VI SA/Wa 1732/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi L. z siedzibą w M. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2012 r. nr Sp. [...], Sp. [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia ochrony międzynarodowej znaku towarowego słownego [...] o nr [...] oraz unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny [...] o nr [...] oddala skargę L. z siedzibą w Monako (dalej jako skarżący, wnoszący sprzeciw) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego z dnia [...] lutego 2012r. w sprawie nr Sp. [...] i Sp. [...], który: - stwierdził wygaśnięcie z dniem [...] czerwca 2011r. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego słownego THERAMEX o numerze [...] udzielonej na rzecz L. z siedzibą w Monako oraz - oddalił sprzeciw L. z siedzibą w Monako Wobec decyzji Urzędu o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny TERAMAX GEE o numerze [...] na rzecz G. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] (uprawniony, uczestnik postępowania). Powyższe rozstrzygnięcie zapadło po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] stycznia 2012r. połączonych dwóch spraw: z wniosku G. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] przeciwko L. z siedzibą w Monako o stwierdzenie wygaśnięcia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego słownego THERAMEX o numerze [...] na podstawie art. 169 ust. 1 pkt. 1 w związku z art. 15215 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm. – dalej p.w.p.) oraz wniosku L. z siedzibą w Monako o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny TERAMAX GEE o numerze [...], udzielonego na rzecz G. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] wobec uznania sprzeciwu za bezzasadny, na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji stanowiły następujące ustalenia: W dniu [...] lutego 2010r. L. z siedzibą w Monako wniósł sprzeciw wobec decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2009r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny TERAMAX GEE o numerze [...] na rzecz G. Spółka z o. o. Spółka komandytowa z siedzibą w [...]. Jako podstawę prawną sprzeciwu wskazano art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Wnoszący sprzeciw wniósł o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy w części dotyczącej leczniczych substancji dietetycznych i odżywek dla niemowląt, herbatek do celów leczniczych zawartych w klasie 5 Klasyfikacji nicejskiej. Wskazał, że jest uprawniony z międzynarodowej rejestracji słownego znaku towarowego THERAMEX [...], przeznaczonego do oznaczania towarów takich jak produkty farmaceutyczne z klasy 5 Klasyfikacji nicejskiej, zaś sporny znak towarowy TERAMAX GEE oraz przeciwstawiony mu znak THERAMEX są przeznaczone do oznaczania podobnych towarów. Ponadto znaki towarowe są bardzo podobne, a ich wymowa i odbiór wizualny prawie identyczne. Jego zdaniem podobieństwo porównywanych znaków stwarza ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do źródła pochodzenia towarów. W odpowiedzi złożonej w dniu [...] października 2010r. G. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] jako uprawniony wniósł o oddalenie sprzeciwu jako bezzasadnego kwestionując podobieństwo towarów na płaszczyźnie fonetycznej, znaczeniowej i wizualnej. W piśmie z [...] maja 2011r. podniósł, na podstawie art. 166 p.w.p., zarzut nieużywania przez L. na terytorium Polski międzynarodowego znaku towarowego THERAMEX [...]. W konsekwencji, dniu [...] czerwca 2011r. złożył do Urzędu Patentowego RP wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego słownego THERAMEX o numerze [...]. Jako podstawę prawną wskazał art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy p.w.p. wskazując, że L. z siedzibą w Monako nie używa na terytorium Polski swego znaku towarowego od co najmniej 5 lat od dnia złożenia niniejszego wniosku. Swój interes prawny uzasadnił złożonym przez Laboratoire THERAMEX sprzeciwem wobec decyzji o udzieleniu na jego rzecz prawa ochronnego na znak towarowy TERAMAX GEE o numerze [...]. Pismem z [...] sierpnia 2011r. uprawniony z ochrony międzynarodowego znaku towarowego THERAMEX o numerze [...] L. z siedzibą w Monako wniósł o oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia jego znaku i przedłożył dokumenty na okoliczność jego używania do oznaczania produktów farmaceutycznych na terenie Polski. Kolejne dowody na tę okoliczność przedłożył do akt sprawy przy piśmie z [...] sierpnia 2011r. Spółka G. odnosząc się w piśmie z dnia [...] listopada 2011r. do w.w. dowodów na okoliczność używania znaku THERAMEX na terenie Polski stwierdziła, że nie są wystarczające do uznania używania tego znaku w sposób rzeczywisty w odniesieniu do towarów dla jakich został zarejestrowany. W związku z tym, że jej wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia został złożony z uwagi na nieużywanie międzynarodowego znaku w okresie od [...] maja 2006r. do [...] maja 2011r., to stwierdziła, że faktury pochodzące z okresu sprzed [...] maja 2006r. oraz po dniu [...] maja 2011 r. nie mogą być brane pod uwagę. Podniosła także, że uprawniony przedstawił kilka wersji projektów opakowań, z których część była opatrzona oznaczeniem THERAMEX, a część oznaczeniem MERCK i nie wiadomo ostatecznie która wersja opakowań była przedmiotem sprzedaży na terenie Polski. Zarzuciła, że sprzedaż produktów do spółki córki jaką jest M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] nie może zostać uznana za rzeczywiste wprowadzenie towarów do obrotu gospodarczego, a uprawniony nie przedstawił żadnych dowodów, aby towary oznaczone spornym znakiem zostały wprowadzone do obrotu poza obrębem grupy podmiotów powiązanych. Na rozprawie w dniu [...] stycznia 2012r. Kolegium Orzekające połączyło do wspólnego rozpoznania obie sporne sprawy: Sp. [...] oraz Sp. [...], a strony podtrzymały swoje stanowiska. L. stwierdził, że znaki towarowe: jego THERAMEX [...] oraz należący do G. TERAMAX GEE [...] są przeznaczone do oznaczania towarów jednorodzajowych, są bardzo podobne, ponieważ początek tych znaków jest praktycznie identyczny. Jedynymi różnicami pomiędzy nimi jest litera "H" we wcześniejszym znaku towarowym, której się nie czyta oraz różne przedostatnie litery porównywanych znaków, a mianowicie "A" i "E". Stwierdził również, że co prawda późniejszy znak został zarejestrowany jako znak słowno-graficzny, to jednak jego elementem dominującym jest słowo TERAMAX. Podkreślił, że ze względu na podobieństwo towarów do oznaczania których przeznaczone są porównywane znaki oraz ze względu na podobieństwo samych oznaczeń Istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd. G. podniosła, że towary oznaczane znakiem THERAMEX [...] stanowią leki hormonalne sprzedawane wyłącznie na receptę w aptekach, podczas gdy towary oznaczone jego znakiem TERAMAX GEE [...] stanowią suplementy diety, odżywki dla niemowląt, herbatki lecznicze, które są sprzedawane bez recepty i przeznaczone do ogólnego uzupełniania diety człowieka. Z tego względu nie zgadzała się z twierdzeniem, że znaki są przeznaczone do oznaczania takich samych towarów, co oznacza, że towary nimi oznaczane nie są konkurencyjne i nie istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd. Kolegium Orzekające rozpoznając sprawy stwierdziło, że postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "TERAMAX GEE" o numerze [...] zostało wszczęte na skutek sprzeciwu, uznanego przez uprawnionego z prawa ochronnego na sporny znak za bezzasadny. Uznało, że skoro wnoszący sprzeciw żąda unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy TERAMAX GEE z uwagi na podobieństwo do zarejestrowanego na jego rzecz znaku towarowego THERAMEX, a uprawniona do spornego znaku G. wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego słownego THERAMEX o numerze [...], to oznacza, że powyższe sprawy podlegają łącznemu rozpoznaniu na podstawie art. 166 ust. 2 p.w.p. Przyznało interes prawny wnioskującej o stwierdzenie wygaśnięcia prawa, wobec przysługującego jej prawa ochronnego do znaku towarowego TERAMAX GEE o numerze [...], w stosunku do którego toczy się postępowanie o unieważnienie. Kolegium wskazało, że rozstrzygnięcie kwestii używania międzynarodowego znaku THERAMEX o numerze [...] ma decydujący wpływ na możliwość unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy TERAMAX GEE o numerze [...]. Zgodnie z art. 166 ust.1 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy nie może być unieważnione na tej podstawie, że znak jest podobny do wcześniejszego znaku towarowego, jeżeli ten ostatni nie był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Kolegium Orzekające postanowiło zawrzeć rozstrzygnięcie spraw: o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy TERAMAX GEE o numerze [...] i sprawy o stwierdzenie wygaśnięcia ochrony międzynarodowego znaku THERAMEX o numerze [...] w jednej decyzji. Ustaliło, że G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w [...] wystąpiła w dniu [...] czerwca 2011r. z żądaniem wygaśnięcia ochrony międzynarodowego znaku THERAMEX o numerze [...]. Przepis art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. wiąże skutek wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z nieużywaniem znaku towarowego przez nieprzerwany okres 5 lat. W przedmiotowej sprawie będzie to okres [...] czerwca 2006r. - [...] czerwca 2011r., bowiem spółka G. jako datę stwierdzenia wygaśnięcia wskazała datę złożenia wniosku. Kolegium Orzekające stwierdziło, że używanie znaku, aby wyłączało możliwość postawienia zarzutu niewykonywania obowiązku używania znaku towarowego musi mieć miejsce na obszarze Polski, musi mieć niedwuznaczny charakter, musi być rzeczywiste oraz powinno dotyczyć zarejestrowanego znaku dla towarów i usług objętych ochroną i polegać na nakładaniu znaku na towar i wprowadzaniu tak oznaczonych towarów do obrotu w określonym przez wnioskodawcę przedziale czasowym. Obowiązek wykazania używania znaku towarowego, zgodnie z art. 169 ust. 6 ustawy p.w.p. spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. To on powinien wykazać, że znaku używał, lub jeżeli znaku nie używał to miał ku temu ważne powody. Kolegium Orzekające ustaliło i oceniło, że L., na okoliczność używania międzynarodowego znaku towarowego THERAMEX o numerze [...], załączył do akt sprawy następujące faktury: - faktura z dnia [...] marca 2004r. dotycząca sprzedaży 500 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 11-10) faktura z dnia [...] lutego 2004r. dotycząca sprzedaży 2000 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 13-12) faktura z dnia [...] lipca 2003r. dotycząca sprzedaży 8500 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 15-14) faktura z dnia [...] marca 2003r. dotycząca sprzedaży 16988 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 17-16) faktura z dnia [...] maja 2002r. dotycząca sprzedaży 2000 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 19-18) faktura z dnia [...] czerwca 2002r. dotycząca sprzedaży 2000 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 21-20) faktura z dnia [...] listopada 2002r. dotycząca sprzedaży 1500 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 23-22) faktura z dnia [...] grudnia 2002r. dotycząca sprzedaży 500 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 25-24) faktura z dnia [...] listopada 2009r. dotycząca sprzedaży 5000 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 27-26) faktura z dnia [...] grudnia 2009r. dotycząca sprzedaży 4744 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 29-28) faktura z dnia [...] marca 2008r. dotycząca sprzedaży 10000 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 31-30) faktura z dnia [...] lutego 2008r. dotycząca sprzedaży 5000 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 33-32) faktura z dnia [...] lutego 2007r. dotycząca sprzedaży 9000 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 35-34) faktura z dnia [...] stycznia 2007r. dotycząca sprzedaży 4923 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 37-36) faktura z dnia [...] kwietnia 2006r. dotycząca sprzedaży 4923 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 39-38) faktura z dnia [...] kwietnia 2006r. dotycząca sprzedaży 10000 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 41-40) faktura z dnia [...] lutego 2005r. dotycząca sprzedaży 10000 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 43-42) - faktura z dnia [...] stycznia 2005r. dotycząca sprzedaży 15970 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k.45-44) faktura z dnia [...] czerwca 2011r. dotycząca sprzedaży 4700 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 60-59) faktura z dnia [...] lutego 2011r. dotycząca sprzedaży 10000 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 62-61) faktura z dnia [...] lutego 2011r. dotycząca sprzedaży 5000 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 64-63) faktura z dnia [...] października 2010r. dotycząca sprzedaży 4700 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 66-65) faktura z dnia [...] lipca 2010r. dotycząca sprzedaży 5000 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 68-67) faktura z dnia [...] lipca 2010r. dotycząca sprzedaży 11000 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 70-69) faktura z dnia [...] maja 2010r. dotycząca sprzedaży 10000 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 72-71) faktura z dnia [...] maja 2010r. dotycząca sprzedaży 4419 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 74-75) faktura z dnia [...] kwietnia 2010r. dotycząca sprzedaży 5535 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 76-75) faktura z dnia [...] marca 2010r. dotycząca sprzedaży 4465 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 78-77) faktura z dnia [...] marca 2010r. dotycząca sprzedaży 10000 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 80-79) faktura z dnia [...] stycznia 2010r. dotycząca sprzedaży 5256 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 83-81) - faktura z dnia [...] stycznia 2010r. dotycząca sprzedaży 10000 sztuk produktu [...] (akta Sp. [...], k. 85-84) Kolegium Orzekające oceniło, że ww. faktury dotyczą sprzedaży produktów [...] i [...] firmie M. Spółka z o.o., która to spółka, tak jak uprawniony ze spornego prawa ochronnego należy do grupy spółek M. Oceniło, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów świadczących o wprowadzeniu ww. produktów oznaczonych spornym znakiem towarowym do rzeczywistego obrotu na rynek polski poza obrębem spółek z grupy M. Uznało, że fakt umieszczenia na fakturach, w obrocie wewnątrzorganizacyjnym pomiędzy tzw. rodziną spółek spornego znaku THE RAM EX nie świadczy o rzeczywistym i poważnym używaniu tego znaku towarowego w obrocie gospodarczym na terenie Polski. Powołało się na podobne stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 października 2010r. (VI SA/Wa 1425/10), w którym stwierdził "używanie znaku towarowego musi być rzeczywiste i być związane z udostępnianiem towarów lub usług odbiorcom. Zatem nie każda forma używania znaku zawarta w art. 154 p.w.p. jest wystarczająca dla zachowania prawa ochronnego. Korzystanie ze znaku tylko w działalności wewnątrzorganizacyjnej [...] nie stanowi rzeczywistego używania. Tak samo nie można uznać za rzeczywiste używanie znaku towarowego zastosowanie znaku w firmie, nazwie handlowej czy też używanie znaku wyłącznie w reklamie." Kolegium Orzekające stwierdziło, że ww. faktury nie dowodzą, że znak towarowy THERAMEX o numerze [...] był używany w sposób rzeczywisty w obrocie gospodarczym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Kolegium ustaliło, że oprócz ww. faktur, na okoliczność używania znaku, L. przedłożył do akt sprawy także dowody: projekt opakowania butelki leku [...] - edycja na Polskę - data edycji [...] luty 2003r. - (akta Sp. [...], k. 46) projekt opakowania leku [...] - data wprowadzenia na rynek [...] maj 2006r. - (akta Sp. [...], k. 47) projekt opakowania leku [...] - bez daty, (akta Sp. [...], k. 48) projekt opakowania leku [...] - z odręcznie napisaną datą [...] maj 2006r., (akta Sp. [...], k. 49) projekt opakowania leku [...] - data [...] lutego 2006r., (akta Sp. [...], k. 50) ulotka informacyjna leku [...] sporządzona w kwietniu 2002r., (akta Sp. [...], k. 51) Oceniło, że w.w. dowody, oprócz dowodu nr 2 i nr 4, zawierają co prawda znak towarowy THERAMEX, ale nie świadczą o używaniu tego znaku towarowego w obrocie gospodarczym na terytorium Polski w przedziale czasowym od [...] czerwca 2006r. do [...] czerwca 2011r. Dowody wskazane w pkt 1-5 stanowią projekty opakowań leków, które nie wiadomo czy zostały wprowadzone na rynek polski. Ponadto dowody w pkt 2 i 4 nie zawierają spornego oznaczenia THERAMEX, lecz oznaczenie MERCK Natomiast dowód wskazany w pkt. 6 co prawda zawiera oznaczenie THERAMEX, lecz nie wiadomo, czy produkt, którego dotyczy ulotka został wprowadzony na rynek polski. Kolegium Orzekające stwierdziło, że dowody te nie potwierdzają, iż leki o nazwach [...] i [...] były rzeczywiście dostępne na polskim rynku w opakowaniach oznaczonych znakiem THERAMEX, a nie znakiem towarowym MERCK w przedziale czasowym od [...] czerwca 2006r. do [...] czerwca 2011r. Odwołujac się do przepisu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., który wiąże skutek wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z nieużywaniem znaku towarowego przez okres pięciu lat ustaliło, że G. Sp. Z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia ochrony międzynarodowego znaku towarowego THERAMEX o numerze [...] złożonym w dniu [...] czerwca 2011r. Oceniło, że uprawniony ze spornego prawa nie wykazał aby w okresie 5 lat poprzedzających złożenie niniejszego wniosku używał spornego znaku towarowego w sposób rzeczywisty i poważny na obszarze Polski. W związku z powyższym uznało za zasadne, by stwierdzić z dniem [...] czerwca 2011r. wygaśnięcie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego słownego THERAMEX o numerze [...]. Oznacza to, że zgodnie z art. 166 ust 1 p.w.p. nie można unieważnić prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny TERAMAX GEE o numerze [...], udzielonego na rzecz G. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w części dotyczącej towarów z klasy 5, z powodu jego podobieństwa do ww. znaku towarowego THERAMEX [...], skoro ten ostatni nie był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. W skardze złożonej do tut. Sądu skarżący L. z siedzibą w Monako zarzucił naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, 107 § 1 i 3 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej kpa, polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy poprzez: niedokonanie całościowego i dokładnego rozpatrzenia materiału dowodowego przedłożonego do akt sprawy na potwierdzenie stosowania w Polsce znaku towarowego THERAMEX [...] skarżącego; niedokonanie właściwej oceny załączonego w sprawie materiału dowodowego w zakresie stosowania znaku towarowego skarżącego poprzez pominięcie istotnych elementów wskazujących na rzeczywiste stosowanie znaku THERAMEX skarżącego w wymaganym okresie w Polsce; nieuznanie części materiału dowodowego twierdząc, iż nie potwierdza on faktycznego i rzeczywistego stosowania znaku towarowego THERAMEX skarżącego w Polsce; uznanie, iż materiały dowodowe dotyczące stosowania znaku skarżącego wskazują na korzystanie ze znaku tylko w działalności, wewnątrz organizacyjnej, lub stosowania znaku w firmie, nazwie handlowej, lub też używanie znaku wyłącznie w reklamie; dokonanie niewłaściwej oceny dowodów stosowania znaku THERAMEX skarżącego uznając, że nie spełniają przesłanek stosowania w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 pwp. 2. art. 8 kpa i art. 77 § 1 kpa poprzez niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się Urząd Patentowy RP działający w trybie postępowania spornego przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy oraz brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie przedłożonych przez skarżącego dowodów stosowania w Polsce znaku towarowego THERAMEX. 3. art. 77 § 1, oraz art. 80 kpa poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności brak odniesienia do przedłożonej na rozprawie przez skarżącego decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 2010 r. (Sp. [...] i Sp. [...] dotyczącej praktycznie identycznej sprawy wygaszenia znaku towarowego THERAMEX skarżącego, w której materiały dowodowe stanowiły w większości te same materiały i dowody przedłożone przez skarżącego w niniejszej sprawie. 4. art. 7, art. 80 kpa w zw. z art. 107 § 1 i 3 kpa dotyczącego oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego bez dokonania w tym zakresie pogłębionej analizy. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2012 r. w całości jako niezgodnej z prawem i przekazanie Urzędowi Patentowemu RP do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od tego organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują nadzór nad działalnością administracji publicznej, przy czym ta kontrola zgodnie z § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej zwany p.p.s.a. Jak zostało wyżej wskazane Sąd bada decyzję pod względem jej zgodności z prawem, a więc ocenia decyzję pod względem przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego, przy czym zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. uchyla zaskarżoną decyzję z powodu naruszenia przepisów prawa procesowego tylko w wypadku, jeżeli powyższe naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Spór między stronami zainicjował - sprzeciwem skierowanym na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. – L. z siedzibą w Monako jako uprawniony do znaku słownego THERAMEX o numerze [...] domagając się unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny TERAMAX GEE o numerze [...], udzielonego na rzecz G. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...]. Z zasady określonej w art. 246 p.w.p. wynika, że sprzeciw jest powszechnym środkiem prawnym służącym każdej osobie, która nie musi wykazywać interesu prawnego we wszczęciu tego postępowania. Jednakże prawu sprzeciwiającego się rejestracji, w szczególności na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., może być przeciwstawiony zarzut nieużywania jego znaku na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Taka legitymacja dla broniącego się przed unieważnieniem znaku wynika z art. 166 p.w.p. Oznacza to, że uprawniony z prawa do znaku towarowego, który go nie używa, nie może skutecznie domagać się unieważnienia cudzego znaku w oparciu o przesłanki podobieństwa określone w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Jest to konsekwencją ogólnej zasady, że uzyskanie prawa ochronnego na znak towarowy wiąże się nierozerwalnie z obowiązkiem jego używania w obrocie gospodarczym. Wskazuje na to także DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U.UE.L.2008.299.25). W świetle preambuły tej dyrektywy (9) W celu ograniczenia ogólnej liczby zarejestrowanych i chronionych we Wspólnocie znaków towarowych i, w następstwie tego, liczby kolizji powstających między nimi, istotne jest stosowanie wymogu, że zarejestrowane znaki towarowe muszą być rzeczywiście używane lub, jeżeli nie są używane, powinny podlegać wygaśnięciu. Niezbędne jest zapewnienie, by znak towarowy nie mógł być unieważniony na podstawie istnienia wcześniejszego nieużywanego znaku towarowego, przy czym państwa członkowskie powinny dysponować swobodą stosowania tej samej zasady w odniesieniu do rejestracji znaku towarowego lub przyjęcia postanowienia, że znak towarowy nie może być skutecznie powołany w postępowaniu w sprawie naruszenia, jeżeli w wyniku rozpatrzenia skargi stwierdzono, że znak towarowy podlega wygaśnięciu. We wszystkich tych przypadkach państwo członkowskie podejmuje decyzję w sprawie przyjęcia odpowiednich przepisów proceduralnych. Z powyższych względów celem instytucji wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, o jakiej mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., jest eliminowanie praw ochronnych na te oznaczenia, które nie są używane w sposób rzeczywisty w obrocie gospodarczym przez dłuższy określony w ustawie czas. Zgodnie z art. 166 ust.1 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy nie może być unieważnione na tej podstawie, że znak jest podobny do wcześniejszego znaku towarowego, jeżeli ten ostatni nie był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5. Przepis art. 166 ust. 2 p.w.p. mówi z kolei, że zarzut nieużywania znaku towarowego może zostać podniesiony tylko łącznie z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego i podlega łącznemu rozpoznaniu sprawy wraz z wnioskiem o unieważnienie. Łączne rozpoznanie obu spraw ma zatem podstawę prawna w normie ust. 2 i Kolegium Orzekające UP RP prawidłowo uznało, że rozstrzygnięcie kwestii używania międzynarodowego znaku THERAMEX o numerze [...], do którego skarżący jest uprawniony, miało decydujący wpływ na możliwość unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy TERAMAX GEE o numerze [...]. Oznacza to, że ustalenie okoliczności używania znaku skarżącego wyprzedzało badanie podobieństwa znaków. Istotne jest, że w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego, obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. Obowiązek ten, spoczywający w niniejszej sprawie na skarżącym, wynika jednoznacznie z art. 169 ust.6 p.w.p. Ustawa Prawo własności przemysłowej nie reguluje w sposób jednoznaczny pojęcia rzeczywistego używania znaku towarowego. Przy ocenie pojęcia "używanie" można kierować się art. 153 ust. 1 p.w.p., który stanowi, że używanie znaku polega na używaniu go w sposób zarobkowy lub zawodowy. Co do zasady - przykładowy katalog form używania znaku towarowego wymieniony został w art. 154 p.w.p. Stanowi on, że używanie znaku towarowego polega w szczególności na: 1) umieszczaniu tego znaku na towarach objętych prawem ochronnym lub ich opakowaniach, oferowaniu i wprowadzaniu tych towarów do obrotu, ich imporcie lub eksporcie oraz składowaniu w celu oferowania i wprowadzania do obrotu, a także oferowaniu lub świadczeniu usług pod tym znakiem; 2) umieszczaniu znaku na dokumentach związanych z wprowadzaniem towarów do obrotu lub związanych ze świadczeniem usług; 3) posługiwaniu się nim w celu reklamy. Pojęcie rzeczywistego używania znaku towarowego było przedmiotem rozważań w orzecznictwie. NSA w wyroku z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 70/06 wyraził pogląd, iż obowiązkowi rzeczywistego używania znaku czyni zadość tylko takie używanie, które pozostaje w związku fizycznym lub pojęciowym z towarem lub usługą. Oznacza to konieczność nakładania zarejestrowanego oznaczenia na towar i wprowadzania do obrotu. Zgodnie zaś z wyrokiem NSA z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt II GSK 173/06 używanie znaku towarowego powinno pozostawać w zgodzie z działalnością przedsiębiorstwa, zaś obowiązkowi rzeczywistego używania czyni zadość jedynie używanie znaku w obrocie gospodarczym. W doktrynie podkreśla się, iż rzeczywiste używanie znaku towarowego oznacza konkretne działanie, mające za przedmiot znak, a polegające na jego realnym odniesieniu do określonego towaru lub usługi. Chodzi o korzystanie ze znaku w sposób odpowiadający jego podstawowej funkcji (oznaczenia pochodzenia towarów lub usług). Używanie rzeczywiste ma polegać na bezpośrednim udostępnieniu towarów lub usług ich odbiorcom. Obowiązek używania wymaga pełnego korzystania ze znaku, przez udostępnienie towarów lub usług ze znakiem ich odbiorcom (por. Obowiązek używania znaku towarowego, Studium z prawa polskiego na tle prawnoporównawczym, M. Trzebiatowski, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2007, s. 95 -101). Przepis art. 166 ust.1 p.w.p., jako norma szczególna i mająca zastosowanie w określonym stanie faktycznym niniejszej sprawy ("prawo ochronne na znak towarowy nie może być unieważnione na tej podstawie, że znak jest podobny do wcześniejszego znaku towarowego") i jako podstawa materialna zaskarżonej decyzji - odnosi się do form używania znaku towarowego "w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5". Innymi słowy, skarżący obowiązany był do udowodnienia (art. 169 ust. 6 p.w.p.) używania swojego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5 p.w.p. Art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. stanowi, że "prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania". Poza sporem pozostaje, że w niniejszej sprawie "nieprzerwany okres 5 lat" to okres od [...] czerwca 2006r. do [...] czerwca 2011r., bowiem wnoszący o wygaśnięcie znaku jako datę jego stwierdzenia wskazała datę złożenia wniosku - [...] czerwca 2011r. Skoro skarżący nie podnosił żadnych okoliczności wskazujących na "ważne powody" nieużywania znaku, to obowiązany był do udowodnienia używania znaku towarowego THERAMEX w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym - w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat: od [...] czerwca 2006r. do [...] czerwca 2011r. Wpisane w dyspozycję art. 166 ust.1 p.w.p przepisy art. 169 ust. 4 i 5 p.w.p. stanowią kolejno: że "przez używanie znaku, w rozumieniu ust. 1, rozumie się również używanie znaku: 1) różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru; 2) przez umieszczanie znaku na towarach lub ich opakowaniach wyłącznie dla celów eksportu; 3) przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego; 4) przez osobę upoważnioną do używania znaku wspólnego albo znaku wspólnego gwarancyjnego". Ust. 5 określa natomiast, że "nie uważa się za używanie znaku w sposób rzeczywisty używania znaku w reklamie towaru, który nie jest dostępny na rynku krajowym ani nie jest w kraju wytwarzany na potrzeby eksportu". Innymi słowy, przepisy art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5 p.w.p. uszczegóławiają przykładowy katalog form używania znaku towarowego wymieniony w art. 154 p.w.p., ale jednocześnie, w sytuacji badania podstaw materialnych określonych w art. 166 ust.1 p.w.p., wyznaczają ramy ustaleń faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Z jednoznacznego obowiązku uprawnionego z tytułu prawa ochronnego do wykazania używania znaku towarowego wynika w istocie, że Urząd Patentowy w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego ustalał stan faktyczny sprawy i dokonywał oceny dowodów przedstawionych przez skarżącego. Jest to oczywiste, skoro nabycie ochrony międzynarodowego znaku towarowego THERAMEX przez rejestrację na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rodziło obowiązek używania w Polsce zastrzeżonego oznaczenia pod rygorem wygaśnięcia tego prawa, co wynika z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Używanie znaku towarowego musi być zatem rzeczywiste, co oznacza związanie tego pojęcia z udostępnianiem towarów lub usług klientom, odbiorcom zewnętrznym w obrocie na terenie Polski. Z zarzutów skargi wynika, że istotą sporu jest odmienna ocena dowodów przedstawionych przez skarzącą. Zdaniem Sądu, Kolegium Orzekające wzięło pod uwagę oraz prawidłowo ustaliło i oceniło, że skarżący na okoliczność używania międzynarodowego znaku towarowego THERAMEX o numerze [...] złożył opisane w stanie faktycznym faktury sprzedaży produktów [...] i [...] na rzecz firmy M. Spółka z o.o., która - tak jak i skarżący - należy do grupy spółek M. Prawidłowo zatem oceniło, za mające znaczenie dla sprawy, po pierwsze: wyłącznie faktury dotyczące okresu podlegającego badaniu od [...] czerwca 2006r. do [...] czerwca 2011r. Po drugie, co istotne - kwestię, czy stanowią one dowód na rzeczywisty obrót gospodarczy na rynku polskim. Należy bowiem podkreślić, że stanowią one wyłącznie o sprzedaży produktów do spółki córki - jaką jest M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], natomiast brak jest jakichkolwiek dowodów, że towary te zostały wprowadzone do obrotu gospodarczego poza obrębem grupy podmiotów powiązanych. Sąd podziela pogląd Kolegium Orzekającego Urzędu Patentowego, że wykazanie używania znaku towarowego THERAMEX musi mieć niedwuznaczny charakter, być rzeczywiste i odbywać się na obszarze Polski i dotyczyć tego znaku dla towarów i usług objętych ochroną. Czyli, inaczej mówiąc, polega na nakładaniu tego znaku na produkty farmaceutyczne z klasy 5 Klasyfikacji nicejskiej i wprowadzaniu tak oznaczonych towarów do obrotu gospodarczego w Polsce w przedziale czasowym od [...] czerwca 2006r. do [...] czerwca 2011r. Wbrew twierdzeniu skarżącego nie można zaprzeczyć prawidłowym ustaleniom organu, że przedstawione faktury nie dowodzą o wprowadzeniu na rynek polski produktów oznaczonych spornym znakiem towarowym do rzeczywistego obrotu, bowiem nie wykazują obrotu poza obrębem spółek z grupy M. Obrót pomiędzy rodziną spółek, czy spółkami powiązanymi jest bowiem obrotem wewnątrzorganizacyjnym i nie stanowi o rzeczywistym i poważnym używaniu znaku towarowego THERAMEX na terenie Polski. Korzystanie ze znaku w obrocie wewnatrzorganizacyjnym, nie pozostaje w związku z fizycznym lub pojęciowym z towarem lub usługą, ponieważ nie jest zauważalny dla konsumentów. Nie można zatem przyznać racji skarżącemu, że wykazał tymi fakturami rzeczywiste i poważne używanie tego znaku towarowego w obrocie gospodarczym, czyli nakładanie zarejestrowanego oznaczenia na towar i wprowadzanie do obrotu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Wprawdzie na złożonych fakturach figurują dwa oznaczenia THERAMEX i MERCK SERONO, ale z treści faktur (przetłumaczonych na język polski) nie wynika, by rejestrowały one obrót leku [...] i [...] inny niż wewnątrzorganizacyjny. Należy podkreślić, że w literaturze wskazuje się też, że znak towarowy powinien być zauważalny nie tylko przez konsumentów, ale także przez innych przedsiębiorców. W rozpatrywanej sprawie brak jest dowodów na obecność towarów oznaczonych słowno-graficznym znakiem THERAMEX na rynku polskim, ich rzeczywistego kontaktu z konsumentami, którzy - tak oznaczone i wprowadzone do obrotu towary identyfikują z konkretną marką. Jak wskazał Sąd Najwyższy, każda z form używania znaku na podstawie art. 154 p.w.p. dotyczy używania tego znaku w obrocie gospodarczym i wymaga podejmowania powtarzających się czynności w określonym zakresie i celu oraz wiąże się z koniecznością rozpoznawania znaku przez konsumentów (por. wyrok Sąd Najwyższego z dnia 17 lutego 2005 r., sygn. akt I CK 626/04, OSP 2005/12/148 - t.1). Także w doktrynie podkreśla się, że tylko takie używanie oznaczenia jest uznawane za rzeczywiste, gdy charakteryzuje się pewnością i stałością. Zatem w celu osiągnięcia takich cech, obecność znaku na rynku polskim poprzez rzeczywisty kontakt z konsumentami powinna wykazywać poważne rozmiary. Co do zasady nie ulega wątpliwości, że faktury potwierdzające sprzedaż, czy wykonanie usług są dowodem przemawiającym o używaniu znaku. Jednakże na gruncie niniejszej sprawy skarżący nie wykazał obecności znaku na rynku polskim poprzez rzeczywisty kontakt z konsumentami. W toku postępowania administracyjnego w piśmie z [...] sierpnia 2011 r. na k. 54 a.s. skarżąca powoływała się wprawdzie, że produkty farmaceutyczne dostarczane w bardzo dużych ilościach do firmy M. Sp. z o.o. w [...] były sprzedawane w aptekach na terenie Polski w okresie 2002 – 2009 r., ale jakiekolwiek dowodu na okoliczność rzeczywistym obrotem tych produktów - poza M. - nie powołała ani nie złożyła. Przeciwnie, co należy podkreślić, część przedłożonych dowodów z opakowań leku [...] (np. k. 49 akt adm Sp. [...]) i [...] (k. 47 tych akt), oznaczona jest jako pochodząca od spółki M. i nie ma na nich znaku THERAMEX. Odnośnie pozostałych dowodów, w ocenie Sądu, Urząd Patentowy prawidłowo ocenił, że projekt opakowania butelki leku [...] - edycja na Polskę - data edycji [...] luty 2003r. (k. 46 akt Sp. [...]), projekt opakowania leku [...] bez daty (k.48 akt Sp. [...]), projekt opakowania leku [...] z datą [...] lutego 2006 r. (k.50 akt Sp. [...]), jak i ulotka informacyjna tego leku z kwietnia 2002 r. (k. 51 akt Sp. [...]) przede wszystkim nie stanowią zarówno o używaniu tego znaku w badanym okresie od [...] czerwca 2006r. do [...] czerwca 2011r., poza tym - same projekty opakowań nie stanowią o wprowadzeniu ich na rynek polski. Organ uznał wprawdzie, że badany przedział czasu spełniają projekt opakowania leku [...], chociaż jego data wprowadzenia na rynek to [...] maja 2006r. (k. 47 akt Sp. [...]) i projekt opakowania leku [...] z odręcznie napisaną datą [...] maj 2006r. (akta Sp. [...], k. 49), ale w ocenie Sądu w sposób uzasadniony uznał, że nie zawierają spornego oznaczenia THERAMEX lecz oznaczenie MERCK, czyli nie stanowią dowodu używania znaku towarowego THERAMEX. Nazwę THERAMEX zawiera wprawdzie jedna ulotka informacyjna, jednakże organ słusznie ocenił, że brak jest dowodów, by produkt, którego dotyczy ulotka został wprowadzony na rynek polski. W ocenie Sądu, organ administracji miał zatem podstawę do oceny, że przedłożone do akt sprawy dowody nie potwierdziły, że leki o nazwach [...] i [...] w badanym okresie czasowym od [...] czerwca 2006r. do [...] czerwca 2011r. były rzeczywiście dostępne na polskim rynku w opakowaniach oznaczonych znakiem THERAMEX, a nie znakiem towarowym MERCK. Sąd nie zgadza się z zarzutami podniesionymi w skardze w zakresie naruszenia przez Urząd Patentowy prawa procesowego, w sposób, który może mieć wpływ na wynik sprawy. Należy podnieść, że zgodnie z art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodności i mocy dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, chyba że chodzi o dowody dotyczące okoliczności nie mających znaczenia dla sprawy lub niespornych. Ocena materiału dowodowego następuje na podstawie całokształtu okoliczności sprawy i organ co do zasady powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, chyba że chodzi o dowody dotyczące okoliczności niemających znaczenia dla sprawy lub niespornych. I takiej właśnie oceny dokonał Urząd Patentowy w niniejszej sprawie. Ocenił nie tylko każdy dowód z osobna, ale wszystkie dowody w łączności (E. Iserzon, Komentarz IV, 1970, s. 156). Oznacza to, że przepis art. 80 kpa wymaga, aby ocena uznania danej okoliczności za udowodnioną była oparta na całokształcie materiału dowodowego. Organ dochował także wymogu sporządzenia uzasadnienia zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa, bowiem uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z zasady wyrażonej w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. wynika, że organ miał obowiązek rozpatrzeć wszystkie dowody zgromadzone lub odzwierciedlone w aktach sprawy oraz powinien je rozpatrzyć w ich wzajemnej łączności. Organ nie pominął jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu ani też nie uwzględniał dowodu, którego nie ma w aktach spawy. Okoliczność, że skarżąca firma w 98,88 % stanowi własność firmy M., jest zależną od tej spółki z Niemiec, a jedyne w zasadzie obroty wykazała fakturami wystawionymi dla M. Polska oznacza, że nie ma żadnych dowodów wskazujących na obrót towarami (lekami) oznaczonymi tym znakiem na polskim rynku, nie ma dowodów, by inny klient, inna zewnętrzna firma na rynku polskim – oprócz firm z rodziny M. - "widziała" używany w obrocie znak THERAMEX. Takim dowodem nie jest informacja na opakowaniu o numerze świadectwa rejestracji leku i jego dopuszczenie do stosowania w Polsce, ponieważ w dalszym ciągu nie ma dowodów, by towary opatrzone tym znakiem zostały wprowadzone na rynek polski np. do aptek. Sąd nie stwierdził naruszenia art. 8 kpa. Zasadniczą treścią zasady praworządności zasady wyrażonej w art. 8 jest przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. To, że Urząd Patentowy w innej sprawie z udziałem skarżącego wydał inną decyzję z [...] grudnia 2010 r. (sp. [...] i [...]), która została złożona do akt sprawy administracyjnej i nie odniósł się do tego dowodu w zaskarżonej decyzji, a dopiero w odpowiedzi na skargę - nie oznacza, że uchybienie to może mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Po pierwsze: decyzja wydana w innej sprawie nie stanowi dowodu na rzeczywiste używanie znaku towarowego w rozpatrywanej sprawie. Jest ona bowiem wyrazem oceny materiału dowodowego przez organ w innej sprawie i ustalony w niej stan faktyczny. Po drugie, Urząd Patentowy nie jest związany decyzją wydaną w innej sprawie, bowiem każda sprawa jest sprawą indywidualną. Na marginesie można tylko dodać, że dotyczyła innego przedziału czasowego i nie odnosiła się do wprowadzania objętych fakturami produktów na rynek polski. Z uzasadnienia nie wynika także, czy faktury opiewały na sprzedaż krajową poza obrębem spółek z grupy M., czy obrotu wewnątrzorganizacyjnego pomiędzy spółkami. Należy podnieść, ze skarżący w uzasadnieniu skargi nie wskazuje, jaki istotny wpływ na wynik sprawy ma pominięcie wskazanej decyzji w ocenie dowodów, W ocenie Sądu, obowiązkowi rzeczywistego używania znaku czyniłoby zadość tylko takie używanie, które oznacza konieczność nakładania zarejestrowanego oznaczenia na towar i wprowadzania do obrotu gospodarczego na polskim rynku w zgodzie z działalnością przedsiębiorstwa. Oznacza to używanie znaku jako konkretne działanie, polegające na jego realnym odniesieniu do określonego towaru lub usługi. Chodzi o korzystanie ze znaku w sposób odpowiadający jego podstawowej funkcji oznaczenia pochodzenia towarów lub usług. Używanie rzeczywiste powinno zatem polegać na bezpośrednim udostępnieniu towarów lub usług ich odbiorcom. Należy przypomnieć, że Urząd Patentowy wyczerpująco wyjaśnił, nie naruszając zasad określonych w art. 107 § 1 i 3 kpa, że w art. 169 ust. 4-5 p.w.p. zawarte są wskazówki określające formy używania znaku oraz wskazujące, jakie formy używania znaku nie wypełniają pojęcia rzeczywistego używania znaku. Jak zaznaczono wyżej używanie musi być rzeczywiste i być związane z udostępnianiem towarów lub usług odbiorcom. Zatem nie każda forma używania znaku zawarta w art. 154 p.w.p. jest wystarczająca dla zachowania prawa ochronnego. Sąd przychyla się do poglądu, że korzystanie ze znaku tylko w działalności wewnątrzorganizacyjnej, co skarżący wykazywał w sprawie niniejszej - nie stanowi rzeczywistego używania. Tak samo nie można uznać za rzeczywiste używanie znaku towarowego zastosowanie znaku w firmie, nazwie handlowej czy też używanie znaku wyłącznie w reklamie (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 października 2012 r. sygn. VI SA/Wa 1372/12) Przepis art. 169 ust. 1 pkt 1 wiąże skutek wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z nieużywaniem znaku towarowego przez okres pięciu lat. W niniejszej sprawie uprawniony ze spornego prawa nie wykazał jednak, aby w okresie 5 lat poprzedzających złożenie niniejszego wniosku używał spornego znaku towarowego w sposób rzeczywisty i poważny na obszarze Polski. W związku z powyższym Kolegium Orzekające miało podstawę do stwierdzienia z dniem [...] czerwca 2011r. wygaśnięcia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego słownego THERAMEX o numerze [...]. Stwierdzenie z dniem [...] czerwca 2011r. wygaśnięcia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego słownego THERAMEX o numerze [...] udzielonego na rzecz L. z siedzibą w Monako oznacza, że zgodnie z art. 166 ust 1 p.w.p. nie można unieważnić prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny TERAMAX GEE o numerze [...], udzielonego na rzecz G. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w części dotyczącej towarów z klasy 5, z powodu jego podobieństwa do ww. znaku towarowego THERAMfX [...], skoro ten ostatni nie był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. W tym stanie rzeczy Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut niewłaściwej oceny materiału dowodowego i wadliwych ustaleń, bowiem organ prawidłowo ustalił, że nie zostało dowiedzione, iż w badanym okresie skarżący używał w sposób rzeczywisty znak towarowy THERAMEX. Z materiału dowodowego nie wynika, że w.w. znak towarowy przez sporny okres był używany w sposób rzeczywisty w obrocie w Polsce i mógł spełniać swoją ustawową funkcję tj. służył odróżnianiu towarów i usług oraz powiązaniu towarów z producentem lub usługodawcą. Z powyższych względów Sąd podzielił stanowisko organu co do istnienia uzasadnionych przesłanek do wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z dniem [...] października 2006 r. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku