VI SA/Wa 1735/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Skarżący S. L., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Do skargi został załączony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku skarżący wskazał, że wysokość nałożonej kary to w przybliżeniu jego dwumiesięczny dochód i jej wykonanie spowoduje zbyt ciężkie skutki dla jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005r., sygn. akt II OZ 201/05). Należy podkreślić, że to do obowiązków skarżącego należy wskazanie konkretnego niebezpieczeństwa lub konkretnej szkody, mogących powstać na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku skarżącego poza stwierdzeniem, że wykonanie nałożonej kary spowoduje zbyt ciężkie skutki dla jego rodziny, brak jest jakichkolwiek dokumentów, które wskazywałyby na jego trudną sytuację materialną. Przepis art. 61 p.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. W niniejszej sprawie wnioskodawca nie wykazał, że w sytuacji, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.