VI SA/Wa 1733/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: 1. zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne; 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] Komendant [...] Policji, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji W. [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] nakładającą na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Wraz ze skargą strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Złożony wniosek strona skarżąca uzasadniała tym, że Komendant [...] Policji i Komendant Główny Policji podtrzymał ostatnio w mocy kilka decyzji, z których każda nakładała na skarżącą karę pieniężną w wysokości od 10.000 do 15.000 złotych. W ocenie strony skarżącej powyższe może utrudnić prowadzenie przez nią działalności gospodarczej oraz narazić na znaczne i niepowetowane straty. Ponadto strona skarżąca wskazała, iż Sąd w sprawie z jej skargi o sygn. VI SA/Wa 1738/06 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. W toku postępowania administracyjnego organ uznał, że strona skarżąca naruszyła art. 18 ust. 5 lit. a, b i c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 z późn. zm.) - cytowana dalej jako "ustawa o transporcie drogowym". Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Komendant [...] Policji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz Ip. 2.9.1., 2.9.2., 2.9.3. załącznika do powyższej ustawy. Na powyższą decyzję strona skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła organowi m.in. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, wskazując m.in. na niezgodność tego przepisu z zapisami art. 20 i 22 Konstytucji RP oraz art. 6 i 7 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Natomiast w odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o oddalenie skargi. W skierowanym do Sądu piśmie z dnia 15 listopada 2007 r. strona skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania wskazując, że do Trybunału Konstytucyjnego został złożony przez O. [...] wniosek w sprawie stwierdzenia niezgodności art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją RP. Wniosek powyższy został w Trybunale Konstytucyjnym wpisany pod sygnaturę TW 32/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 125 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – cytowana dalej jako "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, niezależnie od wniosku strony skarżącej, powziął z urzędu wiadomość, że w dniu 18 września 2007r. O. [...] w W. wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie, że art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym jest niezgodny z art. 2, 20, 22 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP oraz, że art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Przedmiotowy wniosek otrzymał w Trybunale Konstytucyjnym sygnaturę TW 32/07. W sprawie niniejszej Komendant [...] Policji zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, nakładającą na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. m.in. za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. W tym stanie rzeczy, skoro przedmiotem pytania skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego jest kwestia zgodności z Konstytucją RP jednego z przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji - Sąd uznał, że w rozpatrywanym przypadku zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zawieszenie bowiem niniejszego postępowania stwarza podstawę do zapobiegnięcia późniejszemu wznowieniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 145a) k.p.a. Stwierdzenie zaś w toku niniejszej sprawy naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego obliguje Sąd do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. Podejmując aktualne rozstrzygnięcie Sąd rozważał także, czy zawieszenie postępowania jest uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej. Oceniając powyższe okoliczności w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki Sąd uznał, iż celowe jest zawieszenie postępowania, gdyż przed tutejszym Sądem toczy się aktualnie kilkanaście postępowań na decyzje wydane na tej samej podstawie materialnoprawnej. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku sprawy sygn. TW 32/07 toczącej się przed Trybunałem Konstytucyjnym, a zatem uzasadnione jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z kolei rozpatrując wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji, należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca wskazała okoliczność, że w ostatnim czasie względem strony skarżącej było prowadzonych kilka postępowań administracyjnych, zakończonych nałożeniem na stronę skarżącą kar w łącznej wysokości kilkudziesięciu tysięcy złotych. Zdaniem strony skarżącej wyegzekwowanie powyższych kar może utrudnić prowadzenie przez nią działalności gospodarczej oraz narazić na znaczne i niepowetowane straty. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd uwzględnił postulat strony skarżącej i przy ocenie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę argument dotyczący wielości spraw, jakie w obecnej chwili toczą się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za naruszenie przepisu art. 18 ust 5. ustawy o transporcie drogowym. W każdej z tych spraw kara pieniężna nałożona w drodze decyzji administracyjnej kształtuje się na poziomie od 10.000 do 15.000 złotych. Dlatego też Sąd zgodził się z twierdzeniem strony skarżącej, iż natychmiastowe wyegzekwowanie tak dużej kwoty nie pozostanie bez wpływu na pracę przedsiębiorstwa. W ocenie Sądu, strona skarżąca uprawdopodobniła, że ze wskazanych okoliczności wynikałoby zaistnienie przesłanki określonej w przytoczonym wyżej przepisie, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Z tego powodu uznając, iż okoliczności, na które skarżąca powołała się we wniosku uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.