VI SA/Wa 1761/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sprawy ze skargi "L" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Komendant [...] Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] nakładającą na "L." Sp. z o.o. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 23000 zł, ograniczoną na podstawie art. 92 ust. 2 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym do kwoty 15000 zł. Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: W dniu [...] stycznia 2010 r. w W. na ul. [...] przy ul. [...] policjanci z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji dokonali kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...], należącego do G. S. Kierowcą samochodu był M. S. – syn G. S.. Na pojeździe zamontowany był baner z napisem [...], natomiast w środku pojazdu zainstalowany był drogomierz firmy [...] nr fabryczny [...]. Ponadto z boku pojazdu zostały umieszczone napisy [...]. Kierujący oświadczył, że pojazd jest prawdopodobnie zgłoszony do licencji i czeka na odbiór licencji. Kierowca odmówił podpisania protokołu kontroli. Kierujący przedstawił umowę o współpracy z L. Sp. z o.o. z dnia [...] stycznia 2010 r., orzeczenie lekarskie i psychologiczne, przygotowany do wypełnienia rachunek, na którym jako usługodawca widnieje "E.". Wykonano dokumentację fotograficzną kontrolowanego pojazdu oraz kserokopie okazanych przez kierowcę dokumentów. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca oświadczył, że prowadzi własną działalność gospodarczą i współpracuje od dnia [...] stycznia 2010 r. z firmą L. Sp. z o.o. Współpraca polega na tym, że przewozi pasażerów kontrolowanym pojazdem w imieniu firmy L. Sp. z o.o. i na jej rzecz. Za wykonaną usługę pobiera opłatę zgodnie z cennikiem firmowym i jest upoważniony do wystawiania rachunków w imieniu firmy L. Zlecenia na przewóz pasażerów dostaje drogą radiową z firmy L. poprzez zamontowany w pojeździe terminal. Pojazd został oznakowany i wyposażony przez firmę L. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, a także wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz zakazu umieszczania na dachu lamp lub innych urządzeń technicznych. W związku ze stwierdzonymi naruszeniami, pismem z 28 stycznia 2010 r. zawiadomiono L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako skarżąca, strona), o wszczęciu postępowania administracyjnego. Decyzją z [...] maja 2010 r. Komendant Rejonowy Policji [...] na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125 poz. 874, ze zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 23.000 zł, ograniczoną na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 1 utd do kwoty 15.000 zł, na którą składały się kary: - za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji (8.000 zł), - za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: - umieszczania lub używania w pojeździe taksometru (5.000 zł), - umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy (5.000 zł), - umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (5.000 zł). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że spółka L. jest prawidłowo wskazaną stroną postępowania. Przedsiębiorstwo wykonywało przewóz osób zgodnie z rodzajem wykonywanej działalności, posiadaną licencją oraz ewidencjonowało przychody przy pomocy rachunków wystawianych za wykonaną usługę. Z dokumentów wynika, że Pan S. posiadał umowę współpracy ze spółką L. i wykonywał przewóz osób na rzecz tej spółki, również od niej otrzymując zlecenia przewozu. Kierowca pojazdu nie posiadał przy sobie wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, wystawionej spółce L., jednak z wiedzy organu wynika, że spółka posiada taką licencję. Zostało to potwierdzone w piśmie z dnia 11 marca 2010 r. od Naczelnika Wydziału Licencji i Zezwoleń Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń, nr posiadanej licencji to [...]. Pojazd nie został zgłoszony do tej licencji. Spółka L. złożyła wniosek zgłoszenia pojazdu [...] o nr rej. [...] do licencji w dniu [...] stycznia 2010 r. tj. po dniu kontroli. Wniosek ten nie został uwzględniony i pojazd nie został wprowadzony do listy pojazdów eksploatowanych w ramach licencji [...]. Powyższe stanowi naruszenie art. 14 ustawy o transporcie drogowym -wykonywanie krajowego transportu drogowego osób pojazdem niezgłoszonym do licencji. Organ stwierdził, że naruszony został przepis art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym. Naruszenie tego przepisu polegało na wyposażeniu i używaniu w pojeździe nie będącym taksówką osobową, taksometru. Powyższe wynika zarówno z dokumentacji fotograficznej, protokółu kontroli oraz zeznań kierowcy. Działanie urządzenia o nazwie [...], polegające na wskazywaniu opłaty za przebytą drogę jest zgodne z definicją taksometru zawartą w § 3 pkt 20 Rozporządzenia Ministra Gospodarki (Dz. U. z 2007 r. nr 3 poz. 27) w sprawie zasadniczych wymagań dla urządzeń pomiarowych (taksometr to przyrząd pomiarowy przeznaczony do pomiaru czasu trwania kursu pojazdu i obliczania długości przebytej drogi na podstawie sygnału dostarczonego przez nadajnik sygnału odległości oraz obliczania i wyświetlania opłaty należnej za kurs na podstawie obliczonej długości drogi lub zmierzonego czasu trwania kursu). Do złamania zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. b ustawy o transporcie drogowym doszło poprzez, umieszczenie na kontrolowanym pojeździe napisów [...]. Organ wskazał, że na pojeździe nie znajdowała się pełna nazwa firmy wraz z adresem i telefonem, jednak przepis ustawy nie wymaga aby tak było i wystarczy jedynie umieścić część nazwy aby doszło do naruszenia omawianego przepisu. Do złamania zakazu art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym doszło poprzez umieszczenie przez skarżącą na dachu pojazdu banera z napisem [...], a umieszczenie na dachu pojazdu oznaczeń zarezerwowane jest dla przewoźników wykonujących transport taksówkowy. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Zdaniem strony zaskarżona decyzja podjęta została na skutek błędnych ustaleń faktycznych oraz z naruszeniem przepisów materialnoprawnych i proceduralnych powodujących, że jest to decyzja niesłuszna co do istoty. Organ nie wypowiedział się na gruncie obiektywnej rzeczywistości - czy przedmiot będący przedmiotem analizy jest lampą lub innym urządzeniem technicznym. Organ nie wymienił takich cech klosza, które pozwoliłyby uznać go za urządzenie techniczne. Niedopuszczalnym więc jest nakładanie kary za umieszczenie na dachu jakiegokolwiek przedmiotu, a w szczególności przedmiotu nie będącego lampą ani urządzeniem technicznym. Zdaniem strony wykładnia przepisu art. 18 ust. 5 lit. b ustawy o transporcie drogowym jest nieprawidłowa. Z uzasadnienia decyzji wynika bowiem, iż "dzwoniąc pod wymieniony numer, rozmówca przedstawia się jako "E.". Tym bardziej nieuzasadnione jest stwierdzenie jakoby oznaczenia na pojeździe należały do przedsiębiorcy będącego adresatem skarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że nie można zgodzić się z poglądem i praktyką organu, który każde urządzenie pomagające w rozliczeniach z klientem, klasyfikuje jako taksometr. Jej zdaniem, aby urządzenie mogło być nazwane taksometrem, musi spełniać określone wymagania opisane w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne oraz szczegółowy zakres sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r., nr 4, poz. 24). Z materiału dowodowego nie wynika, aby przedmiotowe urządzenie odpowiadało cechom taksometru wskazanym w ww. rozporządzeniu w szczególności w § 6, 8, 10. Ponadto strona wskazała, że brak jest dowodu, aby pojazd w dniu kontroli nie był zgłoszony do licencji. Zdaniem strony zwykłe pismo uzyskane z Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu Miasta [...]. nie może przesądzać o dacie zgłoszenia pojazdu do licencji, bowiem nie stanowi dowodu urzędowego. W wyniku rozpatrzeniu odwołania Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż przewoźnikiem było przedsiębiorstwo "L." Sp. z o.o., które wykonywało przewóz osób i ewidencjonowało przychody osiągnięte z tego tytułu. W toku postępowania organ dokonał sprawdzenia czy pojazd o numerze rejestracyjnym [...] został zgłoszony do licencji. Organ wydający licencję pismem nr [...] potwierdził, iż w dniu kontroli przedsiębiorstwo L. Sp. z o.o. posiadało licencję na wykonywanie przewozu drogowego osób, lecz kontrolowany pojazd nie był zgłoszony do licencji wystawionej na ww. przedsiębiorcę. Twierdzenie skarżącej, że dokument wystawiony przez Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu Miasta [...]. nie stanowi dokumentu, podważa formę i wiarygodność działalności organów państwowych. Na dokumencie tym znajduje się nazwa organu, data, numer oraz podpis osoby wydającej ten dokument. W związku z powyższym zdaniem organu należało stwierdzić, że skarżąca wykonywała transport drogowy osób pojazdem nie zgłoszonym do licencji, czym naruszyła art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Ponadto organ wskazał, że również naruszenia z art. 18 ust. 5 lit. a-c zostały stwierdzone w sposób prawidłowy, co potwierdzają zgromadzone podczas kontroli dowody. Konsekwencją naruszeń jest kara pieniężna, prawidłowo nałożona zgodnie z załącznikiem L.p. 1.2, 2.9.1, 2.9.2 oraz 2.9.3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ podkreślił, że upodabnianie się do taksówek i wykonywanie działalności taksówkowej samochodem osobowym nie będącym taksówką, ma na celu wzbudzenie u klientów błędnego poczucia korzystania z usług transportowych świadczonych przez licencjowanego przedsiębiorcę w zakresie przewozów taksówkami. Odnosząc się do wyjaśnień strony w zakresie rozumienia pojęcia "urządzenie techniczne" organ wskazał, że wykonana na miejscu kontroli dokumentacja fotograficzna wyraźnie wskazuje, że urządzenie to jest nośnikiem reklamy i spełnia funkcję przekazania pewnej informacji. Tak więc twierdzenie strony, iż nie jest to urządzenie techniczne jest nieadekwatne do zebranej dokumentacji, w związku z powyższym nie zasługuje na uwzględnienie. Na powyższą decyzję Komendanta [...] Policji skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie prawa procesowego, tj. art. 107 k.p.a., poprzez nieumieszczenie w decyzji uzasadnienia faktycznego oraz uzasadnienia prawnego, - błąd w ustaleniu faktycznym, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że pusty klosz nie posiadający instalacji elektrycznej (ujawniony w czasie kontroli drogowej) stanowi "urządzenie techniczne", - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że użyte w tym przepisie pojęcie "urządzenia technicznego" obejmuje także przypadek umieszczenia na dachu pojazdu nieposiadającego instalacji elektrycznej pustego klosza, - błąd w ustaleniu faktycznym, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że oznaczenia znajdujące się na boku pojazdu stanowią nazwę oraz numer telefonu skarżącego przedsiębiorcy, - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 lit. b ustawy o transporcie drogowym, poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż przepis ten zakazuje posługiwania się oznaczeniami także innego przedsiębiorcy niż ten, który wykonuje przewóz osób, - naruszenie prawa procesowego, tj. art. 76 k.p.a., poprzez nie uzyskanie wiarygodnych dokumentów dotyczących faktycznego zgłoszenia pojazdu do licencji, jak również nie przesłuchaniu strony w tym zakresie, a poprzestanie jedynie na piśmie uzyskanym z Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu Miasta [...], które ani nie jest dokumentem urzędowym, ani nie wskazuje na dokumentację źródłową, - błąd w ustaleniu faktycznym polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, iż niepołączony z kasą fiskalną drogomierz może zostać uznany za taksometr, - naruszenie prawa materialnego, tj. Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 grudnia 2007 roku w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (...) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że drogomierz, spełniał wymagania w zakresie wykonania i charakterystyk metrologicznych taksometrów, - naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a także poprzez arbitralną interpretację dowodów zgromadzonych w sprawie. W obszernym uzasadnieniu wskazanych zarzutów strona podniosła argumenty jak w odwołaniu od decyzji I instancji. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm., przywoływana także jako p.p.s.a.), sądy administracyjne badają akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie celowości czy słuszności. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę w tej sprawie należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z [...] maja 2010 r. nie naruszają przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, na których zostały oparte, ani też przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zdaniem Sądu nakładając karę pieniężną organy obu instancji, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, prawidłowo uznały, że w dniu [...] stycznia 2010 r. skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych oraz umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem i numerem telefonu przedsiębiorcy, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a) -c) ustawy o transporcie drogowym. Prawidłowo także uznano, że skarżąca wykonywała w tym dniu transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji. W toku postępowania organ prowadzący postępowanie dokonał sprawdzenia czy pojazd o numerze rejestracyjnym [...] został zgłoszony do licencji. Organ wydający licencję tj. Urząd Miasta [...]. Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń pismem z dnia 11 marca 2010 r. odpowiedział, iż na dzień kontroli przedsiębiorstwo L. sp. z o.o. posiadało licencję na wykonywanie przewozu drogowego osób, lecz pojazd kontrolowany nie był zgłoszony do licencji wystawionej na w/w przedsiębiorcę, tak więc twierdzenia skarżącej podważające wiarygodność urzędowego dokumentu wydanego przez uprawniony do tego organ są bezpodstawne. Na przedmiotowym dokumencie znajduje się nazwa organu, data, numer oraz w sposób nie budzący wątpliwości - podpis osoby wydającej ten dokument. Tym samym dokument ten jest jak najbardziej wiarygodny, a organy nakładające karę nie naruszyły art. 76 k.p.a. Ponadto wskazać należy, że strona nie przedstawiła dowodu który podważył by treść wskazywanego pisma. Sąd odnosząc się do podnoszonych przez stronę naruszeń ustawy o transporcie drogowym wskazuje, że są one nietrafne. Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a - c, zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także, c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Podczas kontroli drogowej bezspornie stwierdzono, że na dachu pojazdu zamontowany był baner z napisem [...], natomiast z boku pojazdu zostały umieszczone napisy [...], a w środku pojazdu zainstalowany był drogomierz firmy [...]. Fakty te ustalone zostały w sposób jednoznaczny w wyniku czynności kontrolnych pojazdu, potwierdzonych protokołem kontroli z [...] stycznia 2010 r. Dodatkowo kierowca przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że na co dzień wykonuje przewozy drogowe osób na rzecz skarżącej spółki, na dachu ma zainstalowany baner reklamowy z napisem [...], po bokach pojazdu napisy [...], a w pojeździe znajduje się drogomierz. Treść protokołu kontroli i wzmiankowanych zeznań koresponduje ze zgromadzoną w aktach administracyjnych sprawy dokumentacją fotograficzną skontrolowanego pojazdu, tak że organy miały prawo uznać po stronie skarżącej spółki wykonywanie przewozu okazjonalnego z naruszeniem zakazów określonych w przepisach ww. art. 18 ust. 5 lit. a, b i c ustawy o transporcie drogowym Należy dodać, że fakt niepodświetlenia urządzenia podczas kontroli pozostaje bez wpływu na stosowanie art. 18 ust. 5 lit. c ustawy, skoro przepis ten zabrania wyłącznie umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych i nie wspomina nic o aktywności tych urządzeń w postaci podświetlenia. W świetle tego przepisu nie ma znaczenia po co urządzenie to zostało zainstalowane. Jego celem jest natomiast zakazanie prób identyfikowania pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych z pojazdami wykonującymi przewozy taksówkowe, jako że tylko te ostatnie są uprawnione do instalacji takich urządzeń. Innymi słowy celem omawianego unormowania jest uniemożliwienie przedsiębiorcom wykonującym przewozy okazjonalne osób, wykonywania transportu drogowego tak jak taksówką. W tym zakresie warto przytoczyć pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 8 stycznia 1993 r., sygn. akt III ARN 84/92 (OSNC 1993/10/183), gdzie Sąd ten stwierdził, że wykładnia gramatyczno - słownikowa jest tylko jednym z przyjmowanych powszechnie w rozumowaniu prawniczym sposobów wykładni, a wnioski z niej płynące mogą być również często mylące i prowadzić do merytorycznie błędnych, niezgodnych z rzeczywistymi intencjami ustawodawcy, a w końcu również do niesprawiedliwych i krzywdzących rezultatów. Dlatego też musi być ona uzupełniona wnioskami płynącymi z zastosowania innych rodzajów wykładni, w tym celowościowej, która w odniesieniu do indywidualnych spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych uznawana jest za najodpowiedniejszą i najlepiej prowadzącą do rozszyfrowania intencji i celów ustawodawcy. Jak wskazano powyżej, przepis art. 18 ust. 5 ustawy ma na celu przeciwdziałanie wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, gdy w istocie jest to podróż pojazdem, który nie posiada standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką. Żeby uniknąć takich pomyłek, na dachu pojazdu nie może znajdować się jakiekolwiek oznakowanie "inne urządzenie techniczne". Jest to inne niż lampa urządzenie służące do identyfikacji pojazdu jako wykonującego transport drogowy taksówką. Wprowadzenie ścisłego rozróżnienia transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego polega na wyraźnym rozróżnieniu oznakowania pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozu. Nie do przyjęcia jest zatem sytuacja, gdy na pojeździe niebędącym taksówką znajduje się urządzenie techniczne w kształcie banem reklamowego, które w istocie ma służyć przyciągnięciu uwagi potencjalnych klientów i urządzenie to nie zostanie zakwalifikowane jako naruszające zakaz z art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym. Temu celowi odpowiada też zakaz umieszczania i używania w pojeździe do przewozów okazjonalnych taksometru, przy czym podkreślenia wymaga, że drogomierz (dalmierz) jest urządzeniem równoważnym dla taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym, gdyż służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania, według ustalonej taryfy, należności za wykonywany taksówką przewóz osób (por. wyroki NSA: z 13 maja 2009 r. II GSK 911/08 i z 16 grudnia 2009 r. II GSK 202/09). Ustalając na podstawie prawidłowo zebranych dowodów fakt zamontowania w pojeździe drogomierza marki [...] organy miały w tej sytuacji prawo do zastosowania w sprawie art. 18 ust. 5 lit. a. ustawy. W rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych w § 3 pkt. 20 znajduje się legalna definicja taksometru. Przez taksometr rozumie się przyrząd pomiarowy przeznaczony do pomiaru czasu trwania kursu pojazdu i obliczania długości przebytej drogi na podstawie sygnału dostarczanego przez nadajnik sygnału długości drogi oraz obliczenia i wyświetlenia opłaty należnej za kurs na podstawie obliczonej długości drogi lub zmierzonego czasu trwania kursu. W trakcie kontroli drogowej stwierdzono, że pojazd nie będący taksówką wyposażony jest w taksometr. Fakt ten potwierdza również dokumentacja fotograficzna i znajdujący się w aktach sprawy rachunek firmowy E. Na podstawie tego urządzenia i wskazań na jego wyświetlaczu, kierujący rozlicza się z pasażerem po wykonaniu usługi przewozu. Z powyższego jednoznacznie więc wynika, iż mamy do czynienia z taksometrem. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów wskazanego rozporządzenia. Zdaniem Sądu nazwanie taksometru elektronicznego drogomierzem stanowi tylko i wyłącznie próbę obejścia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przez organ art. 18 ust. 5 lit. b. ustawy o transporcie drogowym Jak wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie, po prawej i lewej stronie pojazd posiadał napis [...]. Umieszczenie powyższego napisu wypełnia dyspozycję powołanego artykułu i stanowi podstawę nałożenia kary pieniężnej. Ustawodawca w art. 18 ust. 5 lit. b określił katalog elementów, które nie mogą być umieszczone na pojeździe. Elementy te zostały określone alternatywnie na co wskazuje spójnik "lub". Zatem umieszczenie chociażby jednego z tych elementów skutkuje odpowiedzialnością administracyjną. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca posługuje się określeniem "nazwa" a nie "firma" przedsiębiorcy który bezpośrednio wykonuje usługę przewozu. Nie ulega wątpliwości, co potwierdza zebrany w sprawie materiał dowodowy, iż stroną skarżącą jest L. sp. z o.o. Celem zakazu z art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. jest zapewnienie skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką przed konkurencją ze strony przedsiębiorców nie mających stosownej licencji co podkreślano przy wykładni tego przepisu w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie II GSK 911/08, z dnia 20 października 2009 r. w sprawie II GSK 89/09, z dnia 21 października 2009 r. w sprawie II GSK 125/09 czy z dnia 28 października 2009 r. w sprawie II GSK 146/09) oraz w orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (por. wyroki WSA z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie VI SA/Wa 650/08, z dnia 10 września 2008 r. w sprawie VI SA/Wa 674/08 czy w sprawie z dnia 27 sierpnia 2008 r. w sprawie VI SA/Wa 628/08). Jak podkreślały sądy administracyjne w wydanych orzeczeniach, ograniczenie z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. w zakresie oznakowania pojazdów do przewozu osób wykonywanego na podstawie licencji uzyskanej stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d. wynikają z faktu odmienności tej licencji od licencji udzielanej na podstawie art. 6 ust. 1 u.t.d. dla przewozów "taksówkowych". Tylko pojazdy wykonujące przewozy na podstawie licencji uzyskanej zgodnie z art. 6 ust. 1 u.t.d. mogą posiadać oznakowania, w tym na przykład numery, za pomocą których można wydać zlecenie przewozowe, natomiast pojazdy, którymi wykonywane są tzw. przewozy okazjonalne takich oznaczeń posiadać nie mogą z przyczyn wskazanych wyżej. Wbrew zarzutom skargi organ prawidłowo ustalił stan faktyczny i zastosował obowiązujące przepisy prawa do ustalonego stanu faktycznego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia zasad postępowania administracyjnego, Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować czynności organów podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności organy obu instancji wyczerpująco zbadały istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzając w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a). Dokumentacja fotograficzna skontrolowanego pojazdu, zeznania kierowcy oraz utrwalone w protokole kontroli stwierdzenia osoby kontrolującej, wynikające z oględzin pojazdu, stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszeń, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. a - c ustawy, bez konieczności potwierdzania ich innymi dowodami. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.