownika ochrony pierwszego stopnia. W niniejszej sprawie jedyną i wystarczającą przesłanką cofnięcia licencji jest skazanie skarżącego za przestępstwo umyślne. Na cofnięcie licencji nie ma wpływu zarówno pozytywna opinia z miejsca pracy czy zamieszkania jak również dotychczasowa niekaralność oraz sytuacja rodzinna skarżącego. W zaistniałym stanie faktycznym organ może jedynie stwierdzić, że skarżący, jako osoba skazana za przestępstwo umyślne, przestaje spełniać warunek niekaralności, wymagany w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy, a następnie na podstawie art. 31 ust. 2 pkt 1 wydać decyzję o cofnięciu licencji. Decyzje takie są decyzjami związanymi, co oznacza, iż organ nie posiada luzu decyzyjnego pozwalającego na wybór w sposobie rozstrzygnięcia. Ustawodawca nie przewidział, bowiem, w takim przypadku możliwości innego rozstrzygnięcia i cofnięcie licencji następuje obligatoryjnie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2008 roku sygn. akt VI SA/Wa 220/05 LEX 183641). Sąd nie podzielił zarzutów naruszenia przez organy administracji zasad postępowania administracyjnego tj. art.7, 10 i 77 kpa. Jak już wskazano wyżej decyzja wydana w przedmiotowej sprawie ma charakter uznania związanego. Zatem sama ustawa wyłącza po stronie organu możliwość stosowania uznania administracyjnego, o jakim mowa w art. 7 kpa. W przedmiotowej sprawie, w sytuacji niespełnienia przez skarżącego wymogu niekaralności potwierdzonego prawomocnym wyrokiem skazującym za popełnienie występku umyślnego, a więc w sytuacji, kiedy nie daje on gwarancji prawidłowego wykonywania zawodu, organ cofający licencję nie może przedłożyć interesu indywidualnego nad interes społeczny z uwagi na związanie przepisami omawianej ustawy. Skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 10 kpa nie wskazał, na czym naruszenie to miało polegać. Art.10 kpa ustanawia ogólna zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Z zasady tej wynikają dla organu administracji konkretne obowiązki, a mianowicie zagwarantowanie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zagwarantowanie stronie przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Należy podkreślić, iż organ uczynił zadość tym wymaganiom. Skarżący został zawiadomiony pismem z dnia [...] lutego 2008 r. o wszczęciu postępowania, zawiadomienie to równocześnie informowało skarżącego o przysługujących mu, a wynikających z treści powołanego artykułu, prawach. Jak wynika z akt administracyjnych organ zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, tym samym za niezasadny należy uznać także zarzut naruszenia art. 77 kpa. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.