VI SA/Wa 1784/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi T. L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Decyzją Komendanta Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r., wydaną na podstawie art. 18 ust. 5 pkt. 4 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm.) w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2000 r. Nr 27, poz. 343, z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 268a K.p.a. cofnięto p. T. L. (strona, skarżący) pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu wskazano, że głównym motywem decyzji była informacja o tym, że w wyniku włamania do domku letniskowego skarżącego dokonano kradzieży m.in. broni palnej myśliwskiej, tj. dubeltówki marki [...] o nr [...], kal. [...] mm na szkodę strony. Utracona broń przechowywana była w szafie konstrukcji drewnianej, której drzwi od wewnętrznej strony były obite blachą i zabezpieczone na jeden zamek podklamkowy. Wyczerpywało to ustawowe znamiona czynu z art. 263 § 4 kk., w związku z czym Sąd uznając, że strona dopuściła się popełnienia zarzucanego jej czynu wymierzył jej karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) złotych każda z nich. Broń była przechowywana niezgodnie z obowiązującymi przepisami § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r., w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji. Właściwy organ Policji uznał, że zachowanie strony dowodzi rażącego niedbalstwa - na skutek naruszenia przez stronę zasad dotyczących przechowywania i właściwego zabezpieczenia broni, określonych w 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, doszło do przedostania się broni w ręce osób nieuprawnionych. W związku z powyższym organ Policji na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji cofnął stronie pozwolenie na broń. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła strona kwestionując zawarte w decyzji twierdzenie, iż nie daje rękojmi przestrzegania obowiązków dotyczących właściwego przechowywania broni. Postanowieniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2008 r., wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 i art. 268a K.p.a., w związku z odwołaniem strony od decyzji Komendanta Policji w W., cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu stwierdzono, że z zebranego materiału wynika, że decyzję organu I instancji, zawierającą prawidłowe pouczenie co do sposobu i terminu wniesienia odwołania doręczono skarżącemu w dniu 13 maja 2008 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki poleconej), natomiast odwołanie zostało złożone osobiście przez stronę w siedzibie organu w dniu 29 maja 2008 r. (adnotacja dokonana przez stronę osobiście na odwołaniu oraz pieczątka wpływu do organu), a więc 2 dni po ustawowo określonym terminie do wykonania tej czynności. Jednocześnie zwrócono uwagę, że skarżący – zgodnie z wymaganiami art. 58 § 1 K.p.a. - nie podał przyczyny, z powodu której uchybił terminu przewidzianemu w art. 129 § 2 K.p.a. oraz nie złożył prośby o jego przywrócenie. W tej sytuacji termin do wykonania czynności nie został stronie przywrócony, a zatem rozpatrzenie odwołania jest prawnie niedopuszczalne. Skargę na powyższe postanowienie wraz z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od zaskarżonej decyzji wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona, która wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Postanowieniu temu strona zarzuciła oparcie na podstawie nieprawdziwych ustaleń faktycznych, dotyczących prawidłowości pouczenia zawartego w decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r., wydanej przez Komendanta Policji w W., i - co za tym idzie - naruszenie interesów prawnych strony, polegających na niepoinformowaniu w decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. o działaniach, jakie należy podjąć w przypadku uchybienia terminowi i tym samym nie rozpatrzeniu odwołania od decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r., co pociąga za sobą utrzymanie w mocy niekorzystnej dla strony decyzji, W uzasadnieniu strona zarzuciła, iż w decyzji Komendanta Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. faktycznie znalazło się pouczenie stwierdzające, w jakim terminie i do jakiego organu przysługuje stronie prawo wniesienia odwołania, jednakże pouczenie to nie zawierało instrukcji co do czynności jakie strona powinna podjąć w razie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. W przekonaniu strony narusza to zasadę wyrażoną w art. 9 K.p.a. Brak pouczenia co do konieczności wniesienia prośby o przywrócenie terminu spowodował, iż odwołanie nie zostało merytorycznie rozpatrzone i tym samym naruszono interes prawny strony. Ponieważ w postępowaniu administracyjnym obowiązuje ww. zasada i do tej pory na każdym etapie postępowania strona była informowana o swoich prawach, to składając odwołanie z uchybieniem terminu do jego wniesienia była pewna, iż w przypadku niedopełnienia przez nią jakichkolwiek formalności zostanie wezwana do ich usunięcia. Tak się jednak nie stało. Ponadto, postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską trwało ponad rok (postępowanie zostało wszczęte w dniu [...] lutego 2007 r., decyzja została wydana w dniu [...] kwietnia 2008 r., a doręczona stronie w dniu 13 maja 2008 r.). Naruszono tym samym wszystkie przepisy dotyczące terminów załatwiania spraw oraz interes strony. W tej sytuacji strona nie mogła przypuszczać, iż jej dwudniowe spóźnienie, wynikające z nagłego wyjazdu do sanatorium, związane z jej stanem zdrowia, będzie wiązało się z tak poważnymi konsekwencjami. Taki stan rzeczy narusza zasadę wyrażoną w przepisie art. 8 K.p.a., nakazującego organom administracyjnym "(...prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli". Uchybienie terminowi nastąpiło wskutek nagłego wyjazdu strony do sanatorium, w związku z problemami zdrowotnymi z kręgosłupem. Wyjazd był nagły, z uwagi na to, iż w ostatniej chwili zwolniło się miejsce w sanatorium, a z powodów bólów kręgosłupa, jakie wystąpiły w ostatnim czasie, wyjazd ten był dla strony absolutne konieczny. Wraz z przedmiotową skargą strona wniosła odwołanie od decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r., co w jej przekonaniu oznacza, iż spełniła przesłanki wskazane w art. 58 K.p.a., a prośba o przywrócenie terminu jest w pełni zasadna. Ponadto strona wskazała, że ze względu na swój wiek (82 l.) skutki cofnięcia jej pozwolenia na broń są bardziej dotkliwe niż dla osób młodszych. Strona jest myśliwym od pięćdziesięciu lat i od takiego czasu polowania stanowiły integralną część jej życia. Pomimo swojego wieku strona jest osobą aktywną. Na pewnie ostatnim etapie życia odebrano jej pozwolenie na broń, a tym samym pozbawiono możliwości realizowania życiowej pasji, co skazuje ją na związane z tym dolegliwości. Rozpoczynanie na nowo postępowania w sprawie wydania stronie nowego pozwolenia na broń może doprowadzić do tego, iż nie zakończy się ono za życia strony. Wydaje się, iż w tej sprawie interes strony jest nieporównywalnie większy od interesu Państwa, które oczywiście musi stać na straży praworządności i tym samym pilnować, aby obywatele wywiązywali się z obowiązków nakładanych na nich przez obowiązujące przepisy prawa. Jednakże Państwo winno w takich samych granicach pilnować, aby organy administracyjne również w takim samym stopniu wywiązywały się z tych zasad, wyrażonych w m. in. art. 7, 8 i 9 K.p.a. Nie jest prawdą, iż strona nie brała udziału w prowadzonym postępowaniu. Zapoznała się ona z materiałem dowodowym w sprawie oraz stwierdziła, iż nie zgłasza żadnych zastrzeżeń w tym przedmiocie. Złożyła również ustne, jak i pisemne oświadczenie, iż stworzy przepisowe warunki przechowywania broni, a także zaproponowała, iż najpierw przedstawi nowe miejsce przechowywania broni i po skontrolowaniu go przez Komendanta Policji podejmie on decyzję w sprawie posiadania przez stronę pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Przypomniał, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. Komendant Główny Policji stwierdził uchybienie terminu przez p. T. L. do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Policji w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W dniu [...] lipca 2008 r. do Komendanta Głównego Policji wpłynęła skarga na ww. postanowienie, w której skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, art. 9 K.p.a. Skarżący podniósł bowiem, iż decyzja Komendanta Policji w W. nie zawiera pouczenia o konieczności złożenia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, co narusza ogólną zasadę udzielania informacji, o której mowa w powołanym przepisie (art. 9 K.p.a.). Ponadto skarżący wraz z przedmiotową skargą wniósł odwołanie od ww. decyzji i złożył prośbę o przywrócenie odwołania od tego aktu administracyjnego, co - jego zdaniem - spełniło przesłanki wskazane w art. 58 K.p.a. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Po zapoznaniu się z wniesioną skargą Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko zajęte w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2008 r. Z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, iż decyzję organu I instancji, zawierającą prawidłowe pouczenie co do sposobu i terminu wniesienia odwołania, doręczono skarżącemu w dniu 13 maja 2008 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - w aktach). Natomiast odwołanie zostało złożone przez skarżącego osobiście w dniu 29 maja 2008 r. (adnotacja na odwołaniu i pieczątka wpływu do organu), a więc 2 dni po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności. W myśl art. 129 § 2 K.p.a., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Stosownie natomiast do brzmienia art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do jego wniesienia. Zgodnie z art. 58 § 1 K.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 K.p.a.). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (art. 58 § 3 kpa). O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia (art. 59 § 2 kpa). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika zatem jednoznacznie, że organ odwoławczy nie może rozpoznać odwołania, które zostało złożone przez stronę po upływie terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a., jeżeli strona nie spełni jednocześnie wymogów, o których mowa w art. 58 § 1 Kodeksu. Organ odwoławczy może przywrócić stronie termin do wniesienia odwołania - jednakże wyłącznie na jej prośbę, złożoną w ściśle określonym terminie i jeśli strona uprawdopodobni, że uchybienie terminu nie nastąpiło z jej winy. Biorąc pod uwagę powołane wyżej przepisy prawa oraz okoliczności faktyczne niniejszej sprawy Komendant Główny Policji był zobowiązany do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a przytoczone w skardze okoliczności nie dają podstaw do jej uwzględnienia. Uchybienie terminu jest bowiem okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ administracji nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu w trybie art. 134 K.p.a. Zarzuty skargi są całkowicie bezzasadne, albowiem organ administracji ma obowiązek informować stronę o przysługujących jej środkach, sposobie i terminie zaskarżenia czynności dokonywanych w prowadzonym postępowaniu, co niewątpliwie w niniejszej sprawie zostało uczynione. Organ nie ma jednak obowiązku pouczać strony o jej uprawnieniach w przypadku uchybienia terminu do dokonania czynności w prowadzonym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2008 r., utrzymujące w mocy postanowienie tegoż organu z dnia [...] czerwca 2008 r., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, wydane w związku z odwołaniem strony od decyzji Komendanta Policji w W., cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. Wbrew twierdzeniom skarżącego, stan faktyczny w sprawie został ustalony z wystarczającą dokładnością. Mianowicie stwierdzono, iż skarżący został skazany wyrokiem sądu karnego za czyn z art. 263 § 4 kk., tzn. za nieumyślne spowodowanie utrat broni palnej, która zgodnie z prawem pozostawała w jego dyspozycji. Zarówno organy Policji, jak i sądy administracyjne są związane ustaleniami sądu karnego co do popełnienia przestępstwa (art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.). Zarzucając decyzji Komendanta Policji w W. oparcie na nieprawdziwych ustaleniach faktycznych skarżący nie kwestionował samego faktu popełnienia czynu, za który został skazany prawomocnym wyrokiem sądu, lecz poddawał w wątpliwość ustalenie organu, iż w świetle popełnionego przestępstwa skarżący nie daje rękojmi, iż w przyszłości będzie przestrzegał obowiązku dotyczącego noszenia oraz przechowywania broni palnej. W istocie organ Policji zarzucił skarżącemu rażące niedbalstwo dotyczące przechowywania broni. Sąd w tym zakresie podziela stanowisko organów Policji. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji obowiązuje od dnia ogłoszenia, tj. od dnia 12 kwietnia 2000 r. Zgodnie z § 5 tego rozporządzenia, osoby posiadające broń i amunicję na podstawie pozwolenia na broń są obowiązane przechowywać ją w kasetach metalowych na trwałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane. Tymczasem, jak ustalono w toku postępowania karnego, skarżący przechowywał broń w domu letniskowym w szafie konstrukcji drewnianej, której drzwi od wewnętrznej strony były obite blachą i zabezpieczone na jeden zamek podklamkowy. Stanowiło to oczywiste naruszenie powołanego przepisu, który skarżący, czynnie uprawiając myślistwo od ponad pięćdziesięciu lat, powinien był znać i stosować w praktyce. W rozpatrywanej sprawie kwestie prawno-materialne, związane z naruszeniem podstawowych zasad przechowywania broni i następstw tego czynu, a w szczególności ocena, czy skarżący będzie dawał w przyszłości rękojmię właściwego przechowywania broni, nie mają jednak istotnego znaczenia. Naruszenie tych zasad i wydany w następstwie tego czynu wyrok sądowy stały się materialną podstawą wszczęcia postępowania w rozpatrywanej sprawie, zakończonej wydaniem przez Komendanta Policji decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r., cofającej skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji – z naruszeniem terminu odwołania (o dwa dni), bez zachowania trybu właściwego dla przywrócenia terminu, tj. bez prośby o przywrócenie terminu, wniesionej w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, po uprawdopodobnieniu, że uchybienie nastąpiło bez winy skarżącego. W przedstawionej sytuacji Komendant Główny Policji nie mógł rozpoznać odwołania skarżącego, lecz był zobowiązany wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Rozpatrywana sprawa ma więc jednoznacznie charakter procesowy, a jej istota sprowadza się do oceny, czy Komendant Główny Policji w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo ocenił przesłanki (lub ich brak) pozwalające na stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W komentarzu do K.p.a. (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C. H. Beck, 3 wyd., Warszawa 2000) stwierdza się z naciskiem, że uchybienie ustawowego terminu do wniesienia odwołania powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy zobowiązany jest zatem w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. W rozpatrywanej sprawie organ dokonał takiego badania i stwierdził naruszenie terminu do wniesienia odwołania, czego skarżący nie kwestionuje. W przywołanym "Komentarzu" stwierdza się dalej, że rozstrzygnięcie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.).Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 K.p.a.). Ma zatem rację organ Policji stwierdzając, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ administracji nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu w trybie art. 134 K.p.a. W użytej argumentacji skarżący podnosi pewną asymetryczność swoich uprawnień i kompetencji organów administracji. Przeciwstawia mianowicie swoje dwudniowe uchybienie terminu do wniesienia odwołania blisko rocznemu oczekiwaniu na rozstrzygnięcie organu, z czym łączy m.in. naruszenie art. 7, 8 i 9 K.p.a. Jest to zarzut niewłaściwy, gdyż postępowanie administracyjne nie jest zbudowane na zasadzie równości stron, a niezałatwienie przez organ sprawy w terminie nie usprawiedliwia w żadnym przypadku uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie zresztą z art. 37 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia; strona – jak wynika z akt sprawy – z tego uprawnienia nie skorzystała. Przechodząc do oceny przesłanek przywrócenia terminu, określonych w art. 58 K.p.a.(dotyczących również terminu do złożenia odwołania), należy wskazać, że powołany przepis ustanawia cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie. Są to: 1) uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy (przy czy w piśmiennictwie podkreśla się, że okolicznością usprawiedliwiającą może być np. nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, nie jest nią natomiast np. zwolnienie lekarskie, które nie wyklucza możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę i nadania pisma przez pocztę; tym bardziej nie można uznać za taką okoliczność wyjazdu do sanatorium), 2) wniesienie przez skarżącego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu (przywrócenie terminu jest bowiem instytucją procesową opartą na zasadzie skargowości, a więc może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, wniesiony w formie podania), 3) dochowanie terminu (nieodwracalnego – w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, oraz 4) dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin. W rozpatrywanej sprawie skarżący złożył jedynie odwołanie, co można – z życzliwą interpretacją – potraktować jako spełnienie ostatniego z wymienionych warunków. Pozostałe warunki nie zostały jednak spełnione, a spełnienie tych przesłanek przy skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie może być potraktowane jako równoznaczne z ich spełnieniem przy odwołaniu (pomijając ich ocenę). Przywracanie terminu do wniesienia odwołania nie należy bowiem z całą pewnością do właściwości sądów administracyjnych. Trzeba też zauważyć, że o ile art. 107 § 1 K.p.a. wyraźnie stwierdza, że decyzja powinna zawierać pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, a w przypadku decyzji, od której służy wniesienie powództwa do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego – powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi, o tyle żaden przepis Kodeksu nie nakazuje organom administracji publicznej pouczania o zasadach i trybie postępowania w przypadku uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Przyjęcie punktu widzenia skarżącego, który z braku takiego pouczenia czyni zarzut, oznaczałoby, że w istocie każdą decyzję należałoby wyposażyć w swoistą instrukcję obsługi, odnoszącą się np. możliwości zastosowania nadzwyczajnych trybów postępowania, czy też innych procedur uregulowanych w K.p.a. Ten zarzut strony, łączącej go znowu z zarzutem naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, 8 i 9 K.p.a., należy uznać za oczywiście bezzasadny. Reasumując, Sąd stwierdził, że Komendant Główny Policji w obu postanowieniach dokonał prawidłowej, opartej na przepisach K.p.a. oceny w sprawie, zasadnie stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Jak już wskazano, w tej sytuacji decyzja Komendanta Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r., którą cofnięto skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, stała się ostateczna. Skarżący może zatem – do czasu zatarcia skazania – uczestniczyć w życiu właściwego koła myśliwskiego i polowaniach bez broni palnej myśliwskiej. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.