VI SA/Wa 1774/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Honorata Łopianowska Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Mostowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2025 r. sprawy ze skargi J. B. i D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu oddala skargę Przedmiotem skargi J. B. i D. W. (dalej odpowiednio: "Skarżąca", "Skarżący" lub razem: "Skarżący", "Strony") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2025 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu [...] października 2015 r. została wydana dyspozycja nr [...] dotycząca usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] (dalej: "pojazd") z al. [...] w W. Jako podstawę prawną wydania dyspozycji wskazano art. 130a ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. W momencie zdarzenia pojazd pozostawał w dyspozycji Skarżącego. W dacie zdarzenia właścicielem pojazdu była Skarżąca (zob. umowa sprzedaży z dnia 12 września 2015 r.). Skarżący został zawiadomiony o usunięciu pojazdu z drogi na parking strzeżony w W. przy ul. [...] oraz pouczony o konsekwencjach nieodebrania pojazdu w dniu 23 października 2015 r., a Skarżąca – w dniu 3 października 2017 r. Pismem z dnia 28 października 2019 r. Prezydent [...] wystąpił do sadu powszechnego z wnioskiem o przepadek pojazdu. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. [...] Sąd Rejonowy dla W. w W. orzekł przepadek pojazdu na rzecz miasta [...]W. Orzeczenie stało się prawomocne z dniem 28 maja 2021 r. W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie o demontażu pojazdu. Powyższe doprowadziło do wszczęcia postępowania w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, o czym Skarżący zostali zawiadomieni. Kolejno w dniu [...] grudnia 2023 r. Prezydent [...] wydał decyzję [...], w której: 1/ ustalił wysokość kosztów, związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałych od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania na kwotę 39 765,08 zł (słownie: trzydzieści dziewięć tysięcy siedemset sześćdziesiąt pięć złotych osiem groszy), 2/ zobowiązał do zapłaty kosztów solidarnie Skarżących, 3/ wskazał termin i sposób uiszczenia ustalonych kosztów. Podstawę prawną decyzji stanowił m.in. art. 130a ust. 10h oraz ust. 10i ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1047, ze zm.), dalej: "p.r.d.". W uzasadnieniu decyzji Prezydent W. wskazał, że wysokość kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu wynosi 39 765,08 zł. Koszty te obejmują: 1) koszt usunięcia pojazdu w dniu 22.10.2015 r. - 478,00 zł zgodnie z uchwałą nr III/28/2014 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2014 r. 2/ koszty przechowywania pojazdu: - od dnia 22.10.2015 r. do 31.12.2015 r. (71 dni po 37 zł za dobę zgodnie z uchwałą nr III/28/2014 Rady m.st. Warszawy z dnia 18.12.2014 r.) czyli 2 627,00 zł - od dnia 1.01.2019 r do 31.12.2019 r. (365 dni po 41 zł zgodnie z uchwałą nr II/29/2018 Rady m.st. Warszawy z dnia 6.12.2018 r.) czyli 14 965,00 zł - od dnia 1.01.2020 r. do 31.12.2020 r. (366 dni po 41 zł zgodnie z uchwałą nr XXII/619/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 28.11.2019 r.) czyli 15 006,00 zł - od dnia 1.01.2021 r. do 28.05.2021 r. (148 dni po 44 zł zgodnie z uchwałą nr XXXVIII/1193/2020 Rady m.st. Warszawy z dnia 15.10.2020 r.) czyli 6 512,00 zł; 3/ koszty wyceny pojazdu przez rzeczoznawcę - 177,08 zł. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli Skarżący. Decyzją z dnia [...] marca 2025 r., zaskarżoną w sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "organ", "Kolegium"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a., uchyliło decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2023 r. i orzekło o ustaleniu wysokości kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem pojazdu powstałych w okresie od 1.01.2019 r. do 28.05.2021 r. w kwocie 37.138,08 zł oraz zobowiązało Skarżących do ich zapłaty. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało na przepisy art. 130a ust. 1 pkt 6 oraz art. 130a ust. 10h, ust. 10i oraz ust. 10j p.r.d., a następnie wskazało, że kierującym pojazdem w dniu zdarzenia był Skarżący, czego nie kwestionuje. Następnie organ wskazał, że z art. 130a ust. 10i p.r.d. wynika solidarny obowiązek kierującego pojazdem i właściciela pojazdu do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h przedmiotowego przepisu. Dalej wskazano, że z akt sprawy przekazanych do Kolegium w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że Strony zostały poinformowane o tym, iż pojazd został usunięty z drogi na parking strzeżony oraz zostały poinformowane o konsekwencjach nieodebrania pojazdu w terminie 3 miesięcy od jego usunięcia. Skoro Skarżąca została poinformowana, że pojazd został usunięty z drogi na parking strzeżony i o konsekwencjach z tym związanych dopiero dnia 3 października 2017 r., to zdaniem organu zasadne jest stanowisko, iż dopiero od tego czasu zaczęły biec terminy przewidziane przepisami prawa m.in. do podjęcia przez Skarżącą czynności mających na celu odbiór pojazdu z parkingu strzeżonego. Z tego względu Kolegium uznało brak podstaw do zobowiązania Skarżących solidarnie do zapłaty kosztów powstałych w okresie od dnia 22.10.2015r. do 31.12.2015 r. Zdaniem Kolegium, w analizowanej sprawie Prezydent W. co do zasady zgodnie z przepisami prawa ustalił wysokość kosztów opierając się na uchwałach Rady m.st. Warszawy w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na lata 2015, 2019, 2020 i 2021. W decyzji nie ustalił kosztów za lata 2016-2018. W tym zakresie Kolegium wskazało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność uchwał mogących stanowić podstawę do ustalenia przedmiotowych kosztów za lata 2016-2018. Odnosząc się do pozostałych argumentów odwołania Kolegium uznało brak podstaw do ich uwzględnienia. Organ wskazał m.in., że zarzut zbyt długiego przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym w sytuacji, w której właściciel pojazdu otrzymał wezwanie do odbioru pojazdu z niezbędnymi informacjami o kosztach usunięcia, przechowywania oraz skutkach nieodebrania pojazdu w przepisanym terminie, uznać należało za niezasadny. Pojazd mógł zostać odebrany w każdym czasie, nie generując takich kosztów W wywiedzionej skardze Skarżący zakwestionowali decyzję Kolegium, zarzucając jej naruszenie: 1/ art. 127 k.p.a., art. 15 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokładne, wybiórcze, niekonsekwentne wyjaśnienie przez organ odwoławczy niniejszej sprawy i nie odniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania tj. - brak prawidłowego wnioskowania na podstawie poczynionych ustaleń, że w sytuacji uznania przez Kolegium za bezzasadne żądania uiszczenia przez Skarżącą opłat za przechowanie pojazdu w roku 2015, to również żądanie uiszczenia opłat w 2017 r. nie było uzasadnione i uzasadniona powinna być jedynie opłata za odholowanie samochodu; - brak prawidłowej oceny pisma Skarżącej z dnia 28 grudnia 2017 r. na okoliczność wyrażenia woli odbioru samochodu i oceny konsekwencji wynikających z pisma, jednoczesnego braku prawidłowej reakcji organu naliczenia prawidłowej opłaty; - brak oceny postanowienia Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] kwietnia 2020 r., przyczyn i celowości wystąpienia Prezydenta W. do tego Sądu oraz zawiadomienie Sądu Rejonowego dla W. z dnia 4 stycznia 2021 r., niewyjaśnienia okoliczności prowadzenia niecelowych działań wobec Skarżącej skutkujących wydłużeniem okresu przechowywania pojazdu i naliczeniem opłat z tym związanych; - brak wyjaśnienia czy Skarżący przyczynili się do wydłużenia załatwienia sprawy i wydania decyzji po ponad 7 latach od dnia zatrzymania pojazdu; - brak wyjaśnienia celowości skierowania przez Prezydenta W. wniosku do sądu o ustanowienie kuratora dla Skarżącej, skoro jej adres był znany, a wniosek taki w sposób oczywisty wydłużał działanie sądu w zakresie orzeczenia o przepadku; 2/ art. 8 k.p.a. i 12 k.p.a. poprzez uznanie przez Kolegium, że naliczenie kosztów przechowywania pojazdu nie powstało w głównej mierze z powodu nagannej bezczynności i opieszałości ZDM w wykonaniu należących do niego obowiązków związanych z wystąpieniem do sądu bez zbędnej zwłoki o przepadek pojazdu i innych czynnościach; jak i wobec tego, iż koszty te wynikły z opieszałości organu w stosowaniu procedury dotyczącej sprawy, a Skarżący w żaden sposób nie przyczynili się do tak długiego rozpatrywania sprawy. Mając na uwadze powyższe Skarżący wnieśli o: - uchylenie zaskarżonych decyzji w zakresie naliczenia opłat za lata 2019-2021 i ustalenie, że są zobowiązani pokryć koszty za odholowanie przedmiotowego samochodu w wysokości 478 zł; - względnie, uchylenie zaskarżonej decyzji w części naliczenia opłat za okres kiedy ZDM skierował sprawę do Sądu Rejonowego dla W. do czasu prawomocnego przekazania według właściwości do Sądu Rejonowego dla W, który był właściwy do rozpoznania wniosku o przepadek przedmiotowego samochodu; - względnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy Kolegium do ponownego rozpoznania, w którym organ dokona ponownego ustalenia kosztów obciążających Strony albo ich z tych kosztów zwolni do kwoty 478 zł (za odholowanie pojazdu). W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2025 r., którą uchylono – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. – decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2023r. i orzeczono co do istoty w ten sposób, że ustalono wysokość kosztów związanych z usunięciem, przechowywanie i oszacowanie pojazdu marki [...] nr rej. [...] w kwocie 37 138, 08 zł i zobowiązano do zapłaty tych kosztów Skarżących. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 130a ust. 10h i ust. 10i p.r.d. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy, stosownie do art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W związku z tym stan faktyczny sprawy ustalony przez organy stał się stanem faktycznym przyjętym przez sąd. Z prawidłowych ustaleń organów wynika, że w dniu [...] października 2015 r. ww. pojazd był we władaniu Skarżącego. W związku ze zdarzeniem drogowym i stwierdzeniem zajścia okoliczności o których mowa w art. 130a ust. 1 pkt 6 p.r.d. została wydana dyspozycja usunięciu pojazdu na parking strzeżony w W. przy ul. [...]. Zgodnie ze ww. przepisem: "Pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku: kierowania nim przez osobę nieposiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami albo której zatrzymano prawo jazdy i nie ma możliwości zabezpieczenia pojazdu przez przekazanie go osobie znajdującej się w nim i posiadającej uprawnienie do kierowania tym pojazdem; przepisu nie stosuje się, jeżeli kierujący posiada pokwitowanie, o którym mowa w art. 135 ust. 4 lub 5 albo w art. 135a ust. 5 lub 6, upoważniające do kierowania pojazdem.". W myśl art. 130a ust. 10 p.r.d., starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Starosta występuje z wnioskiem, o którym mowa w ust. 10, nie wcześniej niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia (art. 130a ust. 10a p.r.d.). W sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego( art. 130a ust.10e p.r.d.). Zgodnie z art. 130a ust. 10h p.r.d., koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta (w sprawie Prezydent W. – zob. art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy, Dz.U. z 2018 r. poz. 1817, w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, Dz.U. z 2024 r. poz. 107, ze zm.). Jak z kolei stanowi art. 130a ust. 10i p.r.d., jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h. W orzecznictwie przyjmuje się, że decyzja, wydawana na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d., jest decyzją związaną, a zatem w sytuacji ziszczenia się przesłanek jej wydania organ wydaje ją obligatoryjnie (por. wyrok NSA z: 25.05.2017 r. I OSK 2142/15). Jak już wyżej wskazano, z prawidłowych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że pojazd stanowiący własność Skarżącej został usunięty z drogi publicznej [...] października 2015 r. i umieszczony na parkingu w W. przy ul. [...]. Dyspozycja usunięcia pojazdu została wydana przez funkcjonariuszy policji, bowiem Skarżący, który nim kierował nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami albo zatrzymano mu prawo jazdy (art. 130a ust. 1 pkt 6 p.r.d.). Zarówno właściciel pojazdu, jak i osoba dysponująca pojazdem w chwili usunięcia zostali prawidłowo powiadomieni o obowiązku odbioru pojazdu i o skutkach jego nieodebrania. W związku z tym, że właściciel nie odebrał pojazdu z parkingu, na wniosek W. Sąd Rejonowy dla W. w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. [...] orzekł przepadek pojazdu na rzecz W. (k. 33 akt administracyjnych). Z przepisów art. 130a ust. 10h i ust. 10i p.r.d. wynika, że w pierwszej kolejności obowiązek finansowania kosztów zabezpieczenia i usunięcia pojazdu spoczywa na jego właścicielu, jednak ustawodawca przewidział w tym zakresie również odpowiedzialność solidarną osoby, we władaniu której pojazd znajdował się w chwili usunięcia. Rozwiązanie takie ma służyć temu, by w sytuacji gdy właściciela nie można ustalić lub nie można było uzyskać od niego środków na pokrycie kosztów zabezpieczenia i usunięcia pojazdu – koszty te pokryła osoba, która faktycznie przyczyniła się do tego, że zaistniała konieczność usunięcia pojazdu, a co za tym idzie wygenerowała koszty z tym związane (por. wyrok NSA z 24.11.2020 r. I OSK 1290/20). Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, prawidłowo przyjęło Kolegium, że art. 130a ust. 10i p.r.d. nakazuje pociągnięcie do współodpowiedzialności za koszty usunięcia, przechowywania i szacowania pojazdu z drogi tej osoby, w której władaniu faktycznie znajdował się pojazd w momencie, gdy wystąpiło zdarzenie, wskutek którego nastąpiło jego usunięcie. Taką osobą jest kierowca pojazdu jako faktycznie władający pojazdem, decydujący o sposobie jego używania w danym momencie. Kolegium zastosowało także właściwe stawki kwotowe, ustalone w oparciu o treść uchwał Rady m.st. Warszawy w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu: nr III/28/2014 z dnia 18 grudnia 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2014 r. poz. 11983), nr II/29/2018 z dnia 6 grudnia 2018 r. (Dz.Urz. Woj. Maz. z 2018 r. poz. 12656), nr XXII/619/2019 z dnia 28 listopada 2019 r. (Dz.Urz. Woj. Maz. z 2019 r. poz. 14475), nr XXXVIII/1193/2020 z dnia 15 października 2020 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2020 r. poz. 10641), powołanych w decyzji. Łączna wysokość kosztów wyniosła zatem 37 138,07 zł. Odnosząc się do argumentacji skargi koncentrującej się na wykazaniu, że Prezydent W. przed wszczęciem postępowania nie podejmował działań nakierowanych na nieprzedłużanie okresu przechowywania pojazdu i naliczaniem opłat z tym związanych wskazać należy, że przyczyną powstania kosztów było nieodebranie pojazdu usuniętego z drogi przez jego właściciela. Nadto Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 17 czerwca 2025 r. II GSK 2200/24, że przy dokonywaniu oceny działania organów administracji w procedurze dochodzenia zapłaty kosztów usunięcia, przechowywania i oszacowania pojazdu należy kierować się wykładnią wszystkich ustępów przepisu art. 130a p.r.d., który wyznacza poszczególne etapy oraz terminy postępowania organów w tym zakresie, a także uwzględnić wszystkie okoliczności stanu faktycznego danej sprawy, które w rozpatrywanym przypadku istotnie utrudniały szybkie i sprawne prowadzenie postępowania administracyjnego. Z odczytywanej w łączności merytorycznej treści przepisów art. 130a ust. 10, 10a i 10h p.r.d., z zastrzeżeniem art. 130a ust. 10c, 10d i 10i p.r.d., wynika, że wniosek o orzeczenie przepadku pojazdu może zostać złożony co do zasady najwcześniej po upływie 3 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu (art. 130a ust. 10 p.r.d.) i nie wcześniej niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia o obowiązku odebrania pojazdu oraz skutkach jego nieodebrania (art. 130a ust. 10a p.r.s.). Są to terminy początkowe. Ustawa nie określa natomiast terminów końcowych do złożenia przez właściwego starostę wniosku o orzeczenie przepadku. Odrębną kwestią jest zakres czasowy lub przedmiotowy możliwości obciążenia obowiązkiem pokrycia kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, które powstały w okresie od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia (art. 130a ust. 4 p.r.d.) do dnia prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie orzeczenia przepadku (art. 130a ust. 10e p.r.d.). Prawidłowa i pełna wykładnia art. 130a ust. 10h w zw. z art. 130a ust. 10 p.r.d. prowadzi do wniosku, że warunkiem uznania, iż podmiot będący właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia, z zastrzeżeniem art. 130a ust. 10d i 10i, ponosi prawną odpowiedzialność za koszty, o których mowa w art. 130a ust. 10h p.r.d., powstałe w okresie od momentu wydania dyspozycji usunięcia do dnia prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie orzeczenia przepadku, jest uprzednie stwierdzenie przez właściwego starostę, że względem tego podmiotu został dopełniony obowiązek prawidłowego powiadomienia o powinności odbioru pojazdu w terminie 30 dni od dnia doręczenia tego powiadomienia, pod rygorem wystąpienia do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, oraz o skutkach nieodebrania pojazdu, w tym o skutkach wynikających z art. 130a ust. 10e i 10h p.r.d. (zob. także wyrok NSA z 30.01.2024 r. II GSK 704/23). Jeżeli tak jak w sprawie uprawniony podmiot, o którym mowa w art. 130a ust. 10 p.r.d., został prawidłowo i skutecznie powiadomiony o skutkach nieodebrania pojazdu, w tym o obowiązku poniesienia kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 10h p.r.d., a ponadto do momentu wszczęcia postępowania sądowego w sprawie orzeczenia przepadku podmiot ten miał jeszcze możliwość odebrania pojazdu, to odpada podstawa do przyjęcia, że zaniechania organu w zakresie złożenia wniosku o orzeczenie przepadku po upływie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia mogą być uznane za okoliczności uzasadniające zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów przechowywania (por. wyrok NSA z 30.01.2024 r. II GSK 704/23). Podmiot zobowiązany (w niniejszej sprawie dwa podmioty zobowiązane solidarnie) do uiszczenia tych kosztów, jeżeli tylko został prawidłowo i skutecznie powiadomiony o skutkach własnego zaniechania (art. 130a ust. 10 p.r.d.), powinien ponosić odpowiedzialność za niedopełnienie obowiązków w zakresie bezpieczeństwa i porządku w ruchu drogowym oraz za skutki ich naruszenia (zob. wyrok NSA z 17.06.2025 r. II GSK 2200/24). W tym kontekście na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut skargi naruszenia art. 8 k.p.a. dotyczącego zasady zaufania do władzy publicznej oraz art. 12 k.p.a., dotyczącego zasady szybkości i prostoty postępowania. W sprawie zauważyć przyjdzie, że orzeczone koszty za przechowywanie pojazdu nie dotyczą okresu [...] październik 2015 r. - 31 grudzień 2015 r., uwzględnionego przez Prezydenta W. Ustalone koszty obejmują okres od 1 stycznia 2019 r. do 28 maja 2021 r. Kolegium usunęło bowiem koszty które powstały przed datą zawiadomienia Skarżącej jako właściciela pojazdu o możliwości jego odebrania. Brak jest przy tym podstaw by pomniejszać koszty o okres zbyt długiego, zdaniem Stron, procedowania przez sąd powszechny bądź o okres, w którym zdaniem Stron działano opieszale. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2024 r. II GSK 2279/23, stwierdził, że: "nie jest dopuszczalne "miarkowanie" wysokości kosztów z uwagi na czas jaki upłynął od wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi do czasu prawomocnego orzeczenia o przepadku pojazdu na rzecz powiatu (miasta na prawach powiatu). Decyzja, o której mowa w art. 130a ust. 10h p.r.d. jest decyzją związaną, a zatem w sytuacji ziszczenia się przesłanek jej wydania, organ wydaje ją obligatoryjnie.". Powyższe stanowisko Sąd orzekający podziela. Sąd zauważa przy tym, że w sprawie solidarna odpowiedzialność właściciela pojazdu i jego dysponenta (w sprawie Skarżącego) wynika z mocy prawa, tj. z art. 130a ust. 10 i p.r.d. Brak wyraźnego stwierdzenia w rozstrzygnięciu decyzji zaskarżonej, że Skarżący ponoszą koszty solidarnie nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia decyzji (por. wyroki NSA: z 13.01.2012 r. FSK 928/11; z 11.12.2024 r. II GSK 1584/21). Odnosząc się zaś do zarzutu nieprawidłowej oceny pisma Skarżących z dnia 28 grudnia 2017 r.. w którym Strony wyraziły wolę odbioru pojazdu, wskazać trzeba, że na powyższe pismo W. odpowiedziało Stronom pismem z dnia 10 stycznia 2018 r., wskazując na możliwość odbioru pojazdu. Pismo to Strony odebrały w dniu 25 stycznia 2018r. Podsumowując, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja co do zasady odpowiada prawu. Sąd działając w ramach art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszenia przepisów prawa, które w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. zobowiązywałyby do uwzględnienia skargi. W świetle ww. wywodów zarzuty sformułowane w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie. Co do zarzutu naruszenia art. 15 k.p.a. dodać należy, że istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy. W sprawie niniejszej każdy z organów przeprowadził postępowanie merytoryczne, dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano sprawę. A zatem zdaniem Sądu art. 15 k.p.a. w sprawie nie naruszono. Mając na uwadze powyższe, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi.