VI SA/Wa 1747/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] po ponownym rozpatrzeniu odwołania - skarżącego P. K. Przedsiębiorstwo T. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. o nałożeniu na w/w przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 9.000 zł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ ustalił, że podstawą faktyczną zaskarżonej decyzji był stwierdzony podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] marca 2006 r. fakt wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Ponadto stwierdzono również : - wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące, - wykonywanie przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą, - wykonywanie przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Powyższe naruszenia stwierdzono podczas kontroli drogowej pojazdu marki M. o numerze rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą o nr rej. [...], prowadzonego przez Pana A. K.. Zostało to udokumentowane w protokole kontroli Nr [...]. W odwołaniu Strona wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzuca organowi I instancji naruszenie art. 3 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z jego brzmieniem przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 tony. Skarżący podnosi w odwołaniu, iż kierujący pojazdem A. K. samowolnie bez zgody właściciela Pana P. K., będącego w tym czasie poza granicami kraju użył do transportu przyczepy lekkiej, która jest używana w zupełnie innym pojeździe. Skarżący powołuje się ponadto na postanowienie SKO w [...] z dnia [...] marca 2002 r. Zgodnie, z którym nie ma możliwości, aby wydano zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne dla przedsiębiorcy wykonującego przewóz pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 tony. Wydając zaskarżoną decyzję organ przyjął stan faktyczny ustalony przez organ I instancji. Organ wskazał, że w dniu [...] marca 2006 r. w Ł. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki M. wraz z przyczepą lekką, należący do Pana P. K. W chwili kontroli pojazd prowadził Pan A. K. Przewożono towar będący własnością firmy skarżącego. Zdaniem organu charakter przewozu świadczył o tym, iż przedsiębiorca wykonywał przewozy drogowe towarów na potrzeby własne. Na tej podstawie stwierdzono, że w dniu [...] marca 2006 r. wykonywano przewóz na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. W trakcie postępowania wyjaśniającego Strona dostarczyła niepotwierdzone kopie dokumentów: zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON, decyzji w sprawie nadania numeru identyfikacyjnego NIP, zaświadczeń o dokonaniu zmian w ewidencji działalności gospodarczej, umowy o pracę z Panem A. K. oraz fakturę VAT numer [...]. Strona przyznała, że w dniu kontroli przewożono pojazdem towar będący własnością przedsiębiorcy a towar ten służył do potrzeb własnych. Ponadto z protokołu kontroli nr [...] wynika, iż przewóz towarów na potrzeby własne wykonywano pojazdem marki M., którego dopuszczalna masa całkowita wynosi 2800 kg oraz dołączoną do niego przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej 750 kg. Łączna dopuszczalna masa całkowita tych pojazdów przekroczyła 3500 kg, co zdaniem organu uzasadnia zastosowanie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Wobec czego zdaniem organu II instancji, strona w chwili kontroli wykonywała przewóz drogowy na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. W ocenie organu argumenty Strony zawarte w odwołaniu nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji ze względu na oczywistość stwierdzonych naruszeń. W ocenie organu bezzasadny jest argument Strony, iż kierowca samowolnie, bez zgody Strony użył do transportu przyczepy lekkiej, która jest używana w innym pojeździe. Wskazano, że zgodnie z art. 92 ust 1 Ustawy o transporcie drogowym: "kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów (...) podlega karze w wysokości od 50 zł. do 15.000 zł.". Powyższy zapis określa, iż tylko podmioty, które wykonują usługi transportowe lub przewozy na potrzeby własne, to znaczy w sposób ciągły i zorganizowany wykonują w/w działalność gospodarczą odpowiadają za naruszenia ustaw przepisów określonych w art. 92 ust. 1. Zdaniem organu, w świetle obowiązujących przepisów prawa za działania i zaniechania kierowcy odpowiedzialność administracyjno-prawną ponosi przedsiębiorca trudniący się transportem. W związku z powyższym działanie organu I instancji było prawidłowe i zgodne z prawem. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że stosownie do art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Zgodnie z art. 33 ust. 1 cytowanej ustawy przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Wskazano, że zgodnie z art. 87 ust. 2 w/w ustawy podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli (...) wypis z zaświadczenia o przewozach drogowych na potrzeby własne. Według art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł. do 15.000 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść załącznika lp. 1.4 do ustawy o transporcie drogowym, który karą 2.000 zł. sankcjonuje wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Organ uznał, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych. Następuje to poprzez nabycie karty opłaty, która podlega wypełnieniu (§ 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych). Prawidłowo wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi wyłączny dowód potwierdzający uiszczenie tego świadczenia. Stosownie do art. 87 ust. 1 cytowanej ustawy, podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie, między innymi dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z tych dróg. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł. do 15.000 zł. Natomiast przepis lp. 4.1 załącznika do w/w ustawy kara 3.000 zł. sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, iż protokołu kontroli nr [...] oraz materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż przedsiębiorca wykonywał przewóz drogowy bez uiszczenia wymaganej opłaty pomimo przejazdu po drodze krajowej nr [...]. W wyjaśnieniu Strona przyznała, że nie wykupiła na kontrolowany pojazd karty opłaty drogowej. Wobec powyższego Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż Skarżący wykonywał przewóz drogowy bez uiszczenia wymaganej opłaty jadąc po drodze krajowej nr [...]. Organ wskazał, że zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85. Pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni na podstawie art. 13 za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. W załączniku nr I, rozdział I do powyższego rozporządzenia podana jest definicja urządzenia rejestrującego, która brzmi: urządzenie rejestrujące oznacza – urządzenie przeznaczone do instalowania w pojazdach drogowych w celu wskazywania i automatycznego lub półautomatycznego rejestrowania szczegółowych danych dotyczących ruchu tych pojazdów oraz określonych okresów pracy ich kierowców. Stosownie do art. 15 ust. 2 cytowanego rozporządzenia kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, jeżeli w pojeździe znajduje się więcej niż jeden kierowca, w taki sposób aby informacje, określone w załączniku I rozdział II ust. 1-3, były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. Zgodnie z art. 92 ust. 1 w/w ustawy, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł. do 15.000 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 11.1 ust. 1 załącznika do w/w ustawy, który nakłada karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. w przypadku gdy wykonywano przewóz drogowy pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące - tachograf. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że z protokołu kontroli nr [...] oraz materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż przedsiębiorca wykonywał przewóz drogowy pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące. W wyjaśnieniu Strona przyznała, że w pojeździe tym nie był i nie jest zamontowany tachograf. Wobec powyższego Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż Skarżący wykonywał przewóz drogowy pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące. Podniesiono, że zgodnie z art. 39 e. ust. 1. pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, przewoźnik drogowy jest obowiązany do wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą. Stosownie do art. 87 ust. 1 a ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli zaświadczenie, o którym mowa w art. 39 e ust. 1 pkt 6. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł. do 15.000 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.8. lit. 3 załącznika do w/w ustawy, który karą 500 zł. sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawiania zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Wskazano, że z protokołu kontroli nr [...] oraz materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż przedsiębiorca wykonywał przewóz na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Kierowca pojazdu Pan A. K. wyjaśnił, iż właściciel nie wystawił mu zaświadczenia o zatrudnieniu i kwalifikacjach. Wobec powyższego Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż Skarżący wykonywał przewóz na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Zdaniem organu, zgodnie z art. 87 ustawy o transporcie drogowym podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę opłaty drogowej, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, formularz jazdy, wystawione kierowcy zaświadczenie poświadczające jego zatrudnienie oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą oraz wypis zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 87 ust. 3 przedsiębiorca wykonujący przewóz na potrzeby własne odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty. Stosownie do art. 92 ust. 1, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł. do 15.000 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.7. załącznika do w/w ustawy, która karą pieniężną w wysokości 500 zł. sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Z protokołu kontroli nr [...] oraz materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż przedsiębiorca wykonywał przewóz na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Podczas kontroli kierowca pojazdu nie okazał dokumentów, o których mowa w art. 87 powołanej ustawy. Z wyjaśnień, które złożył wynika, że właściciel nie wyposażył go w wymagane dokumenty. W związku z tym, iż pojazd nie jest wyposażony w tachograf kierowca nie posiadał również wykresówek. Wobec powyższego Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż Skarżący wykonywał przewóz na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. W skardze zarzucono błędne zastosowanie i interpretację przepisów prawa materialnego art. 3 ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. oraz art. 92 ust. 1, 4, 7, 8 ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r., a także art. 33 ust. 1 i 3 i art. 87 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r., art. 42 ust. 1, ust. 1 "a" ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. oraz § 4 rozporządzenia w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych z dnia 14 grudnia 2001 r., art. 3 ust. 1-2 rozporządzenia Rady EWG 3821/85 z dnia 10 grudnia 1985 r. oraz art. 29-30 ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004 r., art. 39 "e" pkt 6 ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. Nadto podniesiono sprzeczność ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego poprzez pominięcie w zaskarżonej decyzji dokumentacji dotyczące pojazdu marki M. o nr rejestracyjnym [...] oraz przyczepy lekkiej o nr rejestracyjnym [...], dokumentacji dotyczącej prowadzonej przez P. K. działalności gospodarczej, a także złożonych zeznań przez kierującego pojazdem A. K., a także oświadczeń właściciela T. z siedzibą w I. Powołując się na powyższe skarżący zaskarżył decyzję w całości wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wskazano, iż w dniu [...] marca 2006 r. Inspektorzy [...] Wojewódzkiego Transportu Drogowego dokonali kontroli pojazdu marki M. oraz przyczepy lekkiej kierowanych przez A. K., które faktycznie stanowią własność P. K. prowadzącego działalność gospodarczą T. z siedzibą w I. Przy uwzględnieniu przedmiotu oraz sposobu przeprowadzonej kontroli przedmiotowego pojazdu, w czasie której oparto wszelkie założenia na niepełnym i ułomnym materiale dowodowym, jak również błędnym zastosowaniu i interpretacji przepisów prawa materialnego, z przedmiotowym rozstrzygnięciem skarżący nie może się zgodzić. Zdaniem skarżącego w świetle przepisu art. 3 ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. przepisów przedmiotowej ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 tony. Właściciel przedmiotowego pojazdu P. K. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej T. z siedzibą w I. nie wykonuje i nie zajmuje się usługami transportowymi, a nadto, nigdy nie zajmował się działalnością gospodarczą w zakresie przewozu osób i rzeczy. W dniu [...] marca 2006 r. jego pracownik A. K. samowolnie bez zgody właściciela P. K., będącego w tym czasie poza granicami kraju użył do transportu przyczepy lekkiej, która jest używana w zupełnie innym pojeździe, podczepiając ją do pojazdu M. o nr rejestracyjnym [...] o masie całkowitej nie przekraczającej 2.800 kg. W związku z zaistniałą sytuacją A. K. został ukarany dyscyplinarnie przez pracodawcę P. K. ze względu na naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych. Wskazano, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa nie ma możliwości, aby wydano zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne dla przedsiębiorcy wykonującego przewóz pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 tony - postanowienie SKO w [...] z dnia [...] marca 2002 r. o sygn. akt [...] publ. OSS. W zaskarżonej decyzji brak jest jakiejkolwiek argumentacji związanej przyjęciem takiego stanu faktycznego i zastosowaniem właśnie takiej podstawy prawnej, uzasadniającej zastosowanie przepisów o transporcie drogowym i wymierzenie kary pieniężnej. Podkreślono, iż na obecnym etapie postępowania ze względu na lakoniczne treści zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji niemożliwe jest merytoryczne ustosunkowanie się do zawartych tam treści, a co za tym idzie uwzględnienie opartych na błędnych założeniach ustaleń. W świetle powyższego zdaniem skarżącego, ujawniony został brak jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych do wydania zaskarżonej decyzji, co przedmiotową skargę czyni w pełni uzasadnionym. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podziela argumentację skarżącego, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa nie ma możliwości, aby wydano zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne dla przedsiębiorcy wykonującego przewóz pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 tony. Niemniej jednak opisany w sprawie stan faktyczny jest inny niż ten, na który powołuje się skarżący. Zgodnie z treścią art.3 ust.l pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3.5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy (przewozie na potrzeby własne). Celem ustalenia dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów przy wykonywaniu transportu drogowego konieczne jest zsumowanie masy pojazdu z masą przyczepy. Taki sposób obliczania dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu (zestawu) znajduje potwierdzenie w treści art.4 ust.l rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. W świetle przepisów powołanego Rozporządzenia, nie ma ono zastosowania m.in. do przewozów dokonywanych pojazdami przeznaczonymi do przewozu rzeczy, gdy dozwolona maksymalna masa pojazdu, łącznie z przyczepami lub naczepami, nie przekracza 3,5 ton. Tak więc aby dokonać obliczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu (zestawu) należy zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego sumować masę pojazdu z masą przyczepy lub naczepy. Zasady te obowiązują wprost w całej Unii Europejskiej i przedsiębiorcy zobowiązani są do ich stosowania. W sprawie bezsporna jest okoliczność, że w dniu kontroli dopuszczalna masa całkowita zestawu przekraczała 3,5 tony. Dalsze ustalenia i konsekwencje finansowe dla skarżącego wynikają z wykazania, że w dniu kontroli dopuszczalna masa całkowita zestawu przekraczała 3,5 tony. Tak więc w toku czynności kontrolnych ustalono nadto, iż pojazd nie jest wyposażony w urządzenie rejestrujące, a kierowca nie okazał do kontroli zaświadczenia wykazującego jego zatrudnienie oraz spełnianie wymagań ustawowych. Nadto kierowca nie był wyposażony w odpowiednie dokumenty. Zgodnie z art. 33 ust. 1 cytowanej ustawy przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 87 ust. 2 w/w ustawy podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli (...) wypis z zaświadczenia o przewozach drogowych na potrzeby własne. Według art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł. do 15.000 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść załącznika lp. 1.4 do ustawy o transporcie drogowym, który karą 2.000 zł. sankcjonuje wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Brak tego zaświadczenia powodował nałożenie na skarżącego w/w kary. Stosownie do art. 87 ust. 1 cytowanej ustawy, podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie, między innymi dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z tych dróg. Z protokołu kontroli nr [...] oraz materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż przedsiębiorca wykonywał przewóz drogowy bez uiszczenia wymaganej opłaty pomimo przejazdu po drodze krajowej nr [...]. W wyjaśnieniu Strona przyznała, że nie wykupiła na kontrolowany pojazd karty opłaty drogowej. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł. do 15.000 zł. Przepis lp. 4.1 załącznika do w/w ustawy kara 3.000 zł. sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Tak więc nałożenie kary było zasadne. Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85. Z protokołu kontroli nr [...] oraz materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż przedsiębiorca wykonywał przewóz drogowy pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące. W wyjaśnieniu Strona przyznała, że w pojeździe tym nie był i nie jest zamontowany tachograf. Zgodnie z art. 92 ust. 1 w/w ustawy, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł. do 15.000 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 11.1 ust. 1 załącznika do w/w ustawy, który nakłada karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. w przypadku gdy wykonywano przewóz drogowy pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące - tachograf. Z protokołu kontroli nr [...] oraz materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż przedsiębiorca wykonywał przewóz na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Wobec powyższego uznać należy, iż Skarżący wykonywał przewóz na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł. do 15.000 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.8. lit. 3 załącznika do w/w ustawy, który karą 500 zł. sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawiania zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Z protokołu kontroli nr [...] oraz materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż przedsiębiorca wykonywał przewóz na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Podczas kontroli kierowca pojazdu nie okazał dokumentów, o których mowa w art. 87 powołanej ustawy. Z wyjaśnień, które złożył wynika, że właściciel nie wyposażył go w wymagane dokumenty. W związku z tym, iż pojazd nie jest wyposażony w tachograf kierowca nie posiadał również wykresówek. Przepis art. 87 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę opłaty drogowej, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, formularz jazdy, wystawione kierowcy zaświadczenie poświadczające jego zatrudnienie oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą oraz wypis zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 87 ust. 3 przedsiębiorca wykonujący przewóz na potrzeby własne odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty. Stosownie do art. 92 ust. 1, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł. do 15.000 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.7. załącznika do w/w ustawy, która karą pieniężną w wysokości 500 zł. sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Wbrew twierdzeniom skargi, decyzja organu odwoławczego a także organu I instancji szczegółowo opisuje stan faktyczny i prawny, co wyczerpuje obowiązki organu wynikające z art. 107 § 3 K.p.a. Organ zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz prawidłowo ustalił stan faktyczny z skierowane w tym zakresie zarzuty nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. W ocenie Sądu zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego są bezzasadne. Podobnie za bezzasadne należy uznać naruszenia przepisów prawa materialnego. Uzasadnienia decyzji szczegółowo przyporządkowywują konkretne stany faktyczne i naruszenie przepisów z sankcją przewidzianą przez ustawę o transporcie drogowym. Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że zastosowane sankcje były prawidłowe. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.