VI SA/Wa 1800/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant ref. staż. Anna Głowacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w P. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym oddala skargę w całości Decyzją z dnia [...] października 2014 r., [...], Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nakazał I. Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w P. wycofanie z obrotu zabawki [...],[...], kod kreskowy [...], niezgodnej z wymaganiami określonymi w pkt 1.5 załącznika nr 1 " Szczegółowe Wymagania Bezpieczeństwa " do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla zabawek (Dz. U. z 2011 r., Nr 83, poz. 454 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie"), oraz odkupienie ww. zabawki na żądanie osób, które faktycznie nią władają. Z uwagi na bezpieczeństwo użytkowników wyrobu, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Przeprowadzona na zlecenie Prezesa UOKiK przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej kontrola wykonania obowiązku, określonego w decyzji Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2014 r., wykazała, że zobowiązana nie wykonała ww. decyzji, tj. nie przekazała wszystkich dowodów potwierdzających wycofanie przedmiotowego wyrobu z obrotu. W związku z powyższym, na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619, z późn. zm.), Prezes UOKiK wystosował w dniu 14 stycznia 2015 r. do zobowiązanej upomnienie, w którym wezwał ją do wykonania obowiązku nałożonego ww. decyzją w terminie 7 dni od otrzymania upomnienia, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Z uwagi na niewykonanie przez zobowiązaną ciążącego na niej obowiązku wynikającego z decyzji Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2015 r., [...], pismem z dnia 19 lutego 2015 r. Prezes UOKiK przekazał Wojewodzie [...] tytuł wykonawczy z dnia [...] lutego 2015 r., [...] i złożył wniosek o wszczęcie egzekucji obowiązków wskazanych w ww. tytule, proponując jako środek egzekucyjny grzywnę w celu przymuszenia. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. Wojewoda [...] nałożył na zobowiązaną środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia w wysokości 7 000 (siedmiu tysięcy) złotych wskazując termin i sposób uiszczenia grzywny. Ponadto, organ egzekucyjny poinformował zobowiązaną, iż w przypadku nieuiszczenia grzywny zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwał zobowiązaną do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym [...] z dnia [...] lutego 2015 r. w terminie 14 dni od otrzymania postanowienia oraz poinformował, iż w przypadku niewykonania obowiązku w powyższym terminie będą nakładane na nią dalsze grzywny. Zobowiązana została pouczona zgodnie z art. 122 § 3 PEA, że przysługuje jej prawo zgłoszenia zarzutów oraz prawo wniesienia do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, za pośrednictwem Wojewody [...], zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Do postanowienia dołączono tytuł wykonawczy [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Pismem z dnia 7 kwietnia 2015 r. zobowiązana przesłała oświadczenia trzech odbiorców o nieposiadaniu na stanie magazynowym przedmiotowego wyrobu oraz trzy faktury korygujące, potwierdzające wycofanie wyrobu od tych odbiorców. Zobowiązana w ww. piśmie wskazała ponadto, iż do sześciu odbiorców skierowała po raz kolejny prośby o podanie stanu posiadania przedmiotowego wyrobu. Wraz z dowodami przedstawionymi w toku postępowania administracyjnego, nadal brakuje dowodów wycofania wyrobu od dwunastu odbiorców. Zobowiązana zażaleniem z dnia 8 kwietnia 2015 r., wniesionym za pośrednictwem Wojewody [...] zaskarżyła postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r., [...], w całości i złożyła wniosek o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazała, że podjęła czynności zmierzające do wycofania z obrotu przedmiotowego wyrobu, a brak oświadczeń ze strony jej kontrahentów jest niezależny od niej, nie ma ona bowiem żadnego sposobu na przymuszenie odbiorców do przedłożenia dowodów wycofania wyrobu z obrotu. Pomimo tego, udało się zobowiązanej uzyskać oświadczenia kolejnych odbiorców. Zobowiązana wskazała również na swoją trudną sytuację finansową, spowodowaną m. in. zaległościami płatniczymi ze strony kontrahentów oraz koniecznością nabycia udziałów od wspólnika, który wystąpił ze spółki. Zdaniem zobowiązanej, powyższe okoliczności powinny być wzięte pod uwagę przy wyznaczaniu wysokości grzywny. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 w zw. z art. 17 pkt 2 i art. 5 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.) w zw. z art. 122 § 3 w zw. z art. 17 ust. 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po rozpatrzeniu zażalenia I. Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r., w sprawie nałożenia na I. Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w P. grzywny w wysokości 7000 (siedmiu tysięcy) złotych w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2014 r., [...]: 1) uchylił w całości postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r., [...], w sprawie nałożenia na I. Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w P. grzywny w wysokości 7 000 (siedmiu tysięcy) złotych w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2014 r., [...], który polega na wycofaniu z obrotu zabawki [...], kod kreskowy [...], niezgodnej z wymaganiami określonymi w pkt 1.5 załącznika nr 1 "Szczegółowe Wymagania Bezpieczeństwa" do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 5 kwietnia 2011 r. zabawek (Dz. U. z 2011 r., Nr 83, poz. 454 z późn. zm.), oraz na odkupieniu przedmiotowej zabawki na żądanie osób, które faktycznie nią władają, 2) nałożył na zobowiązaną I. Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w P. grzywnę w wysokości 2 000 (dwa tysiące) złotych, w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2014 r., [...], polegających na wycofaniu z obrotu zabawki [...], kod kreskowy [...], niezgodnej z wymaganiami określonymi w pkt 1.5 załącznika nr 1 "Szczegółowe Wymagania Bezpieczeństwa" do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 5 kwietnia 2011 r. zabawek (Dz. U. z 2011 r., Nr 83, poz. 454, z późn. zm.) w sprawie zasadniczych wymagań dla zabawek, oraz na odkupieniu przedmiotowej zabawki na żądanie osób, które faktycznie nią władaj ą, 3) wezwał do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie 14 dni od otrzymania niniejszego postanowienia, 4) stwierdził, że w przypadku nieuszczenia grzywny zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619, z późn. zm.), 5) wezwał do wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., wystawionym przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie 14 dni od otrzymania niniejszego postanowienia, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązków w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej wysokości. W uzasadnieniu organ wskazał, że bezspornym jest, iż w przedmiotowej sprawie zobowiązana do dnia wydania postanowienia nie wykonała obowiązków nałożonych na nią decyzją Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2014 r., [...], oraz wskazanych w tytule wykonawczym z dnia [...] lutego 2015 r., [...]. W związku z powyższym organ egzekucyjny w sposób uprawniony i w pełni uzasadniony zastosował wobec zobowiązanej najmniej uciążliwy środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia (art. 7 § 3 PEA). Jednocześnie Prezes uznał, że z uwagi jednak na uchybienia proceduralne, tj. art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 w zw. z art. 18 p.e.a. oraz prawa materialnego, tj. art. 121 § 2 p.e.a., jakich dopuścił się organ egzekucyjny wydając postanowienie z dnia [...] marca 2015 r., [...], ww. postanowienie musi zostać uchylone w całości. W oceni Prezesa UOKiK, Wojewoda [...] nie poczynił dość wnikliwych ustaleń oraz nie zbadał wszystkich okoliczności faktycznych, mających wpływ na ustalenie wysokości nałożonej na zobowiązaną grzywny. Do niezbędnych ustaleń postępowania zmierzającego do nałożenia grzywny w celu przymuszenia należy m. in. stan finansowy zobowiązanego.Wymierzając grzywnę organ egzekucyjny winien kierować się zasadą celowości i skuteczności podjętych działań (vide m. in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2012 r., II OSK 813/11, LEX 1252196). Zaskarżone postanowienie narusza art. 8 KPA, gdyż organ egzekucyjny, pomimo zastosowania właściwego środka egzekucyjnego, nie wyjaśnił, dlaczego uznał ten środek za najmniej uciążliwy dla zobowiązanej oraz najbardziej celowy. Tego rodzaju wyjaśnienie powinno zostać zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Nałożenie grzywny w celu przymuszenia bez podania przyczyn, dla których uważa się ten właśnie środek za mniej uciążliwy, narusza zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów państwa. Wobec powyższego Prezes UOKiK uznał, że w zaistniałym stanie faktycznym nie ma podstaw do zastosowania przez organ egzekucyjny wykonania zastępczego decyzji Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2014 r., [...], na podstawie art. 127 p.e.a. Przesądza o tym charakter obowiązku, jakim jest wycofanie przedmiotowego wyrobu z obrotu oraz jej nieudostępnianie oraz odkupienie zabawki na żądanie osób, które nią faktycznie władają. Czynności związane z wycofaniem zabawki z obrotu, m. in. skuteczne powiadomienie odbiorców o zaistniałych niezgodnościach oraz odebranie od nich oświadczeń o nieposiadaniu na stanie magazynowym wyrobu bądź przyjęcie zwrotu zabawki od tych, którzy posiadają je na stanie oraz dokonanie ich zniszczenia daleko przekracza możliwości kompetencyjne oraz organizacyjne organu egzekucyjnego. Trudno wskazać hipotetyczne czynności, jakie byłyby niezbędne do wykonania zastępczego przedmiotowej decyzji. Prezes UOKiK stwierdził, że grzywna jest w przedmiotowej sprawie środkiem najmniej uciążliwym dla zobowiązanej. Prezes UOKiK uznał za wystarczającą w przedmiotowej sprawie grzywnę w wysokości 2 000 złotych, stwierdzając że jest to wielkość dostateczna do wywarcia nacisku na zobowiązaną. Wysokość grzywny sprawia, iż jest ona jednocześnie odczuwalna i spełnia swoje ustawowe zadanie. Biorąc pod uwagę stan faktyczny, stan majątkowy zobowiązanej oraz zachowanie zobowiązanej po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, jest to kwota wystarczająca. Nałożenie grzywny w takiej wysokości czyni zadość zasadzie celowości i skuteczności postępowania egzekucyjnego, zasadom ogólnym postępowania egzekucyjnego i odpowiednio stosowanym zasadom procedury administracyjnej. Pismem dnia 4 czerwca 2015 r. I. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w P., reprezentowana przez radcę prawnego J. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na powyższe postanowienie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony i brak zbadania wszelkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności nie uwzględnienia przy ustalaniu wymiaru grzywny zachowania zobowiązanej po wszczęciu postępowania egzekucyjnego oraz jej sytuacji majątkowej, - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 121 § 2 p.e.a. poprzez brak wystarczającego wskazania okoliczności, które uzasadniałyby nałożenie grzywny w wysokości 2.000 zł. W związku z powyższym, spółka wniosła o uchylenie skarżonej decyzji w pkt. 2 i nałożenie na zobowiązaną I. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w P. grzywny w wysokości co najwyżej 500 zł, w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnych, o których mowa powyżej, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu spółka rozwinęła powyższe zarzuty podnosząc, że już po wydaniu postanowienia z dnia [...] maja 2014 r. podjęła czynności celem wykonania nałożonego na nią obowiązku. Przede wszystkim skierowane zostały do wszystkich kontrahentów Spółki pisma z prośbą o podanie stanów magazynowych przedmiotowej zabawki. Część z kontrahentów udzieliła odpowiedzi informując o zerowych stanach magazynowych, a w przypadku kiedy stany te były dodatnie, spółka wystawiła tym kontrahentom faktury korygujące, Niestety ze strony kilku kontrahentów spółka nie uzyskała żadnej odpowiedzi. Nadto, także już po złożeniu powyższego zażalenia, zobowiązana podejmowała czynności celem wykonania nałożonego na nią zobowiązania,, m.in. uzyskując oświadczenia od kolejnych kontrahentów, wystawiając odpowiednie korekty faktur VAT jeżeli zachodziła taka konieczność w związku z dodatnimi stanami magazynowymi, jednakże część kontrahentów nie udzieliła odpowiedzi na zapytane pytanie, stąd też nie "było możliwe ustalenie czy posiadają oni przedmiotowe zabawki na stanie. Spółka wskazała również, że w okresie kiedy prowadzone było postępowanie przez Prezesa Ochrony Konkurencji i Konsumentów, podejmowane były liczne działania związane z wcześniej już dokonanym przekształceniem "I." [...] w I. Sp. z o. o. Sp. k. Wiązało się to również z wystąpieniem wspólnika D. S. ze spółek I. Sp. z o.o. oraz I. Sp. z o.o. Sp. k., a co za tym idzie konieczną spłatą na jego rzecz w związku ze zbyciem odpowiednio udziałów i ogółu praw i obowiązków. Strona podkreśliła, że w ostatnim okresie spółka borykała się z licznymi kłopotami finansowymi. Przede wszystkim związane one były z koniecznością dokonania spłaty na rzecz występującego ze spółki D. S. (w kwocie ok. 135.000 zł). Nadto, po stronie spółki istnieje zadłużenie na rzecz chińskiego producenta i eskortera zabawek, któremu spółka zalega z zapłatą ponad 177.000 USD co po aktualnym kursie daje ponad 600.000 zł. W związku z powyższym zdaniem skarżącej, nałożenie na nią grzywny w kwocie 2.000 zł, pomimo, iż jej dotychczasowa wysokość i tak została znacznie zmniejszona, może doprowadzić do jej niewypłacalności, a dalej upadłości. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastosowaniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna. Przedmiotem skargi jest postanowienie Prezesa UOKiK w przedmiocie nałożenia na skarżąca spółkę grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2014 r., [...], który polega na wycofaniu z obrotu zabawki [...], kod kreskowy [...], niezgodnej z wymaganiami określonymi w pkt 1.5 załącznika nr 1 "Szczegółowe Wymagania Bezpieczeństwa" do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 5 kwietnia 2011 r. zabawek oraz na odkupieniu przedmiotowej zabawki na żądanie osób, które faktycznie nią władają. Na wstępie podkreślić należy, że grzywnę w celu przymuszenia nakłada się w szczególności w wypadku, gdy ciążący na zobowiązanym obowiązek może być spełniony tylko osobiście przez niego lub gdy użycie innego środka egzekucyjnego jest niemożliwe albo niecelowe. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia właśnie z taką sytuacją. Prezes UOKiK uznał, że w zaistniałym stanie faktycznym nie ma podstaw do zastosowania przez organ egzekucyjny wykonania zastępczego decyzji Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2014 r., [...], na podstawie art. 127 p.e.a. Przesądza o tym charakter obowiązku, jakim jest wycofanie przedmiotowego wyrobu z obrotu oraz jej nieudostępnianie oraz odkupienie zabawki na żądanie osób, które nią faktycznie władają. Czynności związane z wycofaniem zabawki z obrotu, m. in. skuteczne powiadomienie odbiorców o zaistniałych niezgodnościach oraz odebranie od nich oświadczeń o nieposiadaniu na stanie magazynowym wyrobu bądź przyjęcie zwrotu zabawki od tych, którzy posiadają je na stanie oraz dokonanie ich zniszczenia daleko przekracza możliwości kompetencyjne oraz organizacyjne organu egzekucyjnego. Strona skarżąca zarówno w toku postępowania jak i w skierowanej do sądu skardze kwestionowała wysokość nałożonej na nią grzywny. Zauważyć jednak należy, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Aby środek ten nabrał charakteru dyscyplinującego, nałożona grzywna powinna być na tyle wysoka, aby w ocenie zobowiązanego nieopłacalnym było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie egzekwowanego obowiązku, czy to poprzez osobiste wykonanie przez zobowiązanego, czy w drodze wykonania zastępczego. Z tych też przyczyn w ramach uznania administracyjnego, wymierzając przedmiotową grzywnę organ egzekucyjny winien kierować się zasadą celowości i skuteczności podjętych działań (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2012 r., II OSK 813/11, Lex nr 1252196). Pamiętać przy tym należy, że nałożenie grzywny w celu przymuszenia nie powoduje powstania po stronie zobowiązanych żadnych dodatkowych kosztów. W razie wykonania obowiązku grzywna podlega albo zwrotowi (art. 126 u.p.e.a.), albo - gdy nie została zapłacona lub ściągnięta - umorzeniu (art. 125 § 1 u.p.e.a.). To od zobowiązanych zależy czy wykonają nałożony obowiązek, a w konsekwencji - czy poniosą koszty nałożonej grzywny (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2012 r., II SA/Gd 838/11, Lex nr 1145748). Ustawodawca wprowadził tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia, pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Nie jest to uznanie dowolne, ponieważ organ ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia nie przekroczył granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) i zasady niezbędności (art. 7 § 3). Wynika z nich obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. Nie można z treści art. 121 u.p.e.a. wywodzić obowiązku uzasadniania wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia możliwościami finansowymi zobowiązanego. W ocenie Sądu Prezes UOKiK należycie uzasadnił swoje postanowienia. Ustalając wysokość nałożonej grzywny miał bowiem w polu widzenia szereg okoliczności wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz z obowiązujących unormowań prawnych, ustalając wysokość grzywny w dolnych granicach przysługujących mu możliwości. Wobec powyższego nałożoną na stronę grzywny w wysokości 2.000 nie można uznać za wygórowaną. Zobowiązana wskazuje w zażaleniu, iż uczyniła wszystko, co w jej mocy w celu wykonania nałożonego obowiązku wycofania wyrobu z obrotu. Jak słusznie zauważył jednak organ, niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym może jedynie uzasadniać złożenie zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a nie zażalenia na postanowienie w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia (vide m. in.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 czerwca 2008 r., II SA/G1 329/08, LEX 513197). Na zobowiązanej, która wprowadziła kwestionowany wyrób do obrotu, ciąży m. in. obowiązek wycofania wyrobu z obrotu od wszystkich odbiorców i uzyskanie stosownych dowodów potwierdzających brak wyrobów w obrocie u odbiorców. W dniu wydawania zaskarżonego postanowienia skarżąca spółka, nie przedstawiła wszystkich dowodów na wycofanie wyrobu z obrotu, dlatego stanowisko przedstawienie w piśmie z dnia 10 grudnia 2015 r. o wykonaniu nałożonych na nią obowiązków uznać należy za niewiarygodne. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.