VI SA/Wa 1728/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2013 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. [....] Komendant Wojewódzki Policji cofnął Panu J. C. (skarżącemu), licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Decyzja została wydana na podstawie art. 30 ust. 1 i art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221 ze zm.). W uzasadnieniu wskazano, że w dniu [...] lipca 2011 r. Sąd Rejonowy w G. [...] Wydział Karny wyrokiem w sprawie o sygn. akt [...] uznał Pana J. C. winnym popełnienia czynu z art. 178 a § 1 k.k.- przestępstwo umyślne i wymierzył karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł. Orzeczono również wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku. Organ wskazał, że wyrok karny jest prawomocny. W ocenie organu skarżący przestał spełniać warunek wynikający z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia w związku z czym w dniu [...] września 2011 r. wszczęto postępowanie administracyjne o cofnięciu skarżącemu licencji. Zgodnie z treścią art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję pracownikowi ochrony, jeśli ten przestał spełniać m.in. warunek określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy, tj. warunek niekaralności za przestępstwo umyślne. Od decyzji tej, w ustawowym terminie, p. J. C. odwołał się do Komendanta Głównego Policji podnosząc, iż został skazany za czyn z art. 178a § 1 k.k., którego nie popełnił, w związku z czym wystąpił do sądu z wnioskiem o wznowienie postępowania karnego. Z tego względu wniósł o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu rozpatrzenia wniosku o wznowienie sprawy karnej przez Sąd Okręgowy w S.. Wniosek ten został rozpatrzony przez Komendanta Głównego Policji postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [....] odmawiającym zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, które następnie zostało utrzymane w mocy postanowieniem tego organu z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...]. Brak jest więc przeszkód prawnych do rozpatrzenia kwestii głównej, tj. cofnięcia stronie posiadanej licencji pracownika ochrony. Komendant Główny Policji, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego i po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego bezspornym jest, iż p. J. C. został skazany przez Sąd Rejonowy w G. za przestępstwo umyślne z art. 178a § 1 k.k. na karę grzywny w wymiarze 80 stawek po 10 zł., środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku oraz świadczenie pieniężne na rzecz S. (wyrok z dnia [...] lipca 2011 r. sygn. akt [...], prawomocny od dnia [...] sierpnia 2011 r.). Przestał zatem spełniać przesłankę określoną w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia, a jak wynika z art. 107 § k.k. w razie skazania na grzywnę albo karę ograniczenia wolności, zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem 5 lat od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania; na wniosek skazanego sąd może zarządzić zatarcie skazania już po upływie 3 lat. W przypadku p. J. C. zatarcie skazania nastąpić więc jeszcze nie może. Wyjaśnić tu należy, iż cofnięcie licencji nie jest dodatkową karą a skutkiem administracyjnoprawnym ustalenia, iż osoba posiadająca licencję pracownika ochrony fizycznej została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, co powoduje, iż nie spełnia jednego z istotnych, ustawowo określonych wymogów do zachowania tej licencji. Organ administracji nie posiada natomiast kompetencji do weryfikacji ustaleń postępowania karnego i oceny zasadności wyroku wydanego przez niezawisły sąd. Nie rozstrzyga też o winie lub niewinności strony i nie bada okoliczności zdarzenia oraz kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu. Okoliczności te były oceniane i badane w postępowaniu karnym, co znalazło swoje odzwierciedlenie w prawomocnym wyroku, skazującym stronę za popełnienie przestępstwa umyślnego, a taki wyrok jest wiążący dla organów Policji w sprawie o cofnięcie stronie licencji pracownika ochrony. Podkreślić należy także, że organ administracji rozstrzygnięcie w sprawie cofnięcia licencji podejmuje - zgodnie z wolą ustawodawcy - wyłącznie w oparciu o fakt skazania pracownika ochrony prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego, bez względu na jego rodzaj. Przepis art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy nie zawiera bowiem żadnego katalogu przestępstw umyślnych, których popełnienie, potwierdzone prawomocnym wyrokiem skazującym, skutkuje cofnięciem licencji. Zatem każde przestępstwo umyślne, za które skazanie nie uległo zatarciu, stanowi spełnienie przesłanki obligatoryjnego cofnięcia pracownikowi ochrony posiadanej przez niego licencji. Strona przestępstwo takie popełniła kierując samochodem w stanie nietrzeźwości. W takim przypadku ustawodawca nie przyznał organom Policji prawa do innego sposobu zakończenia sprawy, niż cofnięcie licencji, bowiem są one bezwzględnie związane dyspozycją przywołanego wyżej art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia. W świetle prawa strona pozostaje osobą skazaną za przestępstwo umyślne, a zatem licencji posiadać nie może. Okoliczność, że popełnione przez stronę przestępstwo nie miało żadnego związku z wykonywanym zawodem nie ma przy tym żadnego znaczenia dowodowego dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Ustawodawca nie uzależnił bowiem cofnięcia licencji od istnienia takiego związku. W opisanym stanie faktycznym i prawnym nie mogło więc zapaść inne niż zaskarżone przez stronę rozstrzygnięcie. Decyzje w sprawie cofnięcia licencji pracownikowi ochrony fizycznej w przypadku skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne mają charakter, tzw. decyzji związanych, przy podejmowaniu których ustawodawca nie pozostawił organom Policji, tzw. luzu decyzyjnego. Nie mają one zatem wyboru w sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Stwierdzenie skazania strony prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne sprawia, że właściwy organ Policji ma po prostu obowiązek cofnięcia licencji. W tego rodzaju postępowaniach organ administracji nie może kierować się zasadą celowości i słuszności rozstrzygnięcia wyrażoną w art. 7 k.p.a., nakazującą uwzględnianie, m.in. słusznego interesu indywidualnego strony postępowania, bowiem to sam ustawodawca - poprzez obligatoryjny charakter wskazanej jako podstawa materialnoprawna rozstrzygnięcia normy prawa - przyznał bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu, nakazując cofnąć licencję. Cofnięcie licencji jest skutkiem administracyjnoprawnym ustalenia, iż osoba posiadająca licencję pracownika ochrony fizycznej została skazana prawomocnym wyrokiem, co powoduje iż nie spełnia jednego z istotnych, ustawowo określonych wymogów do zachowania tej licencji, a skazanie to nie uległo zatarciu. Taki stan faktyczny ustalono w niniejszej sprawie, wyrok sądu znajduje się w obrocie prawnym, czego nie zmienia żaden z podnoszonych przez stronę w odwołaniu argumentów. Jedyną bowiem, i samoistną przesłanką cofnięcia stronie licencji pracownika ochrony jest prawomocne skazanie jej za popełnienie przestępstwa umyślnego. Skargę na powyższą decyzję do WSA w Warszawie wniósł Pan J. C.. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie prawa materialnego tj. art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. Z 2005 r., Nr 145, poz. 1221 ze zm.) poprzez błędne uznanie, że zachodzą przesłanki do cofnięcia mu licencji pracownika ochrony - naruszenie przepisów postępowania tj. • art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a przez to nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela, • art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, • art. 94 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania administracyjnego, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia wstępnego przez inny organ lub sąd. Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że organ administracji prowadzący postępowania w niniejszej sprawie nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes obywateli. Oparto się wyłącznie na wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] lipca 2011 r., sygn. akt [...], który skarżący kwestionuje. W powyższej sprawie karnej nie byli przesłuchiwani żadni świadkowie. Protokół z użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego nie może stanowić dowodu, gdyż brak jest trzeciego wydruku, poza tym skarżący podpisał go będąc w stanie po użyciu alkoholu a nie w stanie nietrzeźwości. W postępowaniu administracyjnym nie zebrano i nie rozpatrzono w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. W związku z wniesieniem przez skarżącego wniosku do Ministra Sprawiedliwości o wywiedzenie kasacji w sprawie karnej [...] zachodzi konieczność zawieszenia postępowania administracyjnego, gdyż wskutek uwzględnienia wniosku i złożenia kasacji wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis z art. 30 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia wskazuje, że licencje wydaje, odmawia wydania, zawiesza i cofa, w formie decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby Komendant Wojewódzki Policji. Zgodnie z przepisem art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestanie spełniać warunek niekaralności za przestępstwo umyślne określony w art. 26 ust 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia. Wyrokiem z dnia [...] lipca 2011 r.. sygn. akt. [...] Sąd Rejonowy w G. uznał J. C. winnym stwierdzając, że popełnił on przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. Wskazano, że skarżący kierował, będąc w stanie nietrzeźwym, po drodze publicznej pojazdem mechanicznym. Skarżący został skazany na karę grzywny w wymiarze 80 stawek po 10 zł.(wyrok stał się prawomocny w dniu 9 sierpnia 2011 r.). Przestępstwo opisane w dyspozycji art. 178a § 1 k.k. jest przestępstwem umyślnym. Dyspozycja przepisu art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia jest w ocenie Sądu jasna i ma charakter obligatoryjny, a zatem organy Policji są taką dyspozycją związane. Decyzja taka jest decyzją związaną i nie pozwala organowi na ocenę dowodów i wyciąganie z tego innych wniosków niż te, które opisane są w ustawie. Organ ma obowiązek wszcząć postępowanie a jeżeli istnieją ku temu przesłanki ma obowiązek cofnąć licencję. Należy zauważyć, że skarżący poruszał się po drodze publicznej pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, czym popełnił przestępstwo umyślne opisane w dyspozycji art. 178a § 1 k.k., potwierdza to wymieniony wyrok. Dla potrzeb postępowania administracyjnego o cofnięcie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia jak i postępowania sądowoadministracyjnego bez znaczenia pozostają motywy sądu karnego, jakimi kierował się ten sąd wydając wyrok skazujący, gdyż w sprawie przed organem administracji decydującym był sam fakt prawomocnego skazania skarżącego za ww. wykroczenie co nakazało organom uruchomić tryb przewidziany w art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia. Przepis prawa materialnego, stanowiący podstawę podjęcia decyzji o cofnięciu licencji, wskazuje na zakres postępowania wyjaśniającego jakie powinno zostać przeprowadzone w sprawie. Uwzględniając przyjętą w sprawie podstawę prawną cofnięcia licencji pracownika ochrony do obowiązków organów administracji publicznej należało ustalenie, czy skarżący został skazany za przestępstwo umyślne. Należy zauważyć, że stan faktyczny sprawy nie jest skomplikowany i został prawidłowo ustalony przez organy. Skarżący został skazany za popełnienie przestępstwa określonego w art. 178a § 1 k.k. Z art. 26 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia przepisu wynika, że ustawa o ochronie osób i mienia nakłada na pracownika ochrony obowiązek spełniania szczegółowych przesłanek stanowiących gwarancję prawidłowego wykonywania czynności przewidzianych tą ustawą, a w przypadku ich niespełniania przewiduje obligatoryjne sankcje w postaci odmowy wydania, zawieszenia praw lub cofnięcia licencji. Sama ustawa wyłącza po stronie organu możliwość stosowania uznania administracyjnego, o jakim mowa w art. 7 k.p.a. Zatem skoro pracownik ochrony fizycznej nie spełnia lub przestał spełniać którąkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 26 ust. 2 lub 27 ust. 3 ustawy o ochronie, organ wydający licencję nie ma możliwości innego rozstrzygnięcia sprawy, jak wydanie orzeczenia zgodnego z treścią przepisów art. 30, 31 lub 32 ustawy o ochronie. Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organy wyjaśniły sprawę w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.