VI SA/Wa 179/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w J. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej urządzającemu gry na automatach poza kasynem gry postanawia zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z [...] listopada 2013 r., utrzymał w mocy postanowienie z [...] grudnia 2012 r., w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wywiodła F. Sp. z o.o. z siedzibą w J., wnosząc o jego uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, dalej: p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeśli rozstrzygnięcie prawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie występuje zagadnienie wstępne, którego uprzednie rozstrzygnięcie może wpływać na wynik postępowania (por. postanowienie z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt I GZ 157/13). Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r., w sprawie o sygnaturze II GSK 686/13 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: "Czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji RP, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ?". W uzasadnieniu postanowienia wyraźnie wskazano, że skutkiem wprowadzenia przepisów art. 14 ust.1 i art. 89 ust.1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych jest likwidacja możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w formie salonów gier na automatach oraz punktów gier na automatach o niskich wygranych, które funkcjonowały na podstawie wcześniej obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. nr 4, poz. 27 ze zm.). Prowadzenie tego typu działalności stało się dopuszczalne jedynie przez podmioty posiadające koncesję na prowadzenie kasyna gry. Stanowi to bez wątpienia formę ograniczenia działalności gospodarczej i dlatego podlega ocenie z punktu widzenia zasady proporcjonalności, dla której podstawę stanowią art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust.3 Konstytucji. Podkreślono również, że skoro cała ustawa o grach hazardowych wprowadza bardzo daleko idące ograniczenia wolności działalności gospodarczej, to zakres swobody regulacyjnej ustawodawcy w odniesieniu do ograniczenia tej wolności wymaga oceny uwzględniającej fakt uczestnictwa Polski w zintegrowanym wspólnym rynku europejskim. Z uwagi na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., w którym orzekł on, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu przepisu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy. Z uregulowań powyższej dyrektywy, a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. wynika, że rola Komisji Europejskiej w procedurze notyfikacji przepisów technicznych nie ma charakteru wyłącznie konsultacyjnego, lecz stanowczy. Wywiedziona przez F. Sp. z o.o. z siedzibą w J. skarga dotyczy pośrednio naruszenia prawa materialnego art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, bowiem decyzja, której wprost dotyczył wniosek strony o zawieszenie postępowania, oparta była o przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Wobec treści skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego pytania odnośnie zgodności z Konstytucją między innymi objętego przedmiotem tego postępowania przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, odpowiedź na to pytanie mieć będzie wpływ na rozstrzygnięcie w tej sprawie, albowiem w sytuacji stwierdzenia, że nałożenie kary pieniężnej na stronę w oparciu o powołany przepis możliwe jest po uprzednim rozstrzygnięciem organu uprawnionego do wypowiedzenia się w przedmiocie kwalifikacji gry w świetle przepisów ustawy o grach hazardowych, stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjności bądź niekonstytucyjności art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy będzie miało zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej. Podobne stanowisko zajął w powyższej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w sprawie o sygn. akt II GSK 390/13. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji