VI SA/Wa 1779/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi E.S. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zmiany zezwolenia oddala skargę Prezes Głównego Urzędu Miar decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] udzielił E.S. (dalej jako skarżąca) zezwolenia na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji. Następnie skarżąca pismem z dnia [...] marca 2009 r. poinformowała Prezesa Głównego Urzędu Miar o zmianie pomieszczeń przeznaczonych do prowadzenia warsztatu w zakresie instalacji, napraw oraz sprawdzania tachografów cyfrowych. Powyższe pismo, z uwagi na swoją treść, organ uznał za wniosek o zmianę zezwolenia na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) 160/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji. Następnie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w dniu [...] kwietnia 2009 r. Prezes Głównego Urzędu Miar wydał decyzję nr [...], w której dokonał zmiany decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca podniosła, że przedstawione i zgłoszone przez nią zmiany nie wpływały na konieczność i obowiązek zmiany decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. zezwalającej na prowadzenie warsztatu w zakresie tachografów cyfrowych. Skarżąca wskazała, iż określenie pomieszczeń przez stronę ma jedynie na celu wykazanie, że podmiot prowadzący warsztat ma odpowiednie warunki lokalowe do wykonywania działalności, a zgłoszenie zmiany pomieszczeń, w których wykonywana jest działalność objęta zezwoleniem powinna być traktowana jednakowo ze zgłoszeniem zmiany polegającej na uaktualnieniu świadectwa wzorcowania, czy legalizacji przyrządu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes Głównego Urzędu Miar decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2009 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zmiany wymienione w piśmie z dnia [...] marca 2009 r. stanowią zmianę wymagań, o których mowa w art. 6 ust. 5 pkt 2 ustawy o systemie tachografów cyfrowych, co z kolei powoduje zastosowanie do takiej zmiany art. 9 ust. 1, a nie art. 9 ust. 3 ww. ustawy. Na powyższą decyzję skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła: a/ obrazę przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie art. 7 ust. 2 pkt 1 b, art. 9 ust. 1, art. 6 ust. 5 pkt 2 ustawy o systemie tachografów cyfrowych oraz niezastosowanie przepisu art. 9 ust. 3 ustawy o systemie tachografów cyfrowych; b/ obrazę przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie § 2, § 3 pkt 2, § 4, § 6 i § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 19 kwietnia 2006 r. w sprawie wymagań niezbędnych do prowadzenia warsztatu w zakresie napraw, instalacji lub sprawdzania tachografów cyfrowych oraz zakresu i sposobu dokumentowania czynności przy wykonywaniu tych usług; c/ obrazę przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie przepisu art. 105 kodeksu postępowania administracyjnego; d/ obrazę przepisów prawa procesowego poprzez niezastosowanie art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uniemożliwienie zapoznania się dokumentacją zebraną w sprawie oraz wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów; e/ obrazę przepisów prawa procesowego poprzez niezastosowanie art. 36 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż art. 7 ust. 2 ustawy o systemie tachografów cyfrowych wymienia elementy konieczne, które musi określać zezwolenie. W punkcie 1 b stanowi, iż w zezwoleniu określa się zakres i miejsca świadczenia usług. Zdaniem strony skarżącej przepis ten ma na celu wskazanie, w jakich miejscach można prowadzić działalność gospodarczą określoną zezwoleniem. Oznacza to, że ustawodawca miał tutaj na myśli wskazanie określonych adresów administracyjnych, w których mają być świadczone usługi, a nie jak twierdzi Prezes Głównego Urzędu Miar wskazanie poszczególnych pomieszczeń pod danym adresem administracyjnym. W sytuacji, w której adres administracyjny zostałby przez stronę zmieniony, decyzję o zmianie pierwotnej decyzji Prezesa GUM należałoby uznać za właściwą, ale w przedstawionej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją. W konsekwencji przeprowadzone przez organ postępowanie o zmianę zezwolenia nie powinno doprowadzić do zmiany zezwolenia, a zakończyć się umorzeniem postępowania w sprawie i utrzymaniem tym samym w mocy dotychczasowej decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. Przeprowadzenie postępowania o zmianę zezwolenia i w efekcie dokonanie jego zmiany miałoby rację bytu również, gdyby dokonano zmiany polegającej na zmianie warunków warsztatowo-technicznych, czyli obejmujących łącznie warunki lokalowe, wyposażenie techniczne i miejsca parkingowe. Warunki te łącznie nie zostały zmienione. Miejsca parkingowe pozostały bez zmian, a strona skarżąca nadal używa wyposażenia technicznego zgłoszonego podczas ubiegania się o wydanie zezwolenia. Zmianie uległy tylko warunki lokalowe, które nie są wystarczające do spełnienia przesłanki z art. 9 ust. 1 ustawy o tachografach cyfrowych, czyli nie obejmują zmian warsztatowo-technicznych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Podkreślił przy tym, iż bez znaczenia jest fakt, że nie uległ zmianie adres wykonywanej działalność. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy, w zezwoleniu określa się miejsca świadczenia usług, a nie adres, pod którym świadczone są usługi. Skarżąca zmieniając pomieszczenia, w których prowadzi działalność warsztatowo - techniczną, dokonała tym samym zmiany miejsca świadczenia usług. Ponadto w ocenie organu traktowanie warunków warsztatowo - technicznych "łącznie", jak wskazuje skarżąca, jest uzasadnione wyłącznie w przypadku prowadzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie warsztatu, a nie na etapie dokonywania zmian zezwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Tak więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga E.S. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak również utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] kwietnia 2009 r. nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. z dnia 20 września 2005 r., Nr 180, poz. 1494 z późn. zm.) prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw lub sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji, wymaga uzyskania zezwolenia. Przedmiotowe zezwolenie wydaje w trybie decyzji Prezes Głównego Urzędu Miar, na wniosek przedsiębiorcy lub innej jednostki. Wniosek powinien zawierać między innymi imię i nazwisko, miejsce zamieszkania albo nazwę, siedzibę i adres wnioskodawcy, określenie zakresu świadczenia usług, wskazanie miejsca świadczenia usług. W myśl art. 6 ust. 5 pkt 2 cyt. ustawy zezwolenie może uzyskać przy tym wnioskodawca, który posiada warunki warsztatowo-techniczne niezbędne do wykonywania instalacji, napraw lub sprawdzania tachografów cyfrowych. Art. 7 ust. 2 ustawy o systemie tachografów cyfrowych wskazuje, iż w zezwoleniu określa się między innymi imię i nazwisko, miejsce zamieszkania albo nazwę, siedzibę i adres podmiotu posiadającego zezwolenie oraz zakres i miejsca świadczenia usług. Skarżąca uzyskała zezwolenie, o którym mowa powyżej, na podstawie decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], po czym pismem z dnia [...] marca 2009 r. zgłosiła ww. organowi zmianę pomieszczeń, w których przedmiotowa działalność objęta zezwoleniem jest wykonywana. Zgodnie natomiast z art. 9 ust 1 pkt 1 ustawy o systemie tachografów cyfrowych podmiot prowadzący warsztat występuje do Prezesa Głównego Urzędu Miar z wnioskiem o zmianę zezwolenia, jeżeli nastąpiła zmiana w odniesieniu do wymagań, o których mowa w art. 6 ust. 5 pkt 2 ww. ustawy, a więc dotyczących warunków warsztatowo - technicznych niezbędnych do wykonywania instalacji, napraw lub sprawdzania tachografów cyfrowych. Jeżeli nastąpiła zmiana w zakresie spełnienia pozostałych wymagań (o których mowa w art. 6 ust. 5 pkt 1 i 3-5 ustawy), podmiot prowadzący warsztat jest obowiązany poinformować o tym Prezesa GUM, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych zmian. Przepisy ustawy o systemie tachografów cyfrowych rozróżniają więc sytuację, w której podmiot posiadający zezwolenie na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji tachografów cyfrowych zobowiązany jest wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia od sytuacji, w której wymagane jest od niego tylko poinformowanie organu o zaistniałych zmianach. W niniejszej sprawie skarżąca stoi na stanowisku, iż zmiana, jak zaszła w zakresie prowadzonej przez nią działalności nie stanowiła podstawy do występowania z wnioskiem o zmianę zezwolenia, lecz skutkowała wyłącznie koniecznością poinformowania Prezesa Głównego Urzędu Miar. Z powyższym stanowiskiem skarżącej nie można się zgodzić. W piśmie z dnia [...] marca 2009 r. złożonym do Prezesa Głównego Urzędu Miar i zatytułowanym "zgłoszenie zmiany danych", skarżąca wskazuje, iż siedziba prowadzonej przez nią działalności pozostaje bez zmian, a zmianie podlega wykaz pomieszczeń przeznaczonych do wykonywania działalności. Z pisma Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. jednoznacznie wynika, iż podczas przeprowadzonej kontroli warsztatu tachografów cyfrowych należącego do skarżącej stwierdzono, iż nastąpiła zmiana pomieszczeń, w których wykonywana jest działalność związana z tachografami cyfrowymi w stosunku do pomieszczeń wskazanych we wniosku o udzielenie zezwolenia. Ustawa o systemie tachografów cyfrowych zawiera natomiast w art. 6 ust. 7 delegację dla ministra właściwego do spraw gospodarki do określenia, w drodze rozporządzenia wymagań niezbędnych do prowadzenia warsztatu w zakresie warunków warsztatowo-technicznych obejmujących: warunki lokalowe, wyposażenie techniczne i miejsca parkingowe. Wprost więc z brzmienia ustawy wynika, iż warunki warsztatowo – techniczne, o których mowa w art. 6 ust. 5 pkt 2 ww. ustawy obejmują swoim zakresem między innymi warunki lokalowe. W myśl § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 19 kwietnia 2009 r. (Dz. U. z dnia 28 kwietnia 2006 r., Nr 73, poz. 511) w sprawie wymagań niezbędnych do prowadzenia warsztatu w zakresie napraw, instalacji lub sprawdzania tachografów cyfrowych oraz zakresu i sposobu dokumentowania czynności przy wykonywaniu tych usług, podmiot prowadzący warsztat powinien posiadać osobne pomieszczenia lub miejsca przeznaczone wyłącznie do wykonywania instalacji, napraw lub sprawdzania tachografów cyfrowych oraz obsługi klienta. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż zgłoszona przez skarżącą zmiana w sposób oczywisty dotyczy warunków warsztatowo - technicznych niezbędnych do wykonywania instalacji, napraw lub sprawdzania tachografów cyfrowych, skoro działalność w powyższym zakresie wykonywana będzie w innych pomieszczeniach, niż pomieszczenia zgłoszone w trakcie postępowania o udzielenie zezwolenia. Sąd nie podziela przy tym stanowiska skarżącej, iż ze zmianą warunków warsztatowo - technicznych skutkujących koniecznością uzyskania zmiany zezwolenia mamy do czynienia wyłącznie w sytuacji, w której zmiana ta dotyczy wszystkich elementów wymienionych w art. 6 ust. 7 ustawy o systemie tachografów cyfrowych, a więc warunków lokalowych, wyposażenia technicznego i miejsc parkingowych. Skarżąca podkreśliła bowiem, iż w niniejszej sprawie zmiana obejmowała wyłącznie warunki lokalowe. Jednakże, jeżeli na etapie postępowania w sprawie uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie tachografów cyfrowych, strona zobowiązana jest spełniać wszystkie wymogi dotyczące warunków warsztatowo- technicznych, to każda zmiana, nawet częściowa w tym zakresie, wymaga uzyskania zezwolenia Prezesa Głównego Urzędu Miar. Odmienna interpretacja powyższego przepisu doprowadziłaby w istocie do zupełnej jego bezskuteczności. Wskutek bowiem kolejno następujących po sobie zmian dotyczących warunków lokalowych, następnie wyposażenia technicznego a w końcu miejsc parkingowych doszłoby w istocie do całkowitej zmiany warunków warsztatowo - technicznych prowadzonej działalności gospodarczej, bez jednoczesnej zmiany samego zezwolenia. W świetle obowiązku uzyskania zmiany zezwolenia w przypadku zmiany warunków warsztatowo – technicznych wynikającego z art 9 ust 1 pkt 1 w związku z art. 6 ust. 5 pkt 2 ustawy o systemie tachografów cyfrowych nie ma znaczenia podniesiony w skardze zarzut błędnego zinterpretowania przez organ definicji miejsca świadczenia usług, które powinno znaleźć się w decyzji o udzieleniu zezwolenia. Skarżąca utożsamia je z adresem wykonywania działalności. Wywodzi w konsekwencji, iż brak zmiany adresu prowadzonej przez nią działalności gospodarczej oznacza, iż nie doszło do zmiany miejsca świadczenia usług, a więc nie ma podstaw do zmiany zezwolenia (nie dokonała się bowiem zmiana w zakresie danych nim objętych). Tymczasem przepisy ustawy o systemie tachografów cyfrowych wprost wiążą obowiązek uzyskania zmiany zezwolenia ze zmianą warunków warsztatowo – technicznych, które zostały zdefiniowane w art. 6 ust. 7 oraz wydanym na podstawie tego przepisu rozporządzeniu, a nie ze zmianą miejsca świadczenia usług. Irrelewantnym zatem dla oceny zasadności wydania przez organ zaskarżonej decyzji jest zagadnienie prawidłowej, bądź nie, wykładni pojęcia "miejsce świadczenia usług". Na marginesie zauważyć należy, iż przepisy ww. ustawy nie zawierają definicji legalnej tego pojęcia. Brak jest zatem podstaw dla nadania pojęciu "miejsce świadczenia usług" innego znaczenia, niż wynikające z wykładni językowej, w szczególności utożsamienie go z pojęciem adresu. Warto zwrócić uwagę na stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 20 maja 2008 r. sygn. akt II UK 291/07 dotyczące wykładni pojęcia "miejsce prowadzenia działalności". Sąd Najwyższy podkreślił, iż w znaczeniu słownikowym "miejsce" rozumiane jest jako część jakiejś przestrzeni, na której ktoś przebywa, coś się znajduje lub odbywa; także pomieszczenie służące określonym celom (Uniwersalny słownik języka polskiego, PWN 2006). W powiązaniu z prowadzeniem działalności cały zwrot wskazuje nie tylko na aspekt terytorialny, ale również na substrat materialny i organizacyjny w postaci zgromadzenia środków produkcji (świadczenia usług), zorganizowania miejsca pracy, kierowania działalnością przez zleceniodawcę poprzez wyznaczanie zadań i wydawanie poleceń czy wskazówek odnośnie do tego jak zadanie ma być wykonane. W ocenie Sądu nie znajdują jednocześnie uzasadnienia zarzuty skargi odnośnie naruszenia przez organ przy rozpoznaniu sprawy art. 10 kpa poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Skarżąca została bowiem zawiadomiona pismem z dnia [...] lipca 2009 r. o możliwości oraz warunkach zapoznania się z aktami, z którego to prawa nie skorzystała. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że wydając zaskarżoną decyzję organ nie dopuścił się zarzucanych mu w skardze naruszeń przepisów prawa materialnego, jak też przepisów procedury administracyjnej. Tym samym należy uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, a skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.