VI SA/Wa 1728/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Halina Święcicka (spr.) Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2006 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oddala skargę Sygn. akt VI SA/Wa 172806 Uzasadnienie Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5 ust. 1. art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.1.1 załącznika do tej ustawy, art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908), po rozpatrzeniu odwołania A. J. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. Powyższy fakt stwierdzony został podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2005 r. w S. na ulicy K. Do kontroli zatrzymany został samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...] prowadzony przez A. J., dalej skarżący, który prowadzi działalność jako taksówkarz [...]. Pojazd nie był oznakowany jako pojazd taxi. W pojeździe znajdowało się 5 pasażerów z bagażami. Przewóz był wykonywany na zlecenie przedsiębiorstwa E. z siedzibą w S. Kierowca., w czasie kontroli nie okazał wymaganej licencji. Jak wynika z akt sprawy, licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem o wskazanej wyżej marce i nr rej. wydaną przez Prezydenta Miasta S. – skarżący dowiózł po kontroli. Organ wszczął postępowanie i wezwał skarżącego do przedłożenia kopii wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, kopii nadania numeru identyfikacji podatkowej (NIP) oraz wyjaśnień odnośnie trybu i sposobu wykonywania zleceń E. na przewóz okazjonalny osób. Skarżący przedstawił żądane dokumenty oraz wskazał, iż usługi na zlecenie firmy E. wykonuje na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Na wezwanie organu, firma E. pismem z dnia [...] lipca 2005 r. poinformowała, iż nie posiada kopii zlecenia na przewóz osób w dniu [...] czerwca 2005 r., ponieważ zlecenie zostało dokonane telefonicznie. Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. Od powyższej decyzji odwołała się strona, reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów procesowych: art. 7 i 10 oraz 107 § 3 k.p.a. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż na podstawie zebranego materiału dowodowego nie można jednoznacznie stwierdzić, iż wykonywany w dniu kontroli przewóz był okazjonalnym transportem drogowym osób. Organ I instancji winien w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości ustalić charakter wykonywanego w dniu kontroli przewozu osób. Organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające: wezwał skarżącego o udzielenie szczegółowych wyjaśnień dotyczących przewozu osób a dotyczących zasad i sposobu rozliczenia kontrolowanego przewozu, wezwał o przedłożenie faktury VAT, na podstawie której rozliczono przewóz, przesłuchano skarżącego w charakterze świadka. Skarżący przedłożył następujące dokumenty: fakturę VAT nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r., pismo z zapytaniem do Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., pismo z dnia [...] września 2005 r. stanowiące odpowiedź na ww. zapytanie, świadectwo legalizacji ponownej taksometru elektronicznego o symbolu fabr. Cezar fiskalny z dnia [...] lipca 2004 r. Organ uzyskał również informację w sprawie taksometru elektronicznego z dnia [...] maja 2005 r. Zakładu Handlowo Usługowego T. o symbolu fabr. Cezar fiskalny. Z przesłuchania skarżącego, udokumentowanego protokołem z dnia [...] marca 2006 r. wynikało, iż podczas wykonywania usługi transportowej na trasie [...] pojazd nie był oznakowany jako "taxi", ponieważ na podstawie informacji uzyskanych z Policji, skarżący napis ten zdemontował, taksometr nie był włączony. Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. J. karę pieniężną w kwocie 8.000 zł. Organ uznał - po ponownej analizie i uzupełnieniu materiału dowodowego -, iż kontrolowany przewóz był zarobkowym transportem drogowym osób, innym niż transport drogowy taksówką, i wykonywany był bez wymaganej licencji. Powołał się na definicję taksówki zamieszczonej w art. 2 pkt 43 lit. a) ustawy z dnia [...] czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz wskazał § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.). Z powyższych przepisów wynika, że dla wykonywania transportu drogowego taksówką obowiązkowe jest oznakowanie pojazdu napisem "taxi" i jazda z włączonym taksometrem. Kontrolowany przewóz odbywał się ze zdemontowanym z pojazdu napisem "taxi" oraz bez włączonego taksometru. Organ wskazał ponadto, iż przepis art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, na który powołuje się skarżący dopuszcza wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar ale po spełnieniu warunków, wymaganych przepisami prawa dla przewozu taksówką. Kasa fiskalna nie zwalnia z obowiązku włączenia taksometru, tylko wymusza zastosowanie innego trybu pracy kasy rejestrującej. Z decyzją nie zgodził się skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata wnosząc odwołanie. Zarzucił organowi zastosowanie rozszerzającej wykładni celowościowej zastosowanych przepisów, w szczególności ustawy z dnia [...] września 2001 r. o transporcie drogowym oraz naruszenie przepisów postępowania: art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. Powołał się na interpretację Urzędu Skarbowego o braku obowiązku naliczania opłaty przy pomocy taksometru. Wskazał, iż nie jest możliwe używanie taksometru do przejazdu na zasadzie umowy bowiem kwota pobierana za przejazd wyliczana jest na podstawie przebytej drogi, po wykonaniu usługi. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., wskazaną na wstępie, utrzymał zaskarżoną decyzję,. Organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji, iż skontrolowany przejazd był transportem drogowym osób wykonywanym bez wymaganej licencji. Okazana licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką nie obejmowała skontrolowanego przejazdu, bowiem pojazd nie spełniał warunków wymaganych dla taksówki. Pojazd nie był właściwie oznaczony i przejazd był wykonywany bez włączonego taksometru. Rozliczanie się ze zleceniodawcą na podstawie faktury VAT nie zwalnia z obowiązku włączenia taksometru, również interpretacja Urzędu Skarbowego nie stanowi o zwolnieniu z tego obowiązku. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania jest kara pieniężna w wysokości 8.000 zł, określonej w lp. 1.1.1. załączniku do ww. ustawy, jako wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 180, poz. 1497), do postępowań administracyjnych wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skarżący wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił naruszenie art. 6, 8 i 75 k.p.a. Podkreślał, że naruszenie obowiązku używania taksometru jest wykroczeniem a nie naruszeniem ustawy o transporcie drogowym. Ponowił zarzut błędnej oceny co do używania taksometru i wpisywania kwoty przed wykonaniem usługi. Załączył oświadczenie właściciela firmy T., o nie wydawaniu organowi opinii na temat używania taksometru zainstalowanego w taksówce. Wskazał na błędy w zaskarżonej decyzji dotyczące miejsca i daty kontroli. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie powołując się na argumentację przywołaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. odpowiada prawu, a stwierdzone uchybienia nie miały istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz oceniły wszystkie dowody, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 75 k.p.a.). Nie budzą wątpliwości ustalenia faktyczne dokonane przez organ. Wynika z nich, iż skarżący wykonywał przewóz drogowy osób bez wymaganego zezwolenia. Prawidłowo uznano, że kontrolowany przewóz nie był wykonywaniem transportu drogowego osób na podstawie licencji, jaką okazał skarżący. Zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym (art. 6 ust. 1) wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga uzyskania przez przedsiębiorcę - taksówkarza licencji. Licencja udzielana jest na określony pojazd i obszar. Ustawa o transporcie drogowym nie określa wymagań technicznych pojazdu używanego przy wykonywaniu transportu drogowego, w tym zakresie odsyła wprost do ustawy o ruchu drogowym (art. 5 ust. 3 pkt 5). Zgodnie z art. 2 pkt 43 lit. a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, "taksówka" - pojazd samochodowy odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu za ustaloną na podstawie taksometru opłatą: a) osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego (taksówka osobowa), b) ładunków o masie nieprzekraczającej 2,5 t (taksówka bagażowa); Wymagania techniczne taksówek zostały określone w § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.). Stosownie do tego przepisu, taksówkę wyposaża się w: 1) taksometr z ważnym dowodem legalizacji; 2) co najmniej dwa miejsca dla pasażerów, a taksówkę bagażową - co najmniej w jedno miejsce dla pasażera; 3) co najmniej dwoje drzwi z każdego boku nadwozia lub dwoje drzwi z prawej strony, jedne z lewej strony i jedne z tyłu nadwozia; przepisu nie stosuje się do taksówki bagażowej; 4) pomieszczenie na podręczny bagaż pasażerów taksówki osobowej; 5) gaśnicę umieszczoną w miejscu łatwo dostępnym w razie potrzeby jej użycia; 6) apteczkę doraźnej pomocy; 7) ogumione koło zapasowe; 8) dodatkowe światło z napisem "TAXI", odpowiadające następującym warunkom: a) rozmieszczenie: na dachu, b) barwa: biała lub żółta samochodowa z czarnymi napisami widocznymi z przodu i z tyłu pojazdu; w taksówce bagażowej napis może być widoczny tylko z przodu pojazdu, c) połączenia elektryczne: światło może być włączone wówczas, gdy taksometr jest wyłączony, niezależnie od włączenia innych świateł i położenia urządzenia umożliwiającego pracę silnika; włączenie lub wyłączenie taksometru powinno powodować równoczesne odpowiednio wyłączenie lub włączenie światła, d) powinno być widoczne po zapadnięciu zmroku z odległości co najmniej 50 m przy dobrej przejrzystości powietrza. Pojazd skarżącego podczas skontrolowanego przewozu nie posiadał ani oznaczenia "taxi" ani włączonego taksometru, zasadnie zatem inspektor transportu drogowego uznał, iż przewóz ten nie stanowi wykonywania transportu drogowego taksówką na podstawie posiadanej licencji, a tym samym stanowi wykonywanie transportu drogowego osób bez licencji. Organ nie kwestionował prawa wykonywania transportu drogowego taksówką na podstawie posiadanej licencji poza obszarem wskazanym w licencji. W myśl art. 6 ust. 5 tej ustawy dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Wykonywanie przewozu poza obszar wskazany w licencji może odbywać się z zachowaniem warunków właściwych dla tego rodzaju transportu, tj., pojazdem spełniającym warunki techniczne wskazane w ustawie o ruchu drogowym. W zaskarżonej decyzji błędnie wskazano miejsce i datę kontroli ale to uchybienie nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli, w którym właściwie określono okoliczności kontroli. Biorąc pod uwagę, że ani zaskarżona decyzja, ani utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.