VI SA/Wa 1774/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Z. GmbH z siedzibą w F., Niemcy na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy ADECOR [...] oddala skargę Urząd Patentowy RP (dalej także organ), działając na podstawie przepisów art. 147 i art. 150 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.) - dalej p.w.p., decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., udzielił prawa ochronnego na znak towarowy słowno - graficzny Adecor przeznaczony do oznaczania towarów i/lub usług w klasach 24, 39, 40, 42 Klasyfikacji Nicejskiej (tkaniny dekoracyjne, materiały, zasłony, firany, dystrybucja tkanin dekoracyjnych i tekstyliów do dekoracji wnętrz, krojenie tkanin, tekstylia do dekoracji wnętrz, projektowanie dekoracji wnętrz, dekoracje wnętrz), zgłoszony do rejestracji w dniu [...] maja 2006 r. przez spółkę A. Sp. z o.o. z siedzibą w O. (dalej uprawniony). Od powyższej decyzji spółka Z. GmbH z siedzibą w F., N. (dalej wnioskodawca) wniosła w dniu [...] kwietnia 2009 r. sprzeciw w trybie art. 246 p.w.p. Jako podstawę prawną sprzeciwu wnioskodawca wskazał zarzut naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., w świetle którego nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Tymczasem sporny znak towarowy Adecor nr [...] jest podobny w takim stopniu do znaku słowno-graficznego wspólnotowego wnioskodawcy ardecora nr [...], zarejestrowanego z wcześniejszym pierwszeństwem od dnia [...] września 2005 r. i przeznaczonego do oznaczania towarów w klasach 20, 24 i 27 - że istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd. Według wnioskodawcy wysoki stopień tego podobieństwa występuje zarówno pomiędzy towarami i usługami objętymi poszczególnymi prawami ochronnymi, jak i samymi oznaczeniami. W uzasadnieniu wnioskodawca dokonał analizy podobieństwa towarów i usług, do oznaczenia których przeznaczone zostały porównywane znaki stwierdzając, że towary i usługi desygnowane porównywanymi znakami są podobne oraz komplementarne w klasie 24. Podkreślił istnienie identycznego kręgu odbiorców oraz kanałów dystrybucji, jak również ocenił podobieństwo znaku Adecor ze znakiem ardecora we wszystkich płaszczyznach oceny. W płaszczyźnie wizualnej oceniane znaki są znakami słowno-graficznymi, ale pozbawionymi specyficznej i mającej wysoki stopień dystynktywności grafiki, wykluczającej wprowadzenie w błąd odbiorców co do źródła pochodzenia towarów. Wspólny obu znakom element słowny (decor( jest pięcioliterowy, ponadto pozostałe elementy słowne oznaczeń posiadają podobne przedrostki "a" i "ar", a różnią się jedynie dwiema literami, w tym końcówką wyrazu "a". Całościowe wrażenie powoduje, że znaki są łudząco podobne. W warstwie fonetycznej elementy słowne znaków są zbudowane z podobnej ilości sylab oraz liter, które dodatkowo są fonetycznie zbieżne, wobec czego wymowa całych oznaczeń jest podobna. W płaszczyźnie znaczeniowej omawiane oznaczenia są fantazyjne. Wnioskodawca zwrócił również uwagę, że podobieństwo znaków ocenia się według cech wspólnych, a nie występujących różnic. Uprawniona z rejestracji spółka w odpowiedzi na sprzeciw (pismo z [...] października 2009 r.) uznała go za bezzasadny, argumentując, że logotyp oraz nazwa marki tkanin Adecor jest przez nią używany od 2001 r. (w 2004 r. został zmieniony wygląd logotypu). Dokonując oceny podobieństwa przeciwstawionych znaków ardecora i Adecor wskazała na następujące różnice: różną liczbę użytych liter i sylab występujących w tych znakach, różne kształty liter i całego logotypu, różną pisownię słów w znakach, odmienną kolorystykę, w przypadku znaku Adecor występuje charakterystyczna stylizacja litery A, słowo ardecora zapisano małą literą i czarną czcionką, inaczej pada akcent w porównywanych słowach (na inną sylabę), przez co zmienia się fonetyka nazw, słowo Adecor jest wymawiane miękko, natomiast ardecora twardo i z wyraźnym akcentem na pierwszą z liter "r", która w spornym znaku w ogóle nie występuje. Uprawniona wskazała również na różnice między znakami w wymowie, przy uwzględnieniu zasad fonetyki angielskiej. Zanegowała zarzuty o istniejącym "podobieństwie" między znakami, gdyż jej zdaniem, znaki te nie posiadają żadnych wspólnych elementów, wprowadzających odbiorców w błąd. Aby podkreślić odrębność zarejestrowanej marki Adecor zdecydowała się na zastosowanie wyraźniej kolorystyki odróżniającej jej logotyp od innych. Stylizowana ciemnoczerwona, wielka litera A z falującym ogonkiem oraz ciemnografitowy dodatek (decor( stanowi o tej odrębności. Powołując się na art. 129 ust. 2 pkt 3 p.w.p., stosownie do którego nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych, uprawniona spółka podniosła, że człon (decor( jest powszechnie zwyczajowo używany w praktykach handlowych w branży dekoracyjnej zarówno w Polsce jak i na całym świecie, stąd też przedmiotowy sprzeciw uznała za bezzasadny. W wyniku rozpoznania powyższej sprawy w trybie postępowania spornego i po przeprowadzeniu rozprawy, Urząd Patentowy RP wydał w dniu [...] lipca 2011 r. decyzję, którą na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2, art. 246 i art. 247 ust. 2 p.w.p. oddalił sprzeciw wnioskodawcy - spółki Z. GmbH z siedzibą w F.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ, powołując się na treść przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. wskazał w szczególności, że nie każde podobieństwo pomiędzy znakami powoduje niedopuszczalność rejestracji znaku towarowego, lecz tylko podobieństwo w takim stopniu, które mogłoby wprowadzać odbiorców w błąd. Wobec powyższego, organ w pierwszej kolejności poddał ocenie podobieństwo samych towarów wyjaśniając, że sporny znak towarowy Adecor służy do oznaczania towarów i usług w klasach 24, 39, 40 i 42 Klasyfikacji Nicejskiej, natomiast znak ardecora w klasach 20, 24 i 27. Oznacza to, że w zakresie towarów w klasie 24 porównywane znaki towarowe przeznaczone zostały do oznaczania towarów identycznych. W pozostałym zakresie usług chronionych spornym prawem wyłącznym - z klas 39, 40 i 42 – organ przyjął, iż w tym aspekcie zachodzi komplementarność usług wymienionych w tych klasach z towarami z klasy 24 (chronionymi prawem wcześniejszym), polegająca na ścisłym związku towarów z klasy 24, ze wskazanymi przez uprawnioną spółkę usługami dotyczącymi wyłącznie towarów z klasy 24. Dokonując oceny znaczenia elementów graficznych znaku ardecora i znaku Adecor organ uznał, mając na uwadze całościową ocenę znaków i ogólne wrażenie jakie wywołują, że wizualnie znaki te będą postrzegane zgodnie z zapisem, a więc z uwzględnieniem wszystkich podobieństw i różnic wynikających z zastosowania określonych liter tworzących wyrazy Adecor oraz ardecora. Mając na względzie, iż wspólny element obu porównywanych znaków (decor( może nieść ze sobą skojarzenia z dekoracją lub dekorowaniem organ przyjął, że w świadomości odbiorcy, powtarzanie się wybranych członów wyrazów, zmniejsza ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd przy stosowaniu tych znaków. Ponadto, porównywane znaki należą do znaków średniej długości, gdyż zawierają odpowiednio sześć i osiem liter, z czego w znaku ardecora dodatkowo występują dwie litery "r" i "a" wydłużając ten znak, co w zupełności wystarcza - zdaniem organu - do uznania braku podobieństwa na płaszczyźnie wizualnej. Słowa użyte w porównywanych znakach będą odczytywane zgodnie z zapisem, a więc jako Adecor (w znaku spornym) oraz ardecora (w znaku wcześniejszym) co oznacza, że istniejący na płaszczyźnie wizualnej między tymi znakami towarowymi dystans nie ulega zmniejszeniu na płaszczyźnie fonetycznej. Różnice te są dobrze słyszalne a przeciętny odbiorca bez trudu je rozpozna i nie pomyli tak przedstawionych i odczytanych znaków. W płaszczyźnie znaczeniowej porównywane oznaczenia, zostały uznane za oznaczenia fantazyjne, aczkolwiek występowanie w nich elementu (decor( może budzić skojarzenia "słowami odnoszącymi się do dekorowania, dekoracji". Spółka Z. GmbH (dalej także skarżąca) zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzuciła jej naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, mające istotny - jej zdaniem - wpływ na wynik sprawy. Podnosząc zarzut naruszenia przepisów procesowych, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegające na braku wyczerpującego zbadania sprawy, pominięciu istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie decyzji oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., polegające na braku prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, również mające wpływ na wynik sprawy. W zakresie przepisów prawa materialnego skarżąca zarzuciła naruszenie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., który był podstawą sprzeciwu, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie mające wpływ na wynik sprawy. Wskazując na ww. zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi podniosła w szczególności wadliwość dokonanej oceny podobieństwa towarów oraz samych oznaczeń. Stwierdziła, że organ ocenił podobieństwo znaków wyłącznie przez pryzmat podobieństwa towarów i usług, nie zaś jak powinien – przez pryzmat identyczności towarów i podobieństwa usług. Także ocena podobieństwa oznaczeń (znaków) we wszystkich z analizowanych płaszczyzn, została przeprowadzona z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów postępowania; organ błędnie ocenił proporcje w sile odróżniającej poszczególnych elementów składających się na porównywane oznaczenia oraz ich postrzeganie przez przeciętnego odbiorcę. Przywołując stanowisko doktryny oraz orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej skarżąca zarzuciła organowi, że skoncentrował się w zaskarżonej decyzji na różnicach występujących pomiędzy porównywanymi znakami, nie uwzględniając przy tym tożsamego, zasadniczego dla obu znaków elementu (decor(. W zakresie płaszczyzny wizualnej organ wadliwie przeprowadził analizę badania strukturalnego znaków z punktu widzenia położenia liter i głosek w wyrazach Adecor i ardecora. Błędnie przyjął, iż uwzględnienie wyłącznie jednego kryterium wystarcza do uznania podobieństwa wizualnego oznaczeń. Przy dokonywaniu całościowej oceny podobieństwa w każdej z analizowanych płaszczyzn zasadą jest uwzględnienie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, w odniesieniu do których powinien zostać dokonany rzetelny bilans podobieństw i różnic. W odniesieniu do płaszczyzny fonetycznej, skarżąca uznała, że choć porównywane znaki towarowe składają się z różnej liczby sylab, to nie ulega wątpliwości, że brzmią identycznie lub bardzo podobnie. Akcent przypadający na różne sylaby analizowanych oznaczeń (znaków towarowych) nie wyklucza ich całościowego podobieństwa fonetycznego. Odnosząc się do kwestii podobieństwa konceptualnego, skarżąca zauważyła, że porównywane znaki nawiązują w sposób jednoznaczny do tej samej koncepcji i powinny zostać uznane za podobne w płaszczyźnie konceptualnej. Już samo uznanie przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktu, iż wspólny obu znakom element (decor( budzi te same skojarzenia wśród przeciętnych odbiorców, w ocenie skarżącej, umacnia zasadność twierdzenia o podobieństwie znaczeniowym porównywanych oznaczeń Adecor i ardecora. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy Adecor zostało wszczęte na skutek sprzeciwu wnioskodawcy (Z. GmbH) uznanego przez uprawnionego ([...]) do tego znaku za bezzasadny. Zgodnie z art. 246 ust. 1 p.w.p. każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy w ciągu szczęściu miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa; sprzeciw jest więc powszechnym środkiem prawnym służącym każdemu bez konieczności wykazywania interesu prawnego we wszczęciu inicjowanego sprzeciwem postępowania. Rozpatrując sprzeciw w niniejszej sprawie organ kierował się regułami zawartymi w przepisie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., który stanowi materialnoprawną podstawę podjętego w niej rozstrzygnięcia. Na tym zresztą przepisie skarżąca oparła sprzeciw, zatem tylko określone w nim względne przeszkody rejestracji znaku mogły być przedmiotem zainteresowania organu, a obecnie Sądu kontrolującego zaskarżoną decyzję. Unormowanie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. służy wyeliminowaniu kolizji znaku z wcześniej udzielonymi prawami do znaków towarowych, a przez to ma na celu ochronę uprawnionych podmiotów gospodarczych przed możliwością pomyłki odbiorców co do pochodzenia towaru ze względu na znak towarowy. Zgodnie z tym przepisem nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Odmowa udzielenia prawa ochronnego na dany znak towarowy ze względu na wskazany przepis wymaga spełnienia trzech przesłanek: towary muszą być identyczne lub podobne, znaki towarowe muszą być identyczne lub podobne, musi zachodzić ryzyko konfuzji. Badanie czy zachodzą przeszkody do udzielenia ochrony ze względu na art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. rozpoczyna się od oceny czy towary, dla oznaczania których przeznaczone są przeciwstawione znaki towarowe, są identyczne lub podobne, a negatywna ocena w tym względzie powoduje, że dalsze badanie jest już bezcelowe. Z uwagi na to, że sporny znak towarowy Adecor, jak i przeciwstawiony mu znak towarowy ardecora, przeznaczone są do oznaczania (m.in.) towarów w tej samej klasie Klasyfikacji Nicejskiej, to jest w klasie 24 ("tkaniny dekoracyjne, materiały, zasłony i firany"- objęte ochroną znaku Adecor oraz "tkaniny i wyroby tekstylne, zwłaszcza wyroby tekstylne do gospodarstwa domowego i celów wyposażenia wnętrz"- zawarte w wykazie/objęte ochroną znaku ardecora), a w pozostałym zakresie usług chronionych spornym znakiem (klasa 39, 40, 42) zachodzi ich komplementarność z towarami w klasie 24, należało uznać, że ww. pierwsza podstawowa przesłanka badania podobieństwa znaków została spełniona. Ocena organu, że w zakresie towarów w klasie 24 porównywane w sprawie znaki towarowe przeznaczone zostały do oznaczania towarów identycznych, oraz że w analizowanej sytuacji podobieństwo towarów i usług, dla których przeznaczony został sporny znak (Adecor) dotyczy wszystkich towarów chronionych znakiem wcześniejszym (ardecora), jest uprawniona. W szczególności organ prawidłowo zauważył, że tak określone towary "posiadają ten sam wspólny desygnat, a sposób sformułowania porównywanych towarów, poprzez wskazanie na miejsce zastosowania (gospodarstwo domowe) czy przeznaczenie (dekoracja), nie wyklucza podobieństwa między tymi towarami - tkaninami". Trafne jest również stanowisko organu w kwestii zastosowanej w decyzji metody badania podobieństwa znaków; mianowicie organ zbadał to podobieństwo w trzech płaszczyznach - fonetycznej, wizualnej i znaczeniowej, mając przy tym na uwadze, że oba ww. znaki, tj. sporny znak Adecor i przeciwstawiony mu znak ardecora, są znakami słowno-graficznymi. Pierwszy (Adecor) zapisany jest przy użyciu wyraźnej, czytelnej czcionki z zastosowaniem pierwszej dużej litery "A", drugi (ardecora) zapisany jest fantazyjną czcionką, stylizowaną na pismo kaligraficzne, za pomocą małych liter. Organ zasadnie podkreślił przy tym położenie nacisku na ocenę całościową tych znaków oraz ogólne wrażenie, jakie wywierają na przeciętnym odbiorcy w sensie skojarzenia znaków w sposób wywołujący przeświadczenie o źródle ich pochodzenia. Znak słowno-graficzny (tak zresztą jak słowny składający się z kilku elementów) ocenia się bowiem w jego całokształcie, pamiętając o zasadzie, że podobieństwo znaków ocenia się według ich wspólnych cech, nie tracąc z pola widzenia różnic, które mogą wpływać na całościowy odbiór znaku jako niepodobnego, indywidualnego. W ocenie Sądu, organ w tej sprawie nie naruszył tej zasady. Niewątpliwie porównywane znaki mają jeden wspólny i identyczny w warstwie słownej element (decor(. Jest to część znaków umieszczona w środku słów Adecor i ardecora i może budzić skojarzenia ze słowami odnoszącymi się do dekorowania, dekoracji, aczkolwiek w płaszczyźnie znaczeniowej są to oznaczenia fantazyjne. Jednakże słusznie organ zauważył, że w sytuacji gdy element ten może nieść (i niewątpliwie niesie) ze sobą skojarzenia z dekoracją lub dekorowaniem, można przyjąć, iż w świadomości odbiorcy (powtarzając się w słownictwie/oznaczeniach z tym związanych) zmniejsza ryzyko wprowadzenia go w błąd przy stosowaniu porównywanych znaków. Co więcej powtarzalność ta nadaje temu elementowi, a przez to znakowi, w którym jest użyty jako człon wyrazu, uniwersalny charakter, przez co osłabia on znak, który kojarzy się wówczas tylko z dekoracją/dekorowaniem, a nie ze źródłem pochodzenia oznaczonego tym znakiem towaru. W konsekwencji prowadzi to do osłabienia siły oddziaływania znaku. Nadto dość powszechne występowanie w oznaczaniu towarów z klasy 24 omawianego elementu (organ wskazał w decyzji na istnienie innych zarejestrowanych w Polsce znaków przeznaczonych do oznaczania towarów z tej klasy i zawierających element (decor() prowadzi do wniosku, że nie jest to element wyróżniający czy szczególny, aczkolwiek bez wątpienia wyraźny. W ocenie Sądu, element (decor( poprzedzony dużą literą "A" (sporny znak Adecor) oraz poprzedzony małymi literami "ar" i zakończony małą literą "a" (znak przeciwstawiony ardecora ze wcześniejszym pierwszeństwem) dają dwa różne oznaczenia, zarówno w odbiorze fonetycznym jak i graficznym (wizualnym), w sytuacji nałożenia znaku na towar. Mimo że element (decor( użyty jako człon słów w obu przeciwstawionych sobie znakach Adecor i ardecora zbliża do siebie te znaki, to ze względu na jego powszechność w obszarze branej tu pod uwagę klasy towarów i usług (klasa 24) i dopełnienie różnymi brzmieniowo i graficznie przedrostkami, znaki te nie mogą być uznane za podobne we wskazanych płaszczyznach. W szczególności, jak słusznie ustalił organ, mimo że posiadają ww. identyczną część (element/człon) umieszczoną w środku badanych słów, zarówno elementy podobne jak i decydujące o odmienności są w tych znakach łatwo dostrzegalne. Oba znaki należą do znaków średniej długości - odpowiednio sześć (Adecor) i osiem (ardecora) liter; w tym drugim dodatkowe litery "r" na początku elementu (decor( i "a" na końcu, wydłużają ten znak, co w połączeniu z odmienną, już wyżej wzmiankowaną stylizacją liter/grafiką, wystarcza do uznania braku podobieństwa znaków w płaszczyźnie wizualnej. Nadto ma rację organ stwierdzając, że słowa użyte w porównywanych znakach będą odczytywane zgodnie z ich zapisem (Adecor - ardecora) co oznacza, że istniejący na płaszczyźnie wizualnej dystans między tymi znakami nie ulega zmniejszeniu na płaszczyźnie fonetycznej, gdyż różnice w wymowie/brzmieniu tych słów są dobrze słyszalne dla przeciętnego odbiorcy, który jako odbiorca uważny nie pomyli tak przedstawionych i odczytanych znaków; przede wszystkim słowo ardecora składa się z czterech sylab a słowo Adecor z trzech i różnie (na inne sylaby) rozkładają się akcenty przy odczytywaniu tych słów (w konsekwencji znaków). Dodatkowo, nawiązując do płaszczyzny znaczeniowej, intelektualnej znaków, jej istota zawiera się w umiejętności i łatwości skojarzenia i rozpoznawania u odbiorcy towaru oznaczonego danym znakiem przekazu, jaki ten znak niesie. Ustalenie identycznego lub zbliżonego przekazu może doprowadzić do stwierdzenia ich podobieństwa. Niewątpliwie, w okolicznościach analizowanego w tej sprawie stanu faktycznoprawnego, zasadnie strona skarżąca wskazuje na podobieństwo analizowanych znaków w płaszczyźnie znaczeniowej, a to przede wszystkim dlatego, że wspólny obu znakom element/człon (decor( budzi wśród odbiorców te same skojarzenia, tj. z dekoracją/dekorowaniem, a w konsekwencji z towarami i usługami, które temu służą, niosąc ten sam przekaz. Jednak samo podobieństwo w płaszczyźnie znaczeniowej - równoważnej z wizualną i wyobrażeniową – przy odrębnościach oznaczeń w pozostałych płaszczyznach porównania, nie przesądza i samo w sobie nie prowadzi do konfuzji, o której mowa w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., to jest nie wywołuje ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Przede wszystkim badając znaki w trzech płaszczyznach porównania: znaczeniowej, fonetycznej i wizualnej, nie można redukować całościowej oceny ich podobieństwa do jednej z tych płaszczyzn. Przeciwnie należy mieć na uwadze, że zbieżność znaków tylko w jednej płaszczyźnie może być na pozostałych dwóch zneutralizowana lub utwierdzona. Nawiązując zaś do czynionych wyżej rozważań na tle poszczególnych płaszczyzn porównywania ww. znaków, podkreślenia wymaga, że nawet występujący w nich element wspólny (człon (decor() nie może prowadzić do pomylenia znaków, gdyż znaki te postrzegane jako całość (we wszystkich płaszczyznach porównania), nie wywołują wrażenia podobieństwa, a tym bardziej nie mogą doprowadzić przeciętnego odbiorcy do wspomnianej konfuzji, co jest warunkiem zastosowania art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Innymi słowy są na tyle zróżnicowane, że wywołują odmienne wrażenie na odbiorcach, a tym samym nie są podobne w takim stopniu, iż prowadziłoby to do następstw określonych w tym przepisie. Należy przy tym pamiętać, że oceniając czy zachodzi niebezpieczeństwo wprowadzenia odbiorcy w błąd, istotna jest percepcja przeciętnego konsumenta, do którego towar jest kierowany. Przeciętny konsument jest średnio poinformowany, uważny i rozsądny, a co bardzo istotne - poziom jego uwagi różni się, w zależności od tego jakie dobra nabywa (por. Prawo własności przemysłowej. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2010, str. 711 i nast.). Jeżeli kupuje produkty codziennego użytku - tanie i szybko zużywalne – niejako automatycznie, ryzyko konfuzji się zwiększa. W tej sprawie natomiast organ prawidłowo wskazał, że "materiały – tekstylia służące do dekoracji wnętrz są towarem nabywanym po namyśle, często po wykonaniu projektu lub przy pomocy architekta wnętrz (...)". Oznacza to, że ryzyko wprowadzenia w błąd takiego odbiorcy jest odpowiednio mniejsze, gdyż w podanych okolicznościach nabywania towaru/usługi jest on lepiej poinformowany i bardziej uważny. Zarazem wynika z tego dodatkowy argument za podzieleniem stanowiska organu, który mając na uwadze całościową ocenę porównywanych znaków, w tym proporcje w sile odróżniającej poszczególnych elementów oraz ogólne wrażenie jakie znaki wywierają na odbiorcy uznał, że znaki te nie są podobne, a co za tym idzie istnienie ich w obrocie nie kreuje ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd w przedmiocie pochodzenia towaru. Zarzuty i argumentacja skargi niczym tego stanowiska nie podważają. W szczególności organ wyczerpująco, z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego wynikających z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., zbadał sprawę i uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, bazując w nim na ocenie podobieństwa przeciwstawionych znaków we wszystkich płaszczyznach porównania: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej oraz doszedł w wyniku tego do uzasadnionych wniosków. Dodatkowo, na akcentowany w skardze argument, iż wspólny obu ww. znakom element >decor< budzi te same skojarzenia u przeciętnych odbiorców umacniając twierdzenia o podobieństwie znaczeniowym znaków, należy odpowiedzieć w ten sposób: nawet przyjmując, że element ten zdominował sporne znaki (w warstwie znaczeniowej), to ocena ich podobieństwa jako zależnego wyłącznie od tego elementu, mogłaby nastąpić tylko wtedy, gdyby pozostałe elementy/składniki znaków (fonetyczne i wizualne/graficzne) nie miały znaczenia. Tak jednak nie jest; w decyzji szczegółowo wykazano bowiem znaczenie tych elementów, zasadnie wywodząc w wyniku właściwego porównania znaków brak ich podobieństwa w stopniu uzasadniającym ryzyko konfuzji. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.