VI SA/Wa 1738/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2014 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium sportowego oddala skargę Pismem z dnia [...] października 2013 r. J. C. (skarżący w niniejszej sprawie), członek kadry narodowej osób niepełnosprawnych w pływaniu, zwrócił się do Ministra Sportu i Turystyki o przyznanie mu na podstawie art. 32 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857 z późn. zm.), stypendium sportowego za zajęcie trzeciego miejsca w Mistrzostwach Świata w Pływaniu, które odbyły się w dniach [...] sierpnia 2013 r. w M. w K. w konkurencji mężczyzn na dystansie 100 m stylem dowolnym w klasie S2 oraz czwartego miejsca w konkurencji mężczyzn na dystansie 50 m stylem grzbietowym w klasie S2. Skarżący poinformował jednocześnie, że przystąpił do realizacji programu przygotowań do Mistrzostw Europy w Pływaniu, planowanych w 2014 r., Mistrzostw Świata w Pływaniu w 2015 r. oraz Igrzysk Paraolimpijskich w 2016 r. Minister Sportu i Turystyki po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, decyzją z dnia[...] stycznia 2014 r. nr [...] r. na podstawie art. 104 § 1 kpa, w związku z art. 32 ust. 5 ustawy o sporcie oraz na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz. U. z 2012 r. poz. 1130), odmówił J. C.przyznania stypendium sportowego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia, stypendium sportowe może otrzymać członek kadry narodowej, który zajął w mistrzostwach świata miejsca 1 - 8, o ile, zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, brało w nich udział co najmniej 12 zawodników z co najmniej 8 państw. Z komunikatu International Paralympic Committee (IPC) z zawodów, potwierdzającego osiągnięty przez skarżącego wynik sportowy wynika, że w Mistrzostwach Świata w Pływaniu w konkurencji mężczyzn na dystansie 100 m stylem dowolnym w klasie S2 startowało 8 zawodników z 7 państw, w konkurencji mężczyzn na dystansie 50 m stylem grzbietowym w klasie S2 startowało również 8 zawodników z 7 państw. W związku z powyższym w ocenie organu nie została spełniona przesłanka wskazana w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej. Organ podniósł również, że zgodnie z § 5 ust. 2 przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli regulamin zawodów przewiduje udział mniejszej liczby osób, drużyn, osad lub załóg, w związku z systemem kwalifikacji do danej konkurencji. Regulamin Mistrzostw Świata w Pływaniu, które odbyły się w dniach od [...] do [...] sierpnia 2013 r. w M. w K. nie ograniczał jednak liczby zawodników startujących w danej konkurencji. W konkurencji mężczyzn na dystansie 100 m stylem dowolnym w klasie S2 oraz w konkurencji mężczyzn na dystansie 50 m stylem grzbietowym w klasie S2 mogło więc startować 12 i więcej zawodników. Dlatego przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia nie ma w tym przypadku zastosowania. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji i wydanie decyzji przyznającej stypendium sportowe. Zdaniem skarżącego przepisy rozporządzenia z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych wprowadzają reguły naruszające art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz wyrażoną w niej zasadę równości wobec prawa oraz zakazu dyskryminacji. Podkreślił, że sportowcy nie traktują przedmiotowego stypendium jako "dodatkowej renty socjalnej" lecz jako niezbędne środki, mające na celu umożliwienie przygotowania do kolejnych zawodów o randze światowej. Stypendium to przyznawane jest zawodnikom, którzy zajęli czołowe miejsca w dotychczasowych zawodach i tym samym rokują na uzyskanie wysokich lokat podczas kolejnych mistrzostw. Zdaniem skarżącego pozbawienie możliwości należytego realizowania programu przygotowań do Mistrzostw Europy 2014, Mistrzostw Świata 2015 i Igrzysk Paraolimpijskich Rio 2016, pozbawia realnych szans na zdobycie medalu na najważniejszych zawodach sportowych, a tym samym godnego reprezentowania kraju i podnoszenia poziomu polskiego sportu. Przepisy rozporządzenia nie tylko nie promują zawodników, osiągających najlepsze światowe rezultaty, ale szkodzą zawodnikom niepełnosprawnym, pogłębiając ich poczucie wykluczenia ze społeczeństwa. Sportowcy niepełnosprawni mają ograniczone perspektywy życiowe i bardzo często czują się w swoisty sposób wykluczeni. Z tego względu w ocenie skarżącego osoby takie nie mogą być automatycznie równani z osobami pełnosprawnymi. Minister Sportu i Turystyki decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] po ponownym rozpoznaniu sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 32 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie oraz na podstawie § 2, 4 i 5 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r. odmawiającą przyznania stypendium sportowego J.C. Minister wyjaśnił, że Rozporządzenie z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej określa w § 4 ust. 2, że stypendium sportowe może otrzymać członek kadry narodowej, który uczestniczył we współzawodnictwie sportowym objętym programem igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich, igrzysk głuchych oraz w mistrzostwach świata lub mistrzostwach Europy w konkurencjach olimpijskich i w kategorii seniorów zajął miejsca od 1 do 8. W myśl § 5 ust. 1 rozporządzenia, członek kadry narodowej może otrzymać stypendium, jeżeli w zawodach, o których w mowa w § 4 ust. 2, brało udział co najmniej 8 państw w danej konkurencji, przy czym w konkurencjach indywidualnych brało udział co najmniej 12 osób, a w konkurencjach zespołowych co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg. Skarżący, startując w Mistrzostwach Świata w Pływaniu, które odbyły się w dniach [...] sierpnia 2013 r. w M. zajął trzecie miejsce w konkurencji mężczyzn na dystansie 100 m stylem dowolnym w klasie S2 oraz czwarte miejsce w konkurencji mężczyzn na dystansie 50 m stylem grzbietowym w klasie S2. Jak wynika z komunikatu Międzynarodowego Komitetu Paraolimpijskiego z zawodów, w konkurencji mężczyzn na dystansie 100 m stylem dowolnym w klasie S2 startowało 8 zawodników z 7 państw, w konkurencji mężczyzn na dystansie 50 m stylem, grzbietowym w klasie S2 startowało 8 zawodników z 7 państw. W związku z powyższym, nie została spełniona przesłanka wskazana w § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia. Organ podkreślił, że wydając decyzję nie miał podstaw do kwestionowania słuszności i prawidłowości obowiązujących przepisów. W art. 32 ust. 1 ustawy o sporcie przyjęto jednakowe zasady przyznawania stypendiów sportowych dla zawodników pełnosprawnych i niepełnosprawnych. W związku z ujednoliceniem zasad przyznawania stypendiów, przyjęto jednakowe kryteria ilościowe (liczba zawodników, państw, osad, załóg, drużyn), które warunkują przyznanie stypendium w tych samych wysokościach dla wszystkich sportowców. Ponadto przepisy rozporządzenia w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej promują zawodników, którzy osiągnęli wynik sportowy w zawodach o wysokim poziomie rywalizacji sportowej, dla których uzyskanie wyniku umożliwiającego przyznanie stypendium stanowi znacznie większą trudność, gdyż jest poprzedzone rywalizacją z liczniejszą grupą zawodników, niż w przypadku zawodników startujących w zawodach o niskim poziomie rywalizacji sportowej. Organ zauważył, że liczba konkurencji rozgrywanych we współzawodnictwie sportowym osób niepełnosprawnych i klas startowych jest zdecydowanie wyższa niż w przypadku osób pełnosprawnych, co daje im więcej szans zdobycia wyniku sportowego umożliwiającego przyznanie stypendium. Wolą ustawodawcy było przyznanie stypendiów sportowych wyłącznie grupie zawodników spełniających określone kryteria rywalizacji sportowej. Mieści się to w granicach swobody legislacyjnej ustawodawcy i nie ma charakteru dyskryminującego w stosunku do innych sportowców, w tym sportowców niepełnosprawnych. Ograniczenie wynikające z przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia odnosi się zarówno do zawodników niepełnosprawnych, jak również zawodników pełnosprawnych. W skardze na powyższą decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia skarżący zarzucił jej naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. - art. 32 ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie w zw. z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego błędne zastosowanie, na skutek wprowadzenia przez Ministra Sportu i Turystyki w przepisach rozporządzenia z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej przesłanek uzyskania stypendium nieprzewidzianych w upoważnieniu ustawowym do wydania rozporządzenia i tym samym wbrew wytycznym zawartym w powołanym art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie; - § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o odmowie przyznania stypendium sportowego J.C., pomimo że na Mistrzostwach Świata w Pływaniu Osób Niepełnosprawnych w M. w konkurencji indywidualnej mężczyzn na dystansie 100 m stylem dowolnym (S2), w których skarżący zajął trzecie miejsce, startowało 8 zawodników z 7 państw, zaś na dystansie 50 m stylem grzbietowym (S2), w których skarżący zajął czwarte miejsce, startowało również 8 zawodników z 7 państw, regulamin zawodów dopuszczał udział mniejszej liczby zawodników i zawody te oraz uzyskane na nich wyniki zostały zatwierdzone i są ważne, wobec czego, mając na uwadze spełnienie przez skarżącego pozostałych przesłanek (tj. zajęcie odpowiedniego miejsca w Mistrzostwach Świata, zobowiązanie się członka Kadry Narodowej Osób Niepełnosprawnych do realizacji programu przygotowań do kolejnych imprez rangi międzynarodowej, w tym do Mistrzostw Europy w 2014 r., Mistrzostw Świata w 2015 r. oraz Igrzysk Paraolimpijskich Rio 2016 r. i faktyczną już realizację przygotowań do Mistrzostw Europy w 2014 r., decyzja o odmowie przyznania stypendium była pozbawiona podstaw prawnych; - art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego pominięcie i wydanie decyzji o odmowie przyznania stypendium skarżącemu jedynie z tego powodu, że w danej konkurencji uczestniczyła mniejsza liczba osób, podczas gdy takie rozstrzygnięcie prowadzi do nierównego traktowania osób, które przygotowują się do zawodów i zdobywają najwyższe osiągnięcia sportowe z takim samym wysiłkiem, jak zawodnicy z liczniej reprezentowanych dyscyplin i konkurencji i które nie mają wpływu, ani nawet wiedzy przed zawodami o tym, czy w danej konkurencji wystartuje określona liczba osób, czy też z przyczyn np. losowych, w danym momencie nie wystartuje spodziewany zawodnik (zawodnicy) - co w konsekwencji prowadzi do sytuacji, że osoba zdobywająca drugie miejsce i srebrny medal oraz piąte miejsce w konkurencji reprezentowanej przez mniejszą liczbę zawodników nie otrzymuje stypendium, a osoba uzyskująca 8 miejsce w liczniej reprezentowanej konkurencji, stypendium takie otrzyma; - art. 32 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego pominięcie i wydanie rozstrzygnięcia na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r., które dyskryminuje osoby niepełnosprawne z powodu zrównania kryterium wymaganej liczby uczestników w konkurencji sportowej (12) z wymaganej liczby państw (8) w zakresie sportowców sprawnych i niepełnosprawnych, w sytuacji gdy w społeczeństwie i wśród osób uprawiających sport, mniejsza jest liczba osób dotkniętych niepełnosprawnością. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Ministra Sportu i Turystyki wydanej w I i II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zasady uprawiania i organizowania sportu określa ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie. Sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach. Sport wraz z wychowaniem fizycznym i rehabilitacją ruchową składają się na kulturę fizyczną (art. 2 powołanej ustawy). Ustawa nie rozgranicza pojęcia sportu osób pełnosprawnych i sportu osób niepełnosprawnych. Sportowcy niepełnosprawni objęci są tą samą regulacją, co pozostali sportowcy i mogą uczestniczyć we współzawodnictwie sportowym na tych samych zasadach i w ramach tego samego systemu. Tym niemniej uwarunkowania udziału sportowców niepełnosprawnych w zawodach doprowadziły do utworzenia całkowicie odrębnych struktur organizacyjnych, jak i rozgrywania - jako odrębnych zawodów - igrzysk paraolimpijskich dla sportowców niepełnosprawnych. Podział taki wynika z istniejącego w warunkach międzynarodowych podziału na ruch olimpijski i paraolimpijski. Międzynarodowy Komitet Paraolimpijski (ang. lnternational Paralympic Committee, IPC), który od momentu powstania (1989r.) reprezentuje sport paraolimpijski na arenie międzynarodowej, odpowiada za jego rozwój na świecie i koordynuje wszelkie działania podejmowane w tym kierunku. Do działań tych zaliczyć można między innymi: a) coraz ściślejszą współpracę z Międzynarodowym Komitetem Olimpijskim, MKOL (integracja ze środowiskiem w pełni sprawnych sportowców); b) wprowadzanie nowych dyscyplin do programu Igrzysk Paraolimpijskich (poszerzanie oferty); c) doskonalenie systemu klasyfikacji zawodników (zapewnienie uczciwej rywalizacji); d) dążenie do profesjonalizacji (bezpieczne korzystanie z nowoczesnego specjalistycznego sprzętu, odpowiednie przygotowanie programów treningowych, profilaktyka przeciążeń i kontuzji sportowych itd.); e) walka z dopingiem. Cele i zadania ruchu paraolimpijskiego realizuje Polski Komitet Paraolimpijski, który zajmuje się także organizacją, upowszechnianiem i działalnością na rzecz rozwoju sportu osób niepełnosprawnych. W art. 32 ust. 1 ustawy o sporcie przyjęto jednakowe zasady przyznawania stypendiów sportowych dla zawodników pełnosprawnych i niepełnosprawnych. Jak stanowi art. 32 ust. 1 w/w ustawy Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może przyznać członkowi kadry narodowej okresowe stypendium sportowe za osiągnięte wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym. Stypendium może otrzymać członek kadry narodowej, który zobowiąże się w formie pisemnej do realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich lub igrzysk głuchych albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub mistrzostw Europy, opracowanego przez właściwy polski związek sportowy, oraz do udziału w tych zawodach. Zgodnie z art. 32 ust. 7 Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej, podstawę i wysokość stypendium, czas, na jaki może zostać ono przyznane, uwzględniając sposób i terminy ich wypłacania, a także zajęte przez członka kadry narodowej miejsce w e współzawodnictwie międzynarodowym. Należy podkreślić, że stypendium sportowe nie ma charakteru świadczenia obligatoryjnego, lecz stanowi element wspierający proces przygotowań zawodników do udziału we współzawodnictwie sportowym. W rozporządzeniu ministra sportu i turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz. U. z 2012 r. poz. 1130) określono jednakowe kryteria i stawki przyznawania stypendiów sportowych dla zawodników pełnosprawnych i niepełnosprawnych. Określenie minimalnych lub też maksymalnych liczb zawodników lub drużyn startujących w zawodach osób niepełnosprawnych należy do właściwości międzynarodowych organizacji sportowych i zawarte jest w regulaminach tych organizacji. Ustalenie zaś kryteriów przyznawania stypendiów sportowych należy do właściwości ministra sportu i turystyki. Zgodnie z § 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia członek kadry narodowej może otrzymać stypendium za zajęcie miejsc 1-8 w igrzyskach olimpijskich, igrzyskach paraolimpijskich, igrzyskach głuchych, w mistrzostwach świata i mistrzostwach Europy w kategorii seniorów w konkurencjach objętych programem igrzysk oraz za zajęcie miejsc 1-3 w mistrzostwach świata i mistrzostwach Europy w kategorii seniorów w konkurencjach nieobjętych programem igrzysk. W § 5 ust. 1 rozporządzenia określono warunek, że członek kadry narodowej może otrzymać stypendium, jeżeli w zawodach, o których w mowa w § 4 ust. 2 i 3, brało udział, co najmniej 8 państw w danej konkurencji, przy czym w konkurencjach indywidualnych brało udział co najmniej 12 osób, a w konkurencjach zespołowych co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg. Przepisu nie stosuje się, jeżeli regulamin zawodów przewiduje udział mniejszej liczby osób, drużyn, osad lub załóg, w związku z systemem kwalifikacji do danej konkurencji. Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia minister może przyznać członkowi kadry narodowej stypendium także z własnej inicjatywy, jednakże po spełnieniu kryteriów określonych w § 5 ust. 1. J. C., startując w Mistrzostwach Świata w Pływaniu, które odbyły się w dniach [...] sierpnia 2013 r. w M. w K. zajął trzecie miejsce w konkurencji mężczyzn na dystansie 100 m stylem dowolnym w klasie S2 oraz czwarte miejsce w konkurencji mężczyzn na dystansie 50 m stylem grzbietowym w klasie S2. Jak wynika z komunikatu Międzynarodowego Komitetu Paraolimpijskiego z zawodów, w konkurencji mężczyzn na dystansie 100 m stylem dowolnym w klasie S2 startowało 8 zawodników z 7 państw, w konkurencji mężczyzn na dystansie 50 m stylem grzbietowym w klasie S2 startowało 8 zawodników z 7 państw. W związku z powyższym Minister Sportu i Turystyki zasadnie uznał, że nie została spełniona przesłanka wskazana w § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutu niezgodności przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP należy podkreślić, że Minister Sportu i Turystyki wydając zaskarżoną decyzję działał zgodnie z zasadą praworządności określoną w art. 7 Konstytucji bowiem orzekał na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa. Organ nie badał "słuszności" obowiązujących przepisów prawa, lecz je zastosował. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. W ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie nastąpiło zrównanie praw sportowców pełnosprawnych i niepełnosprawnych. Przepisy ustawy stanowią, że sportowcy niepełnosprawni objęci są tą samą regulacją, co pozostali sportowcy i mogą uczestniczyć we współzawodnictwie sportowym na tych samych zasadach i w ramach tego samego systemu. W art. 32 ust. 1 ustawy o sporcie przyjęto jednakowe zasady przyznawania stypendiów sportowych dla zawodników pełnosprawnych i niepełnosprawnych. W związku z ujednoliceniem zasad przyznawania stypendiów, przyjęto jednakowe kryteria ilościowe (liczba zawodników, państw, osad, załóg, drużyn), które warunkują przyznanie stypendium w tych samych wysokościach dla wszystkich sportowców. Ponadto przepisy rozporządzenia z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej promują zawodników, którzy osiągnęli wynik sportowy w zawodach o wysokim poziomie rywalizacji sportowej, dla których uzyskanie wyniku umożliwiającego przyznanie stypendium stanowi znacznie większą trudność, gdyż jest poprzedzone rywalizacją z liczniejszą grupą zawodników, niż w przypadku zawodników startujących w zawodach o niskim poziomie rywalizacji sportowej. Należy mieć również na uwadze, że liczba konkurencji rozgrywanych we współzawodnictwie sportowym osób niepełnosprawnych i klas startowych jest zdecydowanie wyższa niż w przypadku osób pełnosprawnych, co daje im więcej szans zdobycia wyniku sportowego umożliwiającego przyznanie stypendium. Dodatkowo, światowe federacje sportowe i organizacje reprezentujące sport osób niepełnosprawnych nie ograniczają możliwości startu zawodników w zawodach mistrzowskich w poszczególnych konkurencjach (ograniczenia liczby uczestników dotyczą wyłącznie igrzysk, w tym igrzysk paraolimpijskich). Wolą ustawodawcy było przyznanie stypendiów sportowych wyłącznie grupie zawodników spełniających określone kryteria rywalizacji sportowej. Należy podkreślić, że ograniczenie wynikające z przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 15 października 2012 r. odnosi się zarówno do zawodników niepełnosprawnych, jak również zawodników pełnosprawnych. Wypada przy tym dodać, że i we współzawodnictwie sportowym osób pełnosprawnych zdarzają się przypadki niskich obsad konkurencji startowych, co pozbawia zawodników, którzy zajęli miejsca 1-8, możliwości uzyskania stypendium sportowego. Zdaniem Sądu, przy rozpatrywaniu wniosku J. C. nie doszło do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej mieszczą się w zakresie delegacji ustawowej z art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie. Połączenie możliwości przyznania stypendium sportowego z warunkiem osiągnięcia wyników sportowych, daje ministrowi właściwemu do spraw kultury fizycznej swobodę w procesie decyzyjnym ustalania mechanizmu przyznawania okresowego stypendium sportowego z ustawy o sporcie. Jeszcze raz należy podkreślić, że wolą ustawodawcy było przyznanie stypendiów sportowych wyłącznie grupie zawodników spełniających określone kryteria rywalizacji sportowej i mieści się to w granicach swobody legislacyjnej ustawodawcy. W związku z ujednoliceniem zasad przyznawania stypendiów, przyjęto jednakowe kryteria ilościowe (liczba zawodników, państw, osad, załóg, drużyn), które warunkują przyznanie stypendium w tych samych wysokościach dla wszystkich sportowców. Kryterium liczby osób niepełnosprawnych w społeczeństwie i wśród osób uprawiających sport, mogące mieć znaczenie w obszarze upowszechniania sportu, nie ma istotnego znaczenia na tle regulacji zawartej w art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie, odnoszącej się do obszaru sportu wyczynowego, normowanego przepisami regulaminów krajowych i międzynarodowych organizacji sportowych. Analizując dotychczasowy stan prawny w zakresie stypendiów sportowych wypada przypomnieć, że przepisy rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 26 stycznia 2009 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej osób niepełnosprawnych i kadry paraolimpijskiej (Dz. U. Nr 17, poz. 95) były uznawane przez środowisko osób niepełnosprawnych za dyskryminujące, z uwagi na zróżnicowanie kryteriów i stawek przyznawania stypendiów dla zawodników pełnosprawnych i niepełnosprawnych. Ujednolicenie zasad przyznawania stypendiów w przepisach rozporządzenia z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej. Powyższe uregulowanie stanowiło odpowiedź na postulaty środowiska osób niepełnosprawnych oraz było wprowadzane w uzgodnieniu z nim. Projekt rozporządzenia wraz z wszelkimi dokumentami dotyczącymi prac nad tym projektem był dostępny na stronach internetowych Biuletynu Informacji Publicznej Ministerstwa Sportu i Turystyki i mogli się do niego odnieść wszyscy zainteresowani. Należy wskazać dodatkowo, że sportowcy niepełnosprawni, którzy nie otrzymują stypendiów sportowych, nie są pozbawieni możliwości trenowania i udziału w zawodach sportowych. W ramach umów zawartych z polskimi związkami sportowymi oraz organizacjami realizującymi zadania z zakresu sportu wyczynowego osób niepełnosprawnych, zawodnicy mają zapewnione środki finansowe na przygotowania i udział we współzawodnictwie sportowym. Mogą uczestniczyć w zgrupowaniach, szkoleniach zarówno krajowych jak i zagranicznych. Objęci są też m.in. opieką diagnostyczną i medyczną. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że nie mają oni zapewnionych niezbędnych środków, mających na celu umożliwienie przygotowań do kolejnych zawodów mistrzowskich. Mając na uwadze powyższe, skargę J. C. należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.