VI SA/Wa 1763/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant spec. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wpisu na listę oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. Minister Sprawiedliwości, na podstawie art. 104 i art. 107 § 1 i 3 kpa w zw. z art. 69a ust. 1 oraz w zw. z art 65 pkt 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2018 r. poz. 1184) sprzeciwił się wpisowi B. K. na listę adwokatów Izby Adwokackiej w K. dokonanemu na mocy uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej w K. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Minister wyjaśnił, iż B. K. w dniu 2 listopada 2017 r. zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej w K. z wnioskiem o wpis na listę adwokatów w trybie art. 65 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawdo o adwokaturze, w związku z faktem, że w okresie od [...] września 2005 r. do [...] grudnia 2009 r. wykonywał zawód komornika. Do wniosku dołączył w szczególności kwestionariusz osobowy, odpis dyplomu ukończenia wyższych studiów prawniczych, zaświadczenie o niefigurowaniu w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego, zaświadczenia pełnieniu funkcji komornika sądowego oraz pozytywne opinie, w tym pochodząca od adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w K. ustaliła, że orzeczeniem Komisji Dyscyplinarnej przy Krajowej Radzie Komorniczej w W. z dnia [...] listopada 2008 r., sygn. akt [...], zainteresowany został wydalony ze służby. B. K. przekazał informacje i kopie dokumentów dotyczących wydalenia go ze służby. Uznano przy tym, że orzeczona wobec niego kara uległa zatarciu. ORA wzięła pod uwagę, że czyn, będący podstawą wydalenia ze służby, zasługuje wprawdzie na potępienie, to jednakże nie można pominąć faktu, iż został on popełniony niejako na skutek przestępstwa, którego ofiarą był wnioskodawca, które to przestępstwo zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego II Wydział Kamy w K. z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie [...]. W ocenie ORA w K. B. K. swoją późniejszą postawą, znajdującą odzwierciedlenie w przedłożonych przez niego opiniach i referencjach oraz swoją pracą prawniczą potwierdza, że obecnie daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Zdaniem ORA w K. jedno niewłaściwe zachowanie wnioskodawcy, nawet bardzo poważne, nie prowadzić do de facto jego "śmierci cywilnej i zawodowej". Minister Sprawiedliwości zacytował treść art. 69a ust. 1, art. 65 oraz art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o adwokaturze. Stwierdził, że w przypadku wnioskującego zachodzą przesłanki wpisu, o których mowa w art. 65 pkt 2 i 3 oraz art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy, albowiem ukończył wyższe studia magisterskie na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu S. uzyskując tytuł magistra prawa. Po odbyciu aplikacji komorniczej w dniach [...] lutego i [...] marca 2002 r. zdał egzamin komorniczy na ocenę dobrą. Decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2005 r. został powołany na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. Od czerwca 1999 r. do dnia [...] czerwca 2002 r. oraz od dnia [...] grudnia 2002 r. do dnia 31 stycznia 2006 r. był zatrudniony w kancelariach komorników sądowych, kolejno przy Sądzie Rejonowym dla W., dla L. w L., ostatnio na stanowisku asesora komorniczego. Od dnia I lutego 2006 r. pełnił funkcję komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K.. Decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2009 r. wnioskodawca został odwołany ze stanowiska komornika sądowego w związku z orzeczeniem przez Komisję Dyscyplinarną przy Krajowej Radzie Komorniczej kary wydalenia ze służby. Jakkolwiek więc kandydujący spełnia wynikające z cyt. wyżej przepisów wymagania formalne, to w ocenie Ministra Sprawiedliwości nie można przyjąć. by spełniał wymóg nieskazitelnego charakteru i dawał swym dotychczasowym zachowaniem rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata, zgodnie z przepisem art. 65 pkt 1 ustawy - Prawo o adwokaturze. Odwołanie ze stanowiska komornika sądowego było bowiem konsekwencją prawomocnego orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej z dnia [...] listopada 2008 r,, sygn. akt [...]. ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze służby komorniczej. Wyrokiem z dnia [...] października 2009 r., sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w W. oddalił jego odwołanie. Powyższe stało się podstawą do wydania przez Ministra Sprawiedliwości w dniu [...] grudnia 2009 r. decyzji utrzymanej w mocy decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. o odwołaniu ze stanowiska komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K.. Biorąc pod uwagę fakt. że orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby komorniczej stało się prawomocne w dniu [...] października 2009 r., wnioskodawca nie może zostać ponownie powołany na stanowisko komornika sądowego, jako że nie upłynął okres dziesięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby komorniczej. Stąd też wydana decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2016 r., odmawiająca powołania B. K. na stanowisko komornika sądowego. Organ, rozpatrując przesłanki nieskazitelności charakteru i rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata przez wnioskodawcę w kontekście opisanych powyżej zdarzeń prawnych, wyjaśnił, powołując się na stosowne orzecznictwo, że nieskazitelność charakteru to szlachetność, prawość, uczciwość, czyli cechy wartościujące kandydata wyłącznie w sferze etyczno - moralnej. Oznacza to także pełną wiarygodność kandydata, odpowiedzialność i brak jakichkolwiek okoliczności negatywnych, podważających tę cechę. Rękojmię w rozumieniu art. 65 ustawy – Prawo o adwokaturze składają się dwa elementy: cechy charakteru i dotychczasowe zachowanie osoby pragnącej zostać adwokatem. Wyrażenie ustawowe "dotychczasowe zachowanie" oznacza postępowanie osoby ubiegającej się o wpis na listę adwokacką do czasu wpisania na tę listę, które odpowiadając ocenom moralnym i etycznym, gwarantuje właściwe wykonywanie zawodu adwokata. Przez rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata należy rozumieć taki zespół cech osobistych charakteru i zachowań składających się na wizerunek osoby zaufania publicznego, na której nie ciążą żadne zarzuty podważające jego wiarygodność. Brak rękojmi należytego wykonywania zawodu adwokata jest więc implikacją braku nieskazitelnego charakteru i dotychczasowego zachowania, odpowiadającego ocenom moralnym i etycznym. Nawet jednorazowe zachowanie może podważyć wiaty godność oraz nieskazitelny charakter kandydata. Minister Sprawiedliwości wskazał, że jest uprawniony do dokonania negatywnej oceny przesłanki rękojmi na podstawie posiadanych informacji, dotyczących uprzedniego zachowania wnioskującego o wpis na listę adwokatów, które zostało ocenione jako delikt dyscyplinarny przez organ samorządu zawodowego komorników. Kara została wymierzona za następujące czyny przypisane wnioskodawcy: - Komornik B. K. działając wspólnie i w porozumienie z asesor (...), prowadząc liczne postępowania egzekucyjne przeciwko dłużnikom (,.,). w okresie 28.08.2006r.-02.02.2007 r. przekazali im łącznie 437.000.zł (czterysta trzydzieści siedem tysięcy złotych) na zakup nieruchomości w wyniku czego mieli osiągnąć korzyści finansowe .co stanowi naruszenie art. 16. ust 1 Ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. - Komornik B. K. w trakcie badania przez Prezesa Sądu prawidłowości działań w postępowaniach egzekucyjnych toczących się p-ko małż. (...) w okresie od grudnia 2007r. do marca 2008r. nie wykonał należycie zarządzeń Prezesa i nie złożył stosownych wyjaśnień co do terminu i meritum, co stanowi naruszenie art. 3 ust. 1.2.3 Ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. - Komornik B. K. w sierpniu 2007 r. dokonał w wymienionych sprawach egzekucyjnych sprzedaży części zajętych samochodów z wolnej ręki bez spełnienia przesłanek określonych n art. 864. 8641 kpc. nie udzielił przybicia na rzecz nabywców a następnie rozdysponował sumą uzyskaną ze sprzedaży pojazdów (sprzedanych również na licytacji)w niewiadomy sposób albowiem brak jest planu podziału sumy. co stanowi naruszenie art.864. 864. 869.1023 kpc i art. 22 Ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. - Komornik B. K. w lutym i marcu 2008 r. po otrzymaniu w dniu 25.02.2008 r. wniosku o wyłączenie nie wykonał w terminie ustawowym czynności przewidzianych w art. 9 Ustawy o komornikach sądowych i egzekucji a dopiero na interwencje Prezesa Sądu uzupełnił dokumentację i przyznał fakt zagubienia oryginalnego wniosku z prezentatą sądu. co stanowi naruszenie art. 9 cyt. Ustawy. Minister podkreślił, że nie jest przedmiotem niniejszej sprawy badanie, czy zachodzą jakiekolwiek przesłanki uznania, że w sprawie dyscyplinarnej nastąpiło zatarcie ukarania, albowiem nawet zatarcie skazania w rozumieniu prawnokarnym na gruncie postępowania administracyjnego nie oznacza, ze przypisane zachowanie nie miało miejsca. Zachowanie to nadal istnieje jako fakt społeczny i winno być przedmiotem oceny, szczególnie przy badaniu przesłanki spełniania rękojmi należytego wykonywania zawodu zaufania publicznego. Dla oceny postawy moralno - etycznej nie ma znaczenia fakt przedawnienia czy zatarcia kary (...), ponieważ uznanie ukarania za niebyłe nie uniemożliwia dokonania oceny tych faktów pod kątem nieskazitelności charakteru i dotychczasowego zachowania dającego rękojmię należytego wykonywania zawodu adwokata. Ponadto okoliczność, że skazanie (...) uległo zatarciu, nie wyłącza możliwości oceny zachowania się osoby, w stosunku do której zatarcie nastąpiło, w celu ustalenia, czy spełnia ona ustawowo określone przesłanki (por. uchwała SN z dnia 27.11.1984 r. - III AZP 6/84). Jednoznaczne stanowisko dotyczące rozumienia zatarcia skazania na gruncie innych postępowań przedstawił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt SDI 32/10. Na ocenę nieskazitelności charakteru pod kątem rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata ma wpływ fakt dopuszczenia się zachowania, które skutkowało skazaniem w postępowaniu dyscyplinarnym na karę najsurowszą i uniemożliwiającą powrót do danego zawodu - karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości, dopuszczenie się przez B. K. zachowań, będących przedmiotem postępowania dyscyplinarnego, rzutuje na jego wiarygodność, odpowiedzialność oraz uczciwość. Istotne znaczenie dla dokonanej oceny ma przy tym okoliczność, że od zaistnienia zdarzeń będących przedmiotem postępowania dyscyplinarnego upłynęło dopiero 10 lat. natomiast od wydania orzeczenia skazującego w I instancji nie upłynęło jeszcze 10 lat. Nie jest to okres wystarczający do przyjęcia, że wnioskodawca odzyskał przymiot nieskazitelności charakteru i daje rękojmię należytego wykonywania zawodu adwokata. Ocena drogi życiowej wnioskodawcy w okresie po orzeczeniu dyscyplinarnym nie daje podstaw do uznania, że zaistniały zdarzenia, które mogłyby prowadzić do zmiany dokonanej powyżej oceny. Okoliczność ta ma szczególne znaczenie zwłaszcza wobec wzorca przyjętego przez ustawodawcę w art. 82 ust. 2 ustawy - Prawo o adwokaturze, który stanowi że kara dyscyplinarna wydalenia z adwokatury pociąga za sobą skreślenie z listy adwokatów bez prawa ubiegania się o ponowny wpis na listę adwokatów przez okres 10 lat od uprawomocnienia się orzeczenia tej kary. Załączone do akt sprawy opinie i rekomendacje wskazują, że wnioskodawca pod względem merytorycznym posiada odpowiednie przygotowanie do wykonywania zawodu adwokata, jednakże analiza jego zachowania, za które został ukarany, w sferze etyczno - moralnej podważa pozytywną ocenę jego kandydatury a okres, jaki upłynął od uprawomocnienia się ukarania jest jeszcze niewystarczający aby uznać, że B. K. odzyskał cechę nieskazitelności charakteru i wykonując zawód adwokata będzie gwarantował wiarygodność, uczciwość i odpowiedzialność przy podejmowanych czynnościach. Nieetyczne zachowanie wnioskodawcy wpływa na negatywne postrzeganie osób wykonujących zawody zaufania publicznego. Prowadzi to do konstatacji, że swoim zachowaniem nie tylko podważył zaufanie i wizerunek swojej osoby, lecz również godził w dobre imię prawników oraz naruszył standardy składające się na budowanie pozytywnego odbioru całego systemu wymiaru sprawiedliwości. Reasumując, Minister Sprawiedliwości stwierdził, iż B. K. nie spełnia przesłanki określonej w art. 65 pkt 1 ustawy, co podważa jego przydatność do wykonywania zawodu adwokata, jako zawodu zaufania publicznego sprawowanego zarówno w interesie wymiaru sprawiedliwości, jak i przyszłych klientów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, B. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 107 § I i 3 kpa poprzez brak w zaskarżonej decyzji prawidłowego i pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego w szczególności brak odniesienia się do argumentacji taktycznej i prawnej podnoszonej przez skarżącego w toku postępowania, oraz niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu, których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, w konsekwencji powyższego uniemożliwienie weryfikacji wydanej decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 80 k.p.a.; 2. art. 7 k.p.a. i art. 7 b k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.. poprzez niepodjęcie z urzędu działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a to w konsekwencji braku wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, a mianowicie oparcie swej negatywnej decyzji jedynie na fakcie skazania dyscyplinarnego wnioskodawcy, pomimo, że od skazania upłynęło wiele lat, przy jednoczesnym nieuwzględnieniu okoliczności świadczących o pozytywnych aspektach postawy skarżącego - wybiórcza analiza dowodów w postaci przedłożonych opinii, rekomendacji, zaświadczeń i innych dokumentów potwierdzających działalność prawniczą wnioskodawcy, przez co doszło do wypaczenia ich znaczenia oraz ich treści. Całkowite pominięcie obszernych wyjaśnień skarżącego zawartych w piśmie skierowanym do Okręgowej Rady Adwokackiej w K. z dnia 25 kwietnia 2018 r. i załączonych do nich dokumentów, w których skarżący rzetelnie wskazał wszelkie okoliczności związane z prowadzonym w 2008 r. przeciwko niemu postępowaniem dyscyplinarnym przez Komisję Dyscyplinarną przy Krajowej Radzie Komorniczej, a które to okoliczności miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; 3. art. 6 k.p.a, w zw. z art. 8 k.p.a.. poprzez prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie w sposób naruszający zasadę praworządności i zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa z uwagi na zaniechanie ustosunkowania się do zgłaszanych przez skarżącego twierdzeń i wniosków, jak również poprzez przeprowadzenie postępowania nadzorczego bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, nie ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania wniosków i twierdzeń skarżącego, oraz prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 17 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 3 ust. 2 i art. 69 a ust. 1 ww. ustawy Prawo o adwokaturze, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na niesłusznym i arbitralnym podważeniu suwerennej, bo wydanej na podstawie obowiązujących przepisów, w ramach kompetencji i swobody uznaniowej, po przeprowadzeniu kompletnej analizy postawy wnioskodawcy pod kątem etyczno - moralnym i jego przydatności do zawodu adwokata, decyzji organu samorządu zawodowego adwokatów; a wskazana arbitralność Ministra Sprawiedliwości wynika z nierozważenia całokształtu istotnych dla sprawy okoliczności; 2. art. 65 pkt 1 ww. ustawy - Prawo o adwokaturze, poprzez jego błędną wykładnię (błąd subsumpcji) i jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że pomimo upływu wielu lat od zdarzeń, na skutek których skarżący został ukarany karą dyscyplinarną i nienagannej postawy wnioskodawcy po popełnieniu deliktów dyscyplinarnych, będąc przez 19 lat zawodowo czynnym prawnikiem, nie jest on nieskazitelnego charakteru i nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata; nieuwzględnienie istotnych kwestii przy weryfikacji spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek ustawowych wynikających z tego przepisu tj: - wiedzy prawniczej kandydata pod kątem profesjonalności i nabytej praktyki z danych dziedzin prawa, - okoliczności świadczących o pozytywnych aspektach postawy życiowej wnioskodawcy; jego oddaniu wartościom społecznym, rodzinnym, a także patriotycznym - udzielaniu z zaangażowaniem bezinteresownej pomocy Sybirakom, posiadanych przez wnioskodawcę cech charakteru takich jak życzliwość, moralność, uczciwość, bezinteresowność, samokrytycyzm i odpowiedzialność za własne czyny, - faktu, że wnioskodawca w toku postępowania prowadzonego przez ORA w: K. dobrowolnie i zupełnie transparentnie przekazał wszelkie informacje i kopie dokumentów dotyczące wydalenia go ze służby, mimo, że orzeczona wobec niego kara uległa już zatarciu, a organy samorządu komorniczego odmówiły przekazania ORA w K. dokumentów dotyczących toczącego się wobec wnioskodawcy postępowania dyscyplinarnego; - faktu, że wnioskodawca wyraził w swych wyjaśnieniach czynny i szczery żal za czyny, za które został osądzony. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął i szczegółowo uzasadnił wskazane zarzuty. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wnosząc o jej oddalenie podtrzymał dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Jak stanowi 69a ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze wpis na listę adwokatów uważa się za dokonany, jeżeli Minister Sprawiedliwości nie sprzeciwi się wpisowi w terminie 30 dni od dnia otrzymania uchwały wraz z aktami osobowymi kandydata. Minister Sprawiedliwości wyraża sprzeciw w formie decyzji administracyjnej. Podstawą złożenia sprzeciwu może być niespełnienie przez kandydata kryteriów wymienionych w art. 65 i 66 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze. Minister Sprawiedliwości kontroluje zatem dokonany wpis pod względem zgodności z prawem i bada czy wszystkie ustawowe przesłanki dokonania wpisu zostały spełnione. Poza sporem pozostaje, że skarżący spełnia przesłanki z art. 65 pkt 2 i 3 oraz art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o adwokaturze. Nie jest także sporne, że decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2009 r. skarżący został odwołany ze stanowiska komornika sądowego w związku z orzeczeniem przez Komisję Dyscyplinarną przy Krajowej Radzie Komorniczej kary wydalenia ze służby będące konsekwencją prawomocnego orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej z dnia [...] listopada 2008 r. sygn. akt [...]. Wyrokiem z dnia [...] października 2009 r. sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w W. oddalił odwołanie skarżącego. W konsekwencji orzeczenie o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby komorniczej stało się prawomocne w dniu [...] października 2009 r. Zatem od jego wydania nie upłynęło jeszcze 10 lat. W takiej sytuacji wpisowi skarżącego na listę adwokatów sprzeciwia się treść art. 82 ust. 2 ustawy - Prawo o adwokaturze który stanowi, że kara dyscyplinarna wydalenia z adwokatury pociąga za sobą skreślenie z listy adwokatów bez prawa ubiegania się o ponowny wpis na listę adwokatów przez okres 10 lat od uprawomocnienia się orzeczenia tej kary. Należy uznać, że okres ten powinien także upłynąć w przypadku osoby ubiegającej się o wpis na listę adwokatów, będącej byłym komornikiem, który w wyniku opisanych wyżej zdarzeń opuścił służbę. Skoro więc przepis prawa materialnego stanowił przesłankę negatywną w przedmiocie wpisu skarżącego na listę adwokatów Izby Adwokackiej w K. to w realiach tej konkretnej sprawy Sąd w składzie orzekającym uznał rozważania organu dotyczące spełnienia przez skarżącego przesłanki o której mowa w art. 65 pkt 1 omawianej ustawy za przedwczesne, wynikające jednakże z realizacji obowiązku przestrzegania przez Ministra Sprawiedliwości zasad postępowania określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, w szczególności obowiązku ustosunkowania się do argumentacji podnoszonej przez stronę. W konsekwencji działanie organu było prawidłowe, w uzasadnieniu decyzji organ podał przesłankę podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja odnosi się do istotnych w sprawie okoliczności faktycznoprawnych. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.