VI SA/Wa 175/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia w części wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...]: 1. stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy "COLO" o nr [...] w części dotyczącej towarów z kl. 25, tj.: "nakrycia głowy" oraz usług z kl. 35; tj.: "usługi agencji eksportowo-importowej", "prowadzenia sklepów i/lub hurtowni dla towarów takich jak: nakrycia głowy, puchary, artykuły chemiczne i dla gospodarstw domowych, artykuły spożywcze" dniem 17 czerwca 2010 r., 2. w pozostałym zakresie wniosek oddalił, 3. przyznał J. S. (zwanej dalej "uczestnikiem postępowania", "uprawnioną" prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą S. w K. od D. S. (zwanego dalej "wnioskodawcą", "skarżącym") prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą C. w K. kwotę w wysokości 900,00 zł (słownie: dziewięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] lutego 2014 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek D. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą C. w K. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "COLO" o nr [...] udzielonego na rzecz J. S. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą S. J. w K. Prawo ochronne na sporny znak towarowy zostało udzielone na rzecz uczestnika postępowania w dniu [...] czerwca 2005 r. z prawem pierwszeństwa od dnia 24 października 2001 r. Sporny znak towarowy został przeznaczony do oznaczania następujących towarów i usług: odzież, obuwie, nakrycia głowy, odzież sportowa - kl. 25, artykuły gimnastyczne i sportowe nie zawarte w innych klasach, sprzęt do gier i dyscyplin sportowych nie zawarty w innych klasach, gry i zabawki - kl. 28, usługi agencji eksportowo-importowej oraz prowadzenie sklepów i/lub hurtowni dla towarów jak: odzież, obuwie, nakrycia głowy, artykuły gimnastyczne i sportowe, sprzęt do gier i dyscyplin sportowych, gry, zabawki, puchary, artykuły chemiczne i dla gospodarstw domowych, artykuły spożywcze - kl. 35. Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 169 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.). Uzasadniając swój interes prawny do wystąpienia o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy skarżący stwierdził, iż wraz z uprawnioną byli wspólnikami spółki o nazwie "C." s.c. J. S., D. S., jednakże uczestnik postępowania wypowiedział umowę spółki. Pomimo powyższego skarżący zamierza stosować w obrocie znak towarowy "COLO" w celu oznaczania towarów objętych ochroną spornego znaku. Ponadto podniósł on, iż sporny znak towarowy stanowi przeszkodę dla zgłoszonego przez niego do ochrony w dniu [...] lutego 2014 r. znaku towarowego "COLOSPORT" nr [...], który jest przeznaczony do oznaczania m.in. towarów z kl. 25 oraz usług z kl. 35. Skarżący stwierdził również, iż sporny znak towarowy nie byt używany w obrocie w sposób rzeczywisty dla oznaczania towarów i usług wskazanych w wykazie w nieprzerwanym okresie pięciu lat. Odnosząc się do złożonego wniosku uczestnik postepowania stwierdził, iż skarżący nie legitymuje się interesem prawnym do żądania stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Przyznał, iż zawarta pomiędzy stronami umowa spółki została wypowiedziana, jednakże w dniu złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy pozostawała w mocy, a to, zdaniem uczestnika postępowania, wyklucza możliwość szkodzenia sobie nawzajem przez wspólników. Tym samym, ze względu na istotę instytucji spółki cywilnej, skarżący nie może efektywnie żądać stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy przyznany jego wspólnikowi, tj. uprawnionej. Uczestnik postępowania wskazał, iż skarżący deklarując zamiar stosowania znaku towarowego "COLOSPORT" w obrocie (a więc używania w/w znaku w przyszłości) nie wykazał, iż posiada interes prawny realny, konkretny i znajdujący potwierdzenie w okolicznościach faktycznych. Skarżący, w ocenie uczestnika postępowania, nie wskazał również w jaki sposób sporny znak towarowy przeszkadza mu w prowadzeniu działalności gospodarczej. Uczestnik postępowania podkreślił, iż oprócz relacji biznesowych łączą go z uczestnikiem postępowania również stosunki osobiste, w związku z czym żądanie przez niego stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy udzielonego na jego rzecz jest sprzeczne z przeznaczeniem w/w instytucji prawa własności przemysłowej, jak również zasadami współżycia społecznego i jako nadużycie prawa nie zasługuje na uwzględnienie. Za bezzasadnością wniosku skarżącego, przemawia również treść jego pisma z dnia [...] marca 2014 r., w którym żąda on od uczestnika postępowania m.in. natychmiastowego zaniechania stosowania znaku towarowego "COLO", a zatem uznaje, iż uczestnik postępowania używa spornego znaku towarowego do oznaczania wprowadzanych do obrotu towarów. Tym samym, zdaniem uczestnika postępowania, okoliczność używania spornego znaku towarowego należy uznać za bezsporną pomiędzy stronami. Uczestnik postępowania wskazał, iż z uwagi na okoliczność, że skarżący nie określił w swym wniosku daty z jaką żąda stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy przedłożył do akt niniejszej sprawy materiały dowodowe obejmujące pięcioletni okres poprzedzający wniesienie w/w wniosku w postaci: a) kopii reklam i katalogów: - w publikacji "[...]", dodatku do czasopisma "[...]" luty-kwiecień 2009 r., - w publikacji "[...]" dodatku do "[...]" z dnia 27 lutego 2009 r., - "[...]", - "[...]", - "[...]", -"[...]"-jesień 2013 r., b) kopii fotografii drużyn sportowych wspieranych przez uprawnioną, tj. [...] (sezon 2008-2009) oraz [...] (sezon 2010-2011), c) kopii piętnastu wybranych faktur za okres luty 2009 - luty 2014. Na dalszym etapie postępowania przed organem, skarżący sprecyzował, iż domaga się stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z dniem [...] czerwca 2010 r. Stwierdził także, iż jego interes prawny do występowania w niniejszej sprawie wynika ze zgłoszenia do ochrony znaków towarowych "COLO C" nr [...], "COLOSPORT" [...], "colo" [...], "colo" [...] oraz "66" [...], które to znaki są podobne do znaku spornego z uwagi na występowanie w nich elementu słownego "colo" lub graficznego podobnego do słowa "colo" oraz z faktu, iż słowo "COLO", tożsame ze słowem stanowiącym sporny znak towarowy, jest elementem odróżniającym w nazwie jego firmy. Powyższe okoliczności, w ocenie skarżącego, świadczą o tym, iż zamiar posługiwania się przez niego w obrocie znakiem podobnym do znaku spornego jest rzeczywisty i konkretny. Skarżący wyjaśnił również, iż obecnie nie pozostaje w bliskich stosunkach z uprawnioną, w związku z czym jej argumenty dotyczące nadużywania prawa są niezasadne. Podniósł również, iż przedłożone przez uprawnioną materiały dowodowe przedstawiają znak towarowy różniący się od znaku spornego nie tylko w zakresie elementów, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru, lecz w większym stopniu. W jego ocenie, występujący w materiałach dowodowych znak towarowy "COLO" stanowi przedmiot odrębnego zgłoszenia z dnia [...] maja 2014 r. o nr [...] dokonanego na rzecz uprawnionej. Rozpoznając niniejszą sprawę organ stwierdził, że w sprawie niniejszej obowiązują przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej, w szczególności art. 169 ust. 2 określający kiedy możliwe jest stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy. Zdaniem organu skarżący wykazał się interesem prawnym do występowania z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa powołując się na art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz podobieństwo spornego znaku towarowego "COLO" o nr [...] do zgłoszonych przez siebie znaków towarowych takich jak: "COLO C" nr [...], "COLOSPORT" [...], "colo" [...] oraz "colo" [...]. Organ przyjął za poglądem ugruntowanym w orzecznictwie sądowym, że źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu w własności przemysłowej mogą być nawet najbardziej ogólne normy prawa kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem również art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Czyni się jednak założenie, że wspomniane normy prawne, gwarantujące swobodne prowadzenie działalności gospodarczej mogą być źródłem interesu prawnego, tylko wtedy, gdy cudzy znak towarowy przeszkadza wnioskodawcy w prowadzeniu działalności gospodarczej, co ma miejsce między innymi wtedy, gdy wnioskodawca używa znaku albo ubiega się o udzielenie ochrony na znak kolidujący ze znakiem wskazanym we wniosku. Taka sytuacja, w ocenie organu, jest w sprawie niniejszej, bowiem skarżący używa w obrocie znak towarowy "COLO" w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, a także zgłosił do ochrony znaki towarowe "COLO C" nr [...], "COLOSPORT" [...], "colo" [...] oraz "colo" [...] przeznaczone do sygnowania towarów i usług tego samego rodzaju co znak sporny. W tych okolicznościach, w ocenie organu nie budzi wątpliwości, że rozstrzygnięcie zapadłe w przedmiotowej sprawie będzie miało wpływ na sytuację prawną skarżącego w zakresie używania i uzyskania ochrony na zgłoszone przez niego znaki towarowe zawierające element "COLO". Organ wyjaśnił, że stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego ma na celu eliminację z obrotu znaków towarowych, które nie są faktycznie używane w obrocie, w związku z tym brak było podstaw do stwierdzenia, iż żądanie skarżącego jest sprzeczne z celem instytucji stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy skoro twierdził on, iż znak sporny nie był używany w sposób rzeczywisty w obrocie w nieprzerwanym okresie 5 lat. Ponadto ustawa Prawo własności przemysłowej nie przewiduje ograniczenia możliwości ubiegania się o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na nieużywany znak towarowy ze względu na relacje osobiste stron lub sprzeczność działania stron z zasadami współżycia społecznego. Zgodnie bowiem z art. 169 ust 1 pkt. 1 Prawa własności przemysłowej "prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania". Organ przyjął za stanowiskiem przyjętym w piśmiennictwie, że używanie znaku musi mieć miejsce na obszarze Polski, powinno mieć jednoznaczny charakter, konieczne jest również by było rzeczywiste i poważne oraz dotyczyło towarów lub usług objętych ochroną. Przez rzeczywiste używanie rozumie się nakładanie oznaczenia na towar i wprowadzanie tak oznaczonych towarów do obrotu lub oznaczanie świadczonych na rynku usług. Niespełnienie jednego z tych warunków we wskazanym przedziale czasowym może prowadzić do utraty prawa ochronnego poprzez stwierdzenie jego wygaśnięcia. W rozpatrywanej sprawie organ wziął pod uwagę w szczególności okres od dnia 17 czerwca 2005 do dnia 17 czerwca 2010 r., gdyż decyzja o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy została wydana w dniu [...] czerwca 2005 r. W przypadku wszczęcia postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, zgodnie z treścią art. 169 ust. 6 p.w.p., obowiązek wykazania używania znaku lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających jego nieużywanie spoczywa na uprawnionym. W niniejszej sprawie uprawniona – uczestnik postępowania w celu wykazania używania spornego znaku towarowego w odniesieniu do oznaczanych towarów i usług przedłożył materiały dowodowe, które w ocenie organu wskazują na używanie spornego znaku towarowego. Zdaniem organu, przedstawiony w materiałach dowodowych znak towarowy "COLO" różni się od znaku spornego w bardzo małym stopniu i w zakresie elementów, które nie zmieniają jego charakteru odróżniającego. Różnica ta sprowadza się bowiem do zastosowania nieznacznie odmiennej czcionki w napisie "COLO" oraz niewielkiego przesunięcia elementu graficznego w postaci "ptaszka" w lewo i umieszczeniu go w okręgu (m.in. koszulki, bluzy sportowe, buty, ochraniacze piłkarskie, torby, spodenki, dresy, nałokietniki i nakolanniki. Jednakże jak podkreślił organ, dominujący element w postaci słowa "COLO" pozostał niezmienny. Organ nie zgodził się z argumentami skarżącego, którego zdaniem materiały dowodowe pochodzące z lat 2009 - 2013 odnoszą się do znaku towarowego "COLO" nr [...]. uczestnik postępowania bowiem dokonał zgłoszenia w/w znaku towarowego w dniu [...] maja 2014 r. Tym samym, w ocenie organu, znak towarowy "COLO" uwidoczniony w materiałach dowodowych nie stanowił w dacie z jakiej one pochodzą odrębnego przedmiotu ochrony. Zdaniem Urzędu Patentowego RP, przedłożone przez uczestnika postępowania materiały dowodowe świadczą, iż wprowadzał on do obrotu w latach 2009-2013 (zatem w okresie 5 lat po rejestracji spornego znaku, jak również w latach poprzedzających złożenie wniosku) towary takie jak: odzież, obuwie, odzież sportowa - kl. 25, artykuły gimnastyczne i sportowe nie zawarte w innych klasach, sprzęt do gier i dyscyplin sportowych nie zawarty w innych klasach, gry i zabawki - kl. 28 oznaczane spornym znakiem towarowym "COLO" oraz prowadził pod tym znakiem sprzedaż w/w towarów, a zatem świadczył usługi takie jak: prowadzenie sklepów i/lub hurtowni dla towarów jak: odzież, obuwie, artykuły gimnastyczne i sportowe, sprzęt do gier i dyscyplin sportowych, gry, zabawki - kl. 35, co pokrywa się z towarami i usługami objętymi prawem ochronnym na sporny znak towarowy. O okoliczności tej świadczą również przedłożone do akt sprawy kopie faktur za lata 2009 – 2013, które wskazują na dokonywaną przez uprawnioną sprzedaż towarów opatrzonych znakiem "COLO" takich jak: ochraniacze piłkarskie, piłki, kurtki, stroje sportowe, dresy, spodnie bramkarskie, bluzy bramkarskie, podspodenki, skarpetogetry, torby, rękawice bramkarskie, koszulki, podkoszulki, skarpety, stroje siatkarskie i koszykarskie, które to towary pokrywają się z asortymentem przedstawionym w przedłożonych przez uprawnioną do akt niniejszej sprawy katalogach I reklamach prasowych. Wynika z nich wielkość sprzedaży w/w towarów oraz jej ciągłość, która świadczy o tym, iż używanie spornego znaku miało charakter poważny i pozwoliło uprawnionej odnieść odpowiedni skutek komercyjny na rynku. Zasadność powyższego stanowiska potwierdza również zdaniem organu okoliczność, iż uprawniona w sezonie 2008-2009 sponsorowała drużynę piłkarską O. a w sezonie 2010-2011 r. drużynę koszykarską P. Ponadto organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie uczestnik postępowania nie przedłożył do akt sprawy żadnych dowodów potwierdzających używanie spornego znaku towarowego w odniesieniu do wskazanych w wykazie "nakryć głowy" z kl. 25 oraz usług agencji eksportowo-importowej i prowadzenia sklepów i/lub hurtowni z towarami takimi jak nakrycia głowy, puchary, artykuły chemiczne i dla gospodarstw domowych oraz artykuły spożywcze, ani nie wskazał ważnych powodów nieużywania spornego znaku towarowego dla tych towarów i usług. W związku z powyższym organ uznał za zasadne żądanie skarżącego stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w odniesieniu do w/w towarów i usług. Od decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] sierpnia 2014 r., [...] . S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniósł o uchylenie decyzji w części, w której jego wniosek został oddalony, to jest co do punktu 2 decyzji oraz w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, zawartej w punkcie 3, zarzucając jej: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to przepisów: a) art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej, poprzez jego niezastosowanie, pomimo że uczestnik postępowania nie używał zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów i usług objętych prawem ochronnym od chwili jego zarejestrowania, to jest w ciągu nieprzerwanego okresu więcej niż pięciu lat po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, b) art. 169 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej, poprzez jego: - zastosowanie, pomimo że uczestnik używał znaku towarowego różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego w elementach, które zmieniają jego odróżniający charakter, - błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że modyfikacja znaku w postaci zmiany czcionki ze standardowej i prostej na czcionkę stworzoną od podstaw oraz w postaci zmiany wielkości, wyglądu oraz położenia dodatkowego elementu graficznego, nie stanowi zmiany w elementach zmieniających odróżniający charakter znaku, - błędną wykładnię, polegającą na pominięciu okoliczności, iż przepis ten stanowi wyjątek od reguły i jako taki powinien być interpretowany ściśle i ostrożnie stosowany oraz na pominięciu względów celowościowych; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisów: a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 256 ust. 1 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej, poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia sprawy i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, przejawiające się w szczególności w: - zaniechaniu dokładnego ustalenia, czy uczestnik używał spornego znaku dla oznaczania poszczególnych towarów i usług,  - zaniechaniu dokonania krytycznej i wnikliwej analizy przedłożonych przez uczestnika dowodów na okoliczność używania spornego znaku towarowego, w szczególności pod względem okresu, którego dotyczą oraz rzeczywistego i poważnego charakteru używania znaku, - pominięciu okoliczności, że uczestnik używał znaku pozbawionego elementu graficznego w postaci "ptaszka", - pominięciu przy ocenie różnic pomiędzy znakiem, na który udzielono prawa ochronnego a znakiem używanym przez uczestnika takich kryteriów jak jego budowa, stopień znajomości oraz stopień złożoności, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że: - uczestnik używał spornego znaku towarowego w sposób poważny i rzeczywisty okresie 5 lat po jego rejestracji, jak również w latach poprzedzających złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia udzielonego nań prawa ochronnego dla towarów i usług w klasach: 25 - odzież, obuwie, odzież sportowa; 28 - artykuły gimnastyczne i sportowe nie zawarte w innych klasach sprzęt do gier i dyscyplin sportowych nie zawarty w innych klasach, gry i zabawki; 35 - prowadzenie sklepów i/lub hurtowni dla towarów jak: odzież, obuwie, artykuły gimnastyczne i sportowe, sprzęt do gier i dyscyplin sportowych, gry, zabawki, - z pięciu faktur dokumentujących sprzedaż na rzecz trzech podmiotów wynika wielkość i ciągłość sprzedaży świadcząca o poważnym charakterze używania znaku, - z jednej fotografii drużyny sportowej wynika fakt jej sponsorowania przez uczestnika, - znak używany przez uczestnika różnił się od spornego znaku w bardzo małym stopniu i w zakresie elementów, które nie zmieniają jego charakteru odróżniającego. b) art. 100 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 Prawa własności przemysłowej poprzez przyznanie uczestnikowi od skarżącego zwrotu kosztów postępowania w pełnej wysokości, podczas gdy żądanie skarżącego zostało uwzględnione w znacznej części. Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z 3 dokumentów określonych w skardze. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej oraz wniósł o oddalenie wniosków dowodowych skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd mając powyższe kryteria na uwadze uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem skargi jest decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] sierpnia 2014 r. w części oddalającej wniosek D. S. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "Colo" o nr [...] oraz w przedmiocie rozliczenia kosztów postępowania. Podstawę prawną tej decyzji stanowiły przepisy art. 169 ust. 1 pkt 1 Prawa własności przemysłowej oraz art. 100 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 Prawa własności przemysłowej. Zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 Prawa własności przemysłowej prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu 5 lat po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba, że istnieją ważne powody jego nieużywania. Instytucja wygaśnięcia prawa ochronnego służy eliminacji z rynku znaków nieużywanych po to, aby umożliwić innym przedsiębiorcom wykorzystanie danego oznaczenia w prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Możliwość wygaszenia ochrony znaku towarowego z powodu jego nieużywania jest również swego rodzaju środkiem dyscyplinującym uprawnionych do korzystania z posiadanych praw. W sytuacji, gdy wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy wpłynie do Urzędu Patentowego, to na uprawnionym spoczywa obowiązek wykazania, że używał on spornego znaku towarowego albo, że istniały ważne powody usprawiedliwiające nieużywanie tego znaku (art. 169 ust. 6 Prawa własności przemysłowej). W złożonej skardze skarżący podnosi zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1, 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 Prawa własności przemysłowej jak i prawa materialnego tj. art. 169 ust. 1 pkt 1 i 169 ust. 4 pkt 1 Prawa własności przemysłowej. W ocenie Sądu, zarzuty te nie są zasadne. Wbrew twierdzeniom skargi Urząd Patentowy RP dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie zaś do ustalonego poprawnie stanu faktycznego zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. Odnosząc się do wykazywanych przez skarżącego uchybień formalnoprawnych, w tym do zarzutu dotyczącego uwzględnienia przez organ wszystkich łącznie materiałów dowodowych, w tym pochodzących spoza okresu, który jest, zdaniem skarżącego, istotny dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy tj. od dnia 17 czerwca 2005 r. do 17 czerwca 2010 r. Sąd zgodził się ze stanowiskiem Urzędu Patentowego RP, iż był obowiązany do przeprowadzenia analizy całego okresu od dnia udzielenia prawa ochronnego do dnia złożenia przez skarżącego wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na ten znak m.in. w celu ustalenia czy nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 170 Prawa własności przemysłowej. W myśl powyższego przepisu Urząd Patentowy RP oddala wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego w przypadku, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1, jeżeli przed złożeniem tego wniosku rozpoczęło się lub zostało wznowione rzeczywiste używanie znaku. Rozpoczęcie lub wznowienie używania znaku towarowego po upływie nieprzerwanego pięcioletniego okresu jego nieużywania i w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, nie zostanie jednak uwzględnione, jeżeli przygotowania do rozpoczęcia lub wznowienia używania mają miejsce tuż po tym, jak uprawniony dowiedział się, że taki wniosek może zostać złożony. W świetle powyższego podjęcie używania w obrocie spornego znaku towarowego po pięcioletnim lub dłuższym okresie jego nieużywania oraz w odpowiednim terminie przed złożeniem wniosku wyklucza możliwość stwierdzenia wygaśnięcia udzielonego nań prawa. Nie ulega wątpliwości, że za najistotniejsze materiały dowodowe w niniejszej sprawie organ uznał faktury z tytułu dokonanej przez uprawnioną sprzedaży towarów i usług zarówno w okresie 5 lat po rejestracji spornego znaku, jak również w latach poprzedzających złożenie wniosku. Strona skarżąca podważa ich wartość dowodową, podnosząc, że z faktur nie wynika pod jaką postacią znaku były opatrzone towary będące przedmiotem sprzedaży. Ustosunkowując się do tego zarzutu należy stwierdzić, że na fakturach zwykle nie jest umieszczany znak towarowy zwłaszcza gdy jest on znakiem słowno-graficznym. Jednakże wymienione na fakturach towary pokrywają się z asortymentem przedstawionym w katalogach i reklamach prasowych i razem materiały te dowodzą, że sporny znak był używany przez uprawnioną w obrocie handlowym i w reklamie na terytorium Polski w sposób ciągły i poważny, jeśli weźmie się pod uwagę wielkość sprzedanych towarów i ich wartość. Fotografie drużyn sportowych nie były koronnym dowodem na używanie spornego znaku, organ odniósł się do nich jedynie jako do materiałów potwierdzających dodatkowo zasadność stanowiska zajętego w sprawie. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego, iż przedłożone przez uprawnioną faktury świadczą o tym, że nie prowadziła ona sprzedaży detalicznej w sklepie, Sąd stwierdza, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie albowiem jak dowodzą owe faktury wśród nabywców towarów były również podmioty niezajmujące się działalnością hurtową a w szczególności dalszą odsprzedażą tych towarów np. Klub sportowy "[...]" Sportowa Spółka Akcyjna oraz Powiat [...], którzy z pewnością nabywali towary na własne potrzeby, a więc byli odbiorcami detalicznymi. Poza tym złożone przez uprawnioną katalogi i reklamy kierowane były do wszystkich, w tym również klientów detalicznych a nie tylko hurtowników. Mając powyższe na uwadze Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z wyciągów/wydruków dotyczących charakteru działalności gospodarczej wskazanych podmiotów uznając, że nie są niezbędne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wbrew twierdzeniom skargi organ uwzględnił okoliczność, że uprawniona posługiwała się w obrocie znakiem towarowym "COLO" o odmiennym od znaku spornego kroju czcionki oraz znakiem bez tzw. "ptaszka". Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że znaki, których faktycznie używała skarżąca różnią się od znaku spornego w bardzo małym stopniu i w zakresie elementów, które nie zmieniają jego charakteru odróżniającego. Czcionka w znakach, którymi posługiwała się uprawniona w obrocie jest nieznacznie odmienna od czcionki użytej w znaku spornym zaś element graficzny w postaci "ptaszka" został nieco przesunięty w lewo i umieszczony w okręgu. We wszystkich znakach znajduje się słowo "COLO", które zajmuje pozycję dominującą. Zgodnie z poglądem przyjętym w doktrynie i orzecznictwie w znakach słowno-graficznych na plan pierwszy z reguły wysuwa się element słowny (wyrok SN z 1 lutego 2001 r. sygn. akt I CKN 1128/98). Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że trafny pogląd Urzędu Patentowego RP, iż używana przez skarżącą modyfikacja znaku towarowego mieściła się w zakresie dopuszczonym przez art. 169 ust. 4 pkt 1 Prawa własności przemysłowej. W tym miejscu należy podkreślić, że Urząd Patentowy RP jest organem wyznaczonym do rozpatrywania spraw z zakresu własności przemysłowej i posiada w tym zakresie odpowiednie uprawnienia i kompetencje. Z tego powodu wniosek dowodowy skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie uwzględnił również zarzutu skarżącego, że sporny znak towarowy nigdy nie był używany w zarejestrowanej postaci, tak więc nie można w ogóle mówić o jego znajomości, a tym samym o dopuszczalnych modyfikacjach. Przepisy prawa własności przemysłowej dotyczące stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy nie nakładają bowiem na uprawnionego obowiązku używania znaku identycznego ze znakiem zarejestrowanym, jak również wykazania stopnia znajomości tego znaku wśród odbiorców. Reasumując Sąd stwierdza, że nie podzielił słuszności zarzutów podnoszonych w skardze. Urząd Patentowy RP dokonał prawidłowej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego przedłożonego przez uprawnioną (to na niej spoczywał ciężar dowodu zgodnie z art. 169 ust. 6 Prawa własności przemysłowej) zaś zajęte stanowisko należycie uzasadnił. Decyzja w zaskarżonej części nie uchybia przepisom postępowania, jak również nie narusza przepisów prawa materialnego tj. art. 169 ust. 1 pkt 1 i 169 ust. 4 pkt 1 Prawa własności przemysłowej. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania należy również uznać za prawidłowe. Zgodnie z art. 100 § 1 kc, mającego zastosowanie w sprawie na mocy art. 256 ust. 2 Prawa własności przemysłowej w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak nałożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny Sądu. Z uwagi na to, że wygaśnięcie spornego znaku towarowego dotyczyło tylko nielicznych towarów Urząd Patentowy RP słusznie uznał, że uprawniona uległa wnioskodawcy tylko co do nieznacznej części swego żądania oddalenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy i obciąży skarżącego w całości kosztami postępowania w sprawie. Z tych wszystkich względów wobec bezskuteczności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.