VI SA/Wa 1764/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2006 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r., Nr [...] o nałożeniu na A.S. i W.K J. spółkę cywilną z siedzibą w L. kary pieniężnej w wysokości 8 400 zł. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art.14 ust.1, art. 92 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. nr 204, poz. 2088 ze zmianami) lp. 1.2. i lp. 11.5 załącznika do tej ustawy, art. 14 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 r. ze zm.) Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia dokonane podczas kontroli pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] prowadzonego przez kierowcę J.T., która miała miejsce w dniu 31 marca 2006 r. w R. i została udokumentowana protokołem podpisanym przez kierowcę. Pojazdem wykonywany był zarobkowy regularny przewóz osób na trasie z L. do Z. Kontrola i wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne wykazało, że: 1. kierowca nie okazał wymaganego wyciągu z planu pracy lub rozkładu jazdy; 2. kontrolowany pojazd marki [...] o nr rej. [...] nie został zgłoszony do licencji, którą posiada przedsiębiorca. Ponadto kontrolujący stwierdzili zamontowanie dodatkowego miejsca dla pasażera, pomimo wpisu 9 miejsc w dowodzie rejestracyjnym i brak zamontowanego przyrządu kontrolnego. W toku postępowania administracyjnego organ uzyskał informację od Prezydenta Miasta [...], że pojazd [...] o nr rej [...] nie został zgłoszony do licencji udzielonej firmie A.S., W.K. s.c. o nr [...]. Strona złożyła wyjaśnienia potwierdzając, że w dacie kontroli 31 marca 2006 r. samochód był prywatną własnością A.S. i do dnia 11 kwietnia 2006 r. był w trakcie przebudowy i zmiany przeznaczenia (z pojazdu osobowego na autobus). Skarżąca firma prowadzi także działalność gospodarczą w zakresie dokonywania zmian konstrukcyjnych w pojazdach samochodowych. Wskazywała, że w związku z wykonywaniem regularnej komunikacji, w czasie awarii, zobowiązana była do podstawienia pojazdu zastępczego i ten samochód - nie zgłoszony jeszcze do wykazu licencji został podstawiony jako pojazd zastępczy, przy czym kilkakrotnie już był wykorzystany do wykonania regularnego połączenia komunikacyjnego. W odwołaniu od decyzji nakładającej karę pieniężną w wysokości 8 400 zł (za brak wymaganego wyciągu z planu pracy lub rozkładu jazdy - 400 zł i za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji - 8 000 zł) pani A.S. zwracała się o ponowne rozpoznanie sprawy, przy czym podnoszone argumenty dotyczyły przyczyn nie wpisania do licencji pojazdu [...] o nr rej. [...]: prowadzeniem jego przebudowy uniemożliwiającej zgłoszenie pojazdu, stanowiącego w dniu kontroli jej własność i użyczonego firmie w związku z awarią pojazdu obsługującego linię regularną. Poinformowała, że obecnie zmiany konstrukcyjne zostały wykonane i dokonane zgłoszenie wpisu do licencji. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną powoływał się na bezsporne ustalenia faktyczne i prawidłowo przyjętą przez organ pierwszej instancji podstawę materialną odpowiedzialności strony za naruszenie obowiązujących przepisów. Wskazywał, iż argumenty odwołania nie stanowią podstawy do zmiany decyzji, bowiem bez względu na okoliczności pojazd służący do zarobkowego przewozu osób musi być zgłoszony do licencji. Ponadto kierowca wykonując przewóz osób na trasie przekraczającej 50 km pojazdem niewyposażonym w przyrząd kontrolny nie posiadał i nie okazał do kontroli wyciągu z planu pracy. W ocenie organu – wobec wskazanych norm prawnych – sytuacje awaryjne nie stanowią wyjątku ani od zgłoszenia podstawionego pojazdu do licencji posiadanej przez przedsiębiorcę, ani zwolnienia od okazania wyciągu z planu pracy celem umożliwienia kontroli przestrzegania norm czasu pracy kierowcy. Wysokość kar ustalona jest w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja ma charakter związany, a nie uznaniowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pani A.S. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w części nakładającej na spółkę karę pieniężną w wysokości 8000 zł za wykonywanie przewozu regularnego pojazdem niezgłoszonym do wykazu licencji, zarzuciła, jak w odwołaniu, że oba organy wydające decyzję nie wzięły pod uwagę przepisu art. 18b ust.1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a, wchodzącego w życie z dniem 21 października 2005 r. (Dz. U. z 2005 r. nr 180, poz.1497) ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2001 r. nr 125, poz.1371), który uniemożliwiał wciągniecie tego pojazdu do licencji. Wskazywała na niemożność podstawienia innego pojazdu zastępczego w sytuacji awaryjnej. Powołując się na fakt ukarania jej za niewykonany kurs w innym przypadku awarii autobusu i oddalenia przez tut. Sąd skargi strony na taką decyzję wywodził, że nie można karać za wykonanie kursu samochodem nie zgłoszonym do licencji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie powołując się na starannie ustalony stan faktyczny i stosownie do niego, prawidłowo zastosowane przepisy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z2002r. poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje - w ramach objętych skargą tj. decyzji utrzymującej nałożoną karę pieniężną w wysokości 8 000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji - Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, uzasadniającego ich uchylenie. W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił zarówno stan faktyczny, który nie był kwestionowany, jak i prawidłowo dokonał jego oceny prawnej. Art. 8 ust. 3 pkt 8 zmieniony przez art. 1 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz.U.05.180.1497) zmieniającej ustawę o transporcie drogowym z dniem 21 października 2005 r. nie zabraniał zgłoszenia do licencji pojazdu, który nie był własnością przedsiębiorcy, o ile posiadał dokument potwierdzający prawo do dysponowania nim. Istotne jest, że cytowany przepis przewidywał także, że licencją mógł być objęty tylko pojazd dopuszczony do ruchu. Art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nakładał na przewoźnika drogowego obowiązek zgłaszania na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Ma rację skarżąca, iż dopóki nie posiadała dokumentu potwierdzającego dopuszczenie pojazdu do ruchu wątpliwe było pozytywne rozpatrzenie zgłoszenia takiego pojazdu do posiadanej już licencji. Jako profesjonalny przedsiębiorca - także w zakresie dokonywania zmian konstrukcyjnych w pojazdach samochodowych - miała świadomość, że pojazd w trakcie przebudowy nie mógł być użyty do wykonywania transportu regularnego osób, nie tylko z przyczyny nie objęcia go licencją, ale i z powodu braku dokumentu dopuszczającego pojazd do ruchu. Nie jest trafny zarzut skarżącej nie wzięcia pod uwagę w trakcie postępowania art. 18b ustawy o transporcie drogowym (dodanym przez art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., Dz.U.05.180.1497 zmieniającej tę ustawę z dniem 21 października 2005 r.) ust.1 pkt 1, który wskazuje na pierwszą zasadę wykonywania przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym stanowiącą, że do przewozu używane są wyłącznie autobusy odpowiadające wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym, jak i ust. 2 pkt 1 a, który mówi o zakazie używania podczas wykonywania przewozów regularnych innych pojazdów niż autobusy. Wskazać należy, że zarzut nie wzięcia pod uwagę tego przepisu polega zdaniem skarżącej na tym, że uniemożliwiał on wciągnięcie kontrolowanego pojazdu do licencji. W ocenie Sądu tak sformułowany zarzut jest chybiony. Z zasady określonej cytowanym wyżej przepisem – stanowiącej jeden z warunków udzielenia zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego osób - wynika jednoznaczny obowiązek wykonywania przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym wyłącznie autobusami odpowiadającymi wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym. Ustawodawca nie przewidział wyjątków od tej zasady, także w sytuacji awarii technicznej pojazdu wykonującego taki przewóz. Innymi słowy pojazd, który uległ awarii może być zastąpiony wyłącznie innym autobusem odpowiadającym wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym. Kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym to, zgodnie z art. 92 ust.1 - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych, przy czym ust. 4 tej ustawy stanowi, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji w myśl przepisu lp. 1.2. tego załącznika skutkuje nałożeniem kary w wysokości 8 000 zł. Niewątpliwie kara ta jest wysoka, ale nie posiada charakteru uznaniowego. Za ustalone w stanie faktycznym naruszenie przepisów ustawy ustawodawca ustanowił konkretną odpowiedzialność administracyjną w formie kary pieniężnej. Nie miało zatem znaczenia dla oceny stanu faktycznego, że naruszenie norm prawnych miało miejsce w sytuacji awarii technicznej autobusu, a przedsiębiorca już raz ukarany za nie podstawienie pojazdu w podobnej sytuacji – tym razem podstawił pojazd, ale taki jakim dysponował. W zakresie odpowiedzialności administracyjnej nie usprawiedliwia przedsiębiorcy okoliczność, że nie zgłoszenie do licencji nastąpiło wyłącznie z powodów dokonywania w nim zmian konstrukcyjnych. W dacie kontroli nie tylko brak dokumentu dopuszczającego do ruchu tak przekonstruowanego pojazdu nie pozwalał na jego użycie jako autobusu zastępczego, ale nie objęcie go udzieloną przedsiębiorcy licencją – obligował organ do stwierdzenia naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym i do nałożenia kary. Podkreślić należy, że ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje – w sytuacjach awarii pojazdów objętych licencją - użycia do realizacji przewozu pojazdu spoza udzielonej licencji. Z powyższych względów nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia, że w trakcie postępowania administracyjnego zmiany konstrukcyjne zostały zakończone, pojazd został formalnie dopuszczony do ruchu i obecnie objęty jest licencją. W ocenie Sądu organ odwoławczy rozpoznał odwołanie strony merytorycznie, w jego całokształcie, co oznacza, że wypełnił obowiązek rozpoznania wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony – badanych w ramach objętych skargą oraz ustosunkował się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. W związku z powyższym zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego w dacie jej wydania prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy i skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.,Nr 153, poz.1270 ze zm.).