VI SA/Wa 1790/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r., Nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku o udzielenie koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Pismem z dnia 30 lipca 2010 r. skarżąca, S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r., Nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. Wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż w dniu 26 lipca 2010 r. odebrała postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] o uznaniu za niezasadne zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy z wniosku o udzielenie koncesji. Z treści uzasadnienia ww. postanowienia, skarżąca dowiedziała się, iż postępowanie w sprawie z wniosku o udzielenie koncesji zakończyło się postanowieniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...], w którym to organ wyraził swoje negatywne stanowisko w sprawie. Powyższe postanowienie nie zostało doręczone skarżącej, dlatego też z zaskoczeniem przyjęła informację o załatwieniu sprawy. Zaznaczyła również, iż informacja o wyniku postępowania w przedmiocie wniosku nie pojawiła się, w dotychczas prowadzonej pomiędzy nią a organem korespondencji w sprawie, jak i przy okazji rozpatrywania przez Prokuraturę, składanych przez byłego Prezesa Zarządu spółki, zawiadomień o popełnieniu przez funkcjonariuszy Policji przestępstw polegających na niedopełnieniu i przekroczeniu uprawnień przy sporządzaniu opinii o jego osobie. Skarżąca podkreśliła, iż na bieżąco monitoruje korespondencję kierowaną do spółki. Nadmieniła, iż w lokalu przy ul. [...],[...], oprócz spółki siedzibę posiada również kancelaria prawna obsługująca spółkę, a z poczynionych przez stronę ustaleń wynika, iż jej także nie doręczono przedmiotowego awiza. Ponadto, weryfikacja korespondencji przeprowadzana przez pracownika kancelarii na podstawie danych z komputera Poczty nie wykazała, aby spółka lub też kancelaria odebrała przesyłkę zawierającą postanowienie z dnia [...] maja 2010 r. W ocenie strony, winę w niniejszej sprawie należy przypisać Poczcie, która nie dochowała staranności jeśli chodzi o sposób doręczenia postanowienia z dnia [...] maja 2010 r. W skrzynce pocztowej spółki nigdy nie pozostawiono awiza, które odnosiło by się do przesyłki zawierającej ww. postanowienie. Powyższe, w ocenie strony, potwierdza, iż do uchybienia terminu doszło na wskutek okoliczności niezależnych od spółki, a więc spółka nie może ponosić negatywnych konsekwencji działania Poczty i jej pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej p.p.s.a. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 p.p.s.a, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 p.p.s.a.). Istotą instytucji przywrócenia uchybionego terminu jest usunięcie ujemnych następstw procesowych wynikających z faktu uchybienia terminowi procesowemu w sytuacji, gdy strona postępowania nie ponosi winny w uchybieniu. Brak winny po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. W doktrynie, jak i judykaturze do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę, mylne poinformowanie strony o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia oceniając je poprzez pryzmat okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (v. T. Woś – Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa, 2005 r., str. 333). W niniejszej sprawie bezspornym pozostaje, iż skarżąca spółka nie zachowała terminu do wniesienia skargi na postanowienie z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...]. Jak wynika z akt sprawy korespondencja kierowana do strony, zawierająca ww. postanowienie, została zwrócona do organu jako nieodebrana w terminie. Stosując domniemanie prawne doręczenia pism adresatowi uregulowane w treści art. 44 kpa należało przyjąć, iż postanowienie z dnia [...] maja 2010 r. zostało doręczone adresatowi w dniu 26 maja 2010 r. a zatem 30 dniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 25 czerwca 2010 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie złożyła skargi do sądu administracyjnego, a zatem zasadnie postąpiła występując o przywrócenie uchybionego terminu. Uwzględniając oświadczenie skarżącej, iż o istnieniu postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r., Nr [...] dowiedziała się z treści doręczonego jej w dniu 26 lipca 2010 r. postanowienia ww. organu z dnia [...] lipca 2010 r., należało uznać, iż strona występując w dniu 2 sierpnia 2010 r. z wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi działała z zachowaniem terminu wymienionego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie wnosząc skargę, skarżąca dopełniła czynności, której nie dokonała w terminie i tym samym spełniła kolejną przesłankę wynikającą z przywołanej regulacji prawnej. Tym niemniej, w ocenie Sadu, skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu, a wobec tego nie spełniła równie ważnej przesłanki warunkującej zastosowanie instytucji przywrócenia terminu, regulowanej przepisami art. 86 i nast. p.p.s.a. Przechodząc do meritum sprawy podkreślić należy, iż kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). Z uzasadnienia wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, nie wynika, aby taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Sądu, nie stanowi przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu, sugerowane przez skarżącą niepozostawienie przez pracownika poczty awiza informującego o przesyłce. Ponadto, odnosząc się do pozostałych argumentów strony zawartych w treści wniosku, a dotyczących przeprowadzonych czynności wyjaśniających w zakresie prawidłowości doręczania przesyłek do lokalu przy ul. [...],[...], uznać należy, iż nie zostały one poparte żadnymi dowodami, co uniemożliwiło Sądowi zajęcie stanowiska w tym zakresie. Ponadto, za dowód w sprawie nie można uznać oświadczeń samej skarżącej o braku awiza, w kontekście dowodu z dokumentu jakim jest koperta ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Zgodnie bowiem z art. 45 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2008r., Nr 189, poz. 1159 ze zm.) potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę operatora publicznego ma moc dokumentu urzędowego. W związku z tym trudno założyć aby awizo nie zostało pozostawione w skrzynce pocztowej. Z akt niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, iż korespondencja zawierająca postanowienie z dnia [...] maja 2010 r. była dwukrotnie awizowana: po raz pierwszy w dniu 12 maja 2010 r., a następnie 19 maja 2010 r. Zwrot korespondencji do nadawcy, z uwagi na niepodjęcie w terminie, nastąpił w dniu 27 maja 2010 r. Skoro od daty pierwszego awiza do dnia zwrotu do nadawcy upłynęło pełne 14 dni Sąd, nie ma podstaw do tego, aby kwestionować prawidłowość doręczenia. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje dostrzeżona przez Sąd nieprawidłowość doręczenia polegająca na dokonaniu przez Pocztę powtórnego awizowania przesyłki o jeden dzień za wcześnie tj. w dniu 19 a nie 20 maja 2010 r. Nieznaczne naruszenie siedmiodniowego terminu, po upływie którego - w przypadku niepodjęcia pisma - pozostawia się powtórne zawiadomienie, nie powoduje bezskuteczności doręczania subsydiarnego, jeżeli spełnione zostaną pozostałe przesłanki tego sposobu doręczenia, a w szczególności przesłanka pozostawienia korespondencji w placówce pocztowej na pełne 14 dni liczone od dnia dokonania pierwszego awiza (por. post. NSA z dnia 17 lipca 2008 r., II OZ 762/08 - LEX nr 493685). Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, należało uznać, iż Poczta w sposób prawidłowy dokonała doręczenia "zastępczego" przesyłki zawierającej postanowienie z dnia [...] maja 2010 r. Powyższe potwierdza m.in. szczegółowa adnotacja dokonana przez doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki, jak i na samej przesyłce zawierająca datę, podpis doręczyciela oraz informację o powodach jej niedoręczenia. W świetle powyższego nieodbieranie przez skarżącą korespondencji wskazuje jednoznacznie na brak należytej dbałości o swoje interesy. Konkludując, przywrócenie terminu jest instytucją służącą ochronie zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu. Taka ochrona przysługuje jednak wyłącznie w przypadku, kiedy skarżący nie może dokonać czynności procesowej w terminie z przyczyn od siebie niezależnych. Z przytoczonych przez stronę skarżącą okoliczności nie wynika, aby taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu o art. 86 § 1 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.