VI SA/Wa 1748/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi J. Ł. na uchwałę Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę radców prawnych 1. uchyla zaskarżoną uchwałę oraz utrzymaną nią w mocy uchwałę Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] stycznia 2005 r.; 2. zasądza od Krajowej Rady Radców Prawnych na rzecz skarżącego J. Ł. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego; 3. stwierdza, że uchylone uchwały nie podlegają wykonaniu Wyrokiem z dnia 18 maja 2004 r. wydanym w sprawie sygn. akt 6 II SA 700/03, 6 II SAB 56/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność uchwały Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] grudnia 2002r. nr [...] i utrzymanej nią w mocy Uchwały Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] lipca 2002r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisania na listę radców prawnych Pana J. Ł., zwanego dalej "skarżącym", jako wydanych z rażącym naruszeniem art. 138 kpa i art. 107 § 1 kpa. Podstawą dla stwierdzenia nieważności powołanej uchwały było w ocenie Sądu niepodpisanie jej przez wszystkich członków organu uczestniczących przy jej podejmowanie, a ponadto oddalenie odwołania, do czego organ nie miał podstaw prawnych. Rozpoznając ponownie sprawę, ostateczną uchwałą nr [...] Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] czerwca 2005 r., akcentując niezdanie przez skarżącego egzaminu, utrzymano w mocy uchwałę Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., w której odmówiono skarżącemu wpisu na listę radców prawnych. Jako podstawę prawną dla odmowy wpisania skarżącego na listę radców prawnych wskazano art. 24 ust. 1 i 2, art. 361 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 123 poz. 1059 ze zm.). W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzuca w szczególności: • naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 75, art. 77, art. 80 , art. 81, art. 89, art. 107 § 3 kpa) • niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego poprzez nieprzesłuchanie członków komisji egzaminacyjnej oraz osób zdających tego samego dnia egzamin na okoliczność obecności przedstawiciela Ministra Sprawiedliwości i innych członków komisji podczas egzaminu, • nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej, niepodpisanie uchwały przez wszystkich członków KRRP jak i nie podpisanie uchwały ROIRP [...] przez wszystkich członków izby, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo procesowe w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa). Jak to już wyżej wskazano omawiana sprawa była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 18 maja 2004 r. akt 6 II SA 700/03, 6 II SAB 56/03 stwierdził nieważność wcześniejszych uchwał podjętych przez organy samorządu Radców Prawnych., a to m.in. z powodu niepodpisania uchwał przez wszystkie osoby biorące udział przy ich podejmowaniu. Wyrok, o którym wyżej mowa, jest prawomocny. Nie był on bowiem przedmiotem skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, do której złożenia była uprawniona Krajowa Rada Radców Prawnych. Organy samorządu zawodowego Radców Prawnych rozpoznając ponownie sprawę w następstwie wyroku sądu administracyjnego były związane oceną prawną zawartą w powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W szczególności przy ponownym rozpoznawaniu sprawy miał w sprawie zastosowanie przepis art. 153 ppsa. W świetle tego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Do wspomnianego wyżej zalecenia Sądu, w zakresie podpisania uchwał podjętych wobec skarżącego przez wszystkie osoby biorące w tym udział, co w ocenie Sądu uzasadniało stwierdzenie nieważności tych uchwał, organy samorządu Radców Prawnych nie zastosowały się. W szczególności zaskarżona uchwała została podpisana jedynie przez Wiceprezesa i Sekretarza Krajowej Rady. Pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 18 maja 2004 r., wyrażony w omawianej wyżej kwestii, jest dyskusyjny. Można wskazać na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2003 r. sygn. akt III RN 134/03, w którym Sąd Najwyższy nie podzielił analogicznego stanowiska wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SA 863/01. Tym niemniej, kwestia czy stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2004 r. było prawidłowe czy też nie, na obecnym etapie sprawy nie może być rozważana. Stanowisko to bowiem mogło być zweryfikowane jedynie w drodze skargi kasacyjnej, zaś z takiego instrumentu Krajowa Rada Radców Prawnych nie skorzystała. Spowodowało to uprawomocnienie się tego wyroku i jego moc wiążącą w niniejszej sprawie. Zatem organy samorządy Radców Prawnych, podejmując ponownie wobec skarżącego uchwałę, były zobligowane, zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a., podpisać tę uchwałę przez wszystkie osoby biorące udział w jej podjęciu. W tym stanie sprawy zaskarżona uchwała oraz utrzymana nią w mocy uchwała I instancji podlegają uchyleniu, jako podjęte z naruszeniem przepisu art. 153 ppsa. Można dodać, iż w świetle stanowiska zajętego w literaturze niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w powołanym przepisie byłoby naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjne (por. A. Kabat (w:) Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, komentarza, Warszawa 2005, str. 347). Z tych względów stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa Sąd orzekł jak w sentencji. Orzeczono o niewykonywaniu zaskarżonych uchwał (art. 152 ppsa). O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 ppsa.