VI SA/Wa 1792/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi D. s.r.o. w H., Czechy na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz D. s.r.o. w H. , Czechy kwotę 355 (trzysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] października 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w W., po przeprowadzeniu kontroli w dniu [...] października 2004 r., nałożył na D. sp. z o. o. z siedzibą w H. (Czechy), za używanie nieprawidłowych wykresówek, karę pieniężną w kwocie 300 zł. Decyzja została wręczona kierującemu pojazdem – P. F. – który jej otrzymanie pokwitował na druku decyzji. W dniu [...] grudnia 2004 r. radca prawny P. K., przy piśmie sporządzonym dnia [...] grudnia 2004 r., ustanawiając się w sprawie odwołania od w/w decyzji, załączył pełnomocnictwo spółki wnosząc o doręczenie mu przedmiotowej decyzji administracyjnej. W związku z powyższym [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w W., pismem z dnia [...] grudnia 2004 r., doręczonym radcy prawnemu w dniu [...] stycznia 2005 r., wezwał pełnomocnika do uiszczenia opłat skarbowych. Opłaty te pełnomocnik spółki przesłał przy zwrotnym odesłaniu wezwania nadanym w dniu [...] stycznia 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w W. w załączeniu do pisma z dnia [...] stycznia 2005 r. adresowanego na Kancelarię Prawną ustanowionego pełnomocnika, przesłał mu kopię decyzji. Pismo z kopią decyzji zostało odebrane przez adresata w dniu [...] stycznia 2005 r. Pełnomocnik spółki złożył odwołanie od decyzji wojewódzkiego inspektora transportu drogowego, nadając odwołanie w placówce pocztowej dnia [...] lutego 2005 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...], na podstawie art. 134 kpa, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ administracji podał, iż zaskarżona decyzja została doręczona w dniu [...] października 2004 r. kierującemu kontrolowanym pojazdem, który odbiór decyzji pokwitował. Decyzja zawierała, zgodnie z art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), pouczenie o terminie do wniesienia odwołania. Zdaniem organu administracji termin do zaskarżenia decyzji należy liczyć od dnia jej doręczenia kierowcy, tj. od [...] października 2004 r., a nie od dnia doręczenia pełnomocnikowi. Nadto organ stwierdził, iż postanowienie należy uznać za zasadne także z tego powodu, iż odwołanie nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Na postanowienie to pełnomocnik spółki wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Pełnomocnik skarżącej powołał się na fakt doręczenia mu decyzji w dniu [...] stycznia 2005 r., a zatem zachował termin do wniesienia odwołania nadając go w placówce pocztowej dnia [...] lutego 2005 r. Pełnomocnik skarżącej wskazał, iż spółka ustanowiła go jako pełnomocnika, a tym samym decyzję należało doręczyć jemu i gdy to nastąpiło złożył odwołanie w wymaganym terminie. Nadto pełnomocnik skarżącej podnosił, iż doręczenie decyzji kierowcy nie spełniało wymagań przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o doręczeniach, albowiem kierujący pojazdem nie jest stroną postępowania i nie był upoważniony do odbioru decyzji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego uznając, iż termin do wniesienia odwołania biegł od doręczenia decyzji kierującemu pojazdem, wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy). Skarga zasługuje na uwzględnienie. Decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt, jako rozstrzygnięcie organu administracji publicznej, od wprowadzenia jej do obrotu prawnego i od tej chwili, zgodnie z art. 110 kpa organ jest nią związany. Przez wprowadzenie decyzji administracyjnej do obrotu prawnego należy rozumieć doręczenie jej stronie (adresatowi decyzji), przedstawicielowi strony, jeżeli strona działa przez swojego przedstawiciela, natomiast gdy strona ustanowiła pełnomocnika, temu pełnomocnikowi (art. 40 § 1 i § 2 kpa). Stosownie do art. 45 kpa jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest jednostką organizacyjną w rozumieniu powołanego wyżej przepisu. Zatem doręczenie decyzji administracyjnej [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w W. o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym powinno nastąpić według zasad określonych w art. 45 kpa. Przepis ten wymaga nie tylko doręczenia pisma (decyzji) do rąk osoby upoważnionej, tzn. członkowi organu uprawnionemu do reprezentacji, ustanowionemu pełnomocnikowi procesowemu albo pracownikowi upełnomocnionemu do odbioru pism, lecz nadto by pismo to było doręczone w lokalu siedziby jednostki organizacyjnej. W rozpoznawanej sprawie organ administracji dokonując kontroli i ustalenia w jej wyniku naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) stosował przepisy tej ustawy. W myśl art. 93 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje odwołanie do organu nadrzędnego w stosunku do organu, który karę tę nałożył, w terminie 14 dni od dnia doręczenia przedsiębiorcy lub innemu podmiotowi wykonującemu przewozy na potrzeby własne tej decyzji. Przepis ten nakłada dwa wymagania, obowiązek doręczenia decyzji przedsiębiorcy oraz zakreśla termin do zaskarżenia decyzji. Wymaganie doręczenia decyzji przedsiębiorcy nie stoi w sprzeczności z art. 40 § 1 i § 2 kpa i z art. 45 kpa, przez co należy rozumieć, iż doręczenie decyzji będzie wywołało skutki prawne także, a w sytuacji określonej w art. 40 § 2 kpa skutki te wystąpią wyłącznie, jeżeli decyzja zostanie doręczona osobom wskazanym w tych przepisach. Decyzja, o nałożeniu kary pieniężnej, została doręczona kierowcy pojazdu kontrolowanego i z tego faktu organ administracji wyprowadza, zdaniem Sądu orzekającego w sprawie niezasadnie, dwie przesłanki: skuteczności doręczenia decyzji oraz, co się z tym wiąże, bieg terminu do jej zaskarżenia. Niezasadność argumentacji organu administracji wynika z powołanych wyżej przepisów art. 93 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym i art. 40 § 1 i § 2 oraz z art. 45 kpa., albowiem z akt sprawy nie wynika by kierujący pojazdem był upoważniony do odbioru decyzji oraz by przedsiębiorca zrezygnował z miejsca doręczenia określonego w art. 45 kpa. Fakt wręczenia decyzji i pokwitowania uiszczenia kary pieniężnej kierującemu pojazdem stanowił jedynie dla kierowcy podstawę do rozliczenia się z wydanych pieniędzy, nie wywołał natomiast skutków procesowych. Zatem organ administracji, kierując się zasadami określonymi w wymienionych wyżej przepisach, powinien decyzję przesłać do przedsiębiorcy i od daty jej doręczenia liczyć termin do wniesienia odwołania, ewentualnie ustalić czy kierujący pojazdem miał upoważnienie do odbioru decyzji administracyjnej. W braku powyższych ustaleń oraz z uwagi na naruszenie powołanych przepisów postępowania i przepisu ustawy o transporcie drogowym, należało uznać skargę za uzasadnioną. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152, art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zbiegu z art. 40 § 1, i art. 45 kpa oraz mając na uwadze art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), orzekł jak w sentencji.