VI SA/Wa 1739/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2007 r. sprawy ze skargi M. Sp. j. z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. VI SA/Wa 1739/06 Uzasadnienie [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] decyzją z dnia [...] marca 2006 r., po przeprowadzeniu kontroli przedsiębiorstwa i stwierdzeniu szeregu naruszeń, nałożył na przedsiębiorstwo M. spółka jawna z siedzibą w T. łącznie karę pieniężną w kwocie 16 900 zł. Kara ta została zmniejszona z uprzednio nałożonej w kwocie 30 000 zł, skutkiem decyzji organu II instancji uchylającej częściowo uprzednio wydaną decyzję przez inspektora wojewódzkiego. Stan faktyczny ustalono na podstawie protokółu kontroli przedsiębiorstwa z dnia [...] września 2004 r. Kontrolę przeprowadzono w okresie od dnia [...] sierpnia do [...] września 2004 r. i obejmowała ona okres od [...] czerwca 2004 r. do [...] czerwca 2004 r. Kontrola odbyła się przy udziale wspólnika spółki M. M., który podpisał protokół kontroli. W wyniku kontroli ustalono naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców – nieprawidłowości wykazane na podstawie kontrolowanych wykresówek. Nieprawidłowości te dotyczyły nie okazania wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nie prowadzenia pojazdu – za każdy dzień pracy kierowcy oraz naruszenie związane z nieprawidłowym działaniem przyrządu kontrolnego, nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu, w skutek czego kontrola była niemożliwa. Łączna kwota kary pieniężnej za brak 59 szt. wykresówek lub zaświadczeń o okresach nie prowadzenia pojazdu została określona na 17 700 zł. Za drugie naruszenie ustalono kwotę kary pieniężnej na 800 zł co łącznie za oba naruszenia stanowiło kwotę 18 500 zł, jednakże zgodnie z decyzją organu II instancji z dnia [...] grudnia 2005 r. strona została obciążona tam kwotą 13 100 zł, w związku z tym w obecnej decyzji ograniczono kwotę kary pieniężnej do kwoty 16 900 zł, mając na uwadze, że łączna kwota kary pieniężnej nie może przekroczyć kwoty 30 000 zł. Organ administracji nie uwzględniając przedłożonych po kontroli przy piśmie z dnia [...] września 2004 r. zaświadczeń o nie prowadzeniu pojazdów stwierdził, że dokumenty te zostały złożone "na pokrycie zawartych w protokóle kontroli nieprawidłowości", a ponieważ nie okazano ich w czasie kontroli nie mogą stanowić dowodu w sprawie. W odwołaniu od decyzji M. spółka jawna wnosiła o jej uchylenie. Skarżąca podnosiła naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. co utrudniło jej odniesienie się do prawidłowości ustaleń organu administracji. Skarżąca przedłożyła dokumenty potwierdzające nie prowadzenie przez kierowców pojazdów, co prawda zrobiła to po kontroli, jednakże organ nie odniósł się do tych dowodów. W tym zakresie skarżąca dokonała szczegółowej analizy poszczególnych przypadków stwierdzając nieprawidłowość uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Przedłożone wykresówki określają ciągłość czasu pracy kierowców oraz ciągłość kilometrażu i dowodzą przestrzegania przepisów o czasie pracy kierowców. Niedostarczenie w czasie kontroli zaświadczeń o nie prowadzeniu pojazdów wynikło z tego, że organ kontrolujący nie zwracał się o wydanie tych dokumentów, a w czasie kontroli znajdowały się one w bazie transportowej w W. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 14 ust. 2, art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 30.12.1985), w związku z art. 26 ust. 3 w związku z art. 29 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.11.11 ust. 1 lit. a i lp. 1.11.9 ust. 1 załącznika do tej ustawy; w zakresie kar pieniężnych nałożonych z tytułu nie okazania wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nie prowadzenia pojazdu, za każdy dzień pracy kierowcy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie kar pieniężnych nałożonych na J. W., M. S., W. W., M. M., R. S., Z. C., Z. T., M. B., J. K., W. K., M. J., A. K. i K. Z., w pozostałej części, uchylając zaskarżoną decyzję w przedmiocie tego naruszenia, dotyczącego nałożenia kar pieniężnych na R. S., W. K., M. M., W. K. i M. J. przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kar pieniężnych za nieprawidłowe działanie przełącznika kontrolnego: nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu, w skutek czego kontrola była niemożliwa. Przytaczając powołane przepisy organ administracji stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana w sposób prawidłowy i zgodnie z prawem. Organ I instancji prawidłowo ustalił nie okazanie do kontroli wszystkich wymaganych dokumentów co zostało potwierdzone protokółem kontroli. Uzasadnienie decyzji było prawidłowe i zgodne z art. 107 § 3 k.p.a. Skarżąca miała obowiązek posiadania w siedzibie kontrolowanego przedsiębiorstwa dokumenty, na które powoływała się w odwołaniu, a dotyczące ustalenia czasu pracy kierowców. Późniejsze okazanie tych dokumentów (po kontroli) nie dało pewności organowi, że zaświadczenia te były wystawione w okresie wskazanym w tych dokumentach. Odnosząc się do nieprawidłowości działania przyrządów kontrolnych: nieuzasadnionego używania kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu organ stwierdził, że sposób ewidencjonowania czasu pracy za pomocą przyrządu kontrolnego przez kierowców: W. K. i M. W. był nieprawidłowy i uniemożliwiał odczytanie okresów poszczególnych rodzajów aktywności co uniemożliwiło zweryfikowanie przestrzegania norm czasu pracy. Od powyższej decyzji M. spółka jawna złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W ocenie skarżącej utrzymanie decyzji organu I instancji w zakresie wskazanym w decyzji zaskarżonej, nie okazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nie prowadzenia pojazdu, narusza art. 7 k.p.a. Żadne z wezwań, które organ wystosowywał do spółki w czasie kontroli, nie dotyczyło przedłożenia kart potwierdzających fakt nie prowadzenia pojazdów. Po kontroli, w dniu [...] września 2004 r., skarżąca przedłożyła wyjaśnienia do kontroli przedstawiając jednocześnie odnalezione po kontroli dokumenty, w tym wykresówki oraz odebrane z bazy w W. oświadczenia kierowców o nie prowadzeniu pojazdów, co jednakże nie miało wpływu na ukaranie za brak tych oświadczeń, chociaż uwzględniono wykresówki dostarczone [...] września 2004 r. Takie postępowanie, zdaniem skarżącej, świadczy o zlekceważeniu przez organ administracji niektórych dowodów przedłożonych przez stronę i wybiórcze uwzględnienie jedynie niektórych z nich. Skarżąca nie zgadzała się z argumentacją organu, że przedłożone po kontroli zaświadczenia mogła spreparować. Oceniając, że organ oparł się na fałszywych przesłankach ignorując przedstawione wyjaśnienia oraz nie analizując z należytą starannością innych dowodów ( ciągłości kilometrażu na wykresówkach), naruszył art. 77 oraz art. 80 k.p.a. Nadto skarżąca podnosiła, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, bowiem przewidywana kara, jaką organ w przyszłości nałożyłby na stronę przekroczy dopuszczalną kwotę 30 000 zł. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy). W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna, aczkolwiek nie z powodów w niej wskazanych. Kontrola dotyczyła przedsiębiorstwa M. spółka jawna z siedzibą w T., zatem wszelkie ustalenia i rozstrzygnięcia powinny odnosić się do kontrolowanego, a nie do jego pracowników, albowiem to kontrolowane przedsiębiorstwo było stroną postępowania. Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. nałożyła kary pieniężne na spółkę jawną M. z siedzibą w T., określając naruszenia jakie wystąpiły w zakresie przepisów dotyczących czasu pracy kierowców. Natomiast zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego Nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. w swej osnowie, utrzymując w części decyzję organu I instancji oraz w części tę decyzję uchylając, dokonała rozstrzygnięcia w zakresie, jakiego nie zawierała decyzja wojewódzkiego inspektora transportu drogowego. Decyzja organu odwoławczego jako przedmiot swojego rozstrzygnięcia określiła nałożenie kar pieniężnych na pracowników spółki, a nie na spółkę (stronę postępowania). Z rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji wynika, że rozstrzyga ona co do kar nałożonych na kierowców, tymczasem rozstrzygnięcie decyzji organu I instancji dotyczyło kar nałożonych na przedsiębiorcę. Zatem osnowa decyzji odwoławczej jest sprzeczna z art. 107 § 1 k.p.a. Co prawda z uzasadnienia zdaje się wynikać, że rozstrzygnięcie ma dotyczyć kar nałożonych na przedsiębiorcę, jednakże uzasadnienie decyzji, chociaż jest jej integralną częścią, nie może zastępować samego rozstrzygnięcia zawartego w osnowie. Błędy, wskazane wyżej, a zawarte w rozstrzygnięciu decyzji odwoławczej, nie są możliwe do naprawienia w trybie art. 113 § 1 k.p.a. (oczywistej omyłki), zatem organ administracji powinien przy ponownym rozpatrzeniu sprawy dokonać właściwego rozstrzygnięcia z zachowaniem wymagań określonych w art. 138 k.p.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.