VI SA/Wa 1721/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z wykazu osób uprawnionych do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. o wykreśleniu P. T. (dalej: skarżący, strona) z wykazu osób uprawnionych do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o charakterystyce energetycznej budynków (Dz. U. poz. 1200 z późn. zm., zwanej dalej "ustawą"). Podstawą prawną rozstrzygnięcia był przepis art. 21 pkt 2 w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy, natomiast faktyczną – nieprawidłowości stwierdzone przy weryfikacji świadectw charakterystyki energetycznej części budynku o numerach: [...] oraz [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa, na skutek wszczętego z urzędu postępowania w sprawie utraty uprawnień do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej, orzekł o wykreśleniu Pana P. T., urodzonego dnia [...] r. w [...], z wykazu osób uprawnionych do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy. P. T. złożył w dniu 27 stycznia 2017 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wyjaśnił przyjętą metodologię wyliczeń w odniesieniu do każdego ze stwierdzonych błędów. Podkreślił, że ewentualne pomyłki nie wpłynęły na wynik końcowy. Ponadto zarzucił przekroczenie oceny rażącego i oczywistego błędu, negując, aby taki zaistniał, a zatem nie powinno dojść do odebrania skarżącemu uprawnień do wykonywania zawodu. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy, minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, przy użyciu systemu teleinformatycznego, dokonuje weryfikacji świadectw charakterystyki energetycznej pod kątem prawidłowości i rzetelności ich sporządzenia oraz biorąc pod uwagę przepisy techniczno-budowlane oraz zasady wiedzy technicznej. Przedmiotowa weryfikacja odbyła się po uprzednim losowaniu, przeprowadzonym w systemie teleinformatycznym w dniu [...] marca 2016 r. W ramach realizacji ww. zadań zostały wylosowane dwa świadectwa charakterystyki energetycznej części budynku o numerach: [...] i [...]. Oba świadectwa zostały zweryfikowane równolegle i charakteryzowały, się bardzo dużym podobieństwem, obejmującym również takie same błędy stwierdzone w obu świadectwach. W związku z tym wymienione świadectwa zostały włączone równolegle, jako dowody w postępowaniu weryfikacyjnym. W ramach ponownego rozpatrzenia sprawy, na podstawie weryfikacji, o której mowa powyżej, w świadectwach charakterystyki energetycznej części budynku o numerach: [...] i [...] ponownie stwierdzono następujące nieprawidłowości: w pozycji Obliczeniowa roczna ilość zużywanego nośnika energii lub energii przez budynek nieprawidłowo określono ilość nośnika energii zużywanego na potrzeby przygotowania ciepłej wody użytkowej. Przy uwzględnieniu wartości opałowej gazu ziemnego, wskazanej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tj. 34,39 MJ/m3, wartość obliczeniowa rocznej ilości zużywanej energii (na skutek błędnego obliczenia wartości rocznego zapotrzebowania na energię użytkową dostarczaną do budynku lub części budynku dla systemu przygotowania ciepłej wody użytkowej Qw, nd), stanowi dla świadectwa [...] - 0,28 % wartości prawidłowej (0,095 kWh/m2.rok, wobec prawidłowej wartości obliczeniowej w wysokości 33,16 kWh/m2.rok), natomiast dla świadectwa [...] - 0,56 % wartości prawidłowej (0,191 kWh/m2.rok, wobec prawidłowej wartości obliczeniowej w wysokości 33,16 kWh/m2.rok) co w ocenie organu, stanowi rażący i oczywisty błąd merytoryczny. Organ podkreślił, że przy sporządzaniu świadectw charakterystyki energetycznej, wartość rocznego zapotrzebowania na energię użytkową dostarczaną do budynku lub części budynku dla systemu przygotowania ciepłej wody użytkowej Qw, nd, oblicza się zgodnie ze wzorem 61, umieszczonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 27 lutego 2015 r. w sprawie metodologii wyznaczania charakterystyki energetycznej budynku lub części budynku oraz świadectw charakterystyki energetycznej (Dz. U. poz. 376, zwanym dalej metodologią). Wzór ten, określony w punkcie 5.3. załącznika nr 1 do metodologii, wskazuje jednoznacznie na sposób obliczania przedmiotowego parametru, jak również jednoznacznie wskazuje na odwołania dotyczące wartości jednostkowego dobowego zapotrzebowania na ciepłą wodę użytkową Vw,i (wartości określone w tabeli 27 metodologii), które w przypadku budynku mieszkalnego wielorodzinnego (przy rozliczeniu według indywidualnego zużycia) wynosi 1,6 dm3/(m2.doba). Nadto organ wskazał, iż przy sporządzaniu świadectw charakterystyki energetycznej nie ma możliwości stosowania alternatywnych metod obliczania zużycia ciepłej wody użytkowej, do tej wskazanej powyżej. Wskazane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy informacje, dotyczące możliwości obliczania przedmiotowego zużycia wody wg Normy PN-92/B-01706 Instalacje wodociągowe - Wymagania w projektowaniu, przy sporządzaniu świadectw charakterystyki energetycznej, nie znajduje podstaw w obowiązującym w Polsce porządku prawny. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. z 2015, poz. 1483), Polskie Normy mogą być powoływane w przepisach prawnych po ich opublikowaniu w języku polskim. Powołanie w akcie prawnym określonej Polskiej Normy oznacza, że powinna ona być stosowana przez podmioty, których ta norma dotyczy, w zakresie, w jakim ją powołano w tym akcie prawnym. Organ zwrócił uwagę, iż w świetle rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422, zwanego dalej rozporządzeniem), które to przepisy poprzez załącznik nr 1 powołują szereg Polskich Norm, norma PN-92/B-01706 Instalacje wodociągowe - Wymagania w projektowaniu, powołana została w zakresie pkt 2.1; 2.3; 2.4.1; 2.4.3-2.4.5; 3.1.1-3.1.3; 3.1.5; 3.1.7; 3.2.2; 3.2.3; 3.3; 4.1; 4.2 i 4.4-4.6., natomiast punkt 3.2.1. Urządzenia do centralnego przygotowania ciepłej wody, w którym to punkcie wskazano normowe dobowe zużycie ciepłej wody użytkowej w ujęciu na jednego mieszkańca, nie został powołany w przepisach rozporządzenia. Minister zaznaczył ponadto, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia, jego przepisy stosuje się, przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2, a nie przy sporządzaniu świadectw charakterystyki energetycznej (poza sytuacją, w której przepisy metodologii wskazują na odpowiednie stosowanie rozporządzenia). Osoba sporządzająca świadectwa charakterystyki energetycznej ponosi wyłączną odpowiedzialność za poprawność sporządzanych przez siebie obliczeń. Jednocześnie odpowiedzialność za błędnie przeprowadzone obliczenia nie może być przenoszona na dostawców oprogramowania wspomagającego wyznaczanie charakterystyki energetycznej. Pomijając kwestię występowania możliwych błędów programów, wyniki obliczeń specjalnych programów będą zawsze odpowiednie do przyjętych kryteriów i wprowadzonych danych wejściowych, za co odpowiedzialność ponosi wyłącznie użytkownik tychże programów. Niezależnie od technicznych możliwości tzw. sprawdzenia błędów przez program, osoba sporządzająca świadectwo charakterystyki energetycznej, powinna we własnym zakresie zweryfikować słuszność uzyskanych wyników. Organ podkreślił, iż użytkowanie oprogramowania nie zwalnia użytkownika z posiadania i stosowania wiedzy inżynierskiej/specjalistycznej oraz rozumienia zjawisk fizycznych występujących w budynkach. Zwrócił uwagę, że w weryfikowanych świadectwach charakterystyki energetycznej, skarżący nie zweryfikował jednoznacznie błędnych, niemożliwych do uzyskania przez oceniany budynek wartości zużycia gazu ziemnego na potrzeby przygotowania ciepłej wody użytkowej w wysokości 0,01-0,02m3/(m2.rok) i tak: - w pozycji Ocena charakterystyki energetycznej części budynku wartości wskaźników zapotrzebowana na energię w przypadku obu omawianych świadectw są (na skutek błędnego obliczenia wartości rocznego zapotrzebowania na energię użytkową dostarczaną do budynku lub części budynku dla systemu przygotowania ciepłej wody użytkowej Qw,nd, co wskazano powyżej) znacznie zaniżone. Przy założeniu poprawności pozostałych obliczeń, przyjmując prawidłowe wartości parametru Qw,nd (dla świadectwa [...]: 1709,51 kWh/rok zamiast 5,90 kWh/rok oraz dla świadectwa [...]: 1751,08 kWh/rok zamiast 8,85 kWh/rok), wartości parametrów EU, EK, oraz EP będą wyższe o 60%. Powyższe postępowanie i znaczące zaniżenie kluczowych parametrów świadectw charakterystyki energetycznej stanowi rażący i oczywisty błąd merytoryczny; - wartość pozycji Jednostkowa wielkość emisji CO2 w obu ocenianych świadectwach została wyznaczona nieprawidłowo, na skutek błędnego wyznaczenia ww. wartości rocznego zapotrzebowania na energię użytkową dostarczaną do budynku lub części budynku dla systemu przygotowania ciepłej wody użytkowej Qw,nd i związanej z nią wartością rocznego zapotrzebowania na energię końcową dostarczaną do budynku lub części budynku dla systemu przygotowania ciepłej wody użytkowej Qk,w; - w pozycji Temperatury wewnętrzne w części budynku w zależności od stref ogrzewanych, w obu omawianych świadectwach charakterystyki energetycznej podano jedną liczbę, bez uwzględnienia jednostek. Przy założeniu, że omawiana liczba wyrażona jest w stopniach Celsjusza, brakuje temperatury wymaganej dla łazienek, zgodnie z § 134 ust. 2 rozporządzenia. Wobec przesłanych wyjaśnień, zgodnie z którymi różnica 0,41°C, nie wpływa, aż tak na zużycie energii na cele CO, stąd przyjąłem ostrożniej dla całości 20,00°C, należy jednoznacznie podkreślić, że zgodnie z przepisami metodologii, w obliczeniach dotyczących całkowitej ilości ciepła przenoszonego ze strefy ogrzewanej w n-tym miesiącu roku QH,ht,s,n konieczne jest uwzględnienie parametru ϴint,s,H będącego średnią temperaturą wewnętrzną w strefie ogrzewanej, wyznaczoną według Polskiej Normy dotyczącej energetycznych właściwości budynków - obliczanie zużycia energii na potrzeby ogrzewania i chłodzenia. Wpisanie wartości temperatury dla jednej wybranej strefy ogrzewanej w budynku niewątpliwie nie spełnia tego warunku, co stanowi rażący i oczywisty błąd merytoryczny; - w pozycji Przegrody części budynku, w obu omawianych świadectwach nieprawidłowo wskazano wymaganą wartość współczynnika przenikania ciepła przegrody dla ściany wewnętrznej, która powinna odpowiadać wartości określonej w załączniku nr 2 w pkt 1.1 rozporządzenia, na dzień sporządzania świadectwa charakterystyki energetycznej. Wartość dotycząca ściany wewnętrznej nie odpowiada żadnej wartości wymaganej wyszczególnionej w rozporządzeniu dla tej przegrody. Należy zatem jednoznacznie stwierdzić, że wymagany współczynnik przenikania ciepła tej przegrody Uc(max) nie został przyjęty zgodnie z pkt 1.1 załącznika nr 2 do rozporządzenia. W powyższym zakresie organ przyjął wyjaśnienia strony o pomyłce pisarskiej, nie mającej istotnego wpływu na pozostałą część obliczeń; - organ wskazał, że w decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., błędnie zinterpretował oceniane wyniki, wskazując na wyraźne stosowanie odnawialnych źródeł energii w częściach budynku, których te świadectwa dotyczą. Podkreślił, że interpretacja ta opierała się na skrajnie niskim wyniku zużycia energii na potrzeby związane z przygotowaniem ciepłej wody użytkowej, który - gdyby był poprawny - wskazywałby jednoznacznie na stosowanie odnawialnych źródeł energii. Powyższe nie zaważyło jednak na ogólnej ocenie sporządzonych świadectw charakterystyki energetycznej; • wątpliwość stanowi przyjęcie w ocenianych świadectwach różnych wartości parametru tel=4592 h/rok ([...]) oraz tel=3696 h/rok ([...]) (dotyczącego czasu działania pomp obiegowych w systemie ogrzewania). Mając na uwadze fakt, że obydwa oceniane lokale znajdują się w tym samym budynku, wartości te przypuszczalnie powinny być równe. Podkreślić należy, że wątpliwość ta nie miała wpływu na wydanie niniejszej decyzji. Minister wskazał, iż weryfikacja świadectw charakterystyki energetycznej części budynku o nr [...] i [...] stanowiła podstawę do wezwania skarżącego w dniu 12 września 2016 r., do przekazania danych i dokumentów, branych pod uwagę przy sporządzaniu ww. świadectw. W odpowiedzi na wezwanie przesłał on kilkukrotnie drogą mailową wyjaśnienia oraz dokumentację. Wyjaśnienia z dnia 22 września 2016 r. zawierają ponadto informacje o systemach ogrzewania oraz przygotowania ciepłej wody użytkowej, które są sprzeczne zarówno z opisem zawartym w weryfikowanych świadectwach charakterystyki energetycznej, jak i treścią późniejszych wiadomości przesłanych przez strone (wyjaśnienia z dnia 22 września 2016 r. wskazują między innymi na zastosowanie w budynku, nie indywidualnych kotłów gazowych, a lokalnej kotłowni gazowej). Końcowo organ podkreślił, że wyżej wymienione błędy, mają charakter rażących i oczywistych i powinny stanowić podstawę do wydania decyzji o wykreśleniu osoby sporządzającej świadectwo, z wykazu osób uprawnionych do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy. Strona wniosła od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1483) w związku z § 113 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002. r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) oraz załącznikiem do tego rozporządzenia Ministra Infrastruktury zawierającym (w punkcie 4.) wciąż aktualne odesłanie do normy PN-B-01706:1992, poprzez pominięcie, że w świetle tych przepisów - również norma PN-B-01706:1992 jest regulacją powszechnie obowiązującą na terytorium RP, a nawet więcej - jest ona aktem w sposób szczególny regulującym projektowanie instalacji wodociągowych; - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 16 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych poprzez jego niezastosowanie, pomimo że w myśl tego (obowiązującego) przepisu instalacja centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej wraz z odnośnymi urządzeniami ma być przede wszystkim zgodna z "założeniami projektu" i "instrukcjami użytkowania"; - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 5 ust. 1 i 2 pkt 5 oraz § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, poprzez pominięcie tych przepisów, mimo iż - według nich - instalacje centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej podlegają obligatoryjnie okresowemu sprawdzeniu pod kątem "wartości użytkowej" i "sprawności technicznej" instalacji; - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 290 (w skrócie "Prawo budowlane") i art. 20 ust. 4 tej ustawy poprzez ich niezastosowanie, a tym samym zmarginalizowanie roli projektanta opracowującego projekt budowlany w sposób zgodny z "wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej" oraz pominięcie, że to projektant w pierwszej linii składa zapewnienie o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, a nawet może samodzielnie zdecydować o odstępstwach od wcześniej zatwierdzonego projektu (o czym jest z kolei mowa w art. 36a Prawa budowlanego i – odpowiednio - w art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o charakterystyce energetycznej budynków, Dz. U. poz. 1200 z późn. zm.); - naruszenie kolejnej grupy przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 2 punkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o charakterystyce energetycznej budynków (Dz. U. poz. 1200 z późn. zm.) w związku z art. 21 punkt 2 tej ustawy oraz art. 15 ustęp 1 i ustęp 2 punkty 3 i 4 tej ustawy, poprzez nieuprawnioną, rozszerzającą interpretację hipotez pierwszych wymienionych tu przepisów (czyli art. 2 pkt 3 i art. 21 pkt 2) oraz pominięcie na gruncie ostatnio powołanych przepisów, że raz "metodologia jest w nich wymieniona jako akt wykonawczy przewidziany do uchwalenia (tak: ustęp 1), a innym razem jako zbiór wskaźników i parametrów wymagających uwzględnienia przy wykonaniu przez Ministra delegacji ustawowej (tak: ustęp 2 pkt 3 i 4), co pokazuje, że "to samo" jest niejako definiowane przez "to samo", b) art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o charakterystyce energetycznej budynków poprzez wadliwe przyjęcie na potrzeby skarżonej decyzji z dnia [...].12.2016 r. wyższego całkowitego zapotrzebowania na energię niż rzeczywiście i formalnie "niezbędne", a równocześnie poprzez zinterpretowanie definicji z art. 2 pkt 3 metodą wykładni systemowej w sytuacji gdy jej literalne brzmienie faktycznie nie budzi wątpliwości, c) punktu 7.2.2.2 Załącznika 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 27.02.2015 r. w sprawie metodologii wyznaczania charakterystyki energetycznej budynku lub części budynku oraz świadectw charakterystyki energetycznej w kontekście: - § 113 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) oraz - załącznika nr 1 (pod tytułem "WYKAZ POLSKICH NORM POWOŁANYCH W ROZPORZĄDZENIU") do tego (wcześniejszego) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. oraz - ciągle figurującej w tym załączniku normy PN-B-01706:1992, które to naruszenie polega z kolei na nierozstrzygnięciu przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa kolizji, jaki krajowy przepis rozporządzenia wykonawczego zastosować na gruncie skarżonej decyzji z dnia [...].12.2016 r., a który wyeliminować i dlaczego akurat ten pozostawić, a inny pominąć, podczas gdy właściwe przepisy Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19.05.2010 r. nr 2010/31/UE w sprawie charakterystyki energetycznej budynków mają następujące brzmienie: - Charakterystyko energetyczna budynków powinna być obliczana na podstawie metodologii, (punkt 9 preambuły Dyrektywy), - Regularne... przeglądy systemów ogrzewania ... przez wykwalifikowany personel przyczyniają się do utrzymania ich poprawnej regulacji zgodnie ze specyfikacją wyrobu, i w ten sposób zapewniają ich optymalne funkcjonowanie z punktu widzenia środowiska, bezpieczeństwa i energii. Niezależna ocena całego systemu ogrzewania (...) powinna być przeprowadzana w regularnych odstępach czasu ... (punkt 26 preambuły Dyrektywy), - Wspólne podejście do certyfikacji energetycznej budynków oraz do przeglądów systemów ogrzewania (...), przeprowadzanych przez wykwalifikowanych lub akredytowanych ekspertów o niezależności gwarantowanej na podstawie obiektywnych kryteriów, przyczyni się do wyrównania reguł w zakresie wysiłków czynionych przez państwa członkowskie w celu oszczędności energii w sektorze budowlanym i wprowadzi przejrzystość dla przyszłych właścicieli lub użytkowników w zakresie charakterystyki energetycznej na wspólnotowym rynku nieruchomości. Celem zapewnienia wysokiej jakości świadectw charakterystyki energetycznej oraz przeglądów systemów ogrzewania (...) powinien zostać ustanowiony niezależny mechanizm kontroli (punkt 27 preambuły Dyrektywy). -... W przypadku budynków nowych państwa członkowskie zapewniają, aby przed rozpoczęciem budowy zostały rozważone i wzięte pod uwagę, o ile są dostępne, techniczne, środowiskowe i ekonomiczne możliwości realizacji wysoko efektywnych systemów alternatywnych, takich jak wymienione poniżej: ... ogrzewanie... lokalne lub blokowe, szczególnie jeżeli opiera się całkowicie lub częściowo na energii ze źródeł odnawialnych (art. 6 ust. 1 podpunkt c Dyrektywy); Możliwe skutki świadectw charakterystyki energetycznej w kwestii ewentualnych postępowań prawnych rozstrzyga się zgodnie z krajowymi przepisami (art. 12 ust. 7 Dyrektywy); d) art. 36 ust. 1 ustawy Cheb w związku z art. 21 pkt 2 tej ustawy oraz par. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 17.02.2015 r. w sprawie sposobu dokonywania i szczegółowego zakresu weryfikacji świadectw charakterystyki energetycznej oraz protokołów z kontroli systemu ogrzewania lub systemu klimatyzacji (Dz. Ust. z 24.02.2015, poz. 246), i normą PN-B-01706:1992, polegające na pominięciu w treści skarżonej decyzji art. 26 pkt 1 ustawy Cheb, pomimo że - zgodnie z art. 26 pkt 1 i art. 36 ustroi - jeszcze we wcześniejszym stadium niniejszego postępowania administracyjnego winna się odbyć weryfikacja "protokołu kontroli systemu ogrzewania" pod kątem "rażących i oczywistych błędów" oraz – dodatkowo - powinna mieć miejsce wszechstronna analiza warunków techniczno-prawnych właściwych dla danego przypadku; e) art. 37 ustawy Cheb (w brzmieniu obowiązującym na dzień (w brzmieniu obowiązującym na dzień sporządzenia dwóch świadectw zakwestionowanych w decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r.) poprzez pominięcie celu wszelkich ww. przepisów wykonawczych, jakim jest zapewnienie przez Ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa skuteczności weryfikacji świadectw charakterystyki energetycznej oraz protokołów z kontroli systemu ogrzewania lub systemu klimatyzacji oraz uwzględnienie wymagań w zakresie prawidłowego sporządzenia tych świadectw lub protokołów. - naruszenie przepisów procedury administracyjnej mające istotny wpływ na wynik sprawy to jest art. 7. art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1. art. 80. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez: - niewzięcie przez organ pod uwagę ogólnych zasad postępowania administracyjnego (pkt 2 i 5 uzasadnienia), - niewskazanie przez organ faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także - niewyjaśnienie podstawy prawnej skarżonej decyzji i nie przytoczenie wszystkich przepisów prawa oraz obowiązujących Polskich Norm (w tym w szczególności PN-B-01706:1992), jak również - swoiste "przerzucenie" na skarżącego ciężaru dowodu w tym zakresie. Następnie skarżący zgłosił wnioski dowodowe, żądając: 1. wciągnięcia do materiału dowodowego części projektu budowlanego w zakresie "Część instalacyjna sanitarna" - na okoliczność wykazania, że skarżący brał pod uwagę Projekt budowlany sporządzając świadectwa charakterystyki energetycznej; 2. wyznaczenia biegłego z zakresu sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej na okoliczność ustalenia, czy przy: - wskazanych w programie Arcadia Termo parametrach, - właściwej normie PN-B-01706:1992 i innych normach technicznych stosowanych przez projektantów, - danych projektowych, - konkretnej funkcjonalności, technologii oraz stanie instalacji i urządzeń, przedmiotowe lokale, do których odnoszą się świadectwa nr [...] i [...], posiadają wystarczająco domierzone zapotrzebowanie na energię cieplną, czy wręcz przeciwnie i dlaczego. Ponadto wniósł o zobowiązanie organu do przedłożenia protokołów kontroli, o których mowa w art. 26 pkt 1 i art. 36 ust. 1 ustawy o Cheb, które nie zostały mi doręczone do chwili obecnej. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi akcentował, iż kwestionowane świadectwa charakterystyki energetycznej są zgodne z Polską Normą PN-92/B-01706:1992, a popełnione błędy wynikały m.in. z braku aktualizacji używanego przez niego programu informatycznego Arcadia Termo6, na który posiada odpowiednią licencję, a brak aktualizacji był spowodowany wadliwym jego działaniem. Podkreślił, iż wyliczenia były dokonywanie w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, wizję lokalną mieszkań i projekt budowlany. Organ wniósł odpowiedź na skargę, w której podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed WSA w Warszawie w dniu 18 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego cofnął wnioski dowodowe zawarte w skardze. Poparł skargę, podkreślając, iż nie kwestionuje faktu, iż świadectwa charakterystyki energetycznej zawierają błędy, lecz zaprzecza, aby miały one charakter oczywisty i rażący. Pełnomocnik organu wniósł oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, natomiast skarga nie zawiera zasługujących na uwzględnienie zarzutów. W myśl art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o charakterystyce energetycznej budynków (Dz. U. poz. 1200, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, przy użyciu systemu teleinformatycznego, dokonuje weryfikacji świadectw charakterystyki energetycznej oraz protokołów z kontroli systemu ogrzewania lub systemu klimatyzacji, pod kątem prawidłowości i rzetelności ich sporządzenia oraz biorąc pod uwagę przepisy techniczno-budowlane oraz zasady wiedzy technicznej. Zgodnie z art. 21 pkt 2 ustawy, minister właściwy do spraw budownictwa, planowania zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa wydaje decyzję o wykreśleniu osoby uprawnionej z wykazu, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1, w przypadku, gdy na podstawie weryfikacji, o której mowa w art. 36, stwierdzi rażące i oczywiste błędy w sporządzonym przez osobę uprawnioną świadectwie. Organ doszedł do przekonania o zaistnienie rażących i oczywistych błędów w wytypowanych w drodze losowania świadectw charakterystyki energetycznej sporządzonych przez skarżącego, tj. świadectw o numerach: [...] oraz [...]. Błędy dotyczyły oceny charakterystyki energetycznej części budynku, obliczeniowej rocznej ilości zużywanego nośnika energii lub energii przez budynek, temperatur wewnętrznych w części budynku w zależności od stref ogrzewanych. Na wstępie należy stwierdzić, iż skarżący nie negował samego faktu wystąpienia błędów w weryfikowanych świadectwach, lecz kwestionował zakwalifikowanie ich przez organ jako "rażące i oczywiste", co z kolei determinowało spełnienie przesłanek materialnoprawnych wydania decyzji o wykreśleniu go jako osoby uprawnionej z wykazu, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy. Sąd po dokonaniu kontroli sądowej przedmiotowej sprawy ocenił ten pogląd skarżącego jako niezasadny. Organ bowiem w sposób prawidłowy ocenił materiał dowodowy sprawy i wysnuł na jego podstawie zasadną ocenę o rażącym i oczywistym charakterze błędów, jakich dopuścił się skarżący przy sporządzaniu ww. dokumentów w ramach swojej działalności zawodowej. Prawidłowo także organ odniósł się do poszczególnych zarzutów skarżącego, które formułował na etapie postępowania administracyjnego, a następnie powielił je w skardze skierowanej do Sądu. I tak, w odniesieniu się do poszczególnych zarzutów skargi, należy stwierdzić, jak niżej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (tekst jedn.: Dz.U. z 2015 r. poz. 1483) w związku z § 113 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), oraz załącznikiem do tego rozporządzenia (...), należy stwierdzić, iż jest on niezasadny. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji, przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), zwanego dalej rozporządzeniem, poprzez załącznik nr 1 powołują szereg Polskich Norm. Norma PN-92/B-01706 Instalacje wodociągowe - Wymagania w projektowaniu, na którą wskazuje Skarżący, nie została powołana w całości treści, a jedynie w zakresie pkt 2.1; 2.3; 2.4.1; 2.4.3-2.4.5; 3.1.1-3.1.3; 3.1.5; 3.1.7; 3.2.2; 3.2.3; 3.3; 4.1; 4.2 i 4.4-4.6. Punkt 3.2.1 Urządzenia do centralnego przygotowania cieplej wody, w którym to punkcie wskazano normowe dobowe zużycie ciepłej wody użytkowej w ujęciu na jednego mieszkańca, nie został powołany w przepisach rozporządzenia, wobec czego ten punkt normy nie może zostać uznany za obowiązujący przepis techniczno-budowlany. Warto podkreślić, że tak jak wskazano w zaskarżanej decyzji, przy sporządzaniu świadectw charakterystyki energetycznej, wartość rocznego zapotrzebowania na energię użytkową dostarczaną do budynku lub części budynku dla systemu przygotowania ciepłej wody użytkowej Qw, nd, oblicza się tylko i wyłącznie zgodnie ze wzorem 61, umieszczonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 27 lutego 2015 r. w sprawie metodologii wyznaczania charakterystyki energetycznej budynku lub części budynku oraz świadectw charakterystyki energetycznej (Dz. U. poz. 376, z późn. zm.), zwanym dalej metodologią. Wzór ten, określony w punkcie 5.3. załącznika nr 1 do metodologii, wskazuje jednoznacznie na sposób obliczania przedmiotowego parametru, jak również jednoznacznie wskazuje na odwołania dotyczące wartości jednostkowego dobowego zapotrzebowania na ciepłą wodę użytkową Vw, i (wartości określone w tabeli 27 metodologii), które w przypadku budynku mieszkalnego wielorodzinnego (przy rozliczeniu według indywidualnego zużycia) wynosi 1,6 dm3/ (m2 doba). W świetle powyższego, za bezsprzecznie błędne należy ocenić obliczanie przedmiotowego parametru w sposób inny, niż wskazano powyżej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. § 16 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (...), należy także stwierdzić, iż jest on bezzasadny. Przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. nr. 74, poz. 836, z późn. zm.), zgodnie z § 1 tegoż rozporządzenia, określają warunki techniczne użytkowania budynków mieszkalnych, wraz ze związanymi z nimi instalacjami i urządzeniami technicznymi. W związku z powyższym należy podkreślić, że przywołany we wniosku § 16 ust. 1 oraz pozostała treść rozporządzenia, nie znajduje zastosowania przy sporządzaniu, jak i weryfikacji poprawności sporządzenia świadectw charakterystyki energetycznej. Wobec zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. § 5 ust. 1 i 2 pkt 5 oraz § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (...), informuję co następuje. Tak jak wskazano wyżej, przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, w tym te dotyczące okresowych kontroli m.in. instalacji centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej, nie mają związku, zarówno ze sporządzaniem, jak i weryfikacją poprawności sporządzenia świadectw charakterystyki energetycznej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 290 i art. 20 ust. 4 tej ustawy należy także stwierdzić, iż jest on bezzasadny. Należy rozgraniczyć sporządzanie projektu architektoniczno-budowlanego przez projektanta oraz sporządzanie świadectw charakterystyki energetycznej przez osobę do tego uprawnioną. Koniecznym jest jednoznaczne podkreślenie faktu, iż zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332), to projektant jest osobą odpowiedzialną za przyjęcie rozwiązań architektoniczno-budowlanych, zgodnych z wymogami powyższej ustawy, a także wydany na jej podstawie przepisami wykonawczymi (w tym przepisami rozporządzenia), jak również w zgodzie z zasadami wiedzy technicznej. Natomiast świadectwa charakterystyki energetycznej sporządza się na podstawie przepisów przywołanej wyżej metodologii, stosując przepisy rozporządzenia, tylko i wyłącznie tam, gdzie istnieje bezpośrednie odwołanie do tych przepisów w metodologii. W świetle powyższego nie można przychylić się do argumentacji przerzucającej odpowiedzialność za błędne sporządzenie obliczeń związanych z ocenianymi świadectwami charakterystyki energetycznej (w ujęciu zapotrzebowania na energię związaną z przygotowaniem ciepłej wody użytkowej na projektanta, nie tylko ze względu na fakt rozłączności tychże czynności, ale również wobec faktu jasno określonego sposobu obliczeń określonego w metodologii, do których to przepisów Skarżący nie zastosował się. Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 punkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o charakterystyce energetycznej budynków (Dz. U. poz. 1200, z późn. zm.) w związku z art. 21 punkt 2 tej ustawy oraz art. 15 ustęp 1 i ustęp 2 punkty 3 i 4 tej ustawy (...) również, w ocenie Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie. Należy wskazać, że przywołany w skardze art. 3 ust. 2 ustawy stanowi jednoznacznie definicję charakterystyki energetycznej - którą to należy rozumieć jako zbiór danych i wskaźników energetycznych budynku lub części budynku, określających całkowite zapotrzebowanie na energię niezbędną do ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Natomiast art. 15 ust. 1 w powiązaniu z art. 15 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy stanowi delegację ustawową dla Ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa do określenia w drodze rozporządzenia (art. 15 ust. 1), metodologii wyznaczania charakterystyki energetycznej budynku lub części budynku, sposobu sporządzania oraz wzorów świadectw charakterystyki energetycznej, przy uwzględnieniu zarówno metodologii wyznaczania charakterystyki energetycznej opartej na standardowym sposobie użytkowania budynku lub części budynku (art. 15 ust. 2 pkt 3) oraz metodologii wyznaczania charakterystyki energetycznej opartej na faktycznie zużytej ilości energii (art. 15 ust. 2 pkt 4). Powyższa delegacja ustawowa znalazła swoje odzwierciedlenie w przepisach metodologii, która za pomocą załączników nr 1 i 2, realizuje tę delegację. W świetle powyższego jako niesłuszną należy ocenić konstatację wskazaną we wniosku, iż "to samo" jest niejako definiowane przez "to samo". Niezależnie od powyższego należy podkreślić, na brak związku, pomiędzy decyzją wydaną zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy, a przytoczonymi przepisami. Podobnie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 punkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o charakterystyce energetycznej budynków (...). Pomijając kwestię, iż Skarżący odnosi się w tym miejscu do decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. (w opinii [...]IB, Skarżącemu chodzi o decyzję z dnia [...] maja 2017 r.) należy odrzucić jako nieprawdziwy zarzut wadliwego przyjęcia na potrzeby skarżonej decyzji z dnia [...].12.2016 r. wyższego całkowitego zapotrzebowania na energię niż rzeczywiście i formalnie "niezbędne", a równocześnie zinterpretowanie definicji z art. 2 pkt 3 metodą wykładni systemowej w sytuacji gdy jej literalne brzmienie faktycznie nie budzi wątpliwości. W decyzji z dnia [...] maja 2017 r., wskazano jednoznacznie błędnie wyliczoną wartość rocznego zapotrzebowania na energię użytkową dostarczaną do budynku lub części budynku dla systemu przygotowania ciepłej wody użytkowej Qw,nd. Ponadto przedstawiono schemat prostego działania matematycznego polegającego na porównaniu otrzymanych przez Skarżącego wartości liczbowych, z wartościami które byłyby uzyskane gdyby parametr Qw,nd był obliczony poprawnie. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem przyjęcia wyższego całkowitego zapotrzebowania na energię niż rzeczywiście i formalnie "niezbędne", gdyż powyższe działanie nie stanowiło przyjęcia całkowitego zapotrzebowania na energię, a było wskazaniem metodyki obliczeń w odniesieniu do konkretnego jednoznacznego błędu. Jedynym założeniem było przyjęcie w celu przeprowadzenia obliczeń, jako prawidłowych w tym konkretnym przypadku, pozostałych danych i wyników uzyskanych przez Pana P. T. w ocenianych świadectwach. Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. punktu 7.2.2.2 Załącznika 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 27 lutego 2015 r. w sprawie metodologu wyznaczania charakterystyki energetycznej budynku lub części budynku oraz świadectw charakterystyki energetycznej w kontekście § 113 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) oraz załącznika nr 1 do tego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. oraz ciągle figurującej w tym załącznik normy PN-B-01706:1992 (...), jest podobnie bezzasadny. Odniesienie się do kwestii związanych obowiązywaniem Polskich Norm w polskim systemie prawnym znajdują się w odniesieniach powyżej. Warto podkreślić, że sam skarżący wskazując na Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, zwrócił uwagę na przepisy związane koniecznością obliczania charakterystyki energetycznej budynków na podstawie metodologii krajowych, nie stosując się jednocześnie do tychże przepisów, co zostało wyjaśnione powyżej. Pozostałe odniesienia stanowią cytaty z treści przywołanej powyżej dyrektywy, zaimplementowanej do polskiego porządku prawnego poprzez ustawę, jak również ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz akty wykonawcze wydane na podstawie tychże ustaw. Należy jednocześnie podkreślić, ze powyższe cytaty i związane z nimi przepisy prawa nie mają związku z podstawą prawną i okolicznościami, na podstawie których wydano zaskarżoną decyzję. Dodatkowo należy wskazać, że przywołany przez skarżącego punkt 7.2.2.2. (jak podawał organ, wskazanie to jest błędne, gdyż wobec ocenianego świadectwa i zastosowanego tam systemu przygotowania ciepłej wody użytkowej, wiążący jest punkt 7.2.2.1), nie ma związku, na gruncie rozpatrywanej sprawy administracyjnej, z przywoływanym § 113 ust. 4 rozporządzenia oraz załącznikiem nr 1 do jego treści. § 113 ust. 4 rozporządzenia, stanowiący, że instalacja wodociągowa powinna być zaprojektowana i wykonana w sposób zapewniający zaopatrzenie w wodę budynku, zgodnie z jego przeznaczeniem, oraz spełniać wymagania określone w Polskiej Normie dotyczącej projektowania instalacji wodociągowych (fakt nieobowiązywania jako przepis techniczno-budowlany punktu 3.2.1 Polskiej Normy PN-92/B-01706 Instalacje wodociągowe - Wymagania w projektowaniu, w którym wskazano normowe dobowe zużycie ciepłej wody użytkowej w ujęciu na jednego mieszkańca, opisano powyżej), nie ma związku z niepoprawnym wyznaczeniem obliczeniowej rocznej ilości zużywanego nośnika energii lub energii przez ocenianą część budynku. Wymaga zaznaczenia, iż rację ma organ co do tego, że świadectwa charakterystyki energetycznej sporządza się na podstawie przepisów przywołanej wyżej metodologii, stosując przepisy rozporządzenia, tylko i wyłącznie tam, gdzie istnieje bezpośrednie odwołanie do tych przepisów w metodologii. Jako niezasadny należy również ocenić zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 36 ust. 1 ustawy Cheb w związku z art. 21 pkt 2 tej ustawy oraz par. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury I Rozwoju z dnia 17.02.2015 r. w sprawie sposobu dokonywania i szczegółowego zakresu weryfikacji świadectw charakterystyki energetycznej oraz protokołów z kontroli systemu ogrzewania lub systemu klimatyzacji (Dz. U. z 24.02.2015. poz. 246) i normą PN-B-01706:1992. Skarżący przywołuje przepisy ustawy, jak również rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie sposobu dokonywania i szczegółowego zakresu weryfikacji świadectw charakterystyki energetycznej oraz protokołów z kontroli systemu ogrzewania lub systemu klimatyzacji (Dz. U. poz. 246, z późn. zm.). Należy podkreślić niewłaściwe powiązanie w świetle zaskarżonej decyzji, świadectw charakterystyki energetycznej oraz protokołów z kontroli systemu ogrzewania lub systemu klimatyzacji. W świetle przepisów ustany sporządzanie tych dokumentów jest czynnością niezależną od siebie, a uprawnienia do wykonywania tychże czynności nadawane są na podstawie odrębnych wniosków oraz odmiennych wymagań zakresie wykształcenia. Wobec powyższego należy dodać, że świadectwa charakterystyki energetycznej oraz protokoły z kontroli systemu ogrzewania lub systemu klimatyzacji mogą być wykonywane przez jedną i tę samą osobę, o ile ta osoba spełniła warunki, o których mowa w art. 17 i art. 24 ustawy i została wpisana do właściwego wykazu, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy.  Wobec powyższego należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 21 pkt 2 ustawy, Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa wydaje decyzję o wykreśleniu osoby uprawnionej z wykazu, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 (wykazu osób uprawnionych do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej), w przypadku gdy na podstawie weryfikacji, o której mowa w art. 36, stwierdzi rażące i oczywiste błędy w sporządzonym przez osobę uprawnioną świadectwie. Natomiast zgodnie z art. 26 pkt 1 ustawy, Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa wydaje decyzję w sprawie wykreślenia osoby uprawnionej z wykazu, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 2 (wykazu osób uprawnionych do kontroli systemu ogrzewania lub systemu klimatyzacji), w przypadku stwierdzenia rażących i oczywistych błędów w sporządzonym protokole z kontroli systemu ogrzewania lub systemu klimatyzacji na podstawie weryfikacji, o której mowa w art. 36. Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 37 ustawy Cheb (...), jest podobnie bezzasadny. Podkreślić należy, że oceniane świadectwa podlegały weryfikacji zgodnie z przepisami ustawy jak i przywołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie sposobu dokonywania i szczegółowego zakresu weryfikacji świadectw charakterystyki energetycznej oraz protokołów z kontroli systemu ogrzewania lub systemu klimatyzacji. Jak wskazano powyżej, weryfikacje sporządzanych świadectw charakterystyki energetycznej oraz protokołów z kontroli systemu ogrzewania lub systemu klimatyzacji stanowią czynności niezależne od siebie. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przepisów procedury administracyjnej mających istotny wpływ na wynik sprawy to jest art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. (...), należy wskazać, że podniesione w skardze zarzuty odnośnie naruszenia procedury administracyjnej nie znajdują odzwierciedlenia w faktach. W zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił zarówno kwestię obowiązywania polskich norm, w polskim porządku prawnym, jak również odniósł się do wyników oraz danych w ocenianych świadectwach. Zarzut należy uznać więc za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. Sąd podziela pogląd organu, iż skarżący jako osoba sporządzająca charakterystyki energetyczne budynków był w pełni odpowiedzialny za prawidłowość zastosowanych przepisów prawa oraz poprawność obliczeń. Zdaniem Sądu, jest też rzeczą oczywistą, że zastosowane programy informatyczne są użyteczne w profesjonalnym wykonywaniu działalności takiej, jak skarżącego tylko, o ile podlegają permanentnej weryfikacji co do zgodności podawanych przez nie wzorców działania (obliczeń) przez ich użytkownika – w tym wypadku skarżącego. W żadnym razie nie jest dopuszczalne przerzucanie odpowiedzialności za zaistniałe błędy na wadliwie działające oprogramowanie, co niezasadnie czyni skarżący. Reasumując, wskazane w zaskarżonej decyzji błędy w sporządzonych charakterystykach (analogiczne w każdej z nich), ich charakter i liczba uzasadniają przekonanie o spełnieniu przesłanki wykreślenia skarżącego z wykazu osób uprawnionych do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o charakterystyce energetycznej budynków. Z uwagi na powyższe, w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.