VI SA/Wa 176/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2012 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania zakupu produktów leczniczych od podmiotów nieposiadających uprawnień do obrotu hurtowego oraz nakazu zaprzestania wydania produktów leczniczych bez wymaganej recepty oddala skargę Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga W. K. – dalej także skarżącego, na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] listopada 2011 r. w przedmiocie nakazu zaprzestania zakupu produktów leczniczych z innych aptek, tj. podmiotów nieposiadających uprawnień do obrotu hurtowego oraz zaprzestania wydawania produktów leczniczych kategorii dostępności Rp. bez wymaganej recepty, przy braku zaistnienia sytuacji nagłego zagrożenia zdrowia lub życia. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] października 2010 r. w aptece ogólnodostępnej "[...] " położonej w [...], prowadzonej przez skarżącego, została przeprowadzona kontrola doraźna dotycząca braku magistra w godzinach czynności apteki, wydawania produktów leczniczych silnie działających bez recepty oraz zaopatrywania się apteki w produkty lecznicze poza hurtowniami farmaceutycznymi. Kontrola została przeprowadzona w obecności pracownika apteki. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono między innymi zakup przez kontrolowaną placówkę produktów leczniczych w innej aptece oraz brak recept zrealizowanych w aptece. Wobec powyższego, [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny dnia [...] listopada 2010 r. wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie dostosowania prowadzonej działalności gospodarczej do przepisów prawa. O wszczęciu postępowania poinformowano kontrolowany podmiot (skarżącego), jak również wezwano go do wzięcia udziału w postępowaniu, poprzez wypowiedzenie się co do zgromadzonego w sprawie materiału oraz zgłaszanie wniosków dowodowych i składanie wyjaśnień. Skarżący nie zajął żadnego stanowiska, poinformował jedynie [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego o ustanowieniu pełnomocnika. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nakazał skarżącemu dostosowanie prowadzonej przez niego działalności do wymogów przewidzianych przepisami ustawy Prawo farmaceutyczne oraz złożenie pisemnej informacji do Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego w [...] o wykonaniu poleceń. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym zarzucił organowi I instancji, iż organ nakazując zaprzestania dokonywania zakupów produktów leczniczych w innych aptekach naruszył art. 6 Kpa. z uwagi na brak podstawy prawnej. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Główny Inspektor Farmaceutyczny po zapoznaniu się ze zgromadzoną w niniejszej sprawie dokumentacją, decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że oceniał decyzję organu I instancji w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustalenia dokonane w powyższym zakresie uzasadniały uchylenie tej decyzji w całości. W konsekwencji wydanej przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego decyzji i po ponownym rozpatrzeniu sprawy skarżącego, [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nakazał skarżącemu zaprzestanie zakupu produktów leczniczych z innych aptek, tj. podmiotów nieposiadających uprawnień do obrotu hurtowego oraz wydawania produktów leczniczych kategorii dostępności Rp. bez wymaganej recepty. Od powyższej decyzji skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, odwołał się do Głównego Inspektora Farmaceutycznego, zarzucając wydanej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego i wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania pierwszej instancji. Alternatywnie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Główny Inspektor Farmaceutyczny po zapoznaniu się ze zgromadzoną w niniejszej sprawie dokumentacją, decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Organ oceniał decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w świetle treści art. 120 ust. 2 pkt 2 Prawa farmaceutycznego. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny, działając na podstawie art. 120 ust. 1 pkt 2 i art. 109 pkt 3 w związku z art. 65 ust. 1, art. 68 ust. 1, art. 72 ust. 1, 3 i art. 88 ust. 5 pkt 5 oraz art. 96 ust. 1- 3 w związku z art. 23a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.) – dalej Pf., decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nakazał podmiotowi prowadzącemu ww. aptekę, tj. skarżącemu, dostosować działalność, z chwilą doręczenia tej decyzji, do wymagań dotyczących obrotu produktami leczniczymi w aptece ogólnodostępnej, a mianowicie poprzez: 1. zaprzestanie zakupu produktów leczniczych z innych aptek, to jest podmiotów nieposiadających uprawnień do obrotu hurtowego, zgodnie z art. 72 ust. 1 Pf., co narusza obowiązek zakupu produktów leczniczych wyłącznie od podmiotów posiadających zezwolenie na prowadzenie hurtowi farmaceutycznej zgodnie z art. 88 ust. 5 pkt 5 Pf., 2. zaprzestanie wydawania produktów leczniczych kategorii dostępności Rp. bez wymaganej recepty, przy braku zaistnienia sytuacji nagłego zagrożenia zdrowia lub życia, co narusza art. 96 ust. 1 – 3 w związku z art. 23a ust. 1 pkt 2 Pf. oraz obowiązek wydawania tych produktów zgodnie z art. 96 Pf. W odwołaniu od ww. decyzji skarżący domagał się jej uchylenia, podnosząc naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 i 80 Kpa., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego, art. 10 w związku z art. 81 Kpa., poprzez brak umożliwienia mu wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów. Zarzucił nadto decyzji (w zakresie pkt 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 120 ust. 1 pkt 2 Pf., poprzez wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia nakazującego usunięcie nieprawidłowości i zakazanie wydawania produktów leczniczych kategorii dostępności Rp. bez wymaganej recepty, w sytuacji, gdy strona nakaz wykonała przed wydaniem tej decyzji. Główny Inspektor Farmaceutyczny (GIF) decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, działając na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 115 pkt 4 w związku z art. 65 ust. 1, art. 68 ust. 1, art. 88 ust. 5 pkt 5, art. 86 ust. 1, 2, 5 i 8, art. 87 ust. 2 oraz art. 96 ust. 1 – 3 w związku z art. 23a ust. 1 pkt 2 Pf. oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji GIF odnosząc się do przepisu art. 86 ust. 2, 5 i 8 Pf., podkreślił, iż w aptece ogólnodostępnej nie może być prowadzona działalność inna niż określona w tym przepisie. Organ odnosząc się z kolei do treści art. 88 ust. 5 pkt 5 wskazał, że kierownik apteki może dokonywać zakupu leków wyłącznie od podmiotów posiadających zezwolenie na prowadzenie hurtowi farmaceutycznej. Dokonywanie zakupu leków od podmiotów nieposiadających takiego zezwolenia, jak podał GIF, jest naruszeniem przepisów Prawa farmaceutycznego. Organ odniósł się również do § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 maja 2007 r. w sprawie recept lekarskich (Dz. U. Nr 97, poz. 686 ze zm.) i wskazał, że stwierdzony w czasie kontroli brak recept w aptece na dany produkt leczniczy przy jednoczesnym zarejestrowanym rozchodzie tego leku pozwala stwierdzić, iż lek został wydany bez wymaganej, w przypadku leków o kategorii dostępności Rp., recepty lekarskiej. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze, skarżący domagał się uchylenia decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie zarówno przepisów postępowania, tj.: - art. 7, 77 i 80 Kpa., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, - art. 8 i 11 Kpa., poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, jakie legły u podstaw decyzji, jak i przepisów prawa materialnego, tj. art. 72 Pf., poprzez błędną wykładnię pojęcia obrotu produktami leczniczymi. Skarżący uznając zaskarżoną decyzję GIF, jak i decyzję ją poprzedzającą za błędne, wskazał na stanowisko wyrażone w orzeczeniu WSA w Poznaniu z dnia 23 czerwca 2010 r. (sygn. akt IV SA/Po 71/2010), że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zawarta w art. 7 Kpa. zasada nakazująca organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością. Tymczasem, jak podał skarżący, zaskarżona decyzja została oparta na niepełnym materiale dowodowym, w którym istnieją braki dotyczące ustalenia poszczególnych faktów. Zdaniem skarżącego, wyrazem pobieżnego rozpatrzenia materiału dowodowego, jest błędne wyjaśnienie działania grupy zakupowej i zakwalifikowanie systemu jako stanowiącego naruszenie art. 88 ust. 5 Pf. Jak wskazał, istotą grupy zakupowej nie jest sprzedaż produktów leczniczych przez aptekę, lecz dokonywanie zakupów w imieniu jednej apteki, ale na rzecz innych. Dochodzi tu, jak podał skarżący, do pośrednictwa, zawarcia umowy zlecenia, gdzie lider grupy jest jedynie pośrednikiem, natomiast transakcja sprzedaży istnieje za poziomie sprzedawcy – hurtowni farmaceutycznej oraz kupującego, którym jest członek grupy – np. "[...]". Skarżący stwierdził nadto, odnosząc się do uzasadnienia decyzji, że jest ono lakoniczne i nie zawiera wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie. Podał, że stwierdzenie organu o znalezieniu części recept nie przesądza o braku pozostałych i nie oznacza wydania produktów leczniczych bez wymaganej recepty. Powołując się na wyrok WSA w Krakowie (sygn. akt I SA/Kr 944/2009) podkreślił, że jeżeli organy nie uczyniły zadość wymogowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokładnego ustalenia stanu faktycznego, a także nie przeprowadziły w istocie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, to taka decyzja podlega uchyleniu, gdyż dotknięta jest uchybieniami mogącymi mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazał, że dostrzeżone braki w działaniu organu naruszają kolejne z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej wyrażoną w art. 8 Kpa. oraz zasadę przekonywania unormowaną w art. 11 Kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. oparł swoje stanowisko na protokole z kontroli przeprowadzonej w aptece ogólnodostępnej "[...] ", położonej w [...], należącej do skarżącego. Wskazać bowiem należy, że wszystkie stwierdzone naruszenia przepisów prawa, tj. art. 72 ust. 1, art. 88 ust. 5 pkt 5 i art. 96 ust. 1 - 3 Pf., uzasadniające, w ocenie organu, nakazanie skarżącemu dostosowanie prowadzonej przez niego apteki do regulujących tę działalność przepisów prawa, stanowią odzwierciedlenie dostrzeżonych w trakcie kontroli nieprawidłowości, zawartych następnie w protokole z kontroli i dołączonych do niego załącznikach. Główny Inspektor Farmaceutyczny nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska zajętego przez organ pierwszej instancji i po zapoznaniu się z zebranym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym i ponownym zbadaniu sprawy dotyczącej nakazu dostosowania prowadzonej przez skarżącego apteki do wymogów przewidzianych przepisami ustawy Prawo farmaceutyczne, ocenił rozstrzygnięcie zawarte w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2011 r. jako uzasadnione, czemu dał wyraz w zaskarżonej do Sądu decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. GIF podał między innymi, odnosząc się do kserokopii faktur dołączonych do akt sprawy, iż skarżący zaopatrywał się w produkty lecznicze w innej aptece, tj. w aptece zlokalizowanej w [...] przy Al. [...], na co wskazują, jego zdaniem, faktury VAT nr [...] oraz [...]. Stosownie do treści art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne obrót produktami leczniczymi może być prowadzony tylko na zasadach określonych w ustawie. Z kolei z art. 68 ust. 1 Pf. wynika, że obrót detaliczny produktami leczniczymi prowadzony jest w aptekach ogólnodostępnych, z zastrzeżeniem przepisów ust. 2, art. 70 ust. 1 i art. 71 ust. 1 Pf. Z powyższych przepisów wynika, iż apteki prowadzą obrót detaliczny, a nie hurtowy produktami leczniczymi. Zgodnie z art. 88 ust. 5 pkt 5 Pf. do zadań kierownika apteki należy zakup produktów leczniczych, wyłącznie od podmiotów posiadających zezwolenie za prowadzenie hurtowni farmaceutycznej oraz ich wydawanie zgodnie z art. 96 Pf., a zatem kierownik apteki może dokonywać zakupu leków wyłącznie od podmiotów posiadających zezwolenie na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej. Dokonywanie zakupu leków od podmiotów nieposiadających zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej jest więc naruszeniem przepisów Prawa farmaceutycznego. Zauważyć przy tym należy, iż ustawodawca nie przewidział odstępstw w tym zakresie, także odnośnie "grup zakupowych". Odsprzedawanie leków przez członka takiej grupy - aptekę, innej aptece, będącej członkiem "grupy zakupowej", jest w ocenie Sądu, niezgodne z przepisami prawa, dlatego też argumentacja skarżącego w tym zakresie nie podlega uwzględnieniu. Jak wynika z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, skarżący dokonywał zakupu produktów leczniczych od [...] Sp. z o.o. prowadzącej aptekę przy Al. [...] w [...], co potwierdzają ww. faktury VAT. Zgodnie z art. 96 ust. 1 Pf. produkty lecznicze i wyroby medyczne wydawane są z apteki ogólnodostępnej przez farmaceutę lub technika farmaceutycznego w ramach jego uprawnień zawodowych: 1) na podstawie recepty; 2) bez recepty; 3) na podstawie zapotrzebowania uprawnionych jednostek organizacyjnych lub osób fizycznych uprawnionych na podstawie odrębnych przepisów. Nadto należy wskazać, iż zgodnie z treścią art. 87 ust. 2 Pf. apteki ogólnodostępne przeznaczone są zarówno do zaopatrywania ludności w produkty lecznicze, leki apteczne, leki recepturowe, wyroby medyczne i inne artykuły, o których mowa w art. 86 ust. 8 Pf., jak i wykonywania czynności określonych w art. 86 ust. 1 i 2 Pf. Przepis art. 86 ust. 1 Pf. stanowi, że apteka jest placówką ochrony zdrowia publicznego, w której osoby uprawnione świadczą w szczególności usługi farmaceutyczne, o których mowa w ust. 2. Użyte w art. 86 ust. 1 Pf. sformułowanie "w szczególności" należy wiązać z treścią art. 86 ust. 9 Pf., zgodnie z którym Minister Zdrowia może określić (w fakultatywnym rozporządzeniu) inne rodzaje działalności aptek niż wskazane w art. 86 ust. 2, 5 i 8 Pf. Uznać zatem należy, że skoro w obowiązującym, na dzień wydania zaskarżonej do Sądu decyzji, stanie prawnym rozporządzenie takie nie występowało, to nie ma podstaw do uznania innych, niż wymienione w powyższych przepisach ustawy, form działalności apteki, jako zgodnych z prawem (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 czerwca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 565/10). Innymi słowy przepis art. 86 ust. 2, 5 i 8 (z uwzględnieniem art. 72 ust. 5) Prawa farmaceutycznego stanowi numerus clausus usług, jakie świadczyć mogą apteki. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w aptece ogólnodostępnej prowadzonej przez skarżącego nie może być prowadzona działalność inna niż określona w art. 86 ust. 2, 5 i 8 Pf. W tym miejscu warto ponadto podkreślić, iż zgodnie z przepisem § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie podmiotów uprawnionych do zakupu produktów leczniczych w hurtowni farmaceutycznej (Dz. U. Nr 216, poz. 1831) – dalej rozporządzenie Ministra Zdrowia, apteka zaopatruje się w produkty lecznicze wyłącznie w hurtowni. Powyższy przepis wskazuje hurtownię farmaceutyczną jako miejsce, w którym apteka ogólnodostępna zaopatruje się w produkty lecznicze. Wobec tego apteka ogólnodostępna nie może zaopatrywać się w produkty lecznicze w innej aptece ogólnodostępnej. Nie można zgodzić się z poglądem skarżącego, zgodnie z którym wyrazem pobieżnego rozpatrzenia materiału dowodowego jest błędne wyjaśnienie działania grupy zakupowej i zakwalifikowanie systemu jako stanowiącego naruszenie art. 88 ust. 5 pkt 5 Pf. Odnosząc się do powyższego zarzutu, iż błędnie potraktowano "grupę zakupową", która winna być pośrednikiem w zakupie produktów leczniczych, należy stwierdzić, iż jest on bezzasadny. Tak przedstawionemu stanowisku przeczy norma zawarta w art. 87 ust. 2 Pf., zgodnie z którą apteka ogólnodostępna przeznaczona jest do zaopatrywania ludności w produkty lecznicze, leki apteczne, leki recepturowe, wyroby medyczne i inne artykuły, o których mowa w art. 86 ust. 8 Pf. oraz wykonywania czynności określonych w art. 86 ust. 1 i 2 Pf. Treść ustawy Prawo farmaceutyczne nie przewiduje, by apteka ogólnodostępna mogła świadczyć usługę pośrednictwa w zakupie produktów leczniczych dla innych aptek. Przechodząc do zarzutu skarżącego, że Główny Inspektor Farmaceutyczny stwierdził sprzedaż produktów leczniczych w aptece bez przedstawienia przez kupującego recepty, wskazać należy, iż pełnomocnik skarżącego w odwołaniu od decyzji nie kwestionował tego ustalenia [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego, nie przedstawił też nowych okoliczności świadczących o zmianie stanu faktycznego. Mając na uwadze powyższe, Główny Inspektor Farmaceutyczny po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego zasadnie stwierdził, iż w poddanej kontroli aptece ogólnodostępnej miało miejsce wydawanie produktów leczniczych bez wymaganej recepty. Jak wynika ze zgromadzonego w rozpatrywanej sprawie materiału dowodowego, Zarządzeniem Kierownika apteki przypomniano o konieczności wystawiania recept farmaceutycznych w okolicznościach przewidzianych przez prawo farmaceutyczne. Skarżący przyznał tym samym, że produkty lecznicze były sprzedawane bez wymaganej recepty i nie wystawiano w zamian recept farmaceutycznych. Dodać należy, iż w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż fakt znalezienia części recept nie przesądza o braku pozostałych. Powyższym faktom skarżący nie zaprzeczał, poprzestając tym samym na ustaleniach poczynionych przez organ I i II instancji. Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Farmaceutyczny oraz organ pierwszej instancji dopełnili swojego obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Nie podlega uwzględnieniu zarzut pełnomocnika skarżącego jakoby organ nie zebrał całego materiału dowodowego, gdyż nie wskazano okoliczności mogących przeczyć tezom zawartym w decyzji. Także zarzuty stawiane przez pełnomocnika skarżącego wobec samego uzasadnienia decyzji budzą wątpliwości Sądu. Główny Inspektor Farmaceutyczny oceniając bowiem decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego starannie i dogłębnie przeanalizował jej konstrukcję. Świadczy o tym chociażby fakt, iż decyzja organu I Instancji była dwukrotnie uchylana i kierowana do ponownego rozpatrzenia w celu skorygowania jej treści. Ostatecznie sformułowane rozstrzygnięcie organu I instancji uzyskało pełną akceptację Głównego Inspektora Farmaceutycznego w decyzji zaskarżonej do Sądu. Podkreślenia zatem wymaga, iż uzasadnienie decyzji GIF, jak i organu I instancji zawiera wszelkie elementy przewidziane w art. 107 § 1 Kpa. Uzasadnienie zawiera opisanie wszystkich nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli doraźnej przeprowadzonej w aptece skarżącego, potwierdzonej protokołem, stanowiącym dowód na okoliczność utrwalonego w nim stanu faktycznego oraz wskazanie przepisów prawa, które zostały naruszone przez skarżącego w ramach prowadzonej przez niego działalności. Rozstrzygnięcie organu wskazuje również nakaz usunięcia dostrzeżonych nieprawidłowości. Wskazać należy nadto, że GIF prowadząc postępowanie odwoławcze dokonał analizy całej dokumentacji i na jej podstawie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Sprawdził, czy organ I instancji prawidłowo zgromadził i rozpatrzył materiał dowodowy i nie stwierdził na tym polu żadnych uchybień. Konstruując uzasadnienie decyzji, GIF odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, jednocześnie wskazując przepisy i uchybienia, które zostały stwierdzone w trakcie kontroli. Rekapitulując, stwierdzić należy, że postawiony w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. nie jest zasadny. Organy I i II instancji podjęły w ramach prowadzonego postępowania wszelkie kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego, w tym protokołu z kontroli, kserokopii recept oraz rachunków i faktur VAT, wydały rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Podkreślenia wymaga, że GIF w postępowaniu odwoławczym zgodnie z obowiązkiem określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, ponownie przeanalizował wszystkie zebrane w sprawie dowody i wydał rozstrzygnięcie, którego charakter wynika z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Poza tym, w myśl art. 73 § 1 Kpa. skarżący w każdym stadium postępowania miał prawo do przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów. Brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że przysługujące skarżącemu prawo w tym zakresie zostało ograniczone. Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.