VI SA/Wa 1797/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2004 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę W dniu 4 października 2004 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga Spółki z o.o. M. Skarga została złożona za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego i podpisana przez pełnomocnika skarżącej spółki radcę prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej 30 grudnia 2004 r. i od tego dnia biegł dla niego termin do wniesienia skargi na powyższa decyzję. Tymczasem skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 2 września 2004 r., a wiec należy ją potraktować jako niedopuszczalną z innych przyczyn w świetle art. 58 § 1 pkt 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z treścią art.40 § 2 kpa, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W powyższej sprawie organ administracji popełnił błąd, doręczając pismo - decyzję ostateczną skarżącemu. W tezie postanowienia SN z 6 kwietnia 2000 r. III RN 157/99 (OSN 2001, Nr 3, poz.61), uznającego zasadność zarzutu rażącego naruszenia art. 40 § 2 kpa, stwierdzono, że "termin do wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez stronę, za którą działa pełnomocnik, rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi, choćby wcześniej zostało ono doręczone stronie". Ponadto podkreślenia wymaga również fakt, że skarga złożona przez pełnomocnika 2 września 2004 r. mimo, że niedopuszczalna, jest złożona z uchybieniem terminu do wniesienia skargi, gdyż decyzja ostateczna została odebrana przez stronę w dniu 30 lipca 2004r., a więc termin do wniesienia skargi upłynął 30 sierpnia 2004 r. Biorąc powyższe pod rozwagę, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.