VI SA/Wa 1778/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi R. H. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych oddala skargę R. H. (dalej: skarżący, strona) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego (dalej: Komisja, KNF) z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 11 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1149 z późn. zm.) oraz art. 96 ust. 6 w zw. z art. 56 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1382, dalej: ustawa o ofercie), którą - po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek skarżącego - utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 30.000 złotych za rażące naruszenie obowiązków, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu spółki F. S.A. w upadłości likwidacyjnej. Do wydania decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia: Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne wobec skarżącego w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie za rażące naruszenie przez spółkę F. S.A. w upadłości likwidacyjnej (dalej: Spółka) obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu Spółki. Wszczęcie niniejszego postępowania administracyjnego stanowiło konsekwencję wydania w dniu [...] grudnia 2013 r. przez Komisję Nadzoru Finansowego decyzji nakładającej na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 150.000 złotych na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w zw. z naruszeniem art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie oraz jednoczesnego uznania, że Spółka naruszyła nałożone na nią obowiązki w sposób rażący, bowiem nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. § 101 ust. 9 rozporządzenia Ministra Finansów z 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz.U. Nr 33, poz. 259, z późn. zm.; dalej: rozporządzenie z 19 lutego 2009 r.), poprzez nieprzekazanie w terminie raportu rocznego za rok 2009. Ponadto stwierdzono, że Spółka nienależycie wykonała obowiązek określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie poprzez przekazanie w dniu [...] maja 2010 r. raportu rocznego za 2009 r. z naruszeniem § 91 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia z 19 lutego 2009 r., nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 101 ust. 9 rozporządzenia z 19 lutego 2009 r. poprzez nieprzekazanie w terminie skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2009, nienależycie wykonała obowiązek określony w art 56 ust, 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie poprzez przekazanie w dniu [...] maja 2010 r. skonsolidowanego raportu rocznego za 2009 r. z naruszeniem § 92 ust. 1 pkt 1, 3, 4, 5 ww. rozporządzenia. Spółka nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 101 ust. 7 rozporządzenia z 19 lutego 2009 r. poprzez nieprzekazanie w terminie skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2010r. Nienależycie wykonała obowiązek określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie poprzez przekazanie w dniu [...] sierpnia 2010 r. skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2010 r. z naruszeniem § 83 ust. 3 omawianego rozporządzenia. Nienależycie wykonała obowiązek określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie poprzez przekazanie w dniu [...] sierpnia 2010 r. skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2010 r. z naruszeniem § 90 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia. Nienależycie wykonała obowiązek określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie poprzez przekazanie w dniu [...] maja 2011 r. raportu rocznego za 2010 r. z naruszeniem § 91 ust .1 pkt 1 i 3 rozporządzenia z 19 lutego 2009 r. Nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie w zw. z § 101 ust. 9 cyt. rozporządzenia poprzez nie przekazanie w terminie skonsolidowanego raportu rocznego za 2010 r. Nie wykonała obowiązku określonego w art 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie § 101 ust. 7 rozporządzenia poprzez nieprzekazanie w terminie skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2011r. Nienależycie wykonała obowiązek określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie poprzez przekazanie w dniu [...] sierpnia 2011 r. skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2011r. z naruszeniem § 83 ust. 3 rozporządzenia z 19 lutego 2009 r., a nadto nienależycie wykonała obowiązek określony w art 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie poprzez przekazanie w dniu [...] sierpnia 2011 r. skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2011 r. z naruszeniem § 90 ust 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia. Komisja nakładając ww. karę stwierdziła, iż działania Spółki stanowiły rażące naruszenie obowiązków informacyjnych, przejawiające się nieterminową publikacją sporządzonych nienależycie raportów okresowych, począwszy od raportów za 2009r. do raportu za I półrocze 2011 r. Spółka przekazywała do publicznej wiadomości raporty okresowe po terminie, załączając do nich sprawozdania finansowe, co do których nie zakończono badania bądź przeglądu prowadzonego przez podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych oraz bez części wymaganych dokumentów - pism prezesa lub osoby zarządzającej, o których mowa w § 91 ust. pkt 1 oraz § 92 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 19 lutego 2009 r., sprawozdania z działalności grupy kapitałowej, o którym mowa w § 92 ust. pkt 4 ww. rozporządzenia oraz oświadczenia, o którym mowa w § 92 ust. pkt 5 tego rozporządzenia. Powyższych naruszeń Spółka dopuściła się wielokrotnie. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Komisja utrzymała w mocy nałożoną karę. Prawomocnym wyrokiem z dnia 10 września 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 576/15, Sąd oddalił skargę na powyższą decyzję. W tej sytuacji, KNF wywiodła, że stosownie do art. 96 ust. 6 oraz ust. 7 ustawy o ofercie, nałożenie kary pieniężnej na członka zarządu emitenta, przewidzianej w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, możliwe jest w przypadku ziszczenia się następujących przesłanek: a/ wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie, b/ rażącego naruszenia przez emitenta obowiązków, o których mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie, c/ pełnienia przez daną osobę funkcji członka zarządu w czasie, gdy doszło do rażącego naruszenia ww. obowiązków, d/ wydania decyzji administracyjnej nakładającej karę pieniężną, o której mowa w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie. W ocenie Komisji, wszystkie wymienione powyżej przesłanki na dzień wydania decyzji zostały spełnione. W dniu [...] grudnia 2013 r. KNF wydała na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie decyzję administracyjną, w której stwierdziła naruszenie przez Spółkę obowiązków określonych w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie oraz nałożyła karę pieniężna w wysokości 150.000 złotych. Nadto opisane w treści ww. decyzji naruszenia obowiązków, jakie ciążyły na Spółce uznano za rażące, gdyż miały istotny wpływ na jakość realizowanych przez Spółkę obowiązków informacyjnych. Spółka naruszyła bowiem ważne z punktu widzenia interesów inwestorów przepisy rozporządzenia z 19 lutego 2009 r. Raporty okresowe Spółki były publikowane po terminie, a przekazane do publicznej wiadomości raporty były nienależycie sporządzone, ponieważ nie zawierały określonych dokumentów, w tym w szczególności sprawozdań finansowych poddanych obligatoryjnej kontroli podmiotu uprawnionego. W czasie, kiedy dochodziło do stwierdzonych w treści decyzji z [...] grudnia 2013 r. naruszeń obowiązków określonych w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie, skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki w okresie od dnia [...] października 2008 r. do dnia [...] stycznia 2011 r., natomiast naruszenia obowiązków informacyjnych przez Spółkę miały miejsce w okresie od dnia [...] maja 2010 r. do dnia [...] sierpnia 2011 r. (w okresie gdy skarżący pełnił funkcję członka zarządu opublikowane zostały w sposób niezgodny z przepisami prawa raporty okresowe: raport roczny za 2009 r., skonsolidowany raport roczny za 2009 r., skonsolidowany raport półroczny za I półrocze 2010 r.; zakwestionowany raport roczny za 2009 r. z dnia [...] maja 2010 r., skonsolidowany raport roczny za 2009 r. z dnia [...] maja 2010 r. oraz skonsolidowany raport półroczny za I półrocze 2010 r. z dnia [...] sierpnia 2010 r.) Komisja Nadzoru Finansowego biorąc pod uwagę wielokrotność naruszeń obowiązków informacyjnych przez Spółkę oraz fakt, że skarżący w tym czasie pełnił funkcję członka zarządu Spółki, uznała za zasadne wymierzenie mu kary pieniężnej w wysokości 30.000 złotych. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Komisja utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2014 r. nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 45.000 zł złotych za rażące naruszenie obowiązków, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu spółki F. S.A. w upadłości likwidacyjnej. Rozpatrując ponownie sprawę, KNF - po ponownej analizie materiału dowodowego - wskazała, że argumentacja strony nie zasługiwała na uwzględnienie. W opinii skarżącego wysokość nałożonej kary pieniężnej była nieadekwatna do funkcji, jaką pełnił w Spółce w okresie uczestnictwa w zarządzie, gdyż nie był odpowiedzialny za sprawy finansów Spółki, ale zajmował się obszarem operacyjnym (logistyką). Osoby pełniące funkcje w zarządzie miały wyznaczone wyodrębnione obszary, za które ponosiły odpowiedzialność. W związku i z faktem, iż pomiędzy członkami zarządu panowało wzajemne zaufanie, nie było praktyki ingerowania w sferę kompetencji innego członka zarządu. Skarżący przyznał, iż w okresie pracy w zarządzie Spółki jeden raz akceptował sprawozdanie finansowe, ale jego przygotowaniem i publikacją zajmował się inny członek zarządu - [...]. Komisja stwierdziła, iż w ramach rozpatrywania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dokonała powtórnej oceny całego zgromadzonego materiału dowodowego i stwierdziła, że w okresie sprawowania przez skarżącego funkcji członka zarządu ([...] października 2008 r. – [...] stycznia 2011 r.) Spółka opublikowała trzy raporty okresowe: raport roczny za 2009 r., skonsolidowany raport roczny za 2009 r. oraz skonsolidowany raport półroczny za I półrocze 2010 r., a nie sześć jak wskazała w decyzji z [...] maja 2014 r. Komisja wywiodła dalej, że zgodnie z art. 371 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1030 z późn. zm. dalej k.s.h.), jeżeli zarząd jest wieloosobowy, wszyscy jego członkowie są obowiązani i uprawnieni do wspólnego prowadzenia spraw spółki, chyba że statut stanowi inaczej. Przy czym tekst jednolity statutu Spółki nie przewidywał, aby jakakolwiek kategoria spraw z zakresu prowadzenia spraw spółki została zastrzeżona do wyłącznej kompetencji jednego z członków zarządu. Kierując się powyższymi rozważaniami, KNF stwierdziła, iż niezależnie od przyjętego podziału obowiązków w ramach zarządu Spółki, na skarżącym ciążył obowiązek zachowania należytej staranności i nadzoru nad sposobem wypełniania obowiązków informacyjnych przez Spółkę. Każdy bowiem członek zarządu jest zarówno uprawniony jak i zobowiązany do prowadzenia spraw spółki, do których w opinii Komisji zalicza się również wypełnianie obowiązków informacyjnych. Jednocześnie uznała, że nałożona na skarżącego kara pieniężna w kwocie 30.000 złotych była adekwatna do stwierdzonych naruszeń, o czym przesądziły waga i rodzaj naruszenia, rozmiar bezprawności, charakter naruszonego dobra, ewentualne skutki naruszenia, czy też proporcjonalność wysokości kary. Zdaniem Komisji, wysokość kary pieniężnej pozostawała również proporcjonalna do zaistniałych naruszeń, które godziły w zasadę transparentności rynku kapitałowego, jedną z fundamentalnych dla rynku kapitałowego zasad, a przy tym cechowały się powtarzalnością. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia w zakresie nałożonej kary pieniężnej i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skarżący ponowił stanowisko zajęte w trakcie postępowania przed Komisją, iż nie był odpowiedzialny za sprawy finansów Spółki, ale zajmował się obszarem operacyjnym (logistyką). Osoby pełniące funkcje w zarządzie miały wyznaczone wyodrębnione obszary, za które ponosiły odpowiedzialność. Z uwagi na zapisy umowy Spółki dotyczące reprezentacji, dokumenty wymagały dwuosobowej akceptacji. Wobec tego, iż pomiędzy członkami zarządu panowało wzajemne zaufanie, nie było praktyki ingerowania w sferę kompetencji innego członka zarządu. W odpowiedzi na skargę KNF podtrzymała stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wnosiła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zasadę tę potwierdza art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn.zm., dalej: p.p.s.a.), w którym zapisano, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle powołanych przepisów ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga jest niezasadna, gdyż kwestionowana decyzja Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. jest zgodna z prawem. W szczególności Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego w sposób mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), jak również naruszenia przepisów prawa materialnego (ustawy o ofercie) w sposób mający wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była zasadność nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 30.000 złotych na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Tytułem wstępu wyjaśnić należy, że punktem wyjścia dla analizy omawianego stanu faktycznego jest zastosowanie mechanizmu sankcji sprzężonych. Na rynku kapitałowym istnieje usankcjonowana normatywnie odpowiedzialność administracyjnoprawna podmiotów podlegających nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego. Jedną z takich grup objętych nadzorem są emitenci papierów wartościowych (w rozumieniu art. 4 pkt 6 ustawy o ofercie), podlegający podstawowej odpowiedzialności określonej w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie. W przypadku stwierdzenia naruszenia określonych ustawą norm prawa administracyjnego materialnego, KNF z mocy powołanego przepisu może zastosować stosowną sankcję (wykluczenie na czas określony lub bezterminowo papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożenie - przy wzięciu pod uwagę w szczególności sytuacji finansowej podmiotu, na który kara jest nakładana - kary pieniężnej do wysokości 1.000.000 złotych, albo zastosowanie obu sankcji łącznie). Zastosowanie sankcji administracyjnoprawnej wobec emitenta papierów wartościowych (bądź wprowadzającego), czyli sankcja podstawowa, stanowi podstawę do zastosowania sankcji sprzężonej w stosunku do określonego kręgu osób (sankcja wtórna) odpowiedzialnych za wadliwe (niezgodne z prawem) działanie emitenta papierów wartościowych. W przypadku rażącego naruszenia przez emitenta (lub wprowadzającego) sankcjonowanych obowiązków administracyjnoprawnych Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej karę pieniężną do wysokości 100.000 złotych na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. W przypadku tej odpowiedzialności ustawodawca wprowadził ograniczenie czasowe w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, że kara taka nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji zawierającej sankcję pierwotną upłynęło więcej niż 6 miesięcy.(vide: M. Dyl, Glosa do wyroku WSA z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1716/08, Lex nr 138297). W niniejszej sprawie termin 6-miesięczny między wydaniem decyzji nakładającej karę pieniężną na Spółkę ([...] grudnia 2013 r.) a nałożeniem kary na R. H. (decyzja KNF z dnia [...] maja 2014 r. doręczona skarżącemu w dniu [...] maja 2014 r.) został dochowany. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia jest powoływany wyżej art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Stosownie do tego przepisu, w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w ust. 1, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100.000 złotych. Należy podkreślić, że w decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. Komisja stwierdziła, że naruszenie obowiązków informacyjnych przez Spółkę miało charakter rażący; nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. § 83 ust. 3, § 90 ust. 1 pkt 2, § 91 ust. 1 pkt 1 i 3, § 92 ust. 1 pkt 1,3-5, § 101 ust. 7 i ust. 9 rozporządzenia z 19 lutego 2009 r., m.in. poprzez: nieprzekazanie w terminie raportu rocznego za rok 2009, nieprzekazanie w terminie skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2009, nieprzekazanie w terminie skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2010 r., przekazanie w dniu [...] sierpnia 2010 r. skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2010 r., poprzez przekazanie w dniu [...] maja 2011 r. raportu rocznego za 2010 r., nieprzekazanie w terminie skonsolidowanego raportu rocznego za 2010 r. nieprzekazanie w terminie skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2011 r., przekazanie w dniu [...] sierpnia 2011 r. skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2011 r. Spełniony został więc i ten wymóg z art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Z treści cytowanego przepisu wynika także, że decyzja wydawana na jego podstawie ma charakter uznaniowy. Sądowa kontrola decyzji uznaniowej polega na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Normy prawa regulujące publiczny obrót papierami wartościowymi mają na celu ochronę zasady transparentności (przejrzystości) rynku kapitałowego. W tym celu ustawodawca nakłada na emitentów obowiązki informacyjne, służące realizacji tej zasady. Zasadę tę wyznaczają dwa podstawowe wymogi: informowanie uczestników rynku kapitałowego przez emitentów oraz równy (niedyskryminujący nikogo) dostęp do informacji. Zasada ta ma wyjątkowo istotne znaczenie zarówno prawne, jak i faktyczne. Rynek kapitałowy bowiem jest szczególnie wrażliwy na informacje dotyczące instrumentów finansowych, wpływających na podejmowane przez inwestorów decyzje. Treść podawanych przez emitentów informacji może wszak wpływać na aktualny i przyszły kurs rynkowy papierów wartościowych. Zgodnie z treścią art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie, emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 6, do równoczesnego przekazywania Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości: 1) informacji poufnych, w rozumieniu art. 154 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2014 r., poz. 94 z późn. zm.); 2) informacji bieżących i okresowych: a) zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust. 2 – w przypadku emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi lub na rynku regulowanym innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego, albo b) zgodnie z postanowieniami regulaminów, o których mowa w art. 61 – w przypadku emitentów papierów wartościowych dopuszczonych wyłącznie do obrotu na rynku giełdowym niebędącym rynkiem oficjalnych notowań giełdowych lub obrotu na rynku pozagiełdowym. Powyższy przepis statuuje zatem wspomniany obowiązek informacyjny emitentów związany z dopuszczeniem wyemitowanych przez nich papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym. Do obowiązku tego należy ujawnianie: 1) informacji okresowych, 2) informacji poufnych oraz 3) informacji bieżących. W aktualnym stanie prawnym obowiązek upublicznienia informacji okresowych i bieżących przez emitentów akcji dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych reguluje powołane wyżej rozporządzenie z 19 lutego 2009 r. Stosownie do § 82 ust. 1 rozporządzenia, emitent jest obowiązany do przekazywania, z zastrzeżeniem ust. 2-13 i § 83, raportów okresowych kwartalnych, półrocznych, rocznych, skonsolidowanych raportów kwartalnych, półrocznych i rocznych (§ 82 ust. 2), chyba że na podstawie odrębnych przepisów nie ma obowiązku lub nie może sporządzać skonsolidowanych sprawozdań finansowych. Działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) Komisja Nadzoru Finansowego ustaliła w postepowaniu dotyczącym Spółki, iż podmiot ten naruszył nałożone na niego obowiązki w sposób rażący. Osobą odpowiedzialną za część stwierdzonych naruszeń, tj. nieprzekazanie w terminie raportu rocznego za 2009 r., skonsolidowanego raportu rocznego za 2009 r. oraz skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2010 r. był m.in. skarżący, pełniąc funkcję członka zarządu Spółki. Podkreślenia wymaga, że za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie (obowiązek informacyjny), Komisja Nadzoru Finansowego mogła nałożyć karę pieniężną na członka zarządu, przy czym naruszenie obowiązku musiało mieć charakter rażący. W doktrynie i orzecznictwie zwraca się również uwagę, że członek zarządu powinien ponosić odpowiedzialność za rażące naruszenie przez spółkę obowiązków, popełnione w okresie, gdy sprawował funkcję członka zarządu. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie istotne było ustalenie, czy podmiot, o którym mowa w art. 96 ust. 1 tej ustawy, a nie członek zarządu naruszył w sposób rażący obowiązki informacyjne. Przepis ten nie wymagał zatem dokonywania oceny charakteru naruszenia przez skarżącego, lecz przez Spółkę. Okoliczności towarzyszące rażącemu naruszeniu obowiązków informacyjnych przez Spółkę nie wyłączały możliwości nałożenia na członka zarządu emitenta kary pieniężnej. Mogły ewentualnie spowodować odstąpienie od jej wymierzenia lub wpływać na wysokość kary. Naruszenie przez skarżącego obowiązków członka zarządu emitenta, nawet jeśli nie było świadome, nie uwalniało go od odpowiedzialności, bowiem naruszenie tych obowiązków przez Spółkę w stopniu rażącym zostało stwierdzone ostateczną decyzją Komisji z dnia 16 grudnia 2014 r., której prawidłowość potwierdził prawomocny wyrok tutejszego Sądu z dnia 10 września 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 576/15. Uzasadniło to stanowisko organu o nałożeniu na skarżącego sankcji w postaci kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, który daje możliwość nałożenia kary pieniężnej na członka zarządu spółki publicznej, a więc osoby odpowiedzialnej za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z § 20 ust. 2 Uchwały nr [...] Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Spółki [...] S.A. z siedzibą w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. w sprawie uchwalenia tekstu jednolitego Statutu Spółki (vide: k. 1951 akt administracyjnych), zarząd Spółki (którego członkiem był skarżący) prowadzi bieżącą działalność spółki i reprezentuje ją na zewnątrz, brak natomiast w aktach sprawy dokumentu, z którego wynikałoby wyłączenie odpowiedzialności skarżącego za działania Spółki w okresie w którym pełnił on funkcje członka zarządu. Nadto, z brzmienia art. 371 § 1 k.s.h. wynika jednoznacznie, że jeżeli zarząd jest wieloosobowy, wszyscy jego członkowie są obowiązani i uprawnieni do wspólnego prowadzenia spraw spółki, chyba że statut stanowi inaczej. Tymczasem statut Spółki nie przewidywał, aby jakakolwiek kategoria spraw z zakresu prowadzenia spraw spółki została zastrzeżona do wyłącznej kompetencji jednego z członków zarządu. Faktyczny podział obowiązków pomiędzy członków zarządu nie modyfikuje bowiem zasady odpowiedzialności wynikającej z przepisów ustawy – Kodeks spółek handlowych. Biorąc pod uwagę opisane w decyzji naruszenie oraz cel kary pieniężnej należało przyjąć, że nałożona na R. H. kara za rażące naruszenie obowiązków, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu spółki F. S.A. w upadłości likwidacyjnej stanowi adekwatny instrument oddziaływania na skarżącego. Kara, niższa znacznie od kar nałożonych na pozostałych członków zarządu Spółki (niekwestionowane) objęła więc okoliczności, jak liczbę naruszeń przypisanych skarżącemu, zakres obowiązków skarżącego w Spółce, jego sytuację materialną. Jednocześnie oznacza to, że wskazana w decyzjach podstawa prawna wynika z obowiązującego prawa materialnego i nie została naruszona zasada praworządności określona w art. 6 k.p.a. Nie można też organowi odmówić respektowania wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej. Zdaniem Sądu, ocena dokonana została po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego i poprzedziło ją wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, związane ściśle z zasadą swobodnej oceny dowodów, która także została zachowana (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Uzasadnienia obydwu decyzji odpowiadają dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., bowiem wynika z nich ocena faktów, prawa i subsumcji oraz cele i skutki rozstrzygnięcia, co w konsekwencji oznacza, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone z poszanowaniem zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. Reasumując, Sąd podzielił przywołaną w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. argumentację organu nadzoru w odniesieniu do zakwalifikowania wskazanych powyżej naruszeń obowiązków informacyjnych przez skarżącego, które stały w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie. W ramach miarkowania kary pieniężnej, Komisja Nadzoru Finansowego po analizie stanu majątkowego i finansowego skarżącego, prawidłowo uznała, że jego sytuacja ekonomiczna umożliwia zapłatę ciążącej na skarżącym kary w wysokości 30.000 złotych. Ustalając wymiar kary pieniężnej Komisja prawidłowo stwierdziła, iż stan majątkowy skarżącego był jedną z przesłanek uwzględnianych przy miarkowaniu kary pieniężnej, przy czym nie potraktowała jej jako kluczowej. Pozostałymi przesłankami mającymi wpływ na wymiar kary były: waga i rodzaj naruszenia, rozmiar bezprawności, charakter naruszonego dobra oraz ewentualne skutki naruszenia. Gdy zatem zostały dostatecznie wyjaśnione wszystkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, a ustaleń faktycznych dokonano na podstawie materiału dowodowego, należycie ocenionego przez organ administracji, to skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku