VI SA/Wa 1725/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi D. A. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie wycofania wyrobu z obrotu oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej po rozpatrzeniu wniosku D. A., skarżącej w niniejszej sprawie, o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] nakazującą wycofanie z obrotu wyrobu - radiomagnetofonu kasetowego K.. Organ wskazał jako podstawę ww. decyzji art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 127 § 3 Kpa, art. 41c ust. 3 pkt 1 i ust. 9 w zw. z art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (tj. Dz. U. 2004 r., Nr 204, poz. 2087 ze zm.). Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: W toku postępowania kontrolnego rozpoczętego w dniu 30 maja 2006 r. w hipermarkecie G. Polska w B. dokonano kontroli wyrobu – radiomagnetofonu kasetowego K. i ustalono, że podmiotem odpowiedzialnym za wprowadzenie ww. wyrobu na rynek Unii Europejskiej jest D. A. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą S.. Badania przeprowadzone w Centralnym Laboratorium Badań Technicznych UKE wykazały, że pobrane w czasie kontroli próbki wyrobu nie spełniały wymagań normy zharmonizowanej PN-EN 55013:2004 w zakresie dopuszczalnego natężenia pola zaburzeń radioelektronicznych. Wyniki badań zostały udokumentowane w sprawozdaniach z badań nr [...] i [...] z dnia [...] lipca 2006r. W dniu [...] sierpnia 2006 r. Prezes UKE wydał na podstawie art. 40k ust. 1 powołanej ustawy decyzję nr [...] zakazującą dalszego przekazywania użytkownikom, konsumentom i sprzedawcom wyrobu radiomagnetofonu kasetowego K. . na okres 2 miesięcy od dnia otrzymania decyzji. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2006 r. Prezes UKE utrzymał ww. decyzję w mocy. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2254/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. A. na te decyzję. Decyzja nr [...] z dnia [...] października 2006 r. Prezes UKE przedłużył zakaz wprowadzony ww. decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. wydanym na podstawie art. 41b ust. 1 powołanej ustawy Prezes UKE wyznaczył termin 2 miesięcy od daty otrzymania postanowienia na usunięcie niezgodności kontrolowanego wyrobu z zasadniczymi wymogami lub wycofaniu wyrobu z obrotu. W dniu 21 marca 2007 r. Prezes UKE zażądał w terminie 7 dni od otrzymania pisma przedstawienia udokumentowanych informacji na temat realizacji zobowiązań wynikających z postanowienia z dnia [...] stycznia 2007 r. W odpowiedzi D. A. poinformowała, że nie posiada w swoich magazynach od ok. 1,5 – 2 lat radiomagnetofonów K., stąd nie może mieć kontroli nad przedmiotami do niej należącymi i nieznajdującymi się w jej posiadaniu. Wszystkie przedmiotowe wyroby sprzedane zostały w sieci hipermarketów G., do których zwróciła się w celu odbioru pozostałych jeszcze w magazynach sieci G. radiomagnetofonów. Sklepy należące do sieci G. rozmieszczone są na terenie całego kraju, a procedury długotrwałe stąd też konsolidacja tych wyrobów w celu przekazania jej firmie, może, zdaniem skarżącej, trwać dłuższy czas. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja Dyrektor Delegatury w B. z upoważnienia Prezesa UKE na podstawie art. 41c ust. 3 pkt. 1 i ust. 8 w zw. z art. 38 ust. 2 pkt 3 i art. 41 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (tj. Dz. U. 2004 r. Nr 204, poz. 2087 ze zm.) nakazał wycofanie z obrotu wyrobu – radiomagnetofonu kasetowego K. i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Zdaniem organu pismo z dnia 3 kwietnia 2007 r. nie odpowiada w swej treści, żądaniu sformułowanemu w piśmie z dnia 21 marca 2007 r. z uwagi na nieudokumentowanie działań mających zapewnić wycofanie wyrobu z obrotu. Nadto nie określa ram czasowych, w których możliwe byłoby całkowite wycofanie wyrobu, co z kolei uniemożliwiałoby prowadzenie i zakończenie trwającego postępowania zgodnie z obowiązującym prawem. W tym stanie rzeczy organ uznał, iż skarżąca nie usunęła niezgodności i nie wycofała z obrotu, co uzasadnia wycofanie wyrobu z obrotu. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Zdaniem strony decyzja ta jest niewykonalna, bo w magazynach firmy od niespełna 2 lat nie znajdują się żadne egzemplarze przedmiotowego wyrobu. Wszystkie wyroby zostały sprzedane do hipermarketów należących do sieci G.. Skarżąca nie ma zatem kontroli nad rzeczami, które stanowią jej własność i nie znajdują się w jej posiadaniu. Tylko od dobrej woli kontrahenta zależy, czy udzieli skarżącej informacji o stanie liczebnym towaru, a przy tym sklepy G. prowadzą sprzedaż na rzecz osób fizycznych co uniemożliwia identyfikację nabywców. Strona nadto podniosła, iż informowała organ o podjętych działaniach zmierzających do wycofania z obrotu ww. produktu. Polegały one na kontakcie z przedstawicielami sieci G. i rozmowach na temat ewentualnego odkupienia pozostających w magazynach ww. radiomagnetofonów. Decyzją [...] z dnia [...] lipca 2007 r. Prezes UKE odwołując się do art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 127 § 3 Kpa, art. 41c ust. 3 pkt 1 i ust. 9 w zw. z art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., o systemie oceny zgodności (tj. Dz. U 2004r., Nr 204, poz. 2087 ze zm.) utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] maja 2007 r. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w wyznaczonym postanowieniu z dnia [...] stycznia 2006 r. terminie strona mogła i powinna podjąć działania w celu uzyskania informacji o ilości wyrobów, jaka pozostała w obrocie i wycofać przedmiotowe radiomagnetofony z rynku. Jednak po upływie wyznaczonego terminu strona nie potrafiła przedstawić żadnych konkretnych dowodów świadczących o tym, że próbowała usunąć niezgodności bądź, że powiadomiła wszystkie placówki G. o konieczności wycofania z obrotu przedmiotowego wyrobu z uwagi na niespełnienie zasadniczych wymagań bądź dokumentu świadczącego o tym, że placówki G. posiadają wiedzę na temat. Strona nie złożyła wniosku o przedłużenie terminu przeznaczonego na wycofanie wyrobu z obrotu. Strona nie podjęła tym samym działań zmierzających do usunięcia niezgodności, a na niej jako podmiocie wprowadzającym wyrób do obrotu spoczywa obowiązek wycofania z obrotu wyrobu niespełniającego zasadniczych wymogów. W tym stanie rzeczy organ uznał, iż zaskarżona decyzja znajduje uzasadnienie w art. 41c ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy zaś podstawę nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności stanowi art. 4 c ust 9 tej ustawy. W skardze na tę decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. art. 41c ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy przez niewłaściwe jej zastosowanie do zaistniałego stanu faktycznego mimo, że w momencie wydawania decyzji wyrób ten nie znajdował się już w obrocie oraz mimo uzyskania przez stronę przeciwną zapewnień strony, że nie zamierza wprowadzać wyrobu do obrotu w dalszym ciągu, naruszenie art. 8, 9, 11 Kpa przez nieodniesienie stanu faktycznego do treści norm prawnych tj. niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący przesłanek, jakimi kierował się organ. Skarżąca, jak podała, z ostrożności procesowej, podniosła nadto zarzut nieważności decyzji z powodu jej niewykonalności w dniu wydania i trwałego charakteru tej niewykonalności (art. 156 § 1 pkt 5 Kpa). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sad rozstrzyga przy tym nie będąc związany granicami i zarzutami skargi ani wskazaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p. ustawy prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa. Stosownie do art. 41c, ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy stanowiącego podstawę materialnoprawnę decyzji, jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że wyrób nie spełnia zasadniczych lub innych wymagań, a strona nie podjęła działań, o których mowa w art. 41b ust. 1 tej ustawy, organ prowadzący postępowanie może w drodze decyzji nakazać wycofanie wyrobu z obrotu lub użytku. Zastosowanie art. 41c ust. 3 pkt 1 ww. ustawy wymaga zatem uprzedniego spełnienia trzech przesłanek, na które składają się przeprowadzenie kontroli, stwierdzenie w jej wyniku, że wyrób nie spełnia zasadniczych lub innych wymagań i niepodjęcie przez stronę działań określonych w art. 41b ust. 1 ustawy tj. w wyznaczonym przez organ terminie nieusunięcie przez stronę niezgodności wyrobu z przepisami i wymaganiami lub niewycofanie wyrobu z obrotu lub użytku. Spełnienie tych przesłanek stanowi podstawę do podjęcia decyzji, o których mowa w art. 41c pkt 3 w tym, jak w rozpoznawanej sprawie, decyzji nakazującej wycofanie wyrobu z obrotu. Te przesłanki tak, jak stwierdził organ, zostały spełnione. W sprawie nie budzą bowiem wątpliwości zarówno okoliczności przeprowadzenia powyższej kontroli, jak i jej wynik wskazujący na to, że przedmiotowy radiomagnetofon kasetowy niespełnia normy zharmonizowanej PN- EN55013;2004 w zakresie kompatybilności elektromagnetycznej. W tym zresztą zakresie strona ustaleń organu nie podważa. Zdaniem strony nie można jednak mówić o spełnieniu przesłanki, bowiem w jej ocenie podjęła ona działania określone w art. 41 b ust. 1 powołanej ustawy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy podstaw do takiego przyjęcia, co trafnie ustalił organ, nie daje. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. podjętym na podstawie art. 41b ust. 1 ww. ustawy organ wyznaczył dwumiesięczny termin na usunięcie niezgodności kontrolowanego wyrobu zaskarżającymi wymaganiami lub wycofaniu wyrobu z obrotu. Na to postanowienie (doręczone stronie 16 stycznia 2007 r.) żadnej reakcji ze strony skarżącej nie było. Strona odwołuje się do swoich pism z dnia 23 sierpnia 2006 r. i 16 listopada 2006 r., tj. sprzed daty doręczenia ww. postanowienia. Pisma, na co zwraca uwagę organ, w odpowiedzi na skargę dotyczyły jednak zakresu dalszego przekazywania wyrobu użytkownikowi, konsumentowi i dystrybutorowi. Natomiast zaskarżona decyzja obejmuje nakaz wycofania wyrobu z obrotu. Pismo z dnia 3 kwietnia 2007 r., do którego również odwołuje się skarżąca zostało złożone już po upływie terminu wyznaczonego w ww. postanowieniu. Nawet jednak w tym piśmie skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność podjęcia przez nią działań, o których mowa w art. 41 b ust. 1 ww. ustawy, w szczególności nie przedstawiła dowodu na to, że zwróciła się do sieci sklepów G. o wycofanie przedmiotowego magnetofonu ani na to, jakie stanowisko zajęła część tych sklepów. Tym samym więc, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie ma podstaw do przyjęcia za udowodnione twierdzeń strony, co do podjęcia działań z art. 41 b ust. 1 tej ustawy. Stan faktyczny w obu decyzjach został ustalony zatem przez organ z uwzględnieniem zebranego materiału dowodowego, który pozwalał na poczynienie wszystkich istotnych z punktu widzenia art. 41c pkt 3 ust. 1 powołanej ustawy ustaleń. Nie doszło, wbrew twierdzeniom strony do naruszeń reguł procesowych Kpa, którymi, co należy podkreślić, organ był związany na zasadzie określonej w art. 42 powołanej ustawy zgodnie, z którym do postępowania w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi lub innymi wymaganiami stosuje się przepisy Kpa tylko w zakresie nieuregulowanym w ww. ustawie. Nietrafnym jest również podniesiony z ostrożności procesowej (jak to strona określiła) zarzut nieważności zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 Kpa, z uwagi na jej niewykonalność w dniu wydania. Wycofanie z obrotu nie może być bowiem, jak wydaje się uznawać strona, utożsamiane z zakazem dalszego przekazywania wyboru użytkownikowi, konsumentowi i dystrybutorowi. Wycofanie z obrotu oznacza, iż danego produktu nie będzie w sprzedaży, a więc także nie będzie on w posiadaniu dystrybutorów, którym został on udostępniony do sprzedaży ani też nie będzie udostępniony w inny sposób. Możliwe jest zatem wycofanie wyrobu z obrotu czyli uzyskanie stanu, o którym wyżej mowa. Podkreślenia w tym względzie wymaga przy tym fakt, iż skarżąca w skardze jednoznacznie stwierdza, iż obecnie w magazynach sieci G. znajduje się 29 przedmiotowych magnetofonów. Kwestia, iż skarżąca nie ma kontroli nad towarami udostępnionymi w sieci G. do sprzedaży, nie ma w sprawie istotnego znaczenia z punktu widzenia art. 43b ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy. Chodzi bowiem o to, by strona przyjęła działania wskazane w art. 41b ust. 1 ustawy. Powyższa, podnoszona przez skarżącą okoliczność w przedstawionym stanie rzeczy, nie stanowi również o zasadności zarzutu skargi co do niewykonalności zaskarżonej decyzji. Sąd uznał zatem, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności ani też w stopniu uzasadniającym jej uchylenie i w konsekwencji orzekł, na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.