VI SA/Wa 1765/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 5 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi L. R. i B. R. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej postanawia odmówić przyznania prawa pomocy W dniu 7 lipca 2017 r. (data stempla pocztowego na kopercie, w której nadano skargę), L. R. i B. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. W skardze został zawarty wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.:Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych. W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, albowiem skarga została wniesiona po upływie terminu na jej wniesienie. Termin ten upłynął bowiem w dniu 26 czerwca 2017 r., natomiast skarga został wniesiona w dniu 7 lipca 2017 r. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. Przy orzekaniu na podstawie powołanego przepisu Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżących i ich możliwości płatniczych.