VI SA/Wa 1735/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania stypendium sportowego oddala skargę VI SA/Wa 1735/14 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Minister Sportu i Turystyki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 32 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857 ze zm.) oraz § 2 § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz. U. poz. 1130) – także jako rozporządzenie, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r. odmawiającą przyznania K. P. (zawodnikowi kadry narodowej osób niepełnosprawnych w pływaniu) stypendium sportowego. Decyzję wydano w następujących ustaleniach; Podaniem z dnia [...] października 2013 r. K. P. wystąpił do Ministra Sportu i Turystyki o przyznanie stypendium sportowego wskazując, że jako długoletni reprezentant Polski uczestniczył w dniach [...] sierpnia 2013 r. w M. w Mistrzostwach Świata, zdobywając w pływaniu na dystansie 100m brązowy medal. Ze względów finansowych, pomimo zakwalifikowania się z Polski większej liczby zawodników, wybrano na mistrzostwa tylko siedmiu, którzy ostatecznie zdobyli 3 medale. Wnioskodawca podnosił, że od 2004 r. w rankingu sportowców w pływaniu nie spadł poniżej piątego miejsca. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Minister Sportu i Turystyki odmówił przyznania K. P. wnioskowanego stypendium. W ocenie organu administracji wniosek nie spełniał przesłanki z § 5 ust. 1 rozporządzenia, gdyż w Mistrzostwach Świata w M., zgodnie z komunikatem International Paralympic Committee (IPC), na dystansie 100m w pływaniu stylem klasycznym w klasie SB8 startowało ośmiu zawodników z siedmiu państw. Zgodnie natomiast z powołanym przepisem rozporządzenia członek kadry narodowej może otrzymać stypendium sportowe o ile w danych zawodach brało udział co najmniej dwunastu zawodników z co najmniej ośmiu państw oraz jeżeli zawodnik, zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia zajął w tych zawodach miejsce od pierwszego do ósmego. Zdaniem organu administracji w sprawie nie miał zastosowania przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia, gdyż regulamin Mistrzostwa Świata w 2013 r. w M. nie ograniczał liczby zawodników startujących na dystansie 100m w pływaniu stylem klasycznym, a więc mogło na tym dystansie startować dwunastu i więcej zawodników. Od decyzji K. P. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, domagając się jej uchylenia i przyznania wnioskowanego stypendium. Zdaniem skarżącego przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, jako naruszający upoważnienie do wydania tego aktu, gdyż rozporządzenie, z naruszeniem art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, wprowadza pozaustawowe kryteria przyznawania stypendium. Zawodnik nie ma żadnego wpływu na ilość uczestników w danej konkurencji, jak i nie miał wpływu na to, że z Polski (pomimo zakwalifikowania się) mogło na mistrzostwa pojechać jedynie siedmiu reprezentantów. Naruszenie art. 32 ust. 2 Konstytucji skarżący upatrywał również w tym, że rozporządzenie zrównuje kryteria przyznawania stypendium zawodnikom pełnosprawnym z niepełnosprawnymi. Udział zawodników niepełnosprawnych w poszczególnych dyscyplinach i konkurencjach dzieli tych zawodników na więcej grup startowych w konkurencjach indywidualnych i często system kwalifikacji na zawody określa maksymalną liczbę miejsc dla poszczególnych krajów. Natomiast Międzynarodowy Komitet Paraolimpijski reguluje przy jakiej liczbie zawodników dana konkurencja będzie rozegrana. W ocenie skarżącego rozporządzenie dyskryminuje zawodników niepełnosprawnych w stosunku do zawodników pełnosprawnych ograniczając dostęp do sportu i pogłębiając różnice pomiędzy tymi zawodnikami i wykluczenie społeczne niepełnosprawnych. Decyzją wymienioną na wstępie Minister Sportu i Turystyki, opisując przebieg postępowania i cytując zastosowane przepisy, utrzymał w mocy decyzję zaskarżoną. Organ administracji uznał spełnienie przez skarżącego wymagań z przepisu § 4 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia – zdobycie trzeciego miejsca na mistrzostwach świata. Wynik ten został potwierdzony komunikatem Międzynarodowego Komitetu Paraolimpijskiego. W związku z tym skarżący spełnił przesłankę z § 2 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, a zobowiązując się do realizacji przygotowań do Mistrzostw Europy w Pływaniu w roku 2014 r. i w roku 2015 oraz do Igrzysk Paraolimpijskich w 2016 r. spełnił także warunek z § 2 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia. Zdaniem organu administracji udział K. P. w Mistrzostwach Świata w M., na których zajął trzecie miejsce w konkurencji pływania stylem klasycznym na dystansie 100m w klasie SB8, nie spełniał jednak warunku z § 5 ust. 1 rozporządzenia. W zawodach tych startowało ośmiu zawodników z siedmiu państw, a w konkurencji pływania stylem grzbietowym w klasie S2 na dystansie 50m startowało ośmiu zawodników z siedmiu państw. Odnosząc się do zarzutu niezgodności § 5 ust. 1 rozporządzenia z art. 92 ust. 1 Konstytucji organ administracji podkreślał, że był obowiązany działać zgodnie z art. 7 Konstytucji, na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, z powodu zrównania przez ustawę o sporcie praw sportowców pełnosprawnych z niepełnosprawnymi, minister uznał za chybiony. Ustawa obejmuje tą sama regulacją sportowców niepełnosprawnych co sportowców pełnosprawnych w zakresie przyznawania stypendiów. W związku z tym ujednolicono zasady przyznawania stypendiów przez przyjęcie jednakowych kryteriów ilościowych uczestnictwa zawodników, państw, osad, załóg i drużyn, warunkujących przyznawanie stypendium w tych samych wysokościach dla wszystkich sportowców. Organ administracji zauważał, że liczba konkurencji we współzawodnictwie sportowców niepełnosprawnych i klas startowych jest zdecydowanie większa niż w przypadku sportowców pełnosprawnych, co sportowcom niepełnosprawnych daje więcej szans zdobycia wyniku sportowego umożliwiającego przyznanie stypendium. Dodatkowo właściwe federacje i organizacje reprezentujące sport niepełnosprawnych nie ograniczają możliwości startu zawodników niepełnosprawnych w zawodach mistrzowskich w poszczególnych konkurencjach, poza ograniczeniami liczby zawodników w igrzyskach olimpijskich i paraolimpijskich. Ograniczenie wynikające z § 5 ust. 1 rozporządzenia odnosi się do wszystkich zawodników – pełnosprawnych i niepełnosprawnych. Zatem nie można mówić o dyskryminacji zawodników niepełnosprawnych. Biorąc pod uwagę rozszerzenie w rozporządzeniu zakresu miejsc od czwartego do ósmego, za zajęcie których sportowcy niepełnosprawni mogą uzyskać stypendium, organ administracji uznał zarzut kierowania się przez ministra zasadą ograniczeń finansowych za niezasadny. Podkreślano, że rozporządzenie z dnia 26 stycznia 2009 r. (poprzednio obowiązujące) środowisko sportowców niepełnosprawnych uznało za dyskryminujące, jako różnicujące kryteria i stawki przyznawanych im stypendium w stosunku do zawodników pełnosprawnych. W związku z tym, w uzgodnieniu ze środowiskiem sportowców niepełnosprawnych, ujednolicono zasady przyznawania stypendiów dla wszystkich sportowców – członków kadry narodowej. Projekt rozporządzenia był dostępny na stronach internetowych Biuletynu Informacji Publicznej Ministerstwa Sportu i Turystyki, a wiec mogli się do niego odnieść wszyscy zainteresowani. W związku z tym zarzut niemożności przedstawienia swego stanowiska przez zawodników niepełnosprawnych uznano za nieuzasadniony. Nadto zawodnicy niepełnosprawni, którym nie przyznano stypendiów, mogą uczestniczyć w zawodach mając możliwość trenowania w ramach umów zawartych z polskimi związkami sportowymi oraz właściwymi organizacjami sportowymi osób niepełnosprawnych, mając zapewnione środki finansowe na przygotowanie i udział we współzawodnictwie sportowym. Na wymieniona decyzję K. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z wnioskiem o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucił naruszenie: art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie w zw. z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przez wprowadzenie w rozporządzeniu przesłanek nieprzewidzianych w delegacji do jego wydania; § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia przez jego niezastosowanie; art. 32 ust. 1 Konstytucji RP przez jego niezastosowanie; art. 32 ust. 2 Konstytucji RP przez jego pominięcie w rozstrzygnięciu opartym na rozporządzeniu dyskryminującym osoby niepełnosprawne. W ocenie skarżącego przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia został wydany niezgodnie z upoważnieniem ustawowym zawartym w art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie. Upoważnienie to nie przewidywało wprowadzenia kryterium w istocie o charakterze fiskalnym, ograniczające możliwość przyznania stypendium sportowcom niepełnosprawnym, naruszając także art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Kryterium ilości zawodników i państw biorących udział w danej dyscyplinie powoduje, że skarżący uzyskując trzecie miejsce nie może otrzymać stypendium, gdyż startowało w tej dyscyplinie ośmiu zawodników z siedmiu państw. Tymczasem w innej dyscyplinie, w której startowałoby dwunastu zawodników z ośmiu państw, zawodnik który zająłby ósme miejsce mógł stypendium dostać, a zawodnicy nie mają wpływu na ilość udziału zawodników i państw startujących w danej konkurencji sportowej. Zdaniem skarżącego także zrównanie w przyznawaniu stypendium sportowców pełnosprawnych z niepełnosprawnymi narusza art. 32 ust. 2 Konstytucji RP. Zawodnicy niepełnosprawni są dzieleni na więcej grup startowych w konkurencjach indywidualnych, a nadto system kwalifikacji określa maksymalną liczbę miejsc dla poszczególnych krajów. Z drugiej strony paraolimpijskie instytucje sportowe określają przy jakiej liczbie zawodników dana konkurencja indywidualna może być rozegrana. Dlatego brak było uzasadnienia dla wprowadzenia w rozporządzeniu dodatkowego kryterium ilości zawodników i państw. Skarżący, podobnie jak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ponownie podnosił brak konsultacji ze sportowcami niepełnosprawnymi projektu rozporządzenia, które w jego przekonaniu dyskryminuje tych sportowców pogłębiając poczucie ich wykluczenia ze społeczeństwa. W odpowiedzi na skargę Minister Sportu i Turystyki wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw dla jej uwzględnienia. Pierwszy i zasadniczy zarzut skarżącego, którego konsekwencją były dalsze zarzuty zredagowane w pozostałych punktach skargi, to wydanie przez Ministra Sportu i Turystyki rozporządzenia z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej, z naruszeniem art. 92 ust. 1 Konstytucji RP i w konsekwencji także z naruszeniem art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie. Zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie rozporządzenie zostało wydane przez właściwy organ administracji publicznej. Wskazano bowiem, że rozporządzenie wyda minister właściwy do spraw kultury fizycznej, a stosownie do § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Sportu i Turystyki (Dz. U. Nr 248, poz. 1489) Minister Sportu i Turystyki kieruje działem administracji rządowej - kultura fizyczna. Jak stanowi art. 92 ust. 1 Konstytucji RP - upoważnienie powinno określać (...) także zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Zgodnie z art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie - minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej, podstawę i wysokość stypendium, czas, na jaki może zostać ono przyznane, uwzględniając sposób i terminy ich wypłacania, a także zajęte przez członka kadry narodowej miejsce we współzawodnictwie międzynarodowym. Rozporządzenie z dnia 15 października 2012 r. spełniając warunki delegacji ustawowej określa: podstawę i wysokość stypendium oraz miejsce zajęte przez członka kadry narodowej we współzawodnictwie międzynarodowym (§ 4); czas przyznania stypendium (§ 3); sposób i termin jego wypłacania (§ 6 i § 7). Zasadnicze jednak wątpliwości skarżącego budziły regulacje rozporządzenia co do upoważnienia ustawowego odnoszące się do szczegółowego trybu przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej. W ocenie skarżącego delegacja z art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie nie pozwalała organowi administracji państwowej wprowadzenia do rozporządzenia przepisów § 5 ust. 1 i ust. 2 - członek kadry narodowej może otrzymać stypendium, jeżeli w zawodach, o których mowa w § 4 ust. 2 i 3, brało udział co najmniej 8 państw w danej konkurencji, przy czym w konkurencjach indywidualnych brało udział co najmniej 12 osób, a w konkurencjach zespołowych co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg (ust. 1). Jeżeli regulamin zawodów przewiduje udział mniejszej liczby osób, drużyn, osad lub załóg w związku z systemem kwalifikacji do danej konkurencji, nie stosuje się przepisu ust. 1 (ust. 2). Jak podkreślano w uzasadnieniu do projektu ustawy o sporcie, ograniczenie reglamentacji prawnej sportu do niezbędnego minimum nie oznacza, że poza regulacją prawną pozostanie aktywność fizyczna osób niepełnosprawnych. Przeciwnie, projekt ustawy deklaruje dostęp do takiej aktywności dla wszystkich i na równych zasadach, rezygnując z dotychczasowego podziału na sport osób "zdrowych" oraz "niepełnosprawnych". Sportowcy niepełnosprawni będą objęci tą samą regulacją co pozostali sportowcy i będą uczestniczyć we współzawodnictwie sportowym na tych samych zasadach i w ramach tego samego systemu. W uprzednio obowiązującym stanie prawnym - ustawa z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1675, ze zm.) – przepisem art. 23a ust. 7 (uchylonym przez art. 93 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2010 r. Nr 127, poz. 857) wprowadzono upoważnienie, którym minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określił, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych, o których mowa w ust. 1 (dotyczył członka kadry narodowej osób niepełnosprawnych i kadry paraolimpijskiej), wysokość stypendiów, czas, na jaki mogło zostać przyznane stypendium, uwzględniając rodzaje osiągnięć sportowych. W poprzednim stanie prawnym obowiązywało więc odrębne rozporządzenie wydane przez Ministra Sportu i Turystyki w dniu 26 stycznia 2009 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej osób niepełnosprawnych i kadry paraolimpijskiej (Dz. U. Nr 17, poz. 95), dotyczące wyłącznie członków kadry narodowej osób niepełnosprawnych i kadry paraolimpijskiej. Jak już jednak nadmieniono, w uzasadnieniu do ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie wskazano, iż "sportowcy niepełnosprawni będą objęci tą samą regulacją co pozostali sportowcy i będą uczestniczyć we współzawodnictwie sportowym na tych samych zasadach i w ramach tego samego systemu.". Z tych względów w miejsce dotychczasowych dwóch aktów podustawowych dotyczących przyznawania stypendium sportowcom pełno- i niepełnosprawnych, wprowadzono jeden akt regulujący przyznawanie stypendium dla wszystkich sportowców – rozporządzenie z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej – które jest kontestowane w skardze w szczególności w zakresie regulacji zawartej w § 5 ust. 1 tego rozporządzenia. Wymieniony przepis określa procedurę przyznania stypendium, lecz tylko za uczestnictwo w zawodach, o których mowa w § 4 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia, w ten sposób, że powinno w nich w konkurencjach indywidualnych brać udział co najmniej dwunastu zawodników z ośmiu państw, a w konkurencjach zespołowych co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg. W Mistrzostwach Świata w Pływaniu Osób Niepełnosprawnych w M., które odbyły się w dniach [...] sierpnia 2013 r., skarżący zajął trzecie miejsce (medalowe), lecz w zawodach tych startowało ośmiu zawodników z siedmiu państw. W związku z tym Minister Sportu, na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia, odmówił skarżącemu przyznania stypendium. Przechodząc do spornej regulacji omawianego rozporządzenia (w tym § 5 ust. 1) należy odnieść ją do tej części upoważnienia ustawowego z art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie, która zawiera się w sformułowaniu "szczególny tryb". W wyrażeniu tym istotnego znaczenia nabiera słowo "tryb". Zgodnie z Wielkim Słownikiem Języka Polskiego (Wydawnictwo PWN) – "Tryb" to procedura, sposób oznaczający ustalony porządek (metodę postępowania) załatwiania określonych spraw (tak też Nowy Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003). Ustalenie więc trybu, to wskazanie zasad postępowania dla realizacji określonego celu, w tym przypadku ustalenie zasad warunkujących postępowania w celu realizacji uprawnienia do przyznania stypendium sportowego. Korzystając więc z upoważnienia ustawowego zawartego w art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie, Minister Sportu i Turystyki, rozporządzeniem z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej określił tryb, procedury przyznawania stypendiów sportowych dla wskazanych sportowców. Zgodnie bowiem z zasadami składni języka polskiego, procedura to, w niniejszej sprawie, unormowany przepisami prawa sposób postępowania przyznawania stypendium sportowego. Całe rozporządzenie określa te procedury przyznawania stypendium, wskazując w § 5 ust. 1, iż "Członek kadry narodowej może otrzymać stypendium, jeżeli w zawodach, o których mowa w § 4 ust. 2 i 3, brało udział co najmniej 8 państw w danej konkurencji, przy czym w konkurencjach indywidualnych brało udział co najmniej 12 osób, a w konkurencjach zespołowych co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg.". Skarżący uczestniczył w Mistrzostwach Świata w Pływaniu, która to konkurencja jest objęta programem igrzysk olimpijskich i paraolimpijskich. Zatem w sprawie nie miał zastosowania przepis § 4 ust. 3 rozporządzenia wymieniony w jego § 5 ust. 1. Skarżący startował w pływaniu na dystansie 100m stylem klasycznym jako senior uzyskując trzecie miejsce, w związku z tym do procedury w zakresie przyznania stypendium miał zastosowanie § 4 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia. Nie zmienia to jednak faktu, iż w procedurze tej organ administracji musiał uwzględnić wymagania określające ilość zawodników startujących w tej konkurencji indywidualnej i ilość państw. Z ustaleń organu administracji wynika, że w konkurencji, w której skarżący zajął trzecie miejsce, startowało ośmiu zawodników z siedmiu państw. Zatem w ustalaniu uprawnienia do przyznania skarżącemu stypendium sportowego nie została spełniona przesłanka z § 5 ust. 1 rozporządzenia, a ponieważ regulamin zawodów w tej konkurencji nie przewidywał udziału mniejszej liczby zawodników, nie mógł mieć zastosowania § 5 ust. 2 rozporządzenia. W ramach tak ustalonego przez organ administracji i bezspornego stanu faktycznego, dywagacje skarżącego odnoszące się do niejako "dyskryminującego", na tle art. 32 Konstytucji RP, sposobu przyznawania stypendium określonego rozporządzeniem, nie mogły stanowić podstawy do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. W ocenie składu Sądu orzekającego w sprawie, w zasadzie skarżący kwestionował całe rozporządzenie, uznając zawarte w nim regulacje za naruszające wymieniony przepis Konstytucji RP wskazując, że w przypadku spełnienia przesłanki ilości zawodników i państw z § 5 ust. 1 rozporządzenia, inny zawodnik zajmując przykładowo miejsce od czwartego do ósmego otrzymałby w konkurencji skarżącego stypendium. W tym zakresie zdaniem skarżącego przesłanki z § 5 ust. 1 rozporządzenia noszą znamiona nadmiernego fiskalizmu państwa ograniczającego sportowcom dostęp do stypendiów. Należy zatem zauważyć, że uprzednio obowiązujące rozporządzenie, z dnia 26 stycznia 2009 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej osób niepełnosprawnych i kadry paraolimpijskiej, nie przewidywało w swej procedurze przyznawania stypendiów zapisów podobnych do § 5 ust. 1 obecnego rozporządzenia. Jednakże ograniczało możliwość jego przyznania do zajęcia przez zawodnika jedynie pierwszych trzech miejsc. Obecnie, zgodnie z art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie minister uprawniony do wydania rozporządzenia kierując się "także zajętym przez członka kadry narodowej miejscem we współzawodnictwie międzynarodowym" przyznał prawo do stypendium zawodnikom, którzy zajęli miejsca od pierwszego do ósmego. Trudno zatem zgodzić się ze skarżącym, aby rozporządzeni to naruszało art. 32 Konstytucji RP. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.