VI SA/Wa 1748/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę VI SA/Wa 1748/13 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 4 pkt. 22, art. 5, art. 6, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6, art. 93 ust. 4 i ust. 5 ustawy o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.) oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania M. M. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 roku o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ odwoławczy wyjaśnił, iż w dniu [...] lipca 2012 r., na ul. [...] w W. dokonana przez funkcjonariusza Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji kontrola drogowa samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...] wykazała brak wymaganej licencji. Kontrolowanym pojazdem kierował M.M. , przedsiębiorca posiadający licencję nr [...] uprawniającą go do wykonywania transportu drogowego taksówką na obszarze Gminy L. Przebieg i wyniki kontroli utrwalono protokołem nr [...]. W toku wszczętego postępowania administracyjnego organ ustalił, że kierujący posiada licencję nr [...] udzieloną dnia [...] stycznia 2012 r., na wykonywanie transportu drogowego taksówką na obszar prowadzenia przewozów miasta L., natomiast na dzień kontroli nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego osób ani licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzieloną przez Prezydenta [...]. Wniosek o udzielenie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką skarżący złożył w Urzędzie Miasta [...] w dniu [...] września 2012 roku wniosek i przedmiotowa licencja została mu udzielona w dniu [...] października 2012 r. Organ przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia. Stwierdził, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli, strona będąc w W. podjęła się realizacji kursu z ulicy S. na ul. I. (obie ulice położone w W.), poprzez zabranie pasażera, bez posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką w tymże obszarze. Za wykonany przewóz strona otrzymała zapłatę w wysokości 25 złotych (dowód: protokół przesłuchania strony, protokół przesłuchania pasażera oraz załącznik do protokołu kontro li nr [...] w aktach sprawy). Strona w chwili kontroli posiadała licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką o numerze rejestracyjnym [...] na obszar miasta L. Przedmiotowa licencja nie obejmowała natomiast prawa do prowadzenia przewozów na terenie miasta W. Strona w trakcie kontroli oświadczyła, iż zamówienie o przewozie otrzymała drogą radiową z firmy [...] , z którą współpracuje. Potwierdzeniem powyższych ustaleń jest również notatka urzędowa sporządzona przez kontrolującą, która wskazała, że w chwili kontroli strona realizowała kurs zarobkowy, przewożąc pasażera J.C. zamieszkałego w W. z ul. S. na ul. I.w W., który zamówił usługę dzwoniąc pod numer telefonu korporacji taksówkowej [...] tj. [...]. Odnosząc się szczegółowo do argumentów podniesionych w odwołaniu organ uznał je za bezzasadne W konkluzji organ stwierdził, że w momencie kontroli przedsiębiorca nie posiadał wymaganej licencji a zatem w sprawie znajdują zastosowanie przepisy art. 4 pkt. 22, art. 5, art. 6, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy o transporcie drogowym. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.M. , zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r., wstrzymanie ich wykonania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł zarzuty naruszenia: przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności: a) art. 92a ust. 1 i ust. 6 w zw. z art. 4 pkt 22 i art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z Lp. 1.1 załącznika nr 3 do cyt. ustawy - poprzez ich wadliwą interpretację i nieprawidłowe zastosowanie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego i w konsekwencji nałożenie na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 8.000,- złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, pomimo, że skarżący posiadał przedmiotową licencję, zaś sporny przewóz drogowy wykonywał w dniu [...] lipca 2012 r. zgodnie z warunkami przewidzianymi przez ustawodawcę w przepisie art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym; b) art. 6 ust. 5 w/w ustawy poprzez jego wadliwą wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, że przewidziany w tym przepisie wyjątek od ustawowego zakazu świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, polegający na możliwości wykonywania przewozu "w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru", należy rzekomo interpretować w ten sposób, że chodzi tu - jak wadliwie sugeruje organ odwoławczy - wyłącznie o sytuację, w której "usługa przewozu powinna być realizowana na obszarach dwóch miejscowości', a więc jedynie o sytuację, w której "każdy przejazd musi mieć co najmniej punkt początkowy albo końcowy na terenie obszaru określonego w licencji' a także przepisów postępowania administracyjnego, w tym: a) art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. i wyrażonej w tych przepisach zasady praworządności - poprzez wydanie przez organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie prawnej sprzecznej z konstytucyjną zasadą określoności przepisów prawa, zawartą w treści zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), zgodnie z którą przepisy muszą być sformułowane w sposób poprawny, precyzyjny i jasny, zwłaszcza, gdy chodzi o ochronę praw i wolności oraz o sytuacje, gdy istnieje możliwość stosowania sankcji wobec obywatela, b) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonanie przez organy obu instancji dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej, a konsekwencji powyższych uchybień - naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo uzasadnił zarzuty wskazując m.in., iż prowadząc dotychczasową działalność, miał pełną świadomość, że posiadana przez niego Licencja nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, udzielona przez Prezydenta miasta L. w dniu [...] stycznia 2012 r., obejmuje wyłącznie obszar miasta L. . W związku z powyższym, działając w pełnej zgodzie z unormowaniami zawartymi w stosownych przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w szczególności zgodnie z warunkami określonymi w art. 6 ust. 4 i ust. 5 tej ustawy, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, wykonywał przewozy taksówką przede wszystkim na obszarze, na który udzielono mu licencji, z wyjątkiem jedynie tych - nielicznych zresztą - sytuacji, w których otrzymywał od firmy "[...]", z którą współpracuje, zlecenie z obszaru miasta L. lub okolicznych miejscowości wchodzących w skład gminy L. na inny obszar, w tym m.in. na obszar [...] lub innych ościennych miejscowości podwarszawskich. W takich sytuacjach jednakże, mając pełną świadomość obowiązujących w tym zakresie regulacji prawnych, przestrzegał wszelkich ustawowych ograniczeń, z których jednoznacznie wynika, że nie może on, jako przedsiębiorca (taksówkarz), świadczyć wówczas usług przewozowych poza obszarem określonym w udzielonej licencji, z wyjątkiem przypadków wyraźnie przewidzianych (choć niestety - jak pokazała praktyka - niejasno określonych) przez ustawodawcę, a więc w sytuacji przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Zdaniem skarżącego zdefiniowanie pojęcia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, które miało na celu uporządkowanie "niekonsekwentnie stosowanych do tej pory w tekście ustawy innych określeń" - oznacza, że przedsiębiorcy można postawić zarzut niewykonania jedynie tych konkretnych obowiązków lub naruszenie określonych warunków, które szczegółowo reguluje konkretny akt prawny wymieniony w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym. W przypadku niniejszej sprawy, aktem tym jest przede wszystkim ustawa o transporcie drogowym, która zawiera szczegółowe regulacje dotyczące wykonywania transportu drogowego taksówką. Skarżący wskazując na treść art. 6 ust.1 i 4 ustawy o transporcie drogowym stwierdził, że udzielona mu licencja obejmuje - jeśli chodzi o pojazd - kontrolowany samochód marki [...] o nr rej. [...], zaś - jeśli chodzi o obszar prowadzenia przewozów - obszar L. W związku z powyższym należy przyjąć, że licencja uprawnia do wykonywania przewozu taksówką, co do zasady, wyłącznie na terenie obszaru miasta i gminy L. . Niemniej, zdaniem skarżącego, należy podkreślić, że ustawodawca przewidział w przepisie art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, iż dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Skarżący wyjaśnił, że w dacie kontroli wracając po wykonaniu poprzedniego zlecenia podjętego na obszarze objętym posiadaną licencją (tzn. wracając po wykonaniu kursu zamówionego przez klienta z L. do W. ) z powrotem w rejon tego obszaru, a więc do L. - otrzymał z centrali korporacji "[...]" zlecenie zamówione przez pasażera z W. , a więc z innego obszaru, niż wskazany w licencji. W związku z powyższym w trakcie zatrzymania przez funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji wykonywał sporny transport taksówką w sposób całkowicie dozwolony, przewidziany wyraźnie przez ustawodawcę w przepisie art. 6 ust. 5 in fine ustawy o transporcie drogowym. W ocenie skarżącego, sformułowana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego interpretacja przepisu art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym jest całkowicie wadliwa, albowiem - wbrew sugestiom tego organu - z normy prawnej wyrażonej w powołanym przepisie art. 6 ust. 5 cyt. ustawy w żaden sposób nie wynika, że "klient z innego obszaru", dokonując zamówienia przewozu przez taksówkę z innego obszaru, która zgodnie z przepisami znalazła się na terenie tego innego obszaru, wykonując wcześniej "przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar"', ma wskazać kierowcy - jako docelowe miejsce przewozu - wyłącznie ten konkretny "inny obszar". Skarżący wywodził, że taki sposób interpretacji należałoby uznać za całkowicie absurdalny zarówno w świetle wykładni literalnej, jak i wykładni funkcjonalnej, a przede wszystkim w świetle podstawowych zasad logiki i doświadczenia, mających na względzie specyfikę przewozowych usług taksówkarskich, i prowadziłby do przyjęcia, że klient z "innego obszaru" (klient z W. ) musiałby zamówić taksówkę z "innego obszaru" (z L. ), wskazując kierowcy (skarżonemu), jako docelowe miejsce zamówionego wcześniej w centrali przewozu - tylko i wyłącznie do tego "innego obszaru" (a więc L. ), a taki wymóg nie tylko nie wynika expressis verbis z analizowanego przepisu ustawy, ale przede wszystkim w praktyce nie mógłby być spełniony przez przedsiębiorcę. Według skarżącego należy przyjąć, że przedsiębiorca, wracając po wykonaniu poprzedniego zlecenia podjętego (rozpoczętego) na obszarze objętym posiadaną licencją (tzn. wracając po wykonaniu kursu zamówionego wcześniej przez klienta z L. do W. ) z powrotem w rejon tego obszaru, a więc z powrotem do L. , mógł w drodze powrotnej, po otrzymaniu z centrali "[...]" stosownej dyspozycji, zrealizować zlecenie zamówione przez pasażera z W. (klienta znajdującego się w W.), a więc "klienta z innego obszaru", niż wskazany w licencji, również w sytuacji, gdy ów klient nie wskazał - jako końcowego punktu przewozu - miasta L. Skarżący dodał, że kierowca taksówki - otrzymując drogą radiową (a właściwie teraz głównie - drogą elektroniczną, tj. przy użyciu specjalnego oprogramowania zainstalowanego w telefonach komórkowych) zlecenie przewozu - nie wie, czy "klient z innego obszaru", niż wskazany w licencji, który zamówił taksówkę, wskaże - jako końcowy punkt przewozu - miasto L. , czy też będzie chciał jeszcze gdzieś, po drodze, wykonać inny kurs, lub zmieniając pierwotne zamierzenia, zażąda wykonania przewozu do miejsca innego, niż pierwotnie zaplanowane, etc. Kierowca (skarżący), posiadając licencję udzieloną na inny obszar, wie wówczas tylko jedno (i tego zawsze surowo przestrzegał), że po wykonaniu pierwotnego kursu (a więc kursu z L. do W. ) musi wrócić na swój obszar, a więc na obszar widniejący w licencji, mogąc jedynie - przy okazji drogi powrotnej - zrealizować kurs zamówiony przez "klienta z innego obszaru", niezależnie, czy ów przejazd zakończy się w obszarze widniejący w licencji. Skarżący stwierdził także, że kierowcy taksówek z gmin p. znają topografię [...] nie gorzej, niż ich koledzy wykonujący przewozy w ramach licencji udzielonych na obszar W. , albowiem duża część ich klientów zamawia kursy właśnie z tych "innych obszarów" (gmin p.) do W. , a w tej sytuacji wspomniani przedsiębiorcy (w tym również skarżący) nie mogliby solidnie wykonywać swojej działalności transportowej bez dobrej znajomości topografii zarówno m.st. W. , jak i okolicznych miejscowości wchodzących w skład szeroko pojętej aglomeracji warszawskiej oraz ważniejszych gmin i miast położonych w pobliżu granic W. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne skarżący wywodził, że organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji nałożyły na niego sankcję administracyjną, pomimo braku jednoznacznej i jasnej w swej treści - podstawy prawnej. Następnie skarżący, cytując stanowisko doktryny dotyczące art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, stwierdził, że wykładnia językowa i znaczenie literalne powinny zajmować pozycję uprzywilejowana w stosunku do wykładni systemowej i funkcjonalnej, a za pierwszeństwem wykładni językowej przemawiają zarówno argumenty analityczne (wykładnia prawa jest wykładnią tekstów prawnych) jak i argumenty polityczne, albowiem w państwie praworządnym obywatele mają prawo polegać na tym, co prawodawca w tekście prawnym powiedział. Zatem przyjętą przez organ odwoławczy wykładnię art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, nie można uznać za uzasadnioną zarówno w świetle rezultatów wykładni językowej, jak i systemowej oraz celowościowej (funkcjonalnej). Według skarżącego, przyjęcie takiego sposobu interpretacji unormowania jaki proponują organy obu instancji zmuszałoby Sąd do uznania tych przepisów za unormowania sprzeczne z konstytucyjną zasadą określoności przepisów prawa, zawartą w treści zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), zgodnie z która przepisy musza być sformułowane w sposób poprawny, precyzyjny i jasny, zwłaszcza, gdy chodzi o ochronę praw i wolności. Skarżący podkreślił, że wyjątki opisane w art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, mające charakter incydentalny, winny być interpretowane ściśle i zgodnie z zasadami wykładni prawa, w tym m. in. z uwzględnieniem generalnej zasady pierwszeństwa wykładni literalnej, jak również zasady niedopuszczalności rozszerzającej wykładni postanowień o charakterze wyjątkowym. Zauważył, że ustawa o transporcie drogowym przewiduje karę pieniężną tylko i wyłącznie za naruszenie polegające na wykonywaniu transport drogowego bez wymaganej licencji (vide: Lp. 1.1. załącznika nr 3 do cyt. ustawy). Skarżący wykazał, że wykonywał sporny transport pasażerów, posiadając wymaganą licencję, a zatem nałożenie kary pieniężnej na podstawie w/w przepisu było całkowicie nieuzasadnione. Jeśliby nawet przyjąć, że wykonując sporny przewóz w dniu [...] lipca 2012 r., skarżący naruszył warunki udzielonej licencji, o których mowa w art. 6 ustawy o transporcie drogowym, z czym stanowczo się nie zgadza, to można byłoby ewentualnie rozważyć przyjęcie naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego taksówką z naruszeniem warunków określonych w licencji, ale w takim przypadku z kolei należałoby zauważyć, że ustawa nie przewiduje za takie naruszenie jakiejkolwiek kary pieniężnej, poza ewentualnie podstawą do wszczęcia postępowania ostrzegawczego poprzedzającego cofnięcie licencji, w sytuacji powtarzających się naruszeń. Skarżący stwierdził także, że organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji - wbrew wyraźnym nakazom płynącym m. in. z przepisów art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. - nie wyjaśniły w toku dotychczasowego postępowania administracyjnego wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, dokonując przy tym całkowicie dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wykazania jakiejkolwiek podstawy do ewentualnego zastosowania sankcji przewidzianej w Lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W końcowej części uzasadnienia skarżący przytoczył argumenty mające uzasadniać wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie podważa poczynionych przez organy obu instancji ustaleń, iż w dniu kontroli przewoził pasażera z ul. S. w W. na ul. I. w W., który to pasażer zamówił usługę dzwoniąc pod numer telefonu korporacji taksówkowej [...]. Jednakże w ocenie skarżącego organy administracji wadliwie ustaliły, iż przewóz ten wykonywany był bez wymaganej licencji. Takie stanowisko nie zasługuje na aprobatę. W myśl art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, obowiązki lub warunki przewozu drogowego wynikają z przepisów ww. ustawy. Stosownie do art. 5 ust. 1 w/w ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Zgodnie z treścią art. 6 tej ustawy na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone ustawą. Jak stanowi art. 6 ust. 4 ww. ustawy, licencja, o której mowa w ust. 1, udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący- gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto [...]. Stosownie do art. 6 ust. 5 ww. ustawy, dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Licencja udzielana jest na pisemny wniosek przedsiębiorcy, do którego należy dołączyć m.in. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami dowodów rejestracyjnych albo kserokopie dowodów rejestracyjnych, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania m.in. (art. 8 ww. ustawy). Zgodnie z art. 87 ust. 4 ww. ustawy podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie licencję (wydaną, zgodnie z art. 4 zdanie pierwsze ustawy o transporcie drogowym, na określony pojazd). W myśl art. 92a ust. 1, ust. 2 ww. ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do art 92 ust. 6 ustawy o transporcie drogowym, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, która karą pieniężną w wysokości 8000 złotych sankcjonuje naruszenie w postaci wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. Jak wynika zatem z treści przytoczonych wyżej przepisów, licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar. Licencja ta dotyczy zarówno określonego podmiotu (przedsiębiorcy), jak i przedmiotu (określonego pojazdu i obszaru). Nie ulega przy tym wątpliwości, że są to istotne elementy licencji, gdyż pozwalają na zidentyfikowanie zarówno przedsiębiorcy (osoby wykonującej przewóz) jak i pojazdu, na który została udzielona. Wykonywanie transportu drogowego taksówką na podstawie wymaganej licencji oznacza więc korzystanie z licencji przez uprawniony podmiot, na obszarze określonym w licencji i wymienionym w niej pojazdem. Jak już wspomniano licencja jest źródłem uzyskania przez licencjobiorcę uprawnień w sferze stosunków, co do których generalnie obowiązuje ustawowe wyłączenie swobody podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką generalny zakaz wykonywania licencjonowanej działalności gospodarczej zostaje uchylony tylko w odniesieniu do wykonywania transportu drogowego na określonym obszarze i wymienionym w licencji pojazdem. Innymi słowy licencjobiorcy przysługuje uprawnienie do wykonywania transportu drogowego taksówką ograniczone do oznaczonego indywidualnie w licencji pojazdu i obszaru. W przypadku, gdy transport drogowy taksówką jest wykonywany na obszarze niewymienionym w licencji, a zatem sprzecznie z treścią udzielonej licencji, dochodzi do wykonywania wspomnianego transportu bez wymaganej licencji. Jak wynika z bezspornego w zasadzie stanu faktycznego będącego podstawą do wydania zaskarżonej decyzji skarżący został zatrzymany do kontroli w W. i w chwili zatrzymania wykonywał przewóz pasażera z ul. S. na ul. I. w tym mieście. . Natomiast posiadana przez niego licencja opiewała na obszar gminy L. , co wprost wynika z treści licencji gdzie wskazano obszar wykonywania przewozów. Od zasady wykonywania przewozu na obszarze przewidzianym w licencji istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 6 ust. 5 u.d.p. Stosownie do treści tego przepisu dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Oznacza to, jak słusznie przyjął organ, że kurs musi co najmniej zaczynać się lub kończyć w obszarze gminy L. . Natomiast skarżący w ramach posiadanej licencji nie jest uprawniony do dokonywania przewozów pasażerów na terenie W. czyli początek i koniec kursu nie może znajdować się w W. Skarżący podnosi, że w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, wykonywał przewozy taksówką przede wszystkim na obszarze, na który udzielono mu licencji, z wyjątkiem jedynie sytuacji, w których otrzymywał zlecenie od korporacji z którą współpracuje. Natomiast w dacie kontroli - wracając po wykonaniu zlecenia, podjętego na obszarze objętym posiadaną licencją w rejon tego obszaru - otrzymał przez radio zlecenie zamówione przez pasażera z W. , a więc z innego obszaru, niż wskazany w licencji. W związku z powyższym, zdaniem skarżącego przyjąć trzeba, iż w trakcie zatrzymania wykonywał sporny transport taksówką w sposób całkowicie dozwolony przez ustawodawcę w przepisie art. 6 ust. 5 in fine u.t.d. W ocenie Sądu argumentów podnoszonych przez skarżącego nie można podzielić bowiem w świetle przepisu art. 6 ust. 5 u.t.d. bez znaczenia jest okoliczność, że otrzymane przez skarżącego przez radio zlecenie pochodziło od pasażera z W. , a więc z innego obszaru, niż wskazany w licencji bowiem w efekcie przewożąc tego pasażera na trasie znajdującej się w całości w W. wykonywał przewóz niezgodnie z posiadaną licencją. Innymi słowy skarżący wykonywał niedozwolony przewóz, którego początek i koniec znajdował się w W. Natomiast wskazany w skardze wyrok tut. Sądu z dnia 5 lutego 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2041/12 wbrew przekonaniu skarżącego odnosił się do innego stanu faktycznego. W niniejszej sprawie Sąd doszedł zatem do przekonania, że organ w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zatem odwoływanie się skarżącego do naruszenia w toku postępowania art. 7 Konstytucji RP, art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. 107 § 3 k.p.a i 77 k.p.a. jak też pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 6 ust. 5 u.d.p. okazały się bezzasadne. Ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały, więc nałożenie na skarżącego kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwego przepisu załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.