VI SA/Wa 1790/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic Chojnacka (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. Agata Rosiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2021 r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji oddala skargę Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego ("GITD" lub "organ") z [...] kwietnia 2021 r. Skarżoną decyzją organ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256, zwanej dalej "k.p.a."), art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. a i lit. b, art. 7d ust. 4 pkt 1 i 2, art. 94b ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm., zwanej dalej "utd"), art. 6 ust. 1 i ust. 2 lit. a, załącznik nr IV rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51 ze zm.), lp. 1 grupy 5 załącznika nr 1 do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8, zwanego dalej "rozporządzeniem 2016/403"), utrzymał w mocy decyzję GITD z [...] maja 2020 r. stwierdzającą utratę dobrej reputacji przez D. D. ("strona" lub "skarżący"), zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie [...] sp. z o.o. ("[...]"). W uzasadnieniu skarżonej decyzji GITD podniósł, że decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ("[...]WITD") nałożył na skarżącego, zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie [...], karę pieniężną w wysokości 200 zł. Kara została nałożona za popełnienie naruszenia określonego w lp. 15.1 załącznika nr 4 do utd, tj. za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd. Opisane naruszenie stanowi najpoważniejsze naruszenie opisane w grupie 5 pod numerem 1 załącznika I do rozporządzenia 2016/403, tj. kierowanie pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE. Naruszenie zostało popełnione podczas wykonywania przewozu drogowego przez [...]. Kara pieniężna z decyzji [...] WITD z [...] lutego 2019 r. nie została opłacona (stan na 9 marca 2021 r.). Organ podniósł, że [...] posiada zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...]. Zezwolenie zostało jej udzielone przez GITD [...] października 2016 r. Pismem z 15 stycznia 2020 r. GITD zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania z urzędu w zakresie spełniania przez nią wymogu dobrej reputacji w związku z popełnieniem naruszeń o charakterze najpoważniejszym. Zawiadomienie zostało doręczone stronie 3 lutego 2020 r. na zasadach określonych w art. 44 k.p.a., tj. po dwukrotnym awizowaniu przesyłki, wysłanej na adres: ul. [...],[...]. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez GITD decyzji z [...] maja 2020 r. stwierdzającej utratę dobrej reputacji przez skarżącego, zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie [...]. Pismem z 24 czerwca 2020 r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wskazała, że o sprawie dowiedziała się od przewoźnika. Strona zarzuciła organowi niekonsekwencję w zakresie wszczynania wobec zarządzających transportem postępowań administracyjnych nie we wszystkich tego typu sprawach. Skarżący wyjaśnił, że z przyczyn osobistych, rodzinnych nie posiada stałego adresu zamieszkania. Strona podnosi, że nie rozumie, czemu organ przesyłał jej korespondencję w sprawie na adres matki, która jest osobą w podeszłym wieku i ma problemy z pamięcią i która twierdzi, że takiej korespondencji nie było. Strona wskazała, że decyzję odebrała przypadkiem, gdy odwiedzała matkę w dniu doręczania decyzji. Skarżący wniósł o ponowne przesłanie dotychczasowej korespondencji na adres: ul. [...],[...]. Jak wskazano powyżej, decyzją z [...] kwietnia 2021 r. organ utrzymał w mocy decyzję własną z [...] maja 2020 r. Organ, ponownie rozpoznając sprawę, wskazał, że pismem z 15 stycznia 2020 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania z urzędu w zakresie spełniania przez nią wymogu dobrej reputacji w związku z popełnieniem naruszeń o charakterze najpoważniejszym. Zawiadomienie zostało doręczone stronie 3 lutego 2020 r. na zasadach określonych w art. 44 k.p.a., tj. po dwukrotnym awizowaniu przesyłki. W zawiadomieniu strona została wezwana do wskazania liczby zatrudnionych i pozostających w dyspozycji kierowców w okresie trzech miesięcy przed odebraniem zawiadomienia oraz skali przeprowadzonych operacji transportowych, a także do przedstawienia, w jakich przedsiębiorstwach strona jest zarządzającym transportem, jakiej wielkości flotą zarządza w każdym przedsiębiorstwie, ile czasu dziennie wykonuje u każdego z przedsiębiorców czynności zarządzającego transportem, co należy do jej obowiązków i w jaki sposób kontroluje i dyscyplinuje kierowców. Strona została wezwana także do przedstawienia kopii umowy o wyznaczeniu jej zarządzającym transportem w [...], wyjaśnień oraz dowodów w formie dokumentów potwierdzających, że w przedsiębiorstwie [...] podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy i zapobieganie powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Strona nie udzieliła odpowiedzi na to zawiadomienie. Organ podniósł ponadto, że pismem z 18 lutego 2020 r. zawiadomił stronę o zakończeniu postępowania oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji i zgłoszenia żądań przed wydaniem decyzji z [...] maja 2020 r. Z kolei pismem z 18 lutego 2020 r. GITD zawiadomił stronę o zakończeniu postępowania oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji wydanej z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i zgłoszenia żądań. GITD podniósł, że powodem wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie było wydanie wykonalnej decyzji administracyjnej [...] WITD z [...] lutego 2019 r. o nałożeniu kary pieniężnej za popełnienie naruszenia określonego w grupie 5 pod numerem 1 załącznika I do rozporządzenia 2016/403 (lp. 15.1 załącznika nr 4 do utd), tj. kierowanie pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE (wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd). Kara pieniężna z decyzji [...] WITD z [...] lutego 2019 r. nie została opłacona (stan na 9 marca 2021 r.). Uwzględniając powyższe ustalenia oraz biorąc pod uwagę brak udziału strony w postępowaniu, organ uznał, że odebranie stronie dobrej reputacji będzie proporcjonalną reakcją na stwierdzone naruszenie. GITD podniósł, że zgodnie z art. 7d ust. 1 utd organ jest zobowiązany wszcząć postępowanie dotyczące badania dobrej reputacji w przypadku stwierdzenia popełnienia przez przedsiębiorcę już w przypadku 1 najpoważniejszego naruszenia, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Organ wziął pod uwagę fakt nieuczestniczenia przez stronę w postępowaniu oraz nieprzedłożenia dowodów na okoliczność podjęcia działań mających na celu poprawę sytuacji w przedsiębiorstwie. Organ ustalił na podstawie danych zawartych w Krajowym Rejestrze Elektronicznym Przedsiębiorców Transportu Drogowego ("KREPTD"), że strona jest zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie [...]. Wobec nieudzielenia przez stronę odpowiedzi na wezwania organu, organ nie był w stanie ocenić skali operacji transportowych oraz liczby kierowców będących pod nadzorem strony. W odpowiedzi na zarzuty strony podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wyjaśnił, że są one bezpodstawne i nie mogą mieć wpływu na zmianę rozstrzygnięcia w sprawie. GITD podkreślił, że strona nie odniosła się w sposób merytoryczny do uzasadnienia zaskarżonej decyzji i nie wskazała przyczyn, dla których, jej zdaniem, utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję na popełnienie przez stronę najpoważniejszego naruszenia. Niezrozumiały dla organu jest argument o rzekomej niekonsekwencji organu we wszczynaniu postępowań administracyjnych wobec zarządzających transportem. GITD podniósł, że strona przyznała, że wiedziała o postępowaniu toczącym się wobec przewoźnika w zakresie utraty dobrej reputacji i miała świadomość tego, że wobec niej jako zarządzającego transportem może zostać wszczęte odrębne postępowanie administracyjne. Mimo to skarżący uznał, że względy osobiste, rodzinne, które powodują, że nie posiada on stałego miejsca zamieszkania, uzasadniają jego brak uczestnictwa w niniejszym postępowaniu. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 82h ust. 1 pkt 17 utd w ewidencji przedsiębiorców, którzy posiadają zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, gromadzi się dane określające: imię i nazwisko osoby zarządzającej transportem oraz m.in. jej adres zamieszkania. W związku z powyższym organ wyjaśnił, że adres zamieszkania strony ustalił na podstawie danych zawartych w KREPTD. GITD podkreślił, że niezależnie od faktu nieposiadania przez stronę stałego adresu zamieszkania i przyczyn, dla których go nie posiada, zobowiązana jest ona jako zarządzający transportem do aktualizowania swoich danych posiadanych przez przewoźnika i organy licencyjne, w tym danych dotyczących adresu zamieszkania (adresu do korespondencji). A zatem organ, posiłkując się danymi zamieszczonymi w KREPTD, działał zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie można uznać, że przesyłanie stronie korespondencji na adres zarządzającego transportem widniejący w KREPTD było nieskuteczne. W tej sytuacji strona nie może żądać od organu, aby ponownie przesłał jej korespondencję wysyłaną w toku postępowania. Znamiennym jest, że decyzja z [...] maja 2020 r. również została przesłana na adres strony widniejący w KREPTD. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona wskazała, że odebrała decyzję osobiście, natomiast ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że decyzję odebrał dorosły domownik – D.D. (córka). Niemniej bezspornym jest, że decyzja została doręczona stronie prawidłowo, a zatem weszła do obrotu prawnego i możliwe było, na podstawie wniosku strony wniesionego w ustawowym terminie, ponowne merytoryczne rozpatrzenie niniejszej sprawy. Skargę na powyższą decyzję GITD wniosła strona, zarzucając jej: 1. rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 6, art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego i wnikliwego rozważenia materiału dowodowego sprawy oraz brak poczynienia istotnych w sprawie ustaleń, w szczególności dotyczących zakresu stwierdzonego naruszenia, jego ciężaru, okoliczności ustalonych w postępowaniu z udziałem przewoźnika [...], 2. rażące naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na braku sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. 3. naruszenie art. 7d ust. 1 pkt 1, ust. 2 utd poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy doszło do utraty dobrej reputacji strony, 4. naruszenie przepisów art. 7d ust. 3 w zw. z art. 7d ust. 4 i art. 7d ust. 5 utd w związku z art. 6 ust. 2 lit. a rozporządzenia WE nr 1071/2009, poprzez brak rozważenia i oceny proporcjonalności działania, pomimo wyraźnego ustawowego obowiązku, w konsekwencji niezastosowanie tego przepisu, pomimo tego, ze zostały spełnione określone w nim przesłanki uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za stwierdzone naruszenia, tj. liczba stwierdzonych naruszeń (1) jest nieznaczna w stosunku do skali prowadzonych operacji transportowych, istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w szczególności, jeżeli przedsiębiorca podjął działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożył procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. W związku z powyższym, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi GITD wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja GITD w przedmiocie utraty dobrej reputacji przez skarżącego, zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie [...]. Stosownie do treści art. 4 pkt 22 lit. d utd użyte w ustawie określenie obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznacza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm.). Według art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b. Przy określaniu, czy przedsiębiorca spełnił ten wymóg, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Każde odniesienie w niniejszym artykule do wyroków skazujących, sankcji lub naruszeń obejmuje wyroki skazujące, sankcje lub naruszenia samego przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Warunki, o których mowa w akapicie pierwszym, obejmują przynajmniej następujące wymogi: a) dobrej reputacji zarządzającego transportem lub przedsiębiorcy transportowego nie podważają żadne poważne zarzuty, takie jak wyroki skazujące lub sankcje za popełnienie poważnego naruszenia obowiązujących przepisów krajowych w następujących dziedzinach: (i) prawo handlowe; (ii) prawo upadłościowe; (iii) płace i warunki zatrudnienia w zawodzie; (iv) prawo o ruchu drogowym; (v) odpowiedzialność zawodowa; (vi) handel ludźmi lub narkotykami; oraz b) zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy nie zostali, w jednym lub kilku państwach członkowskich, skazani za poważne przestępstwo ani nie nałożono na nich sankcji za poważne naruszenie przepisów wspólnotowych dotyczących w szczególności: (i) czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku kierowców, czasu pracy oraz instalacji i używania urządzeń kontrolnych; (ii) maksymalnej masy i wymiarów pojazdów użytkowych w ruchu międzynarodowym; (iii) kwalifikacji wstępnej i ustawicznego kształcenia kierowców; (iv) badań technicznych w celu dopuszczenia pojazdów użytkowych do ruchu, w tym obowiązkowych badań technicznych pojazdów silnikowych; (v) dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy lub, w odpowiednim przypadku, dostępu do rynku przewozu drogowego osób; (vi) bezpieczeństwa w drogowym przewozie towarów niebezpiecznych; (vii) instalacji i używania ograniczników prędkości w niektórych rodzajach pojazdów; (viii) praw jazdy; (ix) dostępu do zawodu; (x) transportu zwierząt. Stosownie do art. 6 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, jeśli zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy zostali, w jednym lub kilku państwach członkowskich, skazani za popełnienie poważnego przestępstwa lub nałożono na nich sankcje za jedno z najpoważniejszych naruszeń przepisów wspólnotowych, wymienionych w załączniku IV, właściwy organ państwa członkowskiego, w którym przedsiębiorca ma siedzibę, przeprowadza w odpowiedni i terminowy sposób należycie zakończone postępowanie administracyjne obejmujące w odpowiednich przypadkach kontrolę w lokalach danego przedsiębiorstwa. W ramach postępowania ustala się, czy w określonym przypadku i w danych okolicznościach utrata dobrej reputacji stanowiłaby nieproporcjonalną reakcję. Każde takie ustalenie musi być należycie umotywowane i uzasadnione. Jeśli właściwy organ uzna, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję, może zdecydować, że dobra reputacja pozostanie nienaruszona. W takim przypadku uzasadnienie zostaje zapisane w rejestrze krajowym. Liczba takich decyzji zamieszczana jest w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 26 ust. 1. Jeśli właściwy organ uzna, że utrata dobrej reputacji nie będzie stanowiła nieproporcjonalnej reakcji, wyrok skazujący lub nałożona sankcja skutkują utratą dobrej reputacji. W myśl art. 7d ust. 5 utd po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2: 1) wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, albo 2) wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia. Zgodnie z załącznikiem nr IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 najpoważniejsze naruszenia dla celów art. 6 ust. 2 lit. a) oznaczają: 1. a) Przekroczenie maksymalnych sześcio- lub czternastodniowych okresów prowadzenia pojazdu o co najmniej 25 %. b) Przekroczenie, w rozliczeniu dziennym, o co najmniej 50 % maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy lub czasu odpoczynku trwającego nieprzerwanie przynajmniej 4,5 godziny. 2. Brak tachografu lub ogranicznika prędkości lub korzystanie z nielegalnego urządzenia, które może zmieniać zapisy w urządzeniach rejestrujących lub ograniczniku prędkości, lub fałszowanie wykresów lub danych pobranych z tachografu lub karty kierowcy.. 3. Kierowanie pojazdem bez ważnego certyfikatu stwierdzającego zdatność do ruchu drogowego, jeżeli taki dokument jest wymagany na mocy prawa wspólnotowego, lub z poważnym uszkodzeniem między innymi układu hamulcowego, kierowniczego, kół/opon, zawieszenia lub podwozia, które mogłoby stanowić bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego prowadzące do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu. 4. Transport towarów niebezpiecznych, których transport jest zakazany lub które są przewożone w sposób zakazany lub bez zezwolenia, lub bez oznaczenia ich w pojeździe jako towarów niebezpiecznych, i tym samym zagrożenie stanowienie zagrożenia życia lub środowiska w takim stopniu, że prowadziłoby to do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu. 5. Przewóz osób lub towarów bez ważnego prawa jazdy lub przez przedsiębiorcę, który nie posiada ważnej licencji wspólnotowej. 6. Posługiwanie się przez kierowcę sfałszowaną kartą kierowcy, kartą, której nie jest posiadaczem lub którą otrzymał na podstawie fałszywych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów. 7. Przewóz towarów przekraczających o 20 % lub więcej maksymalną dopuszczalną masę całkowitą w przypadku pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton oraz przekraczających o 25 % lub więcej – w przypadku pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 12 ton. W myśl lp. 1 grupy 5 załącznika nr 1 do rozporządzenia 2016/403 kierowanie pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE stanowi naruszenie najpoważniejsze (NN). Stosownie do treści art. 7d ust. 1 utd organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec: 1) członka organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną, komandytową lub komandytowo-akcyjną, osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, orzeczono prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, wymienione w art. 5 ust. 2a; 2) przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c: a) wydano wykonalną decyzję administracyjną lub wykonalne decyzje administracyjne o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), zwanego dalej "rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403", zostało zakwalifikowane jako poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji, b) wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie, lub c) orzeczono lub nałożono prawomocnie karę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym za naruszenie, które zgodnie z załącznikiem 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako: - najpoważniejsze naruszenie, - poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji. W myśl art. 7d ust. 4 pkt 1 i 2 utd przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, bierze pod uwagę w szczególności: 1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych; 2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego; Zgodnie z art. 7d ust. 5 pkt 1 utd po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2 wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia. Według art. 94b utd nałożoną karę pieniężną za najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub poważne naruszenie określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu. Warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, określają państwa członkowskie, co wynika z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Przepisy tego rozporządzenia określają także katalog naruszeń, których popełnienie co do zasady wyłącza możliwość przyjęcia, że wymóg dobrej reputacji jest spełniony. Także rozporządzenie Komisji (UE) nr 2016/403 określa rodzaje naruszeń, których popełnienie powoduje wszczęcie postępowania w celu dokonania oceny dobrej reputacji i których popełnienie stanowi podstawę do uznania, że przedsiębiorca lub zarządzający transportem dobrą reputację utraci. Przepisy te przewidują także możliwość uznania, że pomimo popełnienia czynu pozbawiającego dobrej reputacji podmiot jej nie straci, jeżeli pozbawienie reputacji stanowiłoby "nieproporcjonalną reakcję". Przy ocenie spełnienia wymogu dobrej reputacji uwzględnia się postępowanie przedsiębiorcy i osób zarządzających w jego imieniu transportem. Jednak art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 wskazuje na możliwość uwzględnienia do tej oceny także postępowania innych osób. Przepisem prawa krajowego regulującym zasady określone przepisami ww. rozporządzenia jest art. 7d utd. Zgodnie z tym przepisem organ, który wydał przedsiębiorcy zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, niezwłocznie wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji wobec przewoźnika drogowego lub zarządzającego transportem w przypadku nałożenia sankcji wymienionej w art. 7d ust. 1 utd. Czy przewoźnik drogowy lub zarządzający transportem nadal spełniają wymóg dobrej reputacji, organ ustala, przeprowadzając postępowanie zgodnie z art. 7d ust. 4 utd. Ustalenia dokonane w tym postępowaniu są podstawą do wydania rozstrzygnięcia, w którym organ wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji lub wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona. Zaznaczyć należy, że dokonując oceny dobrej reputacji zarządzającego transportem organ nie bierze pod uwagę kryteriów z art. 7d ust. 4 pkt 3 i 4 utd, ponieważ dotyczą one wyłącznie przewoźnika drogowego. W niniejszej sprawie pismem z 15 stycznia 2020 r. GITD zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania z urzędu w zakresie spełniania przez nią wymogu dobrej reputacji w związku z popełnieniem naruszeń o charakterze najpoważniejszym. Zawiadomienie zostało doręczone stronie 3 lutego 2020 r. na zasadach określonych w art. 44 k.p.a., tj. po dwukrotnym awizowaniu przesyłki na adres strony wynikający z KREPTD. W zawiadomieniu strona została wezwana do wskazania liczby zatrudnionych i pozostających w dyspozycji kierowców w okresie trzech miesięcy przed odebraniem zawiadomienia oraz skali przeprowadzonych operacji transportowych, a także do przedstawienia, w jakich przedsiębiorstwach strona jest zarządzającym transportem, jakiej wielkości flotą zarządza w każdym przedsiębiorstwie, ile czasu dziennie wykonuje u każdego z przedsiębiorców czynności zarządzającego transportem, co należy do jej obowiązków i w jaki sposób kontroluje i dyscyplinuje kierowców. Strona została wezwana także do przedstawienia kopii umowy o wyznaczeniu jej zarządzającym transportem w [...], wyjaśnień oraz dowodów w formie dokumentów potwierdzających, że w przedsiębiorstwie [...] podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy i zapobieganie powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Podkreślić należy, że strona w toku całego postępowania administracyjnego, mimo że wiedziała, ze się ono toczy (bo niewątpliwie otrzymała decyzję z [...] maja 2020 r. i zaskarżyła ją wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy do GITD), to nie udzieliła odpowiedzi na to zawiadomienie. Pismem z 18 lutego 2020 r. GITD zawiadomił stronę o zakończeniu postępowania oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji i zgłoszenia żądań. Ponadto, przed wydaniem decyzji z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy GITD także pismem z 4 stycznia 2021 r. zawiadomił stronę o zakończeniu postępowania oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji i zgłoszenia żądań. Organ pouczył stronę o tym, że brak odpowiedzi na to żądanie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia spowoduje wydanie decyzji w oparciu o posiadany materiał dowodowy. Pismo z 4 stycznia 2021 r., mimo że wysłane przez organ na adres podany przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, także nie zostało przez stronę odebrane i tym samym zostało ono przez organ uznane za doręczone w trybie tzw. doręczenia zastępczego. Sąd podkreśla, że powodem wszczęcia przez GITD postępowania w niniejszej sprawie było wydanie wykonalnej decyzji administracyjnej [...] WITD z [...] lutego 2019 r. o nałożeniu kary pieniężnej za popełnienie naruszenia określonego w grupie 5 pod numerem 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 (lp. 15.1 załącznika nr 4 do utd), tj. kierowanie pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE (wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd). Kara pieniężna z decyzji [...] WITD z [...] lutego 2019 r. nr [...] nie została przez stronę opłacona, czego skarżący nie kwestionuje. Należy również wskazać, że zgodnie z art. 7d ust. 1 utd organ jest zobowiązany wszcząć postępowanie dotyczące badania dobrej reputacji w przypadku stwierdzenia popełnienia przez przedsiębiorcę już w przypadku jednego najpoważniejszego naruszenia, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Tym samym, zgodnie z powyższym przepisem, już jedno najpoważniejsze naruszenie może być podstawą do wszczęcia postępowania w sprawie badania dobrej reputacji, a tym samym także do stwierdzenia w decyzji jej utraty. Inna wykładnia tych przepisów byłaby bowiem nieracjonalna – dlaczego Ustawodawca nakazywałby organowi wszczynanie postępowania w przypadku jednego najpoważniejszego naruszenia, skoro z założenia sankcja utraty dobrej reputacji w takiej sytuacji miałaby być nieproporcjonalna? To na stronie zatem spoczywa ciężar wykazania m.in., że naruszenia stanowią niewielką część jej działalności i jakie środki dyscyplinujące podjęła lub planuje podjąć w związku z naruszeniami. Natomiast w niniejszej sprawie strona nie uczestniczyła niemal wcale w postępowaniu oraz nie przedłożyła dowodów na okoliczność podjęcia działań mających na celu poprawę sytuacji w przedsiębiorstwie. Uwzględniając powyższe ustalenia oraz biorąc pod uwagę niemal kompletny brak udziału strony w postępowaniu, zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, że odebranie stronie dobrej reputacji będzie proporcjonalną reakcją na stwierdzone naruszenie. Strona nie doręczyła bowiem organowi żadnych danych, które pozwoliły ocenić, jaka jest skala działalności strony i tym samym niemożliwe było ocenienie przez organ proporcjonalności sankcji. Strona tymczasem wiedziała, że toczy się przed GITD postępowanie, wiedziała, że jest już wydana niekorzystna dla niej decyzja, którą zaskarżyła wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, ale nawet decyzja z [...] maja 2020 r. nie zmobilizowała strony do współpracy z organem w toku tego postępowania. Organ ustalił, na podstawie danych zawartych w KREPTD, że strona jest zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie [...]. Podkreślić należy, że wobec nieudzielenia przez stronę odpowiedzi na wezwania GITD, organ nie był w stanie ocenić skali operacji transportowych oraz liczby kierowców będących pod nadzorem strony. W toku postępowania strona nie odniosła się w sposób merytoryczny do uzasadnienia zaskarżonej decyzji i nie wskazała przyczyn, dla których, jej zdaniem, utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję na popełnienie przez stronę najpoważniejszego naruszenia. Sama strona przyznała, że wiedziała o postępowaniu toczącym się wobec przewoźnika w zakresie utraty dobrej reputacji i miała świadomość tego, że wobec niej jako zarządzającego transportem może zostać wszczęte odrębne postępowanie administracyjne. Mimo to skarżący uznał, że względy osobiste, rodzinne, które powodują, że nie posiada on stałego miejsca zamieszkania, uzasadniają jego brak uczestnictwa w niniejszym postępowaniu. Odnośnie zarzutu strony kierowania przez GITD pism na adres skarżącego wskazany wynikający z KREPDT, Sąd wskazuje, że podziela w tej mierze pogląd organu. Zgodnie bowiem z art. 82h ust. 1 pkt 17 utd, w ewidencji przedsiębiorców, którzy posiadają zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, gromadzi się dane określające: imię i nazwisko osoby zarządzającej transportem oraz m.in. jej adres zamieszkania. Dlatego słusznie GITD adres zamieszkania strony ustalił na podstawie danych zawartych w KREPTD. Podkreślić przy tym należy, że niezależnie od faktu nieposiadania przez stronę stałego adresu zamieszkania i przyczyn, dla których go nie posiada, zobowiązana jest ona jako zarządzający transportem do aktualizowania swoich danych posiadanych przez przewoźnika i organy licencyjne, w tym danych dotyczących adresu zamieszkania (adresu do korespondencji) – art. 14 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7a ust. 2 pkt 7 utd. A zatem organ, posiłkując się danymi zamieszczonymi w KREPTD, działał zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie można uznać, że przesyłanie stronie korespondencji na adres zarządzającego transportem widniejący w KREPTD było nieskuteczne. W tej sytuacji strona nie może żądać od organu, aby ponownie przesłał jej korespondencję wysyłaną w toku postępowania, o co wnosiła we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wiedząc bowiem o toczącym się postępowaniu, co więcej, także o wydanej już niekorzystnej dla siebie decyzji z [...] maja 2020 r., strona sama powinna zadbać o swoje interesy i przejrzeć akta swojej sprawy, aby sprawdzić, jakie pisma były w sprawie wysłane do niej przez organ. Zresztą z samej treści decyzji z [...] maja 2020 r. (którą strona bezspornie otrzymała, bo wywiodła od niej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) wynika, że organ wskazywał, jakich danych strona mu nie dostarczyła. Na s. 4 tej decyzji organ wskazał, że "nie jest możliwe określenie wielkości prowadzonej działalności transportowej" na skutek braku odpowiedzi strony na wezwanie GITD. Organ podniósł, że "jedyną informacją, jaką posiada (...) jest liczba pojazdów (...)[...] (...) jest to jeden pojazd". GITD podniósł jednak, że "bez danych w zakresie operacji transportowych oraz liczby kierowców nie daje pełnego obrazu prowadzonej działalności transportowej". Organ podkreślił także, że strona nie wypowiedziała się co do działań, jakie podjęła, mając na celu poprawę sytuacji w firmie i zapobieganie powstawaniu naruszeń (s. 5 decyzji z [...] maja 2020 r.). Mając powyższe wiadomości z treści decyzji pierwszoinstancyjnej, które wprost wskazywały, jakich danych brakuje GITD, strona nie dostarczyła organowi tych danych. Jest to działanie na wskroś nieodpowiedzialne, ale odpowiedzialność jest cechą, jakiej należy oczekiwać od zarządzającego transportem. Niezasadne są zatem zarzuty dotyczące naruszenia przez organ prawa materialnego. Wbrew ocenie skarżącego organ także w sposób właściwy, zgodny z zasadami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przeprowadził postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie i prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. Z niebudzących wątpliwości ustaleń poczynionych przez organ wynika, że wobec strony wydano ostateczną decyzję stwierdzającą najpoważniejsze naruszenie stosownie do przepisów załącznika do rozporządzenia 2016/403. Powyższe uzasadniało już konieczność wszczęcia postępowania w sprawie oceny dobrej reputacji Skarżącego. W toku wszczętego postępowania administracyjnego organ wzywał stronę o przedstawienie stosownych dokumentów i informacji. Wezwanie pozostało bez jakiejkolwiek odpowiedzi. W okolicznościach niniejszej sprawy jedynym możliwym rozstrzygnięciem było zatem stwierdzenie utraty dobrej reputacji przez stronę. W przypadku braku współpracy ze strony skarżącego organ nie ma bowiem możliwości przyjęcia, że jego reputacja jako zarządzającego transportem drogowym jest nienaruszona, mimo stwierdzonego najpoważniejszego naruszenia. Dokonując analizy argumentów skarżącego podniesionych w niniejszej skardze, należy stwierdzić, iż postępowanie w przedmiocie oceny dobrej reputacji przez zarządzającego jest postępowaniem odrębnym od postępowania w przedmiocie oceny dobrej reputacji przewoźnika drogowego. Postępowania te inicjowane są na skutek przypisania tym podmiotom odpowiedzialności za różne naruszenia - w przypadku przewoźnika drogowego podstawą oceny dobrej reputacji będzie stwierdzenie naruszenia określonego w załączniku nr 3 do utd, podczas gdy w odniesieniu do zarządzającego transportem drogowym postępowanie w przedmiocie utarty dobrej reputacji wynika ze stwierdzenia naruszenia określonego w załączniku nr 4 do utd. Dlatego w ocenie Sądu nie można podzielić podnoszonego w skardze argumentu, że okoliczności, na które powołuje się przewoźnik w postępowaniu w przedmiocie oceny jego dobrej reputacji mają niejako automatyczne przełożenie na ocenę reputacji zarządzającego transportem drogowym. Z tych też względów argumentacja skargi nie może zostać uwzględniona. Zwrócić należy uwagę, że art. 7d ust. 4 utd wskazuje tylko przykładowy katalog okoliczności, które organ bierze pod uwagę przy ocenie dobrej reputacji, a co za tym idzie w przypadku tak przewoźnika, jak i zarządzającego pod uwagę mogą być brane także inne okoliczności, w tym także te, które są właściwe tylko dla zarządzającego transportem albo właściwe tylko dla przewoźnika. W niniejszej sprawie organ zwrócił się do skarżącego także o wyjaśnienie okoliczności związanych chociażby z jego czynnościami podejmowanymi także u innych przedsiębiorców, w których strona jako osoba fizyczna pełni funkcję zarządzającego transportem. W tej sprawie stan faktyczny obejmował m.in. ustalenie, w jakich przedsiębiorstwach skarżący jest zarządzającym transportem drogowym, jakiej wielkości flotą pojazdów zarządza w każdym przedsiębiorstwie, ile czasu dziennie wykonuje u każdego z przedsiębiorców czynności zarządzającego transportem, w jaki sposób jako zarządzający kontroluje i dyscyplinuje kierowców (vide wezwanie z dnia 15 stycznia 2020 r.). Stąd też zakres postępowania wobec zarządzającego (czyli strony) w przedmiocie utraty dobrej reputacji nie sposób uznać za tożsamy z tym zakresem sprawy, która dotyczyła dobrej reputacji [...]. Sąd też podkreśla, że skarżący nie zaprzeczył, że nadal nie opłacił kary pieniężnej w wysokości 200 zł wynikającej z ostatecznej decyzji [...] WITD z [...] lutego 2019 r. Fakt nieopłacenia tej kary także rzutuje na dobrą reputację strony. Na ocenę dobrej reputację strony wpływa także brak aktualizowania przez nią danych w KREPDT, mimo ustawowego obowiązku. Wobec braku współpracy ze strony skarżącego w ustaleniu tych okoliczności, które bezpośrednio rzutują na ocenę jego dobrej reputacji jako osoby fizycznej zarządzającej transportem drogowym w różnych przedsiębiorstwach, rozstrzygnięcie organu uznać należy za prawidłowe. W związku z powyższym Sąd uznał za niezasadne podniesione w skardze zarzuty natury procesowej i materialnoprawnej. Zgodnie z art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W opinii Sądu zebrany w postępowaniu administracyjnym przez organ materiał dowodowy w sposób wystarczający potwierdza jego prawidłowe ustalenia. Organ zgromadził i poddał wyczerpującej ocenie zgromadzony materiał dowodowy, co znalazło swój wyraz w motywach wydanych w sprawie decyzji. Uzasadnienie tej decyzji jest obszerne i przekonujące i faktu tego nie zmienia to, że strona subiektywnie się z nim nie zgadza. Nie został zatem naruszony art. 107 § 3 kpa. Podkreślić przy tym należy, że strona nie kwestionuje ustaleń faktycznych organu, faktu wydania decyzji przez [...] WITD z [...] lutego 2019 r., faktu, że strona kary pieniężnej wynikającej z tej decyzji nie opłaciła, że strona nie współpracowała z organem w toku postępowania administracyjnego. Odmienna jest natomiast ocena tych faktów przez organ i stronę. Zdaniem Sądu, dowody zgromadzone przez GITD przy baku jakichkolwiek przeciwnych dowodów zgłoszonych na etapie postępowania administracyjnego przez stronę były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia jak zawarte w skarżonej decyzji, które – w świetle przytoczonych powyżej przepisów prawa materialnego – jest prawidłowe. Pozbawione podstaw są zatem zarzuty naruszenia art. 7, 77 i 107 § 3 kpa. Odnosząc się do wniosku skarżącego o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów przedłożonych do skargi, stosownie do treści art. 106 § 3 P.p.s.a., wskazać należy, iż Sąd uznał go za niezasadny. Sąd wskazuje, iż art. 106 § 3 P.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza. Celem postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organ ustalił ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Cel ten wyraża zarówno brzmienie art. 106 i art. 113 P.p.s.a., jak i ugruntowane w tym względzie stanowisko judykatury i doktryny. Sąd nie mógł zatem uwzględnić wniosku dowodowego z dokumentów przedstawionych do skargi, albowiem nie jest trzecią instancją organów administracji. Wszystkie doręczone Sądowi wraz ze skargą dokumenty powstały przed dniem wydania skarżonej decyzji, mogły zatem być zgłoszone jako dowód w postępowaniu przed GITD, co najmniej na etapie rozpoznawania przez niego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez skarżącego, gdy nie ma wątpliwości, że strona już o niniejszej sprawie prowadzonej przez GITD wiedziała. Skarżący w żaden sposób nie wyjaśnił w skardze, dlaczego dokumenty te nie zostały złożone w toku postępowania administracyjnego. Art. 106 § 3 P.p.s.a. stanowi zaś o możliwości (a nie obowiązku) prowadzenia przez Sąd uzupełniającego postępowania dowodowego. W związku z powyższym, Sąd w niniejszej sprawie potrzeby przeprowadzania takich dowodów jak zgłoszone w skardze nie znalazł. Co więcej, nawet pobieżna lektura załączonych przez stronę dokumentów wskazuje, że nie mają związku ze sprawą lub są nieczytelne. Kopia świadectwa pracy wystawionego przez [...] i załączonego do skargi jest prawie nieczytelna. Decyzja GITD z [...] stycznia 2020 r. wydana na rzecz [...], jak też pismo [...] z 24 września 2019 r. nie dotyczą skarżącego, ale przewoźnika. Jak wskazano powyżej, nie ma zaś automatyzmu w stwierdzeniu dobrej reputacji przewoźnika oraz zarządzającego w nim transportem. Bez znaczenia w sprawie jest zaś protokół zdawczo-odbiorczy z [...] stycznia 2019 r. (kopia) i faktura VAT z [...] stycznia 2019 r. (kopia), jak też kopia zaświadczenia z [...] stycznia 2019 r. oraz oświadczenie [...] z [...] stycznia 2019 r. Jak wydaje się, te kopie dokumentów mają kwestionować ustalenia zawarte w decyzji GITD z [...] lutego 2019 r. Skarżący jednak zapomina, że wydana decyzja GITD z [...] lutego 2019 r. jest dokumentem urzędowym i organ był nią związany. Jeśli skarżący chciał kwestionować decyzję GITD z [...] lutego 2019 r., to powinien to uczynić w odwołaniu od tamtej decyzji, a nie w niniejszym postępowaniu. Zarówno zestawienie transportu, jak i zestawienie pracowników, załączone do skargi, dotyczą wyłącznie firmy [...], natomiast organ próbował ustalić w toku postępowania, u jakich innych przewoźników zatrudniony jest także (i w jakim wymiarze) skarżący. Niestety, wobec bierności strony w postępowaniu, te próby organu skazane były na niepowodzenie. Podsumowując, zgłoszone przez stronę dowody nie mogły zmienić oceny skarżonej decyzji przez Sąd. Nadal strona nie wykazała, w jakich przedsiębiorstwach strona jest zarządzającym transportem, jakiej wielkości flotą zarządza w każdym przedsiębiorstwie, ile czasu dziennie wykonuje u każdego z przedsiębiorców czynności zarządzającego transportem, co należy do jej obowiązków i w jaki sposób kontroluje i dyscyplinuje kierowców, a do przekazania tych informacji wzywał ją przecież GITD w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Strona została wezwana także do przedstawienia kopii umowy o wyznaczeniu jej zarządzającym transportem w [...], wyjaśnień oraz dowodów w formie dokumentów potwierdzających, że w przedsiębiorstwie [...] podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy i zapobieganie powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Dowodów w tym zakresie nadal brak. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.