VI SA/Wa 1787/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Anna Błażejczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi E. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego oddala skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] po rozpatrzeniu sprawy z wniosku Z. z siedzibą w W. przeciwko E. z siedzibą w W. – (zwane dalej skarżącym lub uprawnionym), działając w trybie postępowania spornego, zwanego dalej uczestnikiem lub wnioskodawcą, stwierdził wygaśnięcie z dniem [...] sierpnia 2011 r. prawa ochronnego na znak towarowy słowny "Złoty Spinacz" o numerze [...] udzielonego na rzecz E. z siedzibą w W.. Organ działał na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z póź.zm. - zwanej dalej p.w.p) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 ustawy p.w.p. Wskazał, że w dniu 30 sierpnia 2006 r. udzielił skarżącemu prawa ochronnego na znak towarowy o nr [...] pt. Złoty spinacz. Skarżący posiada prawo ochronne od dnia [...] grudnia 2003 r. na znak towarowy dla usług zawartych w Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług w klasie nr 41 jak: organizowanie konkursów. Uczestnik, złożył wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy słowny ZŁOTY SPINACZ o numerze [...] udzielonego na rzecz skarżącego. Wskazał, że jest organizatorem konkursu Złote Spinacze na najlepszą kampanię public relations, a w ramach tego konkursu laureatom przyznawane są nagrody w postaci statuetki Złotego Spinacza. Stwierdził, że skarżący nie używa swego znaku w odniesieniu do usług takich jak organizowanie konkursów z klasy 41. Jego zdaniem, istnienie spornego prawa we wskazanym wyżej zakresie uniemożliwia prowadzenie jego działalności statutowej jaką jest organizowanie konkursu o nazwie Złote Spinacze. Ponadto podniósł, że sporny znak stanowi podstawę powództwa uprawnionego wniesionego przeciwko wnioskodawcy, a opartego na art. 296 ust. 1 i art. 296 ust. 2 pkt 1 ustawy p.w.p. Podniósł również, że sporny znak towarowy stanowi przeszkodę do uzyskania praw ochronnych przez wnioskodawcę na jego 3 znaki towarowe: słowny ZŁOTE SPINACZE o numerze [...], słowno-graficzny ZŁOTE SPINACZE o numerze [...] i słowno-graficzno-przestrzenny ZŁOTY SPINACZ o numerze [...]. Uprawniony wniósł o oddalenie przedmiotowego wniosku. Stwierdził, że od 2001 r. jest organizatorem konkursu na najlepszą sekretarkę, asystentkę, w którym nagrodą główną jest "Złoty Spinacz". Na potwierdzenie powyższego dołączył do akt dokumenty z przeprowadzonych konkursów. Podniósł, że zarejestrował znak towarowy ZŁOTY SPINACZ w celu przyznawania nagrody o tej nazwie w organizowanym przez siebie konkursie na najlepszą asystentkę, a załączone do akt sprawy dowody w postaci relacji z konkursu oraz zdjęć, potwierdzają, że sporny znak towarowy jest dla tego celu stale wykorzystywany. Podkreślił, że konkurs jest przede wszystkim znany wśród sekretarek i asystentek. Wskazał również, że znak towarowy jest stale i realnie używany w celu oznaczania wręczanej w konkursie nagrody, która jest ważnym elementem identyfikującym sam konkurs wśród jego uczestników i osób zainteresowanych. Ponadto uprawniony poinformował, że nazwa nagrody pojawia się w relacjach z konkursu, a zwycięzcom wręczany jest znak złotego spinacza. Zdaniem organu, udzielenie ochrony na znak towarowy wiąże się z ustawowym obowiązkiem używania znaku towarowego dla towarów (usług), dla których znak został zarejestrowany. Nieużywanie znaku towarowego może skutkować stwierdzeniem wygaśnięcia prawa ochronnego. Przepis art. 169 p.w.p. wskazuje, że wnioskodawca korzystając z możliwość stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy zobowiązany jest do wykazania interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia tego prawa. Organ wskazał, że wnioskodawca ubiega się o udzielenie prawa ochronnego na znaki towarowe: słowny ZŁOTE SPINACZE o numerze [...], słowno-graficzny ZŁOTE SPINACZE o numerze [...] i słowno-graficzno-przestrzenny ZŁOTY SPINACZ o numerze [...], którym to znakom przeciwstawił sporny znak towarowy. Ponadto wnioskodawca wskazał, że sporny znak stanowi podstawę powództwa uprawnionego wniesionego przeciwko wnioskodawcy a opartego na art. 296 ust. 1 i art. 296 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Jego zdaniem, okoliczność ta uzasadnia działanie wnioskodawcy, a jego interes prawny w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy nie budzi wątpliwości. Zdaniem organu, zgodnie z art. 169 ust. 6 p.w.p. w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. W świetle wyżej powołanego przepisu ciężar przeprowadzenia dowodu w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego spoczywa na uprawnionym z rejestracji znaku, który powinien wykazać, że znaku używał lub jeśli znaku nie używał miał ku temu ważne powody. Organ wskazał, że uprawniony przedstawił materiał dowodowy nie opatrzony żadnym podpisem, który nie wiadomo czy i ewentualnie kiedy i gdzie został opublikowany, nie wiadomo skąd pochodzi lub nie zawiera żadnego odniesienia do słów "Złoty Spinacz" ani do usług, dla których ten znak został przeznaczony, a więc nie posiadają znaczenia w niniejszej sprawie. Zdaniem organu, przedstawione przez skarżącego dokumenty dołączone do akt niniejszej sprawy nie posiadają waloru dowodowego. Materiał w większości nie zawiera dat, nie znane jest jego pochodzenie, ani też nie posiada odniesienia do spornego znaku towarowego słownego ZŁOTY SPINACZ. Ponadto wskazał, że dokumenty będące kopiami oryginałów nie zostały poświadczone za zgodność. Jego zdaniem jedyny materiał, który zawiera odniesienia do spornego znaku towarowego stanowi wewnętrzne dokumenty uprawnionego, a takie dokumenty nie stanowią o używaniu spornego znaku towarowego w sposób rzeczywisty i ciągły w obrocie gospodarczym na terenie Polski. Podkreślił, że sporny znak towarowy jest znakiem słownym, a ze zdjęć nadesłanych przez uprawnionego wynika, że ewentualnie używanym przez niego znakiem jest znak graficzny lub przestrzenny przedstawiający złoty spinacz. W ocenie organu, w tym przypadku nie przedstawiono wystarczającego materiału dowodowego potwierdzającego rzeczywiste używanie. Organ wskazał, że uprawniony w żaden sposób nie wykazał używania spornego znaku towarowego w sposób rzeczywisty i poważny na obszarze Polski w okresie kolejnych pięciu lat po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na ten znak w zakresie usług wskazanych przez wnioskodawcę w przedziale czasowym od [...] sierpnia 2006r., jak również nie wykazał, że istniały ważne powody usprawiedliwiające nieużywanie spornego znaku. Zdaniem organu, zgodnie z przepisem art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. wiąże to się skutkiem wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z powodu jego nieużywania przez okres pięciu lat. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Wskazał, że używał i używa znak towarowy [...]. Podniósł, że podjął rozmowy negocjacyjne z wnioskodawcą - naruszającym prawo, celem uzyskania zawarcia umowy licencyjnej na używanie znaku towarowego. Rozmowy negocjacyjne zostały zlekceważone przez naruszającego, a wobec takiej sytuacji uprawniony do znaku towarowego [...] wystąpił na drogę postępowania sądowego - do Sądu Okręgowego w W. [...] Wydział - Sąd Wspólnotowych Znaków Towarowych i Wzorów Przemysłowych, gdzie obecnie toczy się postępowanie - sygn. akt [...]. Wskazał, że wnioskodawca dokonał zgłoszenia do Urzędu Patentowego swoich znaków towarowych zawierających wyrazy "Złote spinacze". Urząd Patentowy, wobec istnienia znaku towarowego uprawnionego ([...]) stwierdził przeszkodę do uzyskania praw ochronnych na zgłoszone przez wnioskodawcę znaki towarowe. Do skargi dołączył dokumenty stanowiące Protokoły posiedzenia Komisji Konkursowej z dnia [...] grudnia 2011 r. /zał. nr 1/, z dnia [...] grudnia 2010 r /zał. nr 2/, z dnia [...] września 2009 r /zał. nr 3/, z dnia [...] października 2008 r / zał. nr 4/, z dnia [...] października 2007 r / zał. nr 5/, z dnia [...] września 2006 r / zał. nr 6/ - które zawierają w preambule działania komisji i ustalenie laureatki do nagrody Złoty Spinacz - stanowiący znak towarowy o nr [...] chroniony w Urzędzie Patentowym RP, do którego prawo używania uzyskuje laureatka czy laureat. Ponadto dołączył Protokół Walnego Zgromadzenia /zał. nr 7/ zawierający dla pkt 10 zapis o podjęciu uchwał o regulaminie Ogólnopolskiego Konkursu Asystentka Roku - Złoty Spinacz. Dołączył listę osób które uzyskały tytuł Asystentki Roku i które otrzymały jako wyróżnienie - nagrodę Złoty Spinacz, czyli prawo do używania znaku towarowego [...] i eksponowania tego znaku towarowego w swojej działalności /zał. nr 8/. Wskazał, że działalność obejmuje kraj - Rzeczypospolitą Polską, a działalność ta jest rzeczywista i poważna na obszarze Polski. Dołączając do pisma ww. załączniki nr 1 - 6 uznał, że wykazał, że znak był i jest stosowany w sposób prawidłowy dla usług klasy 41. Jego zdaniem, podanie przez Urząd Patentowy w uzasadnieniu decyzji, że skarżący winien wykazać istotne powody usprawiedliwiające nieużywanie znaku towarowego, nie dotyczący skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej także: "p.p.s.a."). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem rozpoznania jest decyzja Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2012r. nr [...], stwierdzająca wygaśnięcie z dniem [...] sierpnia 2011r. prawa ochronnego na znak towarowy słowny "Złoty Spinacz" o numerze [...] udzielonego na rzecz E. z siedzibą w W.. Zgodnie z przepisem art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. na znak towarowy wygasa również na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. Zgodnie zaś z ust. 2 tego artykułu, Urząd Patentowy wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny. Celem instytucji wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, o jakim mowa w tym artykule jest więc eliminowanie praw ochronnych na te oznaczenia, które nie są używane w sposób rzeczywisty w obrocie gospodarczym przez dłuższy, określony w ustawie, czas. Postępowanie sporne, postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy w przypadkach określonych w art. 169 p.w.p. ustawy, jest postępowaniem wszczynanym na wniosek strony (każdego, kto ma w tym interes prawny). W sprawach z zakresu prawa własności przemysłowej, dotyczących znaków towarowych, normę prawną dla ustalenia istnienia interesu prawnego należy wyprowadzać z prawnomaterialnej regulacji problematyki znaków towarowych, jednakże z uwzględnieniem roli, jaką prawa ochronne na znaki towarowe spełniają dla funkcjonowania rynku, tj. ich funkcji w obrocie, która polega w szczególności na odróżnieniu towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa (art. 120 ust. 1 p.w.p.) oraz z uwzględnieniem celu ustanowienia ochrony, którym jest nabycie prawa wyłącznego używania znaku towarowego (art. 153 ust. 1 p.w.p.). Prawo własności przemysłowej nie posługuję się własną definicją interesu prawnego, dlatego w postępowaniu spornym dotyczącym stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego znajduje zastosowanie art. 28 K.p.a., według którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przyjmuje się, że źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet najbardziej ogólne normy prawa kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej, tj. art. 20 i art. 22 Konstytucji RP. Normy gwarantujące swobodne prowadzenie działalności gospodarczej mogą być źródłem interesu prawnego, tylko wtedy gdy cudzy znak towarowy przeszkadza wnioskodawcy w prowadzeniu działalności gospodarczej. Wnioskodawca ubiega się o udzielenie prawa ochronnego na następujące znaki towarowe: słowny ZŁOTE SPINACZE o numerze [...] , słowno-graficzny ZŁOTE SPINACZE o numerze [...] i słowno-graficzno-przestrzenny ZŁOTY SPINACZ o numerze [...]., którym to znakom Urząd Patentowy RP przeciwstawił sporny znak towarowy. Ponadto sporny znak stanowi podstawę powództwa uprawnionego wniesionego przeciwko wnioskodawcy, a opartego na art. 296 ust. 1 i art. 296 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Zdaniem Sądu organ prawidłowo ustalił, że wnioskodawca ma interes prawny w stwierdzeniu wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy. Kolejną kwestię stanowią przesłanki wygaszenia prawa ochronnego na znak towarowy. W sprawach tych ustawa p.w.p. wyraźnie wskazuje, że prawo wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym. Zgodnie z art. 169 ust. 6 p.w.p. obowiązek wykazania używania znaku towarowego spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. Obowiązek ten może być realizowany w różnym zakresie. W przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. W świetle wyżej powołanego przepisu ciężar przeprowadzenia dowodu w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego spoczywa na uprawnionym z rejestracji znaku, który powinien wykazać, że znaku używał lub jeśli znaku nie używał miał ku temu ważne powody. Pojęcie rzeczywistego używania znaku nie jest w p.w.p. wyjaśnione w sposób jednoznaczny i wyczerpujący. Przepis art. 154 p.w.p. wskazuje, że używanie znaku towarowego polega w szczególności na umieszczaniu tego znaku na towarach objętych prawem ochronnym lub ich opakowaniach, oferowaniu i wprowadzaniu tych towarów do obrotu, ich imporcie lub eksporcie oraz składowaniu w celu oferowania i wprowadzania do obrotu, a także oferowaniu lub świadczeniu usług pod tym znakiem, umieszczaniu znaku na dokumentach związanych z wprowadzaniem towarów do obrotu lub związanych ze świadczeniem usług. Ważne jest żeby znak towarowy był używany w sposób rzeczywisty. Pojęcie rzeczywistego używania znaku towarowego było rozważane również w orzecznictwie m.in. NSA w wyroku z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 70/06 wyraził pogląd, że obowiązkowi rzeczywistego używania znaku czyni zadość tylko takie używanie, które pozostaje w związku fizycznym lub pojęciowym z towarem lub usługą. Oznacza to konieczność nakładania zarejestrowanego oznaczenia na towar i wprowadzania do obrotu. Zgodnie zaś z wyrokiem NSA z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt II GSK 173/06 używanie znaku towarowego powinno pozostawać w zgodzie z działalnością przedsiębiorstwa, zaś obowiązkowi rzeczywistego używania czyni zadość jedynie używanie znaku w obrocie gospodarczym. W doktrynie uważa się natomiast, że używanie rzeczywiste ma być używaniem nie dla pozoru. Konieczne jest, aby przeciętny odbiorca na rynku mógł łączyć określony towar z oznaczeniem. Używanie znaku znajduje najczęściej wyraz w nakładaniu oznaczenia na towar i jego wprowadzeniu do obrotu. To samo dotyczy usług, z tym, że musi to być rzeczywiste świadczenie usług pod tym znakiem. Używanie znaku musi również osiągnąć poważne rozmiary. Zakres koniecznego (poważnego) używania ustala się na podstawie mierników subiektywnych odnoszących się do przedsiębiorstwa osoby fizycznej lub prawnej uprawnionej z tytułu rejestracji. Należy również wskazać, że zagraniczne osoby prawne i fizyczne są zobowiązane na równi z polskimi osobami fizycznymi i prawnym do używania zarejestrowanego znaku towarowego. Dlatego też obowiązek powyższy jest wykonywany wówczas, gdy uprawniony z rejestracji używa znaku w toku prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej na obszarze Polski (por. Ryszard Skubisz, Prawo znaków towarowych, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Sp. z o.o., Warszawa 1997, s. 211-212). Natomiast nieużywanie znaku towarowego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej jako przesłanka wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego ma stanowić gwarancje wykorzystywania zastrzeżonego znaku towarowego przez uprawnionego i doprowadzić do eliminacji zastrzegania atrakcyjnych znaków jedynie w celu utrudnienia działań marketingowych konkurentom. Stanowi zatem przymus używania znaku w sposób poważny i istotny gospodarczo na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, zasadniczo w postaci wpisanej do rejestru znaków towarowych, choć należy dopuścić także możliwość używania znaku w formie zmienionej w niewielkim stopniu, np. poprzez wprowadzenie dodatkowego elementu tła, nie skutkujące zmianą istoty znaku ani jego elementów odróżniających" - Grzegorz Kycia "Powstanie i ustanie prawa do firmy i prawa do znaku towarowego oraz ochrony niezarejestrowanych znaków towarowych", Dom Wydawniczy "Ostoja", Kraków 1999, s. 195). W myśl bowiem artykułu 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p. przez używanie znaku rozumie się również używanie znaku różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, jednakże tylko w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru. Z istoty i celu ustanowienia prawa ochronnego na znak towarowy, znak ten powinien w sposób rzeczywisty funkcjonować w obrocie gospodarczym. Wskazuje na to także Pierwsza Dyrektywa w sprawie harmonizacji znaków towarowych. W świetle preambuły tej dyrektywy w celu ograniczenia ogólnej liczby zarejestrowanych i chronionych we Wspólnocie znaków towarowych i, w następstwie tego, liczby kolizji powstających między nimi, istotnym jest stosowanie wymogu, że zarejestrowane znaki towarowe muszą być rzeczywiście używane lub, jeżeli nie są używane, powinny podlegać wygaśnięciu; niezbędne jest zapewnienie, że znak towarowy nie może być unieważniony na podstawie istnienia wcześniejszego nieużywanego znaku towarowego, podczas gdy Państwom Członkowskim pozostawia się swobodę stosowania tej samej zasady w odniesieniu do rejestracji znaku towarowego lub przyjęcia postanowienia, że znak towarowy nie może być skutecznie powołany w postępowaniu w sprawie naruszenia, jeżeli w wyniku rozpatrzenia skargi stwierdzono, że znak towarowy podlega wygaśnięciu; we wszystkich tych przypadkach Państwo Członkowskie decyduje o ustanowieniu stosownych zasad proceduralnych. Z powyższych względów celem instytucji wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, o jakiej mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., jest eliminowanie praw ochronnych na te oznaczenia, które nie są używane w sposób rzeczywisty w obrocie gospodarczym przez dłuższy określony w ustawie czas. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, organ prawidłowo dokonał analizy całego materiału dowodowego oraz prawidłowo ocenił, że nie miało miejsca rzeczywiste używanie przez skarżącego znaku towarowego. Należy zauważyć, że Urząd Patentowy nie ma podstaw do żądania dowodów dodatkowych ani też uprawniony nie ma obowiązku dostarczania takich dowodów. W tego rodzaju postępowaniu (o wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy z przyczyn określonych w art. 161 ust. 1 pkt 1 ustawy) Urząd Patentowy ma swobodę co do zakresu materiału dowodowego, na którym opiera swoją decyzję. Zarówno w postępowaniu administracyjnym (w sposób niedoskonały), jak i sądowym (w skardze), skarżący stał na stanowisku, że używał znaku towarowego. Należy podzielić stanowisko organu, że wobec braku podniesienia konkretnych zarzutów wobec decyzji i samego postępowania, zaskarżona decyzja jest prawidłowa oraz zawiera szczegółowe uzasadnienie prawne i faktyczne, a także, że organ prawidłowo ocenił zgromadzony materiał dowodowy. Zdaniem Sądu, co było już wielokrotnie wskazywane, organ wydaje decyzje na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Nadesłanie nowego materiału dowodowego jako załącznik do skargi nie ma znaczenia dla oceny decyzji, bowiem skarga dotyczy już wydanej decyzji i oceny materiału dowodowego znajdującego się w aktach w dniu [...] maja 2012 r. W związku z tym materiały te należy uznać za spóźnione (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2009r. sygn. akt VI SA/Wa 1913/08). Organ słusznie zauważył, że materiały nadesłane przez skarżącą wraz ze skargą na decyzję w postaci kopii protokołów posiedzeń Komisji Konkursowej w latach 2006-2011, Protokołu Walnego Zgromadzenia E. z dnia [...] czerwca 2006 r. oraz listy kandydatek i laureatek tytułu Asystentka Roku, które otrzymały Złoty Spinacz w latach 2006-2011 również nie posiadają znaczenia w sprawie bowiem stanowią wewnętrzne dokumenty uprawnionego. Dokumenty te nie stanowią o używaniu znaku towarowego. Zdaniem Sądu, należy jednocześnie uznać, że organ wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ administracji - rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, że stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji organ uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.