VI SA/Wa 1723/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. sprawy ze skargi M. U. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej oddala skargę Ostateczną decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., w której zawieszono M. U., zwanemu dalej "skarżącym", prawa wynikające z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie karnej. Decyzja została wydana na podstawie art. 30 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221). Zgodnie z art. 32 ust. 1 cytowanej ustawy komendant wojewódzki Policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, zawiesza prawa wynikające z licencji, do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w myśl art. 30 ust. 1 ustawy licencje wydaje, odmawia wydania, zawiesza i cofa, w formie decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby komendant wojewódzki Policji. Jak ustaliły organy Policji, wobec postawienia skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 kk i art., 271 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 i art. 12 kk, to jest przestępstwa oszustwa należącego do kategorii przestępstw przeciwko mieniu, a także wobec toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania karnego, wspomniane organy były zobligowane do zawieszenia skarżącemu prawa wynikającego z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, a to stosownie do powołanych przepisów art. 30 ust. 1 i art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie kwestionując faktowi toczenia się przeciwko niemu postępowania karnego, o którym wyżej mowa, skarżący zarzuca naruszenie art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia oraz przepisów postępowania administracyjnego. Według skarżącego sam fakt wszczęcia postępowania karnego nie jest dostateczną przesłanką do zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej. Ponadto w kontekście przypadków sprawowania funkcji publicznych przez osoby skazane wyrokami karnymi, w zaskarżonej decyzji skarżący upatruje naruszenie konstytucyjnej zasady równości wszystkich obywateli wobec prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Kontrolując działania organów Policji pod kątem powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie narusza prawa (art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.). Decyzja z art. 30 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, na podstawie których to przepisów została wydana zaskarżona decyzja, należy do kategorii tzw. decyzji związanej, pozbawiającej organ administracji publicznej jakiegokolwiek luzu decyzyjnego w przypadku zaistnienia okoliczności zawartej w hipotezie danego przepisu prawnego. I tak, w razie wszczęcia postępowania karnego przeciwko posiadaczowi licencji pracownika ochrony fizycznej organ Policji, stosownie do art. 32 ust. 1 powołanej ustawy, musi, a nie może, wydać decyzję w przedmiocie zawieszenia wspomnianych praw. Z tego względu niezasadny jest zarzut skarżącego, postawiony w skardze, że sam fakt wszczęcia wspomnianego postępowania karnego uzasadnia zawieszenie prawa wynikającego z licencji pracownika ochrony fizycznej. Zgodnie z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Jednakże, wbrew stanowisku skarżącego, organy Policji nie naruszyły powołanego wyżej przepisu. Zarzut naruszenia zasady równości wobec prawa, o której mowa w przepisie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, musi być adekwatny do zaistniałej sytuacji, zaś taka nie zachodzi w okolicznościach faktycznych sprawy. Można byłoby przykładowo wówczas mówić o naruszeniu przez organy Policji art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, gdyby przykładowo skarżący wykazał przypadki wydawania odmiennych decyzji w odniesieniu do pracowników ochrony fizycznej, wobec których postawiono zarzuty podobne co skarżącemu. Takich zaś okoliczności skarżący nie podnosił. Skoro zatem w zaskarżonej decyzji, oraz w decyzji organu I instancji, nie można dopatrzyć się podstaw do uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 i 2 p.p.s.a.), tym samym skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).