VI SA/Wa 1748/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2021 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego oddala skargę Sygn. akt: VI SA/Wa 1748/21 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia stwierdził, że E. S. (dalej: skarżąca) podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w charakterze wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością S. Sp. z o.o. (wpisanej do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS: [...]) w okresie od 13.11.2015r. do 10.01.2016 r. oraz od 01.07.2016 r. do nadal. Powyższa decyzja zapadła na podstawie art. 109 ust. 1, 3, 4 i 6 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 2 o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst je z 2020r., poz. 1398 ze zm.). Jak wynika z akt sprawy, do [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia dnia 10 marca 2021 r. wpłynął wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] o wydanie decyzji w sprawie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu przez E. S. z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w charakterze wspólnika spółki z ograniczoną odpowiedzialnością S. Sp. z o.o. w okresie od 13 listopada 2015 r. do 10 stycznia 2016 r. i od 1 lipca 2016 r. do nadal. ZUS Oddział w [...] wskazał, iż Skarżąca nie była zgłoszona do ubezpieczeń z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej jako jedyny wspólnik spółki S. Sp. z o.o. wpisanej pod numerem KRS [...], posiadający 100 % udziałów i nie opłacała należnych z tytułów ubezpieczeń składek. Nadto, wskazano, iż rzeczona spółka została zarejestrowana w KRS z dniem 13 listopada 2015 r. oraz, że działalność spółki nie była zawieszana ani nie została ona postawiona w stan likwidacji. ZUS Oddział w [...] wskazał również, iż w okresie od 1 września 2015 r. do 10 stycznia 2016 r. E. S. podlegała obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym jako pracownik, zaś od 1 lipca 2016 r. posiada prawo do pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy. Wnioskodawca poinformował, że 13.11.2015 r. w Krajowym Rejestrze Sądowym pod numerem [...] została zarejestrowana spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S. Sp. z o.o., której jedynym wspólnikiem jest skarżąca, posiadając 100 udziałów o łącznej wartości 5 000 zł. ZUS wskazał, że skarżąca nie zgłosiła się z tego tytułu do ubezpieczeń oraz że spółka nie zgłosiła zawieszenia bądź zaprzestania prowadzenia działalności. ZUS podał również, że w okresie od 01.09.2015 r. do 10.01.2016 r. skarżąca podlegała obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym jako pracownik, zaś od 01.07.2016r. posiada przyznane prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Z informacji zawartych w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego z 19.03.2021 r. wynika, że skarżąca od 13.11.2015 r. pozostaje wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością S. Sp. z o.o. (wpisanej pods numerem KRS: [...]), przy czym spółka nie informowała o zawieszeniu ani o rozpoczęciu likwidacji wykonywania działalności. . Opisując stan prawny sprawy organ wskazał, iż system powszechnego obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego został wprowadzony do polskiego systemu prawnego od dnia 01.01.1999r. Od dnia 01.10.2004 r. kwestie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego reguluje ustawa z dnia 27.08.2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1398 ze zm.) [dalej: ustawa o świadczeniach]. Zgodnie z treścią art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c wymienionej ustawy, osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi, które są osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność gospodarczą podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, z wyłączeniem osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie ustawy Prawo przedsiębiorców. W oparciu o art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniu społecznym - tj. zgodnie z art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 423 ze zm.) osoba prowadząca działalność gospodarczą podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia jej zaprzestania z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone. Nadto w myśl art. 82 ust. 5 pkt 2 ustawy o świadczeniach, jednym z rodzajów działalności jest działalność gospodarcza prowadzona w formie jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Z kolei zgodnie z art. 5 pkt 21 ustawy o świadczeniach za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą uznaje się osobę, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. W myśl art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się między innymi wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Wobec powyższego, czas objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym i zdrowotnym tych osób będzie tożsamy z czasem prowadzenia działalności gospodarczej, ustalonym w oparciu o przepisy o działalności gospodarczej lub inne przepisy szczególne. Nadto zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r., poz. 1292 ze zm.) działalność gospodarczą można podjąć w dniu złożenia wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po dokonaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Jednocześnie wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 22 i 23 ust. 2 ustawy Prawo przedsiębiorców, przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres od 30 dni do 24 miesięcy. Natomiast definicja legalna spółki jednoosobowej znajduje się w art. 4 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (tekst jednolity Dz. U. z 2020r., poz. 1526) [dalej, k.s.h.j, zgodnie z którym spółką jednoosobową jest spółka kapitałowa, której wszystkie udziały należą do jednego wspólnika. Organ wskazał na informacje uzyskane z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego z 04.11.2020 r., z których wynika, że skarżąca od 13.11.2015r. pozostaje wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością S. Sp. z o.o., oraz, że spółka nie informowała o zawieszeniu ani o rozpoczęciu likwidacji wykonywania działalności. Zdaniem organu, istotą działalności gospodarczej jest jej prowadzenie w sposób ciągły i zorganizowany na własny rachunek i ryzyko osoby prowadzącej taką działalność, która inaczej niż w przypadku stosunku pracy sama dysponuje swoim czasem przeznaczonym na wykonywanie działalności i może go wykorzystać na bezpośrednie świadczenie usług, na czynności pomocnicze oraz może swój czas wykorzystywać na sprawy prywatne (leczenie, sprawy rodzinne, urlop itp.). Organ podkreślił, ze o bycie prawnym spółki kapitałowej decyduje jej wpisanie do rejestru (vide: art. 12 k.s.h.), a dopiero wykreślenie spółki z rejestru powoduje ustanie bytu prawnego tego podmiotu (podobnie: Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 7 listopada 2006 roku, sygn. akt: I CZ 85/06). Wpis do KRS ma charakter konstytutywny, co wynika z literalnego brzmienia art. 12 k.s.h., który wprost stanowi, że spółka z o.o. powstaje z chwilą wpisu do rejestru. Prawnokształtujący aspekt wpisu do rejestru przedsiębiorców odnoszony jest zatem między innymi do odpowiedzialności wobec osób trzecich. Skarżąca w sytuacji nieprowadzenia działalności gospodarczej w charakterze wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością miała możliwość zgłoszenia zawieszenia jej wykonywania lub rozpoczęcia likwidacji działalności. Wobec powyższego prowadzenie działalności w charakterze wspólnika jednoosobowej spółki z o.o. jest tożsame z wpisem do KRS. Jednocześnie stwierdzić należy, że obowiązek ubezpieczenia wspólnika jednoosobowej spółki z o.o. wynika wyłącznie z członkostwa w tej spółce. Organ konkludował, iż w opisanym stanie faktycznym i prawnym, E. S. winna podlegać obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w charakterze wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością S. Sp. z o.o. w okresie od 13.11.2015 r. do 10.01.2016 r. oraz od 01.07.2016 r. do nadal. Organ wskazał nadto, że skarżąca pismem z 11.03.2021 r została zawiadomiona o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz o możliwości składania wniosków i uwag, a także, że przed wydaniem decyzji przysługuje jej prawo zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w sprawie. Organ zaznaczył ponadto, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi i będące pracownikami w rozumieniu ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Z kolei na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 16 ustawy o świadczeniach obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby pobierające emeryturę lub rentę. Ponadto na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach - w przypadku, gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie. Końcowo organ wyjaśnił, iż decyzja Prezesa NFZ rozstrzyga jedynie kwestię objęcia E. S. obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w charakterze wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, zaś sprawy z zakresu wymierzania, pobierania i zwrotu składek zgodnie z art. 109 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych należą do właściwości organów ubezpieczenia społecznego - ti. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Dnia 31 maja 2021 r. do siedziby organu wpłynęło pismo Skarżącej, zatytułowane jako "skarga", w którym skarżąca, powołując się na "mylne" wydanie zaskarżonej decyzji, wnosi o jej "cofnięcie". Organ w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie, przywołując dotychczas prezentowaną argumentację. Na rozprawie w dniu 25 października 2021 r. WSA w Warszawie oddalił złożony drogą mailową wniosek skarżącej o odroczenie rozprawy z uwagi na zgon męża w dniu 22.08.2021r. i zamiar skorzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia ze strony Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie była prawidłowość stanowiska Prezesa NFZ, który przyjął, iż przesłanką przesądzającą podleganie ubezpieczeniu zdrowotnemu jest w tym wypadku sam w sobie fakt formalnego pozostawania jedynym wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością . Zdaniem Sądu, takie stanowisko jest prawidłowe i znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa. Należy zaznaczyć, iż nie jest w sprawie sporne, iż skarżąca nie zawiesiła formalnie wykonywania działalności gospodarczej prowadzonej w ramach ww. spółki jawnej. Jak podniosła w skardze, była pracownikiem tej spółki i jak można wywnioskować z jej treści, wywodzi z tego faktu brak podstaw do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym. Kwestią sporną było zatem, czy skarżąca zasadnie została przez organ uznana za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą w okresie wskazanym w decyzji, t.j. w okresie w okresie od 13.11.2015r. do 10.01.2016 r. oraz od 01.07.2016 r. do nadal. Odpowiedź na powyższe zagadnienie zawarta jest wprost w treści przepisu art. 8 ust. 6 pkt 4) ustawy o świadczeniach, w myśl którego za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się (m.in.) wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Zdaniem Sądu, z regulacji tej wynika, że sam fakt pozostawania danej osoby wspólnikiem spółki jawnej przesądza o podleganiu jej ubezpieczeniu zdrowotnemu, bez konieczności ustalania faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej przez tę spółkę w relewantnym dla sprawy okresie. Jak zasadnie ustalił organ, Skarżąca nie była zgłoszona do ubezpieczeń z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej jako jedyny wspólnik spółki S. Sp. z o.o. wpisanej pod numerem KRS [...], posiadający 100 % udziałów i nie opłacała należnych z tytułów ubezpieczeń składek. Nadto w zaskarżonej decyzji wskazano, iż rzeczona spółka została zarejestrowana w KRS z dniem 13 listopada 2015 r. oraz, że działalność spółki nie była zawieszana ani nie została ona postawiona w stan likwidacji. ZUS Oddział w [...] wskazał również, iż w okresie od 1 września 2015 r. do 10 stycznia 2016 r. E. S. podlegała obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym jako pracownik, zaś od 1 lipca 2016 r. posiada prawo do pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy. Wnioskodawca poinformował, że 13.11.2015 r. w Krajowym Rejestrze Sądowym pod numerem [...] została zarejestrowana spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S. Sp. z o.o., której jedynym wspólnikiem jest skarżąca, posiadając 100 udziałów o łącznej wartości 5 000 zł. ZUS wskazał, że skarżąca nie zgłosiła się z tego tytułu do ubezpieczeń oraz że spółka nie zgłosiła zawieszenia bądź zaprzestania prowadzenia działalności. ZUS podał również, że w okresie od 01.09.2015 r. do 10.01.2016 r. skarżąca podlegała obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym jako pracownik, zaś od 01.07.2016r. posiada przyznane prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Z informacji zawartych w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego z 19.03.2021 r. wynika, że skarżąca od 13.11.2015 r. pozostaje wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością S. Sp. z o.o. (wpisanej pods numerem KRS: [...]), przy czym spółka nie informowała o zawieszeniu ani o rozpoczęciu likwidacji wykonywania działalności. . Na wstępie należy wskazać, iż system powszechnego obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego został wprowadzony do polskiego systemu prawnego od dnia 01.01.1999r. Od dnia 01.10.2004 r. kwestie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego reguluje ustawa z dnia 27.08.2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1398 ze zm.) [dalej: ustawa o świadczeniach]. Zgodnie z treścią art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c wymienionej ustawy, osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi, które są osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność gospodarczą podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, z wyłączeniem osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie ustawy Prawo przedsiębiorców. W oparciu o art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniu społecznym - tj. zgodnie z art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 423 ze zm.) osoba prowadząca działalność gospodarczą podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia jej zaprzestania z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone. Nadto w myśl art. 82 ust. 5 pkt 2 ustawy o świadczeniach, jednym z rodzajów działalności jest działalność gospodarcza prowadzona w formie jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Z kolei zgodnie z art. 5 pkt 21 ustawy o świadczeniach za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą uznaje się osobę, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. W myśl art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się między innymi wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Wobec powyższego, czas objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym i zdrowotnym tych osób będzie tożsamy z czasem prowadzenia działalności gospodarczej, ustalonym w oparciu o przepisy o działalności gospodarczej lub inne przepisy szczególne. Nadto zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r., poz. 1292 ze zm.) działalność gospodarczą można podjąć w dniu złożenia wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po dokonaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Jednocześnie wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 22 i 23 ust. 2 ustawy Prawo przedsiębiorców, przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres od 30 dni do 24 miesięcy. Natomiast definicja legalna spółki jednoosobowej znajduje się w art. 4 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (tekst jednolity Dz. U. z 2020r., poz. 1526) [dalej, k.s.h., zgodnie z którym spółką jednoosobową jest spółka kapitałowa, w której wszystkie udziały należą do jednego wspólnika. Organ oparł swoje ustalenia na podstawie zapisów Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego z 04.11.2020 r., z których wynika, że skarżąca od 13.11.2015r. pozostaje wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością S. Sp. z o.o., oraz, że spółka nie informowała o zawieszeniu ani o rozpoczęciu likwidacji wykonywania działalności. W świetle obowiązującego prawa, o bycie prawnym spółki kapitałowej decyduje jej wpisanie do rejestru (vide: art. 12 k.s.h.), a dopiero wykreślenie spółki z rejestru powoduje ustanie bytu prawnego tego podmiotu (podobnie: Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 7 listopada 2006 roku, sygn. akt: I CZ 85/06). Co wymaga podkreślenia, wpis do KRS ma charakter konstytutywny, co wynika z literalnego brzmienia art. 12 k.s.h., który wprost stanowi, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością powstaje z chwilą wpisu do rejestru. Skarżąca w sytuacji nieprowadzenia działalności gospodarczej w charakterze wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością miała możliwość zgłoszenia zawieszenia jej wykonywania lub rozpoczęcia likwidacji działalności. Wobec powyższego prowadzenie działalności w charakterze wspólnika jednoosobowej spółki z o.o. jest tożsame z wpisem do KRS. Jednocześnie stwierdzić należy, że obowiązek ubezpieczenia wspólnika jednoosobowej spółki z o.o. wynika wyłącznie z członkostwa w tej spółce. Tak więc, w opisanym stanie faktycznym i prawnym skarżąca podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w charakterze wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością S. Sp. z o.o. w okresie od 13.11.2015 r. do 10.01.2016 r. oraz od 01.07.2016 r. do nadal. Można dodatkowo zaznaczyć, że skarżąca pismem z 11.03.2021 r została zawiadomiona o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz o możliwości składania wniosków i uwag, a także, że przed wydaniem decyzji przysługuje jej prawo zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w sprawie. Tak więc zdaniem Sądu, prawidłowe było stanowisko organu co do tego, że skarżąca podlegała objęciu ubezpieczeniem zdrowotnym we wskazanych w decyzji okresach. Decydujące w zakresie ustaleń faktycznych, były konstytutywne wpisy w KRS. Należy wyjaśnić, że wniosek skarżącej o odroczenie rozprawy z uwagi na zgon męża w dniu 22.08.2021r. i zamiar skorzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na treść art. 44 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 t.j. z dnia 2019.11.28; dalej jako P.p.s.a.) Zgodnie z tym przepisem, Sąd nawet na zgodny wniosek stron może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny. Zdaniem Sądu, zgon męża skarżącej, który nastąpił ponad 2 miesiące przed terminem rozprawy, nie stanowi ważnej przyczyny, o którym mowa w ww. przepisie. Także zamiar skorzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika w sprawie, w której skarga wpłynęła ponad 5 miesięcy przed datą rozprawy, nie stanowi podstawy do uwzględnienia wniosku o jej odroczenie. Należy podkreślić, iż udział w rozprawie przed sądami administracyjnymi jest dobrowolny, a zastępstwo profesjonalne przed sądem I instancji nieobowiązkowe. Uznając skargę za bezzasadną, a zarazem nie znajdując podstaw do zakwestionowania stanowiska organu, Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.