VI SA/Wa 1734/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia reklamy apteki oraz nałożenia kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] października 2016 r. w sprawie prowadzonej przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Farmaceutycznym w [...], znak: [...], w przedmiocie podejrzenia naruszenia zakazu reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej w [...], przy ul. [...] i jej działalności przesłuchano kierownika apteki oraz sporządzono protokół z przeprowadzonych czynności. W trakcie przesłuchania ustalono, że w ww. aptece ogólnodostępnej prowadzone są dermokonsultacje przez osoby nie posiadające wykształcenia farmaceutycznego. Kierownik apteki nie sprawdzał uprawnień zawodowych osób świadczących ww. usługi, co skutkowało brakiem dokonania wpisu w książce ewidencji personelu. Mając powyższe na uwadze pismem z [...] listopada 2016 r., [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny zawiadomił podmiot prowadzący www. aptekę – P. sp. z o.o. z siedzibą w W., o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie podejrzenia naruszenia art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne. Pismem z 6 grudnia 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny poinformował ww. o rozszerzeniu prowadzonego postępowania administracyjnego o aspekt dotyczący nakazania zaprzestania prowadzenia dermokonsultacji w aptece prowadzonej przez Stronę. Strona pismem z 9 grudnia 2016 r. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, podnosząc, że "konsultacje dermatologiczne stanowią usługę łączącą w sobie elementy podstawowej diagnostyki i poradnictwa, zarówno w odniesieniu do schorzeń już istniejących, profilaktyki, jak i ogólnej poprawy stanu zdrowia. Tego rodzaju usługi mogą realnie przyczynić się zarówno do szybszego wykrycia chorób skóry i skierowania do odpowiedniego leczenia, jak i do poprawy świadomości pacjentów w zakresie odpowiedniej dbałości o stan zdrowia, między innymi przez dobór środków dostosowanych do charakterystyki skóry pacjenta, ale też porady dotyczące zmiany w zakresie odżywiania się i stylu życia. Działania takie, prowadzone w sposób profesjonalny przez osobę posiadającą odpowiednie kompetencje, analogicznie jak podstawowe poradnictwo i diagnostyka z zakresu innych działów medycyny, w sposób oczywisty stanowią działania na rzecz ochrony zdrowia publicznego, pozostające w interesie publicznym i odpowiadają na społeczne potrzeby w tym zakresie. Brak jest racjonalnych powodów, by działań takich zakazywać. Pismem z 12 stycznia 2017 r. organ wezwał Stronę do udzielenia następujących informacji: - wskazania ilości prowadzonych dermokonsultacji w przedmiotowej aptece w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 1 stycznia 2017 r. wraz ze wskazaniem uprawnień zawodowych osób świadczących ww. usługę; - wyjaśnienia na czyje polecenie prowadzone były w aptece dermokonsultacje; - wyjaśnienia czy kierownik apteki wyraził czynny sprzeciw w przypadku, gdy usługi dermokonsultacji były świadczone przez osoby nie posiadające wykształcenia farmaceutycznego bądź technika farmacji; - wyjaśnienia nie wykonania zaleceń z 17 sierpnia 2010 r, dotyczących kontroli planowej w zakresie zatrudniania do udzielanie porad osób bez wykształcenia farmaceutycznego bądź technika farmacji. Pismem z 26 stycznia 2017 r. Strona wyjaśniła, że konsultacje dermatologiczne prowadzone były od października 2015 r. i nie jest w stanie wskazać dokładnej ilości przeprowadzonych konsultacji. Konsultacje prowadzone były na polecenie zarządu spółki będącej właścicielem apteki. Zdaniem Strony usługi dermokonsultacji mogą być świadczone nie tylko przez osoby posiadające wykształcenie farmaceutyczne bądź technika farmacji z uwagi na to, że nie są to czynności fachowe w rozumieniu ustawy - Prawo farmaceutyczne. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w [...] decyzją z [...] marca 2017 r. nr [...] na podstawie art. 120 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 86, 87 ust. 2, art 88 ust. 5 pkt 1 i 8 art. 90 i art. 91 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1242), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23): 1. nakazał P. sp. z o. o. z siedzibą w W. dostosowanie prowadzonej działalności w formie prowadzenia apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej w [...], przy u!. [...] do obowiązujących przepisów prawa, poprzez zaprzestanie dermokonsultacji oraz udzielania porad pacjentom wyłącznie przez osoby posiadające stosowne wykształcenie, w terminie 3 dni od uprawomocnienia się niniejszej decyzji; 2. stwierdził, ze przedsiębiorca – P. sp. z o. o. z siedzibą w W, naruszył zakaz, o którym mowa w art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, dotyczący reklamy aptek i ich działalności, poprzez prowadzenie dermokonsultacji w aptece ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej w [...], przy ul. [...] oraz nakazał zaprzestania reklamy ww. apteki ogólnodostępnej i jej działalności; 3. nałożył na przedsiębiorcę – P. sp. z o.o. siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 10000 (dziesięć tysięcy) złotych; 4. nakazowi zawartemu w pkt 2 decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Od powyższej decyzji Strona wniosła odwołanie do Głównego Inspektora Farmaceutycznego wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w I instancji w całości zarzucając jej naruszenie: - art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., poprzez brak spójności między przedmiotem postępowania oznaczonym w osnowie decyzji, a treścią zawartego w niej rozstrzygnięcia; - art. 104 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a., przez niejasne i nieprecyzyjne oznaczenie w treści rozstrzygnięcia przypisanego Stronie działania, które organ uznał za zabronione i w związku z tym nałożył na Stronę karę administracyjną; - art. 94a § 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne przez jego błędną interpretację i przyjęcie, że dermokonsultacje same w sobie mogą stanowić reklamę apteki ogólnodostępnej, podczas gdy działanie to, jako pewien element działalności apteki, nie nadaje się do oceny przez pryzmat art. 94a u.p.f., nie nosi ono bowiem cech jakiegokolwiek przekazu informacji: - art. 86 ustawy - Prawo farmaceutyczne przez przyjęcie, iż dermokonsultacje nie mogą stanowić działania na rzecz ochrony zdrowia publicznego i nie są w związku z tym jedną z działalności, która może być prowadzona w aptece ogólnodostępnej, podczas gdy ze stanowiska judykatury i doktryny wynika wniosek przeciwny; - art. 90 ustawy - Prawo farmaceutyczne przez przyjęcie, iż dermokonsultacje nie mogą być prowadzone przez osoby inne niż uprawnione do wykonywania czynności fachowych w aptece, podczas gdy z treści wskazanego przepisu wniosek taki nie wynika, - art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 129b ust. 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz art. 6 k.p.a. i art. 8 k.p.a. przez sformułowanie przesłanek wymiaru kary w sposób niezrozumiały, w szczególności nie pozwą łający stwierdzić, które z okoliczności uznał organ za przemawiające za zaostrzeniem kary, które zaś za wymierzeniem kary łagodniejszej, co w konsekwencji uniemożliwia Stronie poznanie rzeczywistych motywów którymi kierował się organ w tym zakresie. - art. 129b ust 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne przez przyjęcie w ramach przesłanek wymiaru kary okoliczności, które nie powinny mieć wpływu na wysokość wymierzonej kary, a jednocześnie wymierzenie kary rażąco surowej w stosunku do charakteru przypisanego Stronie naruszenia. Główny Inspektor Farmaceutyczny po rozpatrzeniu odwołania P. sp. z o. o. z siedzibą w W., na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 i art. 115 pkt 4 w związku z art. 86 ust. 1, 2, 5, 8 i 9 i art. 90 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U, z 2017 r., poz. 2211, dalej: "u.p.f.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 104 § 1 i 2 (Dz. U, z 2016 r., poz. 23, dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), utrzymał decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z [...] marca 2017 r. w całości w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że prowadzenie dermokonsultacji stanowi niedozwoloną reklamę apteki i zachęca do dokonania zakupów w aptece prowadzonej przez Stronę. Tym samym, narusza art. 94a ust. 1 u.p.f. Organ wyjaśnił, ze o reklamowym charakterze działań decydują faktyczne intencje podmiotu. Przedsiębiorca, który podejmuje decyzję o przeprowadzaniu konsultacji dermatologicznych, zmierza w istocie do promowania swojej działalności i świadczonych usług. Działania prowadzące przez stronę stanowiły "dodatkową usługę", z której mogli skorzystać pacjenci, którzy odwiedzili tę właśnie aptekę i w sposób oczywisty zmierzały do zachęcania ze skorzystania z oferty tej konkretnej apteki. Prowadzona reklama była narzędziem wsparcia sprzedaży i zachęcała do zakupów w przedmiotowej aptece. Organ zaznaczył, że kara pieniężna została wymierzona w ustawowych granicach. Za wymierzeniem kary w tej wysokości przemawiały następujące okoliczności: - przedmiotem postępowania był jeden rodzaj działalności; - przedmiotowa reklama (dermokonsultacje) nie mogła stanowić aż tak dużej zachęty do dokonania zakupów w aptece, jak inne - wprost przedstawiające korzyści związane z zakupami (np. programy cenowe czy gazetki promocyjne); - okres prowadzenia niedozwolonej reklamy apteki był długi - od października 2015 r do dnia wydania decyzji w I instancji (Strona nie poinformowała o zaprzestaniu prowadzenia niedozwolonej reklamy apteki); - Strona wielokrotnie naruszyła uprzednio zakaz reklamy aptek, - przedmiotowe naruszenie nie miało charakteru rażącego. Organ nie znalazł podstaw do obniżenia kary. Skargę na powyższą decyzję złożyła P. sp. z o.o. siedzibą w W. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 kpa. poprzez zaniechanie zarówno przez organ I jak i II instancji podjęcia zbędnych czynności do wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, w szczególności przez zaniechanie ustalenia rzeczywistego czasookresu przypisanej działalności, co doprowadziło do wydania decyzji opartej na materiale niepełnym, który nie dowodzi prowadzenia przez ww. aptekę jakiejkolwiek działalności, a tym bardziej - działalności o charakterze reklamowym; - art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak spójności między przedmiotem postępowania oznaczonym w osnowie decyzji a treścią zawartego w niej rozstrzygnięcia: - art. 104 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a. przez niejasne i nieprecyzyjne oznaczenie w treści rozstrzygnięcia przypisanego stronie działania, które Organ uznał za zabronione i w związku z którym nałożył na stronę karę administracyjną; 2) naruszenie prawa materialnego: - art. 94a § 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne przez jego błędną interpretację i przejęcie, że dermokonsultacje "same w sobie" mogą stanowić reklamę apteki ogólnodostępnej, podczas gdy działanie to, jako pewien element działalności apteki, samo w sobie nie nadaje się do oceny przez pryzmat art. 94a u.p.f., nie nosi ono bowiem cech jakiegokolwiek przekazu informacji: - 86 u.p.f. przez przyjęcie, iż dermokonsultacje nie mogą stanowić działania na rzecz ochrony zdrowia publicznego i nie są w związku z tym jedną z działalności, która może być prowadzona w aptece ogólnodostępnej, podczas gdy ze stanowiska judykatury i doktryny wynika wniosek przeciwny; - art. 90 u.p.f. przez przyjęcie, iż dermokonsultacje nie mogą być prowadzone przez osoby inne niż uprawnione do wykonywania czynności fachowych w aptece, podczas gdy z treści wskazanego przepisu wniosek taki nie wynika; - art. 129b ust. 1 u.p.f. poprzez dokonanie niewłaściwej oceny przesłanek uwzględnianych przy ustalaniu wysokości nałożonej na stronę kary pieniężnej, co doprowadziło do nałożenia kary wysokości rażąco zawyżonej w stosunku do charakteru przypisywanego działania. Mając na uwadze powyżej wymienione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2018 , poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2018 poz. 1302 ze zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2211), apteka jest placówką ochrony zdrowia publicznego, w której osoby uprawnione świadczą w szczególności usługi farmaceutyczne, o których mowa w ust. 2. Z ust. 2 wskazanego przepisu wynika, iż nazwa apteka zastrzeżona jest wyłącznie dla miejsca świadczenia usług farmaceutycznych obejmujących: 1) wydawanie produktów leczniczych i wyrobów medycznych określonych w odrębnych przepisach; 2) sporządzanie leków recepturowych, w terminie nie dłuższym niż 48 godzin od złożenia recepty przez pacjenta, a w przypadku recepty na lek recepturowy zawierający środki odurzające lub oznaczonej "wydać natychmiast" - w ciągu 4 godzin; 3) sporządzanie leków aptecznych; 4) udzielania informacji o produktach leczniczych i wyrobach medycznych. Zgodnie z art. 90 ustawy - Prawo farmaceutyczne, przy wykonywaniu w aptece czynności fachowych mogą być zatrudniani wyłącznie farmaceuci i technicy farmaceutyczni w granicach ich uprawnień zawodowych. W świetle art. 86 ust. 1 i art. 90 wskazanej ustawy, "osobami uprawnionymi" są farmaceuci i technicy farmaceutyczni, którzy wykonują czynności fachowe (w graniach posiadanych uprawnień zawodowych) związane ze świadczeniem usług farmaceutycznych określonych w art. 86 ust. 2. Z przepisu art. 86 ust. 1 ustawy wynika, że osoby uprawnione świadczą w szczególności usługi farmaceutyczne co oznacza, że osoby te - poza wykonywaniem czynności fachowych związanych ze świadczeniem usług farmaceutycznych - mogą wykonywać również inne czynności. Rozważając zakres przedmiotowy czynności innych niż fachowe należy mieć na względzie art. 86 ust. 5 i ust. 8 ustawy - Prawo farmaceutyczne. Zgodnie z ust. 5 wskazanego przepisu, w aptekach ogólnodostępnych mogą być wydawane na podstawie recepty lekarza weterynarii produkty lecznicze lub leki recepturowe przeznaczone dla ludzi, które są stosowane u zwierząt. Natomiast przepis art. 86 ust. 8 wspomnianej ustawy stanowi, że w aptekach ogólnodostępnych na wydzielonych stoiskach można sprzedawać produkty określone w art. 72 ust. 5 posiadające wymagane prawem atesty i zezwolenia, pod warunkiem że ich przechowywanie i sprzedaż nie będą przeszkadzać podstawowej działalności apteki. Na mocy art. 72 ust. 5 pkt 3 ustawy, hurtownie farmaceutyczne mogą również prowadzić obrót hurtowy środkami kosmetycznymi, w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 30 marca 2001 r. o kosmetykach (Dz. U. z 2013 r., poz. 475), z wyłączeniem kosmetyków przeznaczonych do perfumowania lub upiększania. Z komentowanych przepisów nie wynika natomiast, czy apteki mogą świadczyć inne usługi poza wymienionymi w ustawie. Zawarty w definicji apteki zapis "w szczególności" należy odczytywać z uwzględnieniem treści art. 86 ust. 9 u.p.f. Tym samym tylko minister właściwy ds. zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, inne rodzaje działalności niż określone w art. 86 ust. 2-4 i 8, związane z ochroną zdrowia, które mogą być prowadzone w aptece. W aptece ogólnodostępnej nie może być prowadzona działalność inna niż określona w art. 86 ust. 2, 5 i 8 ustawy - Prawo farmaceutyczne. W aptece ogólnodostępnej nie może być prowadzona działalność polegająca na dokonywania badania (analizy) stanu skóry i włosów za pomocą aparatu do mierzenia stopnia nawilżenia skóry, jej elastyczności, gładkości, przebarwienia, porów, wrażliwości, zmarszczek oraz utraty owłosienia, gęstości, grubości i struktury włosów, skóry głowy oraz naskórka (zwanymi potocznie dermokonsultacją), gdyż działalność taka nie mieści się w zakresie czynności, które mogą być wykonywane w aptece. Ustawodawca pozwolił na udzielanie informacji o produktach leczniczych i wyrobach medycznych. Farmaceuta zatrudniony w aptece może i powinien udzielać informacji na temat danych kosmetyków. Nie oznacza to jednak, iż nabywa on uprawnienie do przeprowadzania badania skóry (dermokonsultacji), tak samo jak fakt obowiązku udzielania informacji o produkcie leczniczym nie wiąże się z przeprowadzaniem badania lekarskiego i stawianiem diagnozy. Zdaniem Sądu do usług dopuszczonych do świadczenia w aptece nie można zaliczyć tzw. dermokonsultacji. To, że wszelkie czynności fachowe dopuszczone do wykonywania w aptece powinni wykonywać farmaceuci i technicy farmaceutyczni w ramach ich uprawnień zawodowych nie jest i nie może być negowane. Jednak kwestionowana jest dopuszczalność świadczenia usługi w postaci badania stanu skóry, a nie kto tą usługę świadczy, a taka działalność w ogóle nie powinna być prowadzona w aptece. Prowadzenie zakazanej reklamy apteki i jej działalności niesie za sobą konsekwencje dwojakiego rodzaju: nakazanie zaprzestania prowadzenia reklamy (art. 94a ust 3 u.p.f.) oraz nałożenie kary pieniężnej (art. 129b ust. 1 i 2 u.p.f.). Nałożenie kary pieniężnej w decyzji zawierającej stwierdzenie naruszenia zakazu prowadzenia reklamy jest jak najbardziej dopuszczalne. Nałożenie kary na podstawie art. 129b ust. 1 i 2 u.p.f. jest bowiem ściśle uzależnione od ustaleń faktycznych, które leżą u podstaw nakazania zaprzestania prowadzenia reklamy w oparciu o art. 94a ust. 3 u.p.f. Ustawa - Prawo farmaceutyczne reguluje wymogi w zakresie prowadzenia aptek, punktów aptecznych i placówek obrotu pozaaptecznego. Podmioty podejmujące tego rodzaju działalność obowiązane są - zwłaszcza jako profesjonalni uczestnicy obrotu prawnego - do zapoznania się z treścią przepisów w niej zawartych i do ich przestrzegania. Wspomniana ustawa została zmieniona przez ustawę z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych, która to ustawa (z dniem jej wejścia w życie, tj. 1 stycznia 2012 r.) wprowadziła całkowity zakaz reklamy aptek i ich działalności Przepis art. 129b ust. 1 u.p.f. stanowi, że: "Karze pieniężnej w wysokości do 50 000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, (...) oraz ich działalności." Konstrukcja przepisu art 129b ust, 2 u.p.f. (zwrot "nakłada") przesądza o obowiązku - nie zaś możliwości - nałożenia kary pieniężnej w przypadku naruszenia art. 94a ust. 1 u.p.f. Jednocześnie, obowiązujące przepisy nie stanowią o jakichkolwiek okolicznościach pozwalających na odstąpienie od jej nałożenia. Dotyczy to nawet przypadków, w których podmiot prowadzący reklamę apteki zaniechał tego jeszcze przed wydaniem decyzji rozstrzygającej w jej przedmiocie. W konsekwencji, organ ma jedynie możliwość miarkowania kary (maksymalnie 50 000 zł) z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 129b ust. 2 u.p.f., w szczególności okresu, stopnia i okoliczności naruszenia, uprzedniego naruszenia przepisów. W niniejszej sprawie kara została nałożona przy uwzględnieniu wszystkich wymienionych przesłanek. Nie można zatem zarzucić, że kara została nałożona arbitralnie - w oderwaniu od stanu faktycznego, czy nieadekwatnie do niego tym samym zarzut Skarżącej co do niewłaściwej oceny przesłanek uwzględnianych przy ustalaniu wysokości nałożonej kary pieniężnej jest bezzasadny. W zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 kpa, w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne - stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny sprawy opisany w decyzji nie wymaga dodatkowych ustaleń, jest jednoznaczny, natomiast uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawy prawne zaskarżonej decyzji. Z kolei sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu administracji, nie przesądza o tym, że w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.