VI SA/Wa 1725/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2009 r. sprawy ze skargi J. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na okresowe niepowiększanie zapasów obowiązkowych ropy naftowej i paliw oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] marca 2008 r. J. S.A. z siedzibą w W. wystąpiła do Ministra Gospodarki o zezwolenie na niepowiększanie zapasów obowiązkowych ropy naftowej i paliw w 2008 r. Spółka powołała się na szczególnie uzasadnione okoliczności uniemożliwiające wywiązanie się z obowiązku tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej i paliw, ograniczenia rynkowe w zakresie logistyki paliwowej, monopolizację rynku oraz ograniczenia prawne w zakresie braku umów bilateralnych. Jako podstawę prawną wskazała na przepis § 12 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowego sposobu tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw oraz ustalania ich ilości (Dz. U. Nr 81, poz. 547- dalej jako rozporządzenie). Do wniosku dołączyła m.in. opracowanie sporządzone przez firmę P., zatytułowane "[...]", z którego wynika, że w Polsce występuje deficyt powierzchni magazynowych. Minister Gospodarki decyzją z [...] kwietnia 2008 r., działając na podstawie art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (Dz. U. Nr 52, poz. 343 - dalej jako ustawa o zapasach) oraz art. 104 k.p.a. nie zezwolił na okresowe niepowiększanie tworzonych i utrzymywanych przez J. S.A. zapasów obowiązkowych ropy naftowej i paliw w terminie do dnia 31 grudnia 2008 r. Przytaczając ilość zapasów ropy naftowej, jakie Spółka jest zobowiązana do tworzenia i utrzymywania w roku 2008 oraz powołując się na ustalenia dotyczące możliwości pozyskiwania usługi magazynowania tych zapasów Minister Gospodarki uznał, że wskazane przez Spółkę informacje na temat dostępności pojemności magazynowych nie mogą być traktowe jako szczególnie uzasadnione przypadki, w rozumieniu § 12 rozporządzenia, których Spółka nie mogła przewidzieć. Minister przypomniał, że do zdarzeń losowych lub innych nieprzewidzianych okoliczności, o których mowa w § 12 pkt 2 rozporządzenia uniemożliwiających wypełnienie obowiązku w zakresie tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw nie można także zaliczyć rzekomego ograniczenia konkurencyjności w zakresie usług magazynowania paliw na rynku krajowym. Ustosunkowując się do argumentu Spółki dotyczącego braku umów bilateralnych organ wskazał na art. 9 ust. 2 ustawy o zapasach, zgodnie z którym zapasy obowiązkowe ropy naftowej lub paliw mogą być utrzymywane na terytorium innego państwa Unii Europejskiej pod warunkiem zawarcia umowy międzyrządowej między Rzeczpospolitą Polską, a państwem na terytorium którego zapasy byłyby magazynowane. Wielkość zapasów obowiązkowych, jakie dany producent lub handlowiec mógłby utrzymywać w innym państwie członkowskim nie mogłaby przekraczać 5% ogólnej ilości zapasów, do których utrzymywania jest zobowiązany przedsiębiorca. Do chwili obecnej takie umowy nie zostały zawarte. Po przystąpieniu do Unii Europejskiej Polska została zobowiązana do dostosowania przepisów prawa do wymagań Unii Europejskiej zawartych w Dyrektywie Rady nr 2006/67/WE z dnia 24 lipca 2006 r. nakładającej na państwa członkowskie obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów ropy naftowej lub produktów ropopochodnych (wersja ujednolicona Dz. U. L 217 z 8.08.2006 r.). Odnosząc się do kwestii podnoszonej przez Spółkę w zakresie obowiązku zawarcia umów dotyczących utrzymywania zapasów poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ stwierdził, że ww. Dyrektywa stwarza jedynie taką możliwość. Zgodnie z art. 7 Dyrektywy decyzja o zawarciu porozumienia międzyrządowego (umowy bilateralnej) w tej sprawie pozostawiona jest państwom członkowskim do ich swobodnego uznania. Niezawarcie takich porozumień (spośród państw UE takich porozumień nie zawarły np. Austria, Grecja, Hiszpania) w żadnej mierze nie może być interpretowane jako sprzeczne z Dyrektywą. W konsekwencji Minister Gospodarki uznał, że Spółka nie przedstawiła innych dowodów potwierdzających istnienie czynnika "zdarzeń losowych lub innych nieprzewidzianych okoliczności uniemożliwiających wypełnienie obowiązku" zgromadzenia zapasów na wymaganym poziomie, jak również nie wystąpiła inna przesłanka wymieniona w § 12 rozporządzenia. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy J. S.A. żądała uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania zezwolenia. Spółka podnosiła, iż organ administracji nie dokonał wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy przez co naruszył art. 75 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 i 4 k.p.a. Organ pominął dokumenty świadczące o poważnych i nieprzewidzianych ograniczeniach rynkowych w zakresie logistyki paliwowej oraz wyniki badań przeprowadzonych przez renomowaną firmę audytorską P. Ponadto organ nie wziął pod uwagę faktu, że z pisma T. sp. z o.o. z [...] marca 2008 r. oraz pisma N. S.A. ([...]) w P. z [...] marca 2008 r. wynika, iż problem braku pojemności magazynowych nie dotyczy tylko jednego przedsiębiorcy, oraz że braki pojemności występują w odniesieniu do całego rynku, co jest zgodne z ww. badaniami P. Spółka wskazała, że dążąc do wypełnienia swoich obowiązków ustawowych w zakresie tworzenia i utrzymywania zapasów paliw podejmuje też szereg innych działań (udział w prywatyzacji S. S.A.) i w powiązaniu z innymi podmiotami (współpraca z T.) inwestuje (lub usiłuje inwestować) w rozbudowę zaplecza magazynowego. W ramach owych działań Spółka wielokrotnie zwracała się także do producentów paliw w Polsce z prośbą o zawarcie umów, o których mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o zapasach. L. S.A. w G. i O. S.A. w P. odpowiedziały negatywnie. Decyzją z [...] czerwca 2008 r. Minister Gospodarki utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] kwietnia 2008 r. W uzasadnieniu stwierdził, że nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 i 4 k.p.a., przez niedokonanie wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Organ ponownie wskazał, że Spółka po dniu [...] października 2007 r. nie występowała z zapytaniem dotyczącym możliwości pozyskania usługi magazynowania zapasów obowiązkowych do innych podmiotów świadczących takie usługi. Jednocześnie w zakresie podejmowanych przez Spółkę działań dotyczących udziału w prywatyzacji spółki S. S.A. co prawda Spółka brała udział w rokowaniach w sprawie zakupu akcji tej spółki na przełomie lat 2003 i 2004, ale rokowania te zostały unieważnione przez Ministra Skarbu Państwa w lutym 2004 r. Organ nie pominął również faktu rokowań prowadzonych pomiędzy Spółką i O. S.A. na gromadzenie i utrzymywanie zapasów obowiązkowych paliw ciekłych w postaci ropy naftowej. Analizując treść art. 7, 75, 77 k.p.a. Minister Gospodarki doszedł do wniosku, że z przepisów nakładających na organy obowiązek zebrania całego materiału dowodowego nie daje się wyprowadzić konkluzji, że organy administracji publicznej zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony. Minister podtrzymał swoje stanowisko co do tego, że w Polsce nie występuje deficyt powierzchni magazynowych. Na okoliczność tych twierdzeń organ opracował przedstawiającą ogólną wielkość pojemności magazynowych, jakimi na koniec 2007 r. dysponowały przedsiębiorstwa sektora naftowego, w tym podmioty świadczące usługi w zakresie magazynowania ropy naftowej i paliw. W tabeli tej dokonano także porównania pojemności magazynowych z ilością utworzonych i utrzymywanych zapasów interwencyjnych (obowiązkowych i państwowych). Zdaniem Ministra z danych tych wynika, iż przyrost tworzonych i utrzymywanych zapasów ropy naftowej jest niewielki i nie powinien, w najbliższym czasie, stanowić dla Spółki problemu. Ponadto pismami z [...] maja i [...] czerwca 2008 r. Agencja Rezerw Materiałowych poinformowała, że Spółka wykonała na dzień 31 marca 2008 r. zobowiązania ustawowe w zakresie zapasów obowiązkowych. Minister Gospodarki zwrócił uwagę, że stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy o zapasach zapasy obowiązkowe mogą być utrzymywane pod postacią ropy naftowej wyłącznie przez producentów wytwarzających paliwa poprzez przerób ropy naftowej. Handlowiec, jakim jest Spółka w świetle przepisów ustawy o zapasach, może zlecić, na podstawie: - art. 11 ust. 3 ustawy - producentowi paliw utrzymywanie części swoich zapasów pod postacią ropy naftowej, pod warunkiem, że w umowie z przedsiębiorcą, któremu zlecono utrzymywanie tych zapasów, zostanie zawarte postanowienie zobowiązujące przyjmującego zlecenie do przerobu ropy naftowej na paliwa będące przedmiotem umowy, w czasie zapewniającym handlowcowi wykonanie jego zadań dotyczących interwencyjnego uwalniania tych zapasów, - art. 11 ust. 4 ustawy o zapasach - wykonywanie swoich zadań w zakresie tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych pod postacią ropy naftowej przedsiębiorcy magazynującemu ropę naftową, pod warunkiem zawarcia z producentem paliw umowy na przerób ropy naftowej spełniającej wymagane warunki. Minister Gospodarki podtrzymał stanowisko, że Spółka nie przedstawiła dowodów potwierdzających istnienie czynnika "zdarzeń losowych lub innych nieprzewidzianych okoliczności uniemożliwiających wypełnienie obowiązku" zgromadzenia zapasów na wymaganym poziomie, jak również nie wystąpiła inna przesłanka, wymieniona w § 12 rozporządzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. S.A. z siedzibą w W. wnosiła o uchylenie wydanych decyzji administracyjnych. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. przepisu § 12 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowego sposobu tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw oraz ustalania ich ilości przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że skarżąca nie przedstawiła dowodów potwierdzających istnienie czynnika zdarzeń losowych lub innych nieprzewidzianych okoliczności uniemożliwiających wykonanie obowiązku tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych paliw płynnych na poziomie wymaganym przez ustawę o zapasach. Zarzucono także naruszenie przepisów art. 5 ust. 7 ustawy o zapasach przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że można brać pod uwagę stany przyszłe i niepewne. Nadto zarzucono naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 104 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego. Skarżąca podkreślała, że nie wiadomo na podstawie jakich danych Minister Gospodarki stworzył tabelę dotyczącą nadwyżki pojemności magazynowych bowiem ma żadnych możliwości weryfikacji prawidłowości tych danych. Taka tabela, w ocenie skarżącej, nie może być dowodem w sprawie. Omawiając zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Spółka podkreśliła, iż wnioski, do jakich doszedł Minister Gospodarki, nie wynikają logicznie z przyjętych przez niego przesłanek, zaś rozumowanie wydającego tę decyzję organu administracji jest w istocie tak niespójne i niejasne, że kontrola jego zasadności jest w zasadzie niemożliwa. W dalszej części uzasadnienia skargi wskazuje się na występujące uchybienia decyzji, po czym skarżąca dochodzi do wniosku, iż Minister Gospodarki w żadnym miejscu nie zakwestionował stanowiska skarżącej, że obiektywny brak pojemności magazynowych mieści się co najmniej w pojęciu "innych nieprzewidzianych okoliczności uniemożliwiających wykonanie obowiązku". W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki, przytaczając argumentację zawartą w decyzji ostatecznej, wnosił o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów strony uznał je za niezasadne. Wyjaśnił, iż dane dotyczące pojemności magazynowych przedstawione zostały na podstawie danych przekazanych bezpośrednio od przedsiębiorców sektora naftowego, co jest dopuszczalne w świetle art. 77 § 4 k.p.a. Brak jest więc podstaw, aby uznać, że dane przedstawione w tabeli są danymi, które nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej jako: p.p.s.a.). Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca, powołując się na przepis § 12 pkt 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego sposobu tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw oraz ustalania ich ilości, uzasadniające jej wniosek o zezwolenie na czasowe niepowiększanie zapasów ropy naftowej lub paliw, wskazywała na szczególnie uzasadnione okoliczności uniemożliwiające wywiązanie się z obowiązku tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej i paliw, ograniczenia rynkowe w zakresie logistyki paliwowej, monopolizację rynku oraz ograniczenia prawne w zakresie braku umów bilateralnych. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym w szczególnie uzasadnionych przypadkach, minister właściwy do spraw gospodarki, na wniosek producenta lub handlowca, może zezwolić na okresowe niepowiększanie zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, przy czym okres ten nie może być dłuższy niż rok. Na podstawie art. 8 ust. 3 ustawy o zapasach, Minister Gospodarki wydał rozporządzenie z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowego sposobu tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw oraz ustalania ich ilości (Dz. U. Nr 81, poz. 547), zwane dalej "rozporządzeniem". Stosownie do § 12 rozporządzenia producent i handlowiec obowiązani do tworzenia zapasów mogą wystąpić z wnioskiem do ministra właściwego do spraw gospodarki o zezwolenie na czasowe niepowiększanie zapasów, w przypadku wystąpienia: 1) u producenta awarii instalacji uniemożliwiającej przerób ropy naftowej przez okres nie krótszy niż 10 dni; 2) zdarzeń losowych lub innych nieprzewidzianych okoliczności, uniemożliwiających wypełnienie obowiązku; 3) braków ropy naftowej i paliw na światowym rynku naftowym, które uniemożliwiają wypełnienie obowiązku tworzenia zapasów. Z powyższych przepisów wynika, że zaskarżona decyzja należy do kategorii decyzji uznaniowych. Kontrola legalności decyzji uznaniowych dokonywana przez sąd administracyjny ma ograniczony zakres. Sąd nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Sprawdza, czy decyzję podjął właściwy organ, czy decyzja ma oparcie w przepisach prawa materialnego, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego a więc, czy decyzja nie nosi znamion dowolności oraz, czy organ uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy przesłankami odnoszącymi się do strony. Podkreślić trzeba, iż cytowany przepis § 12 pkt 2 rozporządzenia posługuje się pojęciem niedookreślonym, jakim są "inne nieprzewidziane okoliczności uniemożliwiające wykonanie obowiązku tworzenia zapasów". Wypada zatem zauważyć, iż rozumienie tego pojęcia nie może być dokonane w wyniku wykładni abstrakcyjnej, lecz powinno uwzględniać okoliczności faktyczne konkretnej sprawy i kontekst normatywny, w którym to pojęcie występuje. Te "inne nieprzewidziane okoliczności (...), w ocenie Sądu, nie mogą się realizować przez odwołanie się do pojęcia ryzyka gospodarczego, znanego prawu cywilnemu. Zdaniem Sądu taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie bowiem skarżąca powoływała się na okoliczności związane z ograniczeniami rynkowymi w zakresie logistyki paliwowej, monopolizację rynku oraz ograniczenia prawne w zakresie braku umów bilateralnych. Niewątpliwie w przypadku zapasów obowiązkowych ropy naftowej oraz paliw płynnych przepisy prawa nie przewidują konieczności zapewnienia przez państwo magazynów przedsiębiorcom paliwowym poprzez wprowadzenie ustawowego obowiązku kontraktowania umów o magazynowanie obciążający przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w zakresie magazynowania paliw, tak jak to ma miejsce w odniesieniu do zapasów gazu ziemnego (por. art. 4c ustawy - Prawo energetyczne oraz Walaszek-Pyzioł Anna, artykuł PUG.2008.5.15, Prawna regulacja zapasów ropy naftowej i produktów naftowych. Zagadnienia wybrane. Teza nr 1, Lex nr 87670/1). W świetle unormowań ustawy zapasy obowiązkowe ropy naftowej lub paliw mogą być tworzone według kryteriów podanych w art. 10 i 11 ustawy. Stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy producenci i handlowcy, którzy utrzymują zapasy obowiązkowe ropy naftowej lub paliw u przedsiębiorców świadczących usługi magazynowania ropy naftowej lub paliw, są obowiązani zawrzeć umowę o magazynowanie tych zapasów. Natomiast w myśl art. 11 ust. 1 ustawy producenci i handlowcy mogą zlecić, na podstawie umowy, wykonanie zadań w zakresie tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw przedsiębiorcom wykonującym działalność gospodarczą w zakresie obrotu ropą naftową lub paliwami, wytwarzania paliw lub magazynowania ropy naftowej lub paliw. Umowa zawarta na podstawie art. 11 ustawy to tzw. umowa "biletowa". Powyższe wywody prowadzą do wniosku, że argumenty skargi nie mogą być uwzględnione, gdyż żadna z okoliczności, na które powoływała się strona skarżąca nie należą ani do kręgu zdarzeń losowych ani też do innych, nieprzewidziane okoliczności uniemożliwiających wypełnienie obowiązku. W szczególności należy podzielić stanowisko Ministra Gospodarki, że skarżąca nie przedstawiła dowodów potwierdzających zaistnienie przesłanek, o których mowa w § 12 pkt 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego sposobu tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw oraz ustalania ich ilości. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, w świetle wymagań przepisów ustawy nie ulega wątpliwości, że skarżąca miała obowiązek utworzenia i utrzymywania zapasów ropy naftowej i paliw. Przypomnieć też należy, że zakres tego obowiązku był znany stronie bowiem wynikał wprost z przepisów ustawy o zapasach oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia. W myśl art. 5 ust. 1 ustawy producenci i handlowcy są obowiązani do tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, zaś zgodnie z ustępem 5 cyt. przepisu art. 5 handlowcy tworzą i utrzymują zapasy obowiązkowe ropy naftowej lub paliw w wielkości określonej w ust. 3, obliczonej na podstawie danych indywidualnych. W konsekwencji skarżąca powinna być świadoma tego, że będzie musiała utworzyć i utrzymać odpowiednią ilość zapasów obowiązkowych i powinna jednocześnie liczyć się z tym, że obowiązkowi temu będzie musiała sprostać także na zasadach określonych w art. 10 ustawy w warunkach istnienia konkurencji na rynku paliwowym. W tej sytuacji, podejmując działalność gospodarczą na rynku paliw Spółka powinna zabezpieczyć sobie możliwości magazynowe zapasów obowiązkowych. Nie do przyjęcia jest tym samym teza skarżącej, że przy braku możliwości zawarcia umów na magazynowanie, stała się całkowicie zwolniona od obowiązku utworzenia i utrzymania zapasów obowiązkowych, a powinnością organu administracji było uwzględnienie jej wniosku o zwolnienie z obowiązku, o jakim mowa w art. 5 ustawy. Wobec merytorycznej prawidłowości rozstrzygnięcia Sąd uznał, że uchybienia procesowe organu silnie akcentowane w skardze nie miały wpływu na wynik sprawy. Trzeba wyjaśnić, iż przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść orzeczeń. W tej kategorii podstawy uchylenia mieści się brak należytej staranności wykazywany przez organy w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzyganiu bez pełnej znajomości jej stanu faktycznego oraz materiału dowodowego zebranego w danej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt FSK 2127/04, Lex nr 173171). W ocenie Sądu taka sytuacja nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie. Nie można zgodzić się z argumentami skarżącej, że decyzje organu wobec błędnego uzasadnienia nie poddają się kontroli. Nie ma też racji skarżąca, iż decydujące znaczenia w sprawie miała ocena "stanów przyszłych i niepewnych" dokonana przez organ, bowiem te okoliczności zostały przytoczone w decyzjach jedynie marginalnie i nie miały decydującego znaczenia na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, jak wynika z treści skargi, strony różnią się pomiędzy sobą co do kwalifikacji prawnej zaistniałych zdarzeń jednak zasada swobodnej oceny materiału dowodowego nie została naruszona przez organ. Sporządzone przez organ tabele były oparte o dane ujawnione stronie w toku rozpoznania sprawy, w szczególności chodzi tu o załącznik nr 15, stanowiący pismo Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z dnia [...] maja 2008 r. o wykonaniu przez Spółkę obowiązku zgromadzenia zapasów obowiązkowych. Jednocześnie oceniając zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.