VI SA/Wa 1783/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant referent Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozszerzenia świadectwa uznania stacji atestacji oddala skargę w całości Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2015 r., nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania P.(dalej: "strona" lub "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Morskiego w G. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] , w sprawie odmowy rozszerzenia świadectwa uznania stacji atestacji w zakresie serwisowania pneumatycznych tratw ratunkowych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 25 listopada 2014 r., wpłynął do Urzędu Morskiego w G. wniosek strony o przeprowadzenie kontroli Stacji Atestacji Sprzętu Ratunkowego, [...]. Wnioskodawca zwrócił się o przeprowadzenie kontroli w trybie § 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie stacji atestacji urządzeń i wyposażenia statku (Dz. U. z 2012 r. poz. 296, dalej "rozporządzenie MTBiGM"), w celu rozszerzenia świadectwa uznania w zakresie serwisowania pneumatycznych tratw ratunkowych marki S. o modelach: D, D1, D3, D4, ERS, FA, FRP, FRS, FARS, w tym: PTR - 10D1, PTR - 10D4, PTRK - 20D, PTRK - 20D3, PTR - 10ERS, PTR-10FA, PTR - 6 FARS, PTR - 10FRP, PTR - 6FRS. Strona podniosła, że: "Złożony wniosek jest de facto wnioskiem o rozszerzenie uprawnień do serwisu pneumatycznych tratw ratunkowych marki S., wynikającym z zaistniałego sporu prawnego pomiędzy P. a S. oraz stwierdziła, że S. nigdy nie produkował tratw, których dotyczył wniosek, nie ma do nich praw, a tratwy te były produkowane przez G. dalej G. które ostatecznie zakończyły swój byt prawny w 2012 r. Strona poinformowała, że legitymuje się autoryzacją w zakresie usług serwisowych udzieloną przez syndyka masy upadłości G., udzieloną w 2010 r., tj. ostatnią autoryzacją udzieloną przez producenta przed ustaniem jego bytu prawnego i w związku z tym, po wykreśleniu tego podmiotu z Krajowego Rejestru Sądowego, prawo do prowadzenia czynności serwisowych w zakresie pneumatycznych tratw ratunkowych wyprodukowanych przez tę spółkę zachowują wszystkie dotychczasowe stacje serwisowe, ponieważ w takiej sytuacji, żaden inny podmiot takiej autoryzacji udzielić nie może. W dniu 19 grudnia 2014 r. w siedzibie stacji atestacji odbyła się kontrola oraz weryfikacja złożonego wniosku. Ustalono, że stacja nie posiada aktualnego uznania producenta stacji atestacji oraz aktualnych udokumentowanych przeszkoleń dla pracowników. Stacja atestacji nie przedstawiła do wglądu certyfikatów uprawniających do serwisowania pneumatycznych tratw ratunkowych marki S. o modelach: D, D1, D3, D4, ERS, FA, FRP, FRS, FARS, w tym: PTR - 10D1, PTR - 10D4, PTRK - 20D, PTRK - 20D3, PTR - 10ERS, PTR-10FA, PTR - 6 FARS, PTR - 10FRP, PTR-6FRS. W związku z powyższym dniu 11 lutego 2015 r. Dyrektor Urzędu Morskiego w G. wydał decyzję, w której odmówił rozszerzenia świadectwa uznania stacji atestacji w zakresie serwisowania pneumatycznych tratw ratunkowych marki S. o modelach: D, D1, D3, D4, ERS, FA, FRP, FRS, FARS, w tym: PTR - 10D1, PTR - 10D4, PTRK - 20D, PTRK - 20D3, PTR - 10ERS, PTR-10FA, PTR - 6 FARS, PTR - 10FRP, PTR - 6FRS. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na treść § 3 pkt 4 oraz pkt 6 rozporządzenia MTBiGM. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie do Ministra Infrastruktury i Rozwoju. Decyzji organu I instancji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego oraz postepowania, tj. art. 17 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie morskim i § 3 pkt 4 oraz pkt 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w sytuacji, gdy podmiot będący producentem sprzętu ratunkowego, serwisowanego przez stację atestacji, kończy swój byt prawny, stacja atestacji w celu uzyskania uznania/potwierdzenia świadectwa uznania zobowiązana jest do dostarczenia aktualnych na dzień składania wniosku dokumentów potwierdzających bieżący kontakt z producentem, kwalifikację personelu, uznanie producenta oraz potwierdzenie prowadzenia szkoleń personelu stacji atestacji przez producenta sprzętu ratunkowego, gdy tymczasem taka wykładnia nakłada na podmiot prowadzący stację atestacji obowiązki niemożliwe do realizacji w sensie obiektywnym i jako taka powinna podlegać odrzuceniu zgodnie z zasadą impossibilium nulla obligatio est, co powinno z kolei przesądzić o przyjęciu stanowiska zgodnie z którym w ww. przypadku uprawnienie do prowadzenia serwisu sprzętu ratunkowego wyprodukowanego przez nieistniejącego przedsiębiorcę zachowują wszystkie uznane przez ten podmiot przed ustaniem jego bytu prawnego stacje atestacji, względnie, że uprawnienie to przysługuje wszystkim podmiotom spełniającym pozostałe wskazane w ww. przepisach wymogi, obiektywnie możliwie co spełnienia, co w konsekwencji doprowadziło organ do bezzasadnej konkluzji, że stacja atestacji skarżącej nie spełnia wymogów wskazanych w ww. przepisach ustawy i rozporządzenia. W ocenie strony w efekcie doprowadziło to organ do błędnego zastosowania ww. przepisów ustawy i rozporządzenia do oceny dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę i w konsekwencji odmowę rozszerzenia (uznania) świadectwa uznania stacji atestacji w zakresie serwisowania pneumatycznych tratw ratunkowych marki S. o modelach D, D1, D3, D4, ERS, FA, FRP, FRS, FARS, w tym: PTR - 10D1, PTR - 10D4, PTRK - 20D, PTRK - 20D3, PTR - 10ERS, PTR-10FA, PTR - 6 FARS, PTR - 10FRP, PTR - 6FRS. Ponadto strona przekazała dokumenty wskazujące - w jej ocenie - na udzielenie przez G. uznania dla stacji atestacji skarżącej w G., a także dyplomy dla pracowników tej stacji, mające - w ocenie strony - potwierdzać posiadanie przez nich kwalifikacji wymaganych przepisami prawa, a także pozostałe dokumenty mogące wskazywać na zachowanie przez stronę skarżącą uprawnień do serwisowania pneumatycznych tratw ratunkowych marki S. po wykreśleniu producenta z Rejestru Przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, w związku z zakończeniem postępowania upadłościowego. Minister Infrastruktury i Rozwoju, wydając decyzję z [...] kwietnia 2015 r. stwierdził, że zarzuty strony nie zasługują na uwzględnienie. Wskazał, że organ I instancji decyzją z dnia 11 lutego 2015 r. odmówił rozszerzenia świadectwa uznania stacji atestacji, podczas gdy przepisy, zarówno ustawy, jak i rozporządzenia nie przewidują możliwości rozszerzenia uznania ani rozszerzenia świadectwa uznania stacji. Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2011 r. Nr 1368 ze zm.), stację atestacji uznaje się w drodze decyzji, po uprzednim przeprowadzeniu kontroli, a świadectwo uznania stanowi jedynie potwierdzenie uznania. Organ pierwszej instancji, mając na względzie art. 6 k.p.a., zobowiązany jest do działania na podstawie przepisów prawa. Nieprecyzyjne sformułowanie użyte w zaskarżonej decyzji nie miało jednak, w ocenie organu II instancji, wpływu na istotę sprawy i w konsekwencji prawidłowość przyjętego rozstrzygnięcia. Minister Infrastruktury i Rozwoju zauważył, że w przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie ma ustalenie, czy stacja atestacji spełniała warunki uwzględnione w art. 17 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie morskim oraz w § 3 rozporządzenia MTBiGM. W celu rozpatrzenia wniosku strona przedstawiła do wglądu, obowiązujące do dnia 30 stycznia 2015 r., świadectwo uznania na serwisowanie pneumatycznych tratw ratunkowych producenta S., które było podstawą uznania przez Dyrektora Urzędu Morskiego w G., przeglądy okresowe, a także instrukcje serwisowe producenta oraz dyplomy dla pracowników potwierdzające przeszkolenie w zakresie inspekcji, serwisu i napraw pneumatycznych tratw ratunkowych produkowanych przez S. oraz dokumentację dotyczącą sporu pomiędzy wnioskodawcą a spółką S. Dokumenty dotyczące uznania stacji serwisowej, jak i jej pracowników nie zawierały wyszczególnienia poszczególnych modeli tratw, o których mowa we wniosku. Uznanie jest ogólne i dotyczy wszystkich pneumatycznych tratw ratunkowych produkowanych przez S., wymienionych w posiadanej Instrukcji Serwisowej. Zarówno we wniosku, jak i w trakcie procesu jego weryfikacji, strona nie przedstawiła aktualnego uznania na serwisowanie pneumatycznych tratw ratunkowych marki S. o modelach D, D1, D3, D4, ERS, FA, FRP, FRS, FARS, w tym: PTR - 10D1, PTR - 10D4, PTRK - 20D, PTRK - 20D3, PTR - 10ERS, PTR-10FA, PTR - 6 FARS, PTR - 10FRP, PTR - 6FRS. Przedstawione przez skarżącą - jako załącznik do jej wniosku o uznanie stacji atestacji z dnia 25 listopada 2014 r. - umowy o współpracy w zakresie prowadzenia serwisu i obrotu handlowego pneumatycznych tratw ratunkowych marki S., zawarte pomiędzy syndykiem masy upadłości G. a stroną w okresie 2002 - 2011, nie spełnia w ocenie organu odwoławczego wymogów ww. ustawy i rozporządzenia. Organ ten zauważył, że ostatnia z przedmiotowych umów została zawarta w dniu 24 stycznia 2010 r., a uwzględniony w pkt 1 rozdziału IV tej umowy zapis stanowi, że obowiązuje ona na czas określony - jednego roku - od daty jej podpisania (tj. do dnia 24 stycznia 2011 r.). W dniu 23 stycznia 2011 r., upłynęła natomiast ważność certyfikatu, w którym G. zaświadczał, że "(...) przedsiębiorstwo I., zostało uprawnione do prowadzenia serwisu pneumatycznych tratw ratunkowych produkowanych przez S.". Również przedstawione przez stronę dokumenty wydane przez G., potwierdzające kwalifikacje (dyplomy uznania zaświadczające o przeszkoleniu pracowników I. G. i P. U. zatrudnionych w stacji atestacji strony, posiadają zapisy o upływie daty ważności tych dokumentów w dniu 23 stycznia 2011 r. Organ II instancji podkreślił, że kontrola należącej do strony stacji atestacji w G., przeprowadzona została przez upoważnionych przedstawicieli Dyrektora Urzędu Morskiego w G. na podstawie i w granicach wyznaczonych przepisami art. 17 ustawy, i wykonywana była zgodnie z kompetencjami określonymi w art. 42 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. poz. 934 ze zm.). Formalny przebieg tej kontroli nie był kwestionowany przez stronę, a prawidłowość jej przeprowadzenia nie budzi również wątpliwości organu II instancji, gdyż Dyrektor Urzędu Morskiego w G. właściwie ocenił przedstawione przez spółkę dokumenty, których treść nie pozwala na dokonanie przez organ administracji morskiej uznania tej stacji. Wskazał, że organ I instancji precyzyjnie i prawidłowo wyjaśnił w uzasadnieniu swojej decyzji motywy, które były podstawą wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia. Kontrolowana stacja nie spełniła warunków wymaganych w § 3 pkt 4 rozporządzenia MTBiGM, tj. nie zostały udokumentowane kwalifikacje, które będą gwarantowały prawidłową i rzetelną obsługę, naprawę i atestację, oraz nie przedstawiono aktualnego uznania producenta atestowanych urządzeń i wyposażenia statku w zakresie jego obsługi serwisowej i atestacji. Przywoływana zarówno we wniosku o rozszerzenie uznania, jak i w odwołaniu okoliczność istnienia sporu sądowego pomiędzy stroną a S., dotyczącego posiadania praw do produkcji tratw nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcia tej sprawy. Dyrektor Urzędu Morskiego w G., po otrzymaniu wniosku o rozszerzenie uznania zobligowany był do podjęcia działań przewidzianych dla organu administracyjnego w granicach określonych w obowiązujących przepisach prawa oraz dokonania w tym zakresie weryfikacji spełniania przez stację atestacji kryteriów szczegółowo określonych w rozporządzeniu MTBiGM. Prawidłowość tych działań i wydana w ich konsekwencji decyzja nie budzi więc zastrzeżeń organu II instancji. Od decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r., strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 104 § 2 k.p.a. i art. 107 §1 i 3 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, poprzez odmowę zbadania okoliczności kluczowej na gruncie niniejszego postępowania, tj. rozpatrzenia, czy spółka S. przejęła prawa do produkcji pneumatycznych tratw ratunkowych produkcji G., a także odmowę wskazania w treści uzasadnienia decyzji, czy organ II instancji uznał, że ww. podmiot jest w ww. zakresie następcą prawnym G., czy też odmówił mu tego statusu, co w konsekwencji doprowadziło do sytuacji, w której organ nie przeprowadził postępowania dowodowego, a także nie zaprezentował własnego stanowiska co do rozstrzygającej okoliczności faktyczno-prawnej niniejszej sprawy, od której zależy ocena zasadności wniosku o potwierdzenie uznania złożonego przez skarżącą, co z kolei przesądza o nierozpoznaniu przez organ II instancji istoty niniejszej sprawy; ewentualnie, z ostrożności procesowej, na wypadek uznania, że organ II instancji przesądził w sposób dorozumiany o okolicznościach wskazanych w pkt 2 i 3, zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła również: 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie morskim i § 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w sytuacji, gdy podmiot będący producentem sprzętu ratunkowego, serwisowanego przez stację atestacji, kończy swój byt prawny, stacja atestacji w celu uzyskania uznania/potwierdzenia świadectwa uznania zobowiązana jest do dostarczenia aktualnych na dzień składania wniosku dokumentów potwierdzających bieżący kontakt z producentem, kwalifikację personelu, uznanie producenta oraz potwierdzenie prowadzenia szkoleń personelu stacji atestacji przez producenta sprzętu ratunkowego, gdy tymczasem taka wykładnia nakłada na podmiot prowadzący stację atestacji obowiązki niemożliwe do realizacji w sensie obiektywnym i jako taka powinna podlegać odrzuceniu zgodnie z zasadą impossibilium nulla obligatio est, co powinno z kolei przesądzić o przyjęciu stanowiska zgodnie z którym w ww. przypadku uprawnienie do prowadzenia serwisu sprzętu ratunkowego wyprodukowanego przez nieistniejącego przedsiębiorcę zachowują wszystkie uznane przez ten podmiot przed ustaniem jego bytu prawnego stacje atestacji, względnie, że uprawnienie to przysługuje wszystkim podmiotom spełniającym pozostałe wskazane w ww. przepisach wymogi, obiektywnie możliwie co spełnienia, co w konsekwencji doprowadziło organ do bezzasadnej konkluzji, że stacja atestacji skarżącej nie spełnia wymogów wskazanych w ww. przepisach ustawy i rozporządzenia; 3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 2 i 3 ustawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na odmowie zmiany przedmiotowej decyzji w sytuacji, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika wprost, że decyzja organu I instancji ma charakter decyzji wadliwej, a prawidłowe rozstrzygnięcie powinno obejmować potwierdzenie świadectwa uznania dla stacji atestacji skarżącej w zakresie wnioskowanych modeli pneumatycznych tratw ratunkowych marki S. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Rozpatrując skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Problematyka prawna rozpatrywanej sprawy dotyczy kwestii oceny wyników kontroli przeprowadzonej w Stacji Atestacji Sprzętu Ratunkowego usytuowanej w G. w zakresie serwisowania pneumatycznych tratw ratunkowych, w związku z wnioskiem skarżącej z dnia 25 listopada 2014 r. o rozszerzenie świadectwa uznania w powyższym zakresie na wskazane modele pneumatycznych tratw ratunkowych marki S. Po przeprowadzeniu kontroli w trybie art. 17 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie morskim oraz rozporządzenia MTBiGM stwierdzono brak posiadania przez skarżącą aktualnego certyfikatu uprawniającego do serwisowania wskazanych modeli tratw ratunkowych, gdyż za taki dokument nie mogła zostać uznana autoryzacja udzielona przez producenta tratw G. przed ustaniem jego bytu prawnego w 2012 r. Na tej podstawie organy administracji odmówiły dokonania uznania ww. stacji atestacji uprawnień serwisowych w żądanym zakresie, z uwagi na niespełnienie warunków, o których mowa w § 3 pkt 4 rozporządzenia MTBiGM. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia kwestii - czy na dzień złożenia wniosku o uznanie świadectwa stacji atestacji w G. w zakresie serwisowania wymienionych we wniosku modeli pneumatycznych tratw ratunkowych – zachowują ważność autoryzacje udzielone przez ich producenta G. – czy też w związku z upadłością tego zakładu skarżąca była zobowiązana do przedłożenia nowych (aktualnych na dzień złożenia wniosku) zaświadczeń. Skarżąca wskazuje, że legitymuje się autoryzacją w zakresie usług serwisowych udzieloną przez syndyka masy upadłości G., udzieloną w 2010 r., tj. ostatnią autoryzacją udzieloną przez producenta przed ustaniem jego bytu prawnego i w związku z tym, po wykreśleniu tego podmiotu z Krajowego Rejestru Sądowego, prawo do prowadzenia czynności serwisowych w zakresie pneumatycznych tratw ratunkowych wyprodukowanych przez tę spółkę zachowują, zdaniem skarżącej, wszystkie jej dotychczasowe stacje serwisowe ponieważ w takiej sytuacji żaden inny podmiot takiej autoryzacji udzielić nie może. Tymczasem organ wskazuje, iż następcą prawnym ww. podmiotu stał się zakład S., na który zostały przeniesione także prawa do certyfikowania usług serwisowych dla stacji atestacji urządzeń i wyposażenia statku, w tym także dla produkowanych wcześniej przez G. modeli tratw, zaś trwający spór prawny miedzy skarżącą oraz S. w przedmiocie skuteczności przeniesienia tych praw nie może mieć w tym przypadku istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W ocenie Sądu stanowisko organu administracji w tej materii pozostaje zgodne z prawem, gdyż sama okoliczność zakwestionowania przez skarżącą przeniesienia określonych uprawnień w trybie postępowania upadłościowego nie może stanowić dla organu podstawy do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Dopiero z chwilą stwierdzenia w odrębnym postępowaniu sądowym, iż nie nastąpiło przejście kwestionowanych przez skarżącą praw producenckich na S., jak wywodzi skarżąca, organ, podobnie jak sąd administracyjny, mógłby taką okoliczność w rozpatrywanej sprawie uwzględnić. Na dzień wydania skarżonej decyzji pozostawała jednak w obrocie prawnym rozstrzygnięcie syndyka masy upadłości G. w przedmiocie przeniesienia praw do produkcji pneumatycznych tratw ratunkowych w pełnym zakresie tj. bez rozgraniczenia na określone modele tych tratw oraz praw towarzyszących (serwis) na S. o, a skarżąca w ramach przeprowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie uznania (rozszerzenia) jej uprawnień serwisowych nie podważyła skutecznie domniemania nabycia wspomnianych wyżej praw producenckich przez następcę prawnego upadłej spółki. W tej sytuacji dla orzekających w przedmiotowej sprawie organów administracji, jak również dla rozpatrującego skargę Sądu, producentem spornych modeli pneumatycznych tratw ratunkowych marki S., w kontekście spełnienia przez skarżącą warunku, o którym mowa w § 3 pkt 4 rozporządzenia MTBiGM, nie mogła stać się upadła spółka G. Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż skarżąca nie kwestionowała wcześniej nabycia ww. uprawnień producenckich przez S., o czym najlepiej świadczy znajdujący się w aktach administracyjnych spraw innych stacji atestacji skarżącej certyfikat tego producenta z dnia 31. 01. 2014 r. udzielony dla stacji atestacji sprzętu ratunkowego w S. i K., w zakresie serwisowania tratw marki S., w tym także, jak należy domniemywać, ze względu jego na ogólny charakter, modeli tratw wskazanych we wniosku o rozszerzenie uprawnień serwisowych skarżącej. Powyższe stanowiło podstawę uznania przez właściwy organ uprawnień serwisowych należącej do skarżącej stacji atestacji w pełnym zakresie, obowiązującym w okresie poprzedzającym złożenie przedmiotowego wniosku, nie ograniczonym do określonych modeli tratw marki S., zaś skarżąca na tej podstawie była uprawniona do takiego właśnie zakresu świadczeń serwisowych. Skarżąca zakwestionowała dotychczasową praktykę w tym względzie i wskazała na istniejące wątpliwości prawne w przedmiocie nabycia praw producenckich i brak uprawnień następcy prawnego G. do udzielania certyfikatów na usługi serwisu niektórych rodzajów tratw, których nie jest producentem. W kontekście spełnienia warunku o którym mowa w § 3 pkt 4 rozporządzenia MTBiGM nie oznacza to jednak, że zachowują w pełni aktualność certyfikaty udzielone wcześniej skarżącej przez syndyka masy upadłości G., których ważność upłynęła w 2011 r. Nie można bowiem zaakceptować domniemania aktualności autoryzacji w zakresie serwisu tratw marki Stomil udzielonej przez pierwszego ich producenta, wobec braku innego rozstrzygnięcia prawnego w przedmiocie nabycia praw producenckich oraz praw pokrewnych upadłej spółki przez jej następcę prawnego - S. Dopiero z chwilą zakończenia postępowania w tym przedmiocie i stwierdzenia przez właściwy sąd powszechny zasadności podnoszonych przez skarżącą w tej materii zarzutów, istniałaby podstawa prawna do uwzględnienia takiej okoliczności przez organ w przeprowadzonym postępowaniu. Jak wynika z akt administracyjnych badanej sprawy, taka okoliczność nie nastąpiła ani w dniu złożenia przez skarżącą wniosku o uznanie (rozszerzenie) świadectwa stacji atestacji, ani w dacie podjęcia przez organ skarżonej decyzji. Organ zaś przedstawił materiał dowodowy potwierdzający uprawnienia producenckie i inne prawa z nimi związane S., dotyczące pneumatycznych tratw ratunkowych marki S. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał za niezasadny podstawowy zarzut skarżącej nierozpoznania przez orzekające w sprawie organy niniejszej sprawy w niezbędnym zakresie i niewyjaśnienia istoty zaistniałego problemu prawnego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego i niewłaściwej interpretacji art. 17 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie morskim, w zw. z § 3 rozporządzenia MTBiGM przez błędną ich wykładnię, w kontekście powyższych uwag należało także uznać je za niezasadne. W szczególności trzeba mieć na uwadze treść § 3 pkt 4 ww. rozporządzenia, gdzie określa się wprost warunek posiadania przez stację atestacji aktualnego uznania producenta atestowanych urządzeń i wyposażenia statku, w zakresie jego obsługi serwisowej i atestacji. W przypadku tratw ratunkowych firmy S. producent taki występuje w obrocie prawnym i jak wynika z akt postępowania administracyjnego spraw stacji atestacji skarżącej wydaje w tym zakresie stosowne certyfikaty, w tym dotyczące serwisowania wspomnianych tratw. Dlatego też organ stwierdzając brak posiadania takiego certyfikatu przez stację skarżącej w G. odmówił wydania świadectwa uznania dla tej stacji atestacji urządzeń i wyposażenia statku. Odnosząc się na koniec do kwestii naruszeń przepisów postępowania zgodzić się należało z organem II instancji, że wykazane uchybienia decyzji I instancji nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy i decyzja ta mogła pozostać w obrocie prawnym. W tych okolicznościach sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.