VI SA/Wa 1780/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. spec. Patrycja Kumicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu oddala skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] , działając na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 109 ust. 5 oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1938 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o świadczeniach", oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez płatnika składek – H. B. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą H. - utrzymał w mocy decyzję nr [...] dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2016 r. stwierdzającą, że M. R., zwana dalej "zainteresowaną", podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w okresach od dnia 13 stycznia 2012 r. do dnia 30 stycznia 2012 r., od dnia 2 lutego 2012 r. do dnia 29 lutego 2012 r., od dnia 5 marca 2012 r. do dnia 30 marca 2012 r., od dnia 3 kwietnia 2012 r. do dnia 30 kwietnia 2012 r., od dnia 4 maja 2012 r. do dnia 30 maja 2012 r., od dnia 4 czerwca 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r., od dnia 18 lipca 2012 r. do dnia 31 lipca 2012 r., od dnia 2 sierpnia 2012 r. do dnia 31 sierpnia 2012 r., od dnia 3 września 2012 r, do dnia 31 października 2012 r., od dnia 5 listopada 2012 r. do dnia 30 listopada 2012 r., od dnia 2 grudnia 2012 r. do dnia 2 stycznia 2013 r., od dnia 4 stycznia 2013 r. do dnia 30 marca 2013 r., od dnia 2 kwietnia 2013 r. do dnia 30 kwietnia 2013 r., od dnia 2 maja 2013 r. do dnia 31 maja 2013 r., od dnia 3 czerwca 2013 r. do dnia 28 czerwca 2013 r., od dnia 1 lipca 2013 r, do dnia 30 sierpnia 2013 r., od dnia 2 września 2013 r. do dnia 31 października 2013 r., od dnia 2 listopada 2013 r. do dnia 30 listopada 2013 r., od dnia 2 grudnia 2013 r. do dnia 31 stycznia 2014 r., od dnia 3 lutego 2014 r. do dnia 28 lutego 2014 r., od dnia 3 marca 2014 r. do dnia 30 kwietnia 2014 r., od dnia 2 maja 2014 r. do dnia 30 maja 2014 r., od dnia 2 czerwca 2014 r. do dnia 31 lipca 2014 r., od dnia 1 września 2014 r. do dnia 31 października 2014 r., od dnia 3 listopada 2014 r. do dnia 30 listopada 2014 r., od dnia 2 stycznia 2015 r. do dnia 30 stycznia 2015 r., od dnia 2 lutego 2015 r, do dnia 27 lutego 2015 r., od dnia 2 marca 2015 r. do dnia 31 marca 2015 r. z tytułu wykonywania pracy na podstawie umów o świadczenie usług, do których zgodnie z kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, zawartych z płatnikiem H. Do wydania ww. decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zakład Ubezpieczeń Społecznych, pismem z dnia 27 stycznia 2016 r., zwrócił się do [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z wnioskiem o rozpatrzenie sprawy w zakresie objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym zainteresowanej z tytułu wykonywania pracy na podstawie umów o świadczenie usług do których mają zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego odnośnie zlecenia, zawartych z H. B. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą: H., zwaną dalej "płatnikiem składek". Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, po analizie zgromadzonych dokumentów, decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. stwierdził istnienie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego zainteresowanej z tytułu wykonywania pracy na podstawie umów o świadczenie usług na rzecz płatnika składek w okresach wskazanych w decyzji. Od powyższej decyzji zostało wniesione odwołanie przez pełnomocnika płatnika składek. W odwołaniu strona wskazała, że umowy zawarte przez płatnika składek z zainteresowaną były umowami o dzieło i w tej sytuacji rozstrzygnięcie dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] maja 2016 r. jest nieprawidłowe. Po rozpatrzeniu odwołania Prezes NFZ zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydane w I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że stosownie do treści art. 627 k.c., przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. Przedmiotem umowy jest zatem zobowiązanie do wykonania określonego dzieła poprzez stworzenie czegoś lub przetworzenie do postaci w jakiej dotychczas nie istniało. Przywołał także przepis art. 734 § 1 k.c., zgodnie z którym przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie, przy czym do umowy o świadczenie usług stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Prezes NFZ wskazał, że przedmiotem umowy zlecenia jest dokonanie określonej czynności faktycznej bądź zespołu czynności faktycznych, które nie muszą prowadzić do osiągnięcia indywidualnie oznaczonego rezultatu. Umowa o świadczenie usług jak i zlecenia jest przykładem umowy starannego działania, podczas gdy umowa o dzieło jest umową rezultatu. W sytuacji, gdy przedmiot spornych umów stanowiło jedynie "wiązanie kokard", trudno mówić, że polegały one "na dostarczeniu określonych wyników swojej pracy w postaci dzieła" (w myśl przepisów o umowie o dzieło zawartych w k.c.) zwłaszcza, że w orzecznictwie podkreśla się, iż dzieło powinno mieć byt samoistny niezależny od działania wykonawcy i możliwość uzyskania samodzielnej wartości w obrocie. Organ przywołał stanowisko WSA w Warszawie wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1511/09, zgodnie z którym: "jeżeli z natury stosunku zobowiązaniowego wynika, że rezultat nie może zostać objęty treścią świadczenia, jakim jest umowa o dzieło, jest ona sprzeczna z naturą tego stosunku zobowiązaniowego. Zatem nazwanie umowy nie przesądza o jej charakterze. Ma zatem rację organ oceniając, iż opracowanie konspektu i wygłaszanie wykładów z języka [...]. to ciąg określonych czynności, działania, które nie prowadzą do osiągnięcia konkretnego "dzieła". Elementem przedmiotowo istotnym w/w umowy faktycznie więc było działanie w celu osiągnięcia skutku, a nie do zrealizowaniu rezultatu". Organ podkreślił, że zainteresowana zobowiązana została do wykonywania czynności wiązania kokard, wobec czego nie można uznać tego typu rezultatu za możliwy do poddania sprawdzianowi na istnienie wad fizycznych, gdyż w istocie wykonanie spornych umów polegało każdorazowo na wykonywaniu powtarzalnych czynności z należytą starannością bez określenia w ich treści rezultatu w postaci materialnej, możliwej do weryfikacji. Podnoszona przez pełnomocnika płatnika składek argumentacja w związku z ustaleniem stawki za jedną, prawidłowo wykonaną sztukę danego dzieła (kokardy) i jego wypłaty stosownie do poprawnie zrealizowanej ilości przedmiotów nie znajduje potwierdzenia w treści umów, w których nie określono oczekiwanej ilości wykonanych przedmiotów ani ich parametrów, nie wskazano, by przedmioty miały zostać stworzone z jakimiś wzorcami/wytycznymi. Ponadto organ zaznaczył, iż powstałe "dzieło" w postaci wiązania kokard, mogło zostać wykonane w zasadzie przez dowolną osobę poddaną odpowiedniemu przeszkoleniu, zaś rezultat byłby identyczny lub bardzo zbliżony, zaś powstałe przedmioty (których jednak treść umów dotyczących ich wiązania, szycia nie precyzuje), w żaden sposób nie wyróżniałyby się osobistymi cechami wykonawcy zobligowanego w istocie do dokonywania powtarzalnych czynności starannego działania, zaś rezultatem nieucieleśnionym w rzeczy nie może być czynność, a jedynie wynik tej czynności. Dzieło musi bowiem istnieć w postaci postrzegalnej, pozwalającej nie tylko odróżnić je od innych przedmiotów, ale i uchwycić istotę osiągniętego rezultatu, zaś treść umów ewidentnie wskazuje, że ich przedmiot stanowiło wykonanie czynności. Zdaniem Prezesa NFZ w postępowaniu zgromadzono i przeanalizowano pełny materiał dowodowy, aby wyjaśnić okoliczności istotne dla sprawy w zakresie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu umów zawartych przez zainteresowaną z płatnikiem składek, zaś strony postępowania miały możliwość wypowiedzenia się w sprawie. Odnosząc się do żądania połączenia do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia wielu spraw toczących się w związku z wniesionymi przez płatnika składek odwołaniami od szeregu decyzji organu I instancji, stwierdzono, że stosownie do art. 80 k.p.a. organ administracji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona, wobec czego organ zobligowany jest ustalając stan faktyczny każdorazowo rozpatrzeć sprawę indywidualnie, by wydać rozstrzygnięcie. Wobec powyższego, stosownie do konieczności dokonania odrębnej analizy każdej ze spraw w rozpatrywanym przypadku należało odmówić żądaniu strony w tym zakresie. W ocenie Prezesa NFZ w sprawie zostały podjęte odpowiednie czynności zmierzające do zebrania pełnego materiału dowodowego. Rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie zostało wydane na podstawie zebranego materiału dowodowego w oparciu o mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa materialnego i procesowego oraz przywołane orzecznictwo sądów. Z uwagi na powyższe, zdaniem organu odwoławczego, brak było podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2016 r. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Prezesa NFZ płatnik składek wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: a) art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów polegające na uznaniu, że terminologia oraz treść umów zawieranych przez skarżącą z zainteresowaną wskazują na umowę o świadczenie usług, jak również poprzez przyjęcie, że "wykonywanie umowy były ciągiem określonych czynności starannego działania zmierzającego do skutku w postaci wiązania kokard" choć wniosek taki nie wynika w żaden sposób ze zgromadzonego materiału dowodowego; b) art. 77 i art. 86 k.p.a. poprzez wadliwe i niewystarczające ustalenie stanu faktycznego w postaci zaniechania przeprowadzenia dowodu z przesłuchania zainteresowanej i skarżącej, co jest konieczne dla ustalenia charakteru prawnego ich współpracy oraz rzeczywistego sposobu wykonywania umów, w tym zasad odbioru dzieła i zasad rozliczeń dokonywanych pomiędzy Stronami - zwłaszcza wobec lakonicznego sformułowania zawieranych umów; 2) przepisów prawa materialnego, tj.: c) art. 627 i 734 k.c. poprzez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że umowy zawierane przez zainteresowaną i skarżącą mają charakter umowy starannego działania, tj. umowy zlecenia, podczas gdy zarówno zgodny zamiar stron towarzyszący zawarciu umowy, jak też sposób wykonywania umów i ich cechy charakterystyczne przemawiają za zakwalifikowaniem ich jako umów o dzieło; d) art. 66 ust. 1 pkt 1 e) ustawy o świadczeniach poprzez ich nieuprawnione zastosowanie w sytuacji, w której nie została zrealizowana hipoteza normy prawnej wyrażonej w ww. przepisach - to jest nie istniał stosunek prawny będący podstawą do objęcia zainteresowaną ubezpieczeniem społecznym - wobec czego nie podlegał on obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu umów zawieranych ze skarżącą; e) art. 85 ust. 4 ustawy o świadczeniach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której nie została zrealizowana hipoteza normy prawnej wyrażonej w ww. przepisach - to jest nie istniał stosunek prawny będący podstawą do objęcia zainteresowanej ubezpieczeniem społecznym - wobec czego nie podlegał on obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu umów zawieranych ze skarżącą. Wobec postawionych wyżej zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Prezes NFZ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2018 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja dyrektora Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia nie naruszają przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie podstawowy problem prawny sprowadza się do oceny charakteru prawnego umów zawartych pomiędzy płatnikiem składek a ubezpieczoną i rozstrzygnięcia czy umowy te, jak twierdzi skarżąca, są umowami o dzieło, które nie dają podstaw do objęcia zainteresowanej obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, czy też są to, zgodnie z poglądami organów NFZ i ZUS, umowy o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia, których zawarcie i wykonywanie daje podstawę do objęcia wykonawcy umowy obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego. Prawidłowa kwalifikacja umowy jest warunkiem właściwego zastosowania przepisu art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach. Zgodnie z ww. przepisem obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, którymi są m.in. osoby wykonujące pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, lub osoby z nimi współpracujące. Charakter prawny zawartych przez strony umów należało zatem oceniać na podstawie przepisów kodeksu cywilnego uwzględniając przy tym zasadę wynikającą z art. 3531, tj. że strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Oceniając sprawę w ww. kontekście prawnym Sąd wskazuje, że nie podziela stanowiska skarżącej, że sporne umowy to umowy o dzieło w rozumieniu art. 627 k.c. Na podstawie ww. przepisu przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. Natomiast zgodnie z art. 734 § 1 k.c. przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. W myśl art. 750 k.c., do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. W związku z tym ustalenie, że konkretna umowa jest "umową o świadczenie usług, która nie jest regulowana innymi przepisami" rodzi obowiązek odpowiedniego zastosowania przepisów o zleceniu. Co do zasady, w praktyce obrotu gospodarczego przyjmuje się, że w odróżnieniu od umowy zlecenia czy umowy o świadczenie usług, umowa o dzieło wymaga, by czynności przyjmującego zamówienie doprowadziły do konkretnego, indywidualnie oznaczonego rezultatu. Rezultat, na który umawiają się strony, musi być obiektywnie osiągalny i w konkretnych warunkach pewny. Celem umowy o dzieło nie jest bowiem czynność (samo działanie) lub zaniechanie, które przy zachowaniu określonej staranności prowadzić ma do określonego w umowie rezultatu, lecz samo osiągnięcie tego rezultatu, pozostające poza zakresem obowiązków świadczącego. Odpowiedzialność przyjmującego zamówienie, w wypadku nieosiągnięcia celu umowy, jest więc odpowiedzialnością za nieosiągnięcie określonego rezultatu, a nie za brak należytej staranności. Przedmiotem umowy o dzieło, w ujęciu kodeksu cywilnego, jest więc przyszły, z góry określony, samoistny, materialny lub niematerialny, lecz obiektywnie osiągalny i w danych warunkach pewny rezultat pracy i umiejętności przyjmującego zamówienie, którego charakter nie wyklucza możliwości zastosowania przepisów o rękojmi za wady (por. A. Brzozowski [w:] System prawa prywatnego, Prawo zobowiązań - część szczegółowa, Tom 7, wydanie 3, pod red. J. Rajskiego, Wydawnictwo C.H. Beck - Instytut Nauk Prawnych PAN, Warszawa 2011, s. 390-391). Z kolei umowa zlecenia jest umową starannego działania, w której co prawda rezultat może być przedmiotem starań, lecz nie daje się z góry przewidzieć, a często nie sposób określić, w jakim stopniu zostanie osiągnięty. Dlatego też w umowie zlecenia rezultat nie został objęty treścią świadczenia. Jednym z kryteriów pozwalających na odróżnienie umowy o dzieło od umowy o świadczenie usług jest możliwość poddania umówionego rezultatu (dzieła) sprawdzianowi na istnienie wad fizycznych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że przedmiotem spornych umów w każdym przypadku było wiązanie kokard. Samo ustalenie przez organ, że na podstawie spornych umów świadczone były przez zainteresowaną systematycznie takie same usługi uprawniało organ do zakwestionowania oceny skarżącej co do charakteru zawartych przez nią umów. Wbrew zarzutom skargi, nie było konieczności przeprowadzania w ww. zakresie dalszych dowodów. Nie budzi bowiem wątpliwości, że wykonanie umów, których dotyczy zaskarżona decyzja, stanowiło ciąg powtarzalnych czynności faktycznych poddanych reżimowi starannego działania. Konsekwentnie, nie sposób w tej sytuacji uznać, żeby skutkiem tych prac - polegających na wiązaniu kokard - było dostarczenie zamawiającemu ich wyniku w postaci dzieła, gdyż wynik ten sprowadzał się do wykonania umówionych usług w rozumieniu art. 750 k.c., a nie żadnego dzieła. Nie można bowiem uznać za dzieło czegoś, co nie odróżnia się w żaden sposób od innych występujących na rynku rezultatów pracy - materialnych bądź niematerialnych, gdyż wówczas zatraciłby się indywidualny charakter dzieła. Dzieło to konkretny i indywidualnie oznaczony rezultat pracy przyjmującego zamówienie; nie musi wprawdzie być w każdym przypadku czymś nowatorskim i niewystępującym jeszcze na rynku, jednak powinno zawsze posiadać charakterystyczne - wynikające z umowy - cechy umożliwiające zbadanie, czy zostało wykonane prawidłowo i zgodnie z indywidualnymi wymaganiami zamawiającego. Przedmiotem zawartych umów bez wątpienie nie było osiągnięcie oznaczonego rezultatu rozumianego jako dzieło o indywidualnych, niepowtarzalnych, opisanych z góry cechach. Brak zaś cech określających pożądany przez zmawiającego wynik/rezultat umowy prowadzi do wniosku, że przedmiotem jego zainteresowania jest wykonanie określonych czynności, a nie ich rezultat. Opisane zatem w spornej umowach świadczenie prawidłowo zostało uznane przez organ za nieposiadające charakteru dzieła, którego warunkiem - zgodnie z art. 627 k.c. - jest osiągnięcie indywidualnie oznaczonego rezultatu, a nie tylko wskazanie czynności do wykonania, bez sprecyzowanego rezultatu (konkretnego i zindywidualizowanego). Z tego punktu widzenia sposób określenia przedmiotu umowy skłania do wniosku, że przedmiotowo sporne umowy - wbrew ich nazwie i treści - należy traktować jak uzgodnienie usług (art. 750 k.c.). W tych okolicznościach sprawy, zdaniem Sądu, organy Narodowego Funduszu Zdrowia prawidłowo uznały, że w świetle art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach, zainteresowana podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego we wskazanych w zaskarżonej decyzji okresach. W niniejszej sprawie organy obu instancji dokonały zatem prawidłowej kwalifikacji prawnej spornych umów, opierając się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, z uwzględnieniem w szczególności ich treści. Zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), a podjęte w tym zakresie rozstrzygnięcia zostały w sposób należyty uzasadnione. Sąd nie podzielił sformułowanych w skardze zastrzeżeń strony dotyczących sposobu prowadzenia postępowania dowodowego oraz jego wyników. Postępowanie dowodowe nie jest bowiem celem samym w sobie. Przedmiotem dowodzenia i ustalania mogą być jedynie okoliczności istotne dla sprawy, a nie wszystkie okoliczności, które w sposób pośredni lub bezpośredni się z nią w jakikolwiek sposób wiążą. Organy zaś ustaliły okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy niezbędne do wydania zaskarżonej decyzji. Fakt zaś, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został odmiennie od woli skarżącej i inaczej oceniony przez organy, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania zawartych w k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302).