VI SA/Wa 179/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 maja 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej również: "WSA) w Warszawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "Główny Inspektor", "Organ odwoławczy") z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "Organ I instancji", "PWITD") z dnia [...] października 2024 r. nr [...]o nałożeniu na E. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością spółkę komandytową (dalej: "Skarżąca") kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł (dalej: "zaskarżona decyzja"). Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. 1, art. 92a ust. 1,3, 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539, dalej: "u.t.d."), art, 71 ust. 1, art. 81 ust. 1, ust. 5 i ust. 9 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm., dalej: "p.r.d."), § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019 poz. 2141, dalej: "rozporządzeniem MSWiA") oraz Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] czerwca 2024 r. na ul. [...] w B. kontroli poddano pojazd marki [...] nr rej. [...], którym kierował M. L.. W toku kontroli ustalono, że Skarżąca ww. pojazdem wykonywała krajowy przewóz drogowy osób na terenie miasta B. za pośrednictwem aplikacji. W toku kontroli ustalono, że termin wyznaczony na przeprowadzenie ponownego badania technicznego pojazdu marki [...] o nr rej. [...] upłynął w dniu [...] maja 2024 r. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr [...]z dnia [...] czerwca 2024 r. (dalej: "protokół kontroli"). Pismem z dnia [...] lipca 2024 r. Organ I instancji zawiadomił Skarżącą o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu. Jednocześnie poinformowano Skarżącą, iż zgodnie art. 10 § 1 k.p.a. ma ona prawo do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jak również pouczył Skarżącą o prawie wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii odpisów, a także żądania uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Organ I instancji decyzji administracyjnej z dnia [...] października 2024 r. nr [...]nakładającej na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 2.000 zł. Pełnomocnik Skarżącej, wniósł odwołanie od ww. decyzji. Decyzji PWITD zarzucił naruszenie przepisów postępowania, których to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy wyrażające się w błędnej ocenie wartości dowodowej protokołu kontroli i oparcie się na formalnej teorii dowodowej poprzez nieuzasadnione przyznanie ww. protokołowi waloru dowodu wyłącznego oraz naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Skarżąca podniosła, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie jest pełny, jednoznaczny i spójny, dlatego też nie może zostać uznany za wyczerpujący dla wskazania Skarżącej, jako podmiotu odpowiedzialnego za stwierdzone naruszenia, w tym jej powiązania z kierującym w dniu kontroli. Pełnomocnik Skarżącej podniósł także, iż Organ I instancji nie przeprowadził dowodów wnioskowanych w piśmie z dnia 5 lipca 2024 r., a także nie przesłuchał Skarżącej na okoliczność wykazania spełnienia się przesłanek o których mowa w art. 92b i 92c u.t.d. Po rozpoznaniu odwołania Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] listopada 2024 r. utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor podniósł, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Organ odwoławczy zauważył, że w odniesieniu do wysokości kary, art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. Główny Inspektor zauważył, że stosownie do treści lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego – za każdy pojazd, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 zł. Główny Inspektor podniósł, iż żaden organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Wskazywanych przez nią środków dowodowych nie można pominąć tylko wtedy, gdy Główny Inspektor wskazał, iż w niniejszej sprawie podmiot odpowiedzialny za stwierdzone naruszenie ustalono na podstawie uzyskanych w toku czynności kontrolnych informacji, z których wynika, że Skarżąca w dniu kontroli wykonywała transport drogowy osób taksówką. Powyższe ustalono na podstawie protokołu kontroli drogowej oraz zgromadzonej w aktach dokumentacji fotograficznej okazanych przez kierowcę dokumentów, w tym wypisu nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie osób taksówką wydanego dla Skarżącej. Odnosząc się do przesłanej przez pełnomocnika Skarżącej kopii dowodu rejestracyjnego skontrolowanego pojazdu, Organ odwoławczy wskazał, iż jak wynika z przedstawionej kopii dokumentu, pojazd nie posiadał ważnego okresowego badania technicznego w dniu 26 czerwca 2024 r., gdyż poprzednie badanie było ważne do dnia 12 maja 2024 r. a następne wykonano po kontroli w dniu [...] lipca 2024 r. (ważne do dnia 1 lipca 2025 r.). Dodatkowo, Organ odwoławczy wyjaśnił, iż pojazd będący taksówką nie podlega wyłączeniu wskazanemu w przepisie art. 81 § 1 ust. 6 p.r.d. Ponadto w ocenie Głównego Inspektora w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Przedmiotowe postępowanie nie dotyczy bowiem naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, a naruszenia z zakresu obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92 ust. 1 u.t.d. Podsumowując Główny Inspektor wskazał, że Organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Organ odwoławczy przeprowadził również postępowanie w zakresie art. 92c u.t.d. Główny Inspektor wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Zgodnie z tym przepisem: Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Główny Inspektor podkreślił, że gdyby Skarżąca skierowała pojazd marki [...] nr rej. [...] na okresowe badanie techniczne, które zakończyłoby się pozytywnie przed wyruszeniem w trasę, to do naruszenia by nie doszło. Pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z dnia [...] listopada 2024 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 76 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo, iż została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnieniu słusznego interesu strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącej (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu, 2) art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego organ pierwszej instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących Skarżącą, na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce. Pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji II instancji, decyzji I instancji oraz umorzenie postępowania dotyczącego nałożenia kary, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto pełnomocnik Skarżącej wniósł także o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponadto w odpowiedzi na skargę, Organ odwoławczy wniósł o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Pełnomocnik Skarżącej poinformowany o wniosku Głównego Inspektora nie wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie (k. 23 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2004 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. d i 1 u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych, za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Lp. 1-9; 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa Lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Według lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 zł. Stosownie do § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MSWiA, podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący sprawdza wymaganą dokumentację dotyczącą dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego, a w szczególności dokument potwierdzający przeprowadzenie badania technicznego, oraz ostatni protokół kontroli drogowej, o którym mowa w ust. 5. Zgodnie z art. 81 ust. 1 p.r.d. właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru, przyczepy lub samochodu osobowego przeznaczonego do zawodów sportowych jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Stosownie do art. 81 ust. 5 ww. ustawy, okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10. Należy podkreślić, że zgodnie z ust. 6 tegoż artykułu, badania techniczne pojazdu wykorzystywanego jako taksówka i pojazdu zasilanego gazem przeprowadza się corocznie. Zgodnie z art. 71 ust. 1 p.r.d., dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepis art. art. 82 ust. 2 p.r.d., wskazuje, że uprawniony diagnosta po wykonaniu badania technicznego pojazdu: 1) wydaje zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, 2) wpisuje kolejny termin badania technicznego do dowodu rejestracyjnego, jeżeli jest wolne miejsce w odpowiedniej rubryce tego dowodu - po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego pojazdu. W świetle zarzutów skargi, istota sporu między Skarżącą a Głównym Inspektorem sprowadza się przede wszystkim do tego, kto był wykonawcą objętego kontrolą przewozu. Zdaniem Skarżącej, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwalał na przyjęcie, iż przewóz ten realizowała Skarżąca, ponieważ nie ustalono, że Skarżącą łączyły ze skontrolowanym kierowcą jakiekolwiek relacje. W ocenie Sądu, w okolicznościach sprawy stanowisko Skarżącej jest niezasadne. Nie ulega wątpliwości, że organy administracji zgromadziły w aktach materiał dowodowy, który uprawniał do przyjęcia, że sporny przewóz był realizowany w imieniu Skarżącej. Nie ma przy tym podstaw do uznania, że wydając zaskarżoną decyzję Organ Odwoławczy naruszył w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy art. 6 k.p.a. (zasada praworządności), art. 7 k.p.a. (zasada prawdy obiektywnej i zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli), art. 8 k.p.a. (zasada zaufania do władzy publicznej i utrwalone praktyki rozstrzygania spraw), art. 9 k.p.a. (zasada informowania stron), art. 12 k.p.a. (zasada szybkości i prostoty postępowania), art. 77 k.p.a. (obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący), ani art. 107 § 1 i 3 k.p.a. (elementy składowe decyzji i uzasadnienia). Nietrafne są stwierdzenia Skarżącej, która zarzuca, że ustalenie, iż to ona wykonywana sporny przewóz, zostało dokonane jedynie na podstawie protokołu kontroli. W ocenie Sądu ustalenie, że to w imieniu Skarżącej wykonywany był sporny przewóz zostało dokonane nie tylko na podstawie protokołu kontroli, który jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Jednocześnie Sąd wskazuje, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, jest uznawany za dokument urzędowy. Należy zaznaczyć, iż utrwalone protokołem czynności kontrolne mają charakter materialno-techniczny i odzwierciedlają jedynie przebieg tych czynności oraz poczynione w ich toku ustalenia faktyczne. Walor protokołu kontroli, jako dowodu, wyraża się w tym, że skoro jest on sporządzany podczas kontroli drogowej, to w relacji do okoliczności czasu i miejsca jej przeprowadzania umożliwia odzwierciedlenie w jego treści – i to niemal na bieżąco – nie dość, że przebiegu czynności kontrolnych to również, jeżeli nie przede wszystkim, stwierdzonych w trakcie tych czynności faktów, zdarzeń i okoliczności mających, czy też mogących mieć istotne znaczenie z punktu widzenia formułowanych na ich podstawie ocen oraz wniosków, a ponadto – co najistotniejsze – ich utrwalenie we wskazany sposób. W związku z powyższym to właśnie protokół kontroli drogowej jest podstawowym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej (zob. np. wyroki NSA z dnia: 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 867/18; 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1944/17, 18 grudnia 2024 r., sygn. akt II GSK 2087/21). Potwierdzeniem poczynionych ustaleń w niniejszej sprawie są także dokumenty w postaci raportu o pojeździe (k. 8-9 akt administracyjnych), wypis nr 928 z licencji nr 02835 (k. 7 akt administracyjnych). Ponadto okoliczność, że kontrolowanym pojazdem wykonywano przewóz osób na rzecz Spółki potwierdził jej pełnomocnik, załączając do pisma z dnia [...] sierpnia 2024 r. kopię dowodu rejestracyjnego pojazdu (k. 52 – 55 akt administracyjnych). Zdaniem Sądu, w oparciu o treść protokołu kontroli, jak i wskazanych wyżej dowodów organy ITD prawidłowo ustaliły, że skontrolowany przewóz został zrealizowany w imieniu Skarżącej. W świetle tych dowodów zbędne było przeprowadzanie innych dowodów, w tym dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego, którym mowa w art. 76 § 3 k.p.a., skoro okoliczność podlegająca dowodzeniu została już w sposób przekonujący, a przez to wystarczający, ustalona za pomocą wcześniejszych dowodów. Przechodząc zatem do oceny legalności zaskarżonej decyzji w zakresie przypisania Skarżącej naruszenia wskazanego przez organy administracji, stwierdzić należy, że nie jest sporne i znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materialne dowodowym to, że doszło do naruszenia z lp. 9.1. zał. nr 3 do u.t.d. Jak wynika z § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MSWiA podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący sprawdza wymaganą dokumentację dotyczącą dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego, a w szczególności dowód poddania pojazdu wymaganemu badaniu okresowemu, oraz ostatni protokół kontroli drogowej, o którym mowa w ust. 5. Zgodnie z art. 81 ust. 1 i ust. 5 p.r.d. właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru, przyczepy lub samochodu osobowego przeznaczonego do zawodów sportowych jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego, przy czym okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10 p.r.d. Zatem skoro organy prawidłowo w oparciu o zgromadzone dowody) ustaliły, że Skarżąca wykonywała przewóz drogowy pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego to konieczne było nałożenie na Skarżącą kary pieniężnej, o której mowa w lp. 9.1 zał. nr 3 do u.t.d. wymierzonej w wysokości 2.000 zł. Jednocześnie Sąd w składzie rozpoznającym zgadza się z Organem odwoławczym, że kontrolowany pojazd, jako taksówka i dodatkowo pojazd zasilany gazem płynnym nie podlega wyłączeniu wskazanemu w przepisie art. 81 § 1 ust. 6 p.r.d. Tym samym, wbrew twierdzeniu i przekonaniu pełnomocnika Strony, badania techniczne kontrolowanego pojazdu muszą być przeprowadzane corocznie. Zdaniem Sądu, powyższe rozważania wskazują, że wszystkie fakty istotne z punktu widzenia możliwości zastosowania w sprawie art. 92a u.t.d oraz wskazanych przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. zostały w postępowaniu administracyjnym trafnie wywiedzione z prawidłowo zebranego, rozpatrzonego i ocenionego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne w tej sprawie było prowadzone w sposób transparentny, na podstawie i w granicach prawa, zaś gromadzenie materiału dowodowego zostało przeprowadzone prawidłowo, wyczerpująco i wystarczająco dla rozstrzygnięcia sprawy, a przez to nie naruszało zasady budowania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Organy administracji w toku postępowania informowały Skarżącą (zastępowaną przez profesjonalnego pełnomocnika) o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków Skarżącej będących przedmiotem postępowania administracyjnego, korespondowały także ze Skarżącą i odpowiadały na pisma składane w toku postępowania administracyjnego. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a jej uzasadnienie spełnia wymagania wskazane w art. 107 § 3 k.p.a. i pozwala na poznanie motywów, jakimi kierował się Główny Inspektor przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Tak sporządzone uzasadnienie pozwalało na dokonanie przez Sąd kontroli zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, Główny Inspektor prawidłowo uznał, że Skarżąca nie wykazała okoliczności uzasadniających ewentualne wyłączenie odpowiedzialności przewoźnika z art. 92c u.t.d., bowiem żadna z przesłanek wskazanych w tym przepisie nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Podkreślenia przy tym wymaga, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ – co do zasady – zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku nr 3 do u.t.d., natomiast odstąpienie od nałożenia tej kary i zwolnienie się podmiotu wykonującego przewóz drogowy, z odpowiedzialności administracyjnej za dane naruszenie możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92c u.t.d. W kontekście ww. regulacji wyjaśnić należy, że o ile zebranie dowodów w sprawie, której przedmiotem jest naruszenie przepisów u.t.d. oraz odpowiednich przepisów unijnych, jest obowiązkiem organu dokonującego kontroli, to wykazanie okoliczności objętych hipotezami art. 92c u.t.d. obciążają podmiot wykonujący przewóz drogowy (por.m.in. wyrok NSA z 12 sierpnia 2015 r. II GSK 1597/14). Tymczasem skarżąca w ogóle nie wykazała żadnych okoliczności egzoneracyjnych z art. 92c u.t.d. stąd w pełni podzielić należy stanowisko organów, że w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek, która daje możliwość zastosowania wobec skarżącej wskazanego przepisu. Na podstawie okoliczności sprawy nie można bowiem przyjąć, że Skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć (por. wyroki NSA z 23 stycznia 2019 r. II GSK 4875/16 i z 27 listopada 2018 r. II GSK 3817/16). Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności w ocenie Sądu, organ dostatecznie wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i ocenił je bez przekraczania granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona przez organ argumentacja jest wyczerpująca. Nie naruszono również zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 k.p.a. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a. Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .