VI SA/Wa 1801/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J.L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego J. L. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] nakładającą na Pana J. L., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] J. L. z siedzibą w [...] dalej "strona", "skarżący" karę pieniężną w wysokości 5000 złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] lutego 2017 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz trójosiowej przyczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Pan T. W., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem w postaci wody mineralnej w butelkach (ładunek podzielny) na trasie [...] w imieniu Pana J. L. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] J. L.. Przebieg i wyniki kontroli utrwalono protokołem z dnia [...] lutego 2017 r. Wyniki ważenia pojazdu wykazały przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu. Z tego względu organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5000 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przez organ I instancji art. 7, 8, 77 § 1 i 78 § 1 k.p.a. Podniósł również nieprawidłową wykładnię i zastosowanie art. 2 pkt 35a Prawa o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128 ze zm.) oraz wskazał, że dokonujący kontroli kontroler transportu drogowego nie był uprawniony do przeprowadzenia kontroli drogowej. Poza tym skarżący podniósł, że w sprawie doszło do naruszenia art. 140 aa ust. 3 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym poprzez uznanie go za podmiot wykonujący przejazd jak również, że miejsce ważenia było nieodpowiednie dla zastosowanych wag SAW 10C/II oraz że nie służą one do wyznaczenia masy całkowitej. Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z oględzin miejsca ważenia pojazdów w miejscowości [...] . Z uwagi na stwierdzone uchybienia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Utrzymując zaskarżoną decyzję wydaną w I instancji Główny Inspektor Transportu Drogowego powołał treść mających zastosowanie w sprawie przepisów Prawa o ruchu drogowym tj. art. 2 pkt 35a, art. 64, art. 140aa ust. 1 i ust. 3 pkt 1. Wskazał, że pojazd, należący do skarżącego w dacie kontroli poruszał się po drodze krajowej nr [...] o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 ton. W wyniku zważenia pojazdu stwierdzono, że nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu wyniósł 11 ton (po odjęciu błędu w wysokości 2% zaokrąglonych do 0,1 ton w górę) – przekroczenie o 1 t zaś podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Organ stwierdził, że w ustalonym stanie faktycznym należy nałożyć karę pieniężną jak za brak zezwolenia kategorii IV, które stosownie do lp. 4 załącznika nr 1 do Prawa o ruchu drogowym jest wydawane za przejazd pojazdu po drodze krajowej: a) o rzeczywistej masie całkowitej nie większej od dopuszczalnej, b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m, c) o długości nieprzekraczającej: - 15 m dla pojedynczego pojazdu, - 23 m dla zespołu pojazdów, - 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m, e) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedyńczej osi napędowej do 11,5 tony. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym karę pieniężną o której mowa w art. 14aa ust. 1 ustala się w wysokości 5000 złotych za brak zezwolenia kategorii III – VI. Ponownie rozpoznając sprawę Główny Inspektor Transportu Drogowego nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 140aa ust. 4 Prawa o ruchu drogowym. Strona nie dostarczyła też takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 Prawa o ruchu drogowym. Organ II instancji podkreślił, że podmiot wykonując przejazd winien mieć wiedzę na temat przewożonego ładunku w zakresie jego właściwości i ilości, trasy oraz parametrów pojazdu, którym przejazd jest wykonywany. Następnie powinien wystąpić o stosowne zezwolenie a jeżeli przepis prawa stoi na przeszkodzie w jego uzyskaniu powinien rozważyć zmianę sposobu przejazdu aby nie narażać się na negatywne konsekwencje finansowe. Zdaniem organu, czynności załadunkowe niewątpliwie wywierają wpływ na sposób przewożenia ładunku. Jednakże jako takie nie są związane z odpowiedzialnością podmiotu wykonującego przejazd, o której mowa w art. 140aa ust. 1 ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 Prawa o ruchu drogowym. Podmiot wykonujący przejazd ponosi odpowiedzialność za przejazd a nie za załadunek. Z punktu widzenia przewoźnika kwestie załadunkowe nie są istotne dla odpowiedzialności administracyjnej, w przeciwieństwie chociażby do załadowcy, którego istota odpowiedzialności sprowadza się do czynności załadunkowych i ich wpływie na nienormatywność pojazdu, załadowca towaru odpowiada za załadunek na zasadach przewidzianych w art. 140aa ust. 3 pkt 2) Prawa o ruchu drogowym. Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że kwestie związane z tym, kto dopuścił się niewłaściwego rozmieszczenia towaru w pojeździe, jak kształtował się proces załadunku i rozmieszczenia towaru nie są okolicznościami istotnymi dla uwolnienia się przez podmiot wykonujący przejazd od odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 140aa ust. 4 Prawa o ruchu drogowym. Organ II instancji wskazał również, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] października 2016 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych [...] i [...] . Waga nr [...] w dniu kontroli legitymowała się ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do 30 czerwca 2017 r. Natomiast waga o nr [...] w dniu kontroli legitymowała się ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do 30 listopada 2017 r. Wagi SAW 10C/II służą do pomiaru nacisku pojedynczych osi napędowych. Pojazd został zważony przy pomocy dwóch wag umieszczonych we wnęce fundamentowej. Wyniki pomiarów poszczególnych osi zostały zsumowane, w wyniku czego otrzymano naciski na osi wielokrotnej oraz masę całkowitą pojazdu. Zdaniem organu, miejsca przeprowadzenia pomiarów są dostosowane wysokością do wag typu SAW 10C i 10C/II. Różnice w wysokości między wersjami stalowymi a aluminiowymi są niwelowane płytami spodnimi zakupionymi wraz z wagami. Organ odwoławczy wskazał, że brak regulacji prawnych odnośnie procedury pomiaru za pomocą wag, w żaden sposób nie świadczy, że taki proces pozbawiony jest wiarygodności. Przestrzeganie zapisów instrukcji obsługi wag wydanej przez producenta gwarantuje prawidłowy proces pomiarów, co w niniejszej sprawie nastąpiło. Mając na uwadze przytoczoną wyżej argumentację organ odwoławczy nie uwzględnił wniosku strony o przeprowadzenie dowodu na okoliczność wysokości wnęk na stanowisku ważenia w miejscowości [...]. W ocenie organu odwoławczego uzyskane w trakcie kontroli wyniki ważenia pojazdu nie budzą żadnych wątpliwości. Poza tym w aktach sprawy znajduje się protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] października 2016 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów w miejscowości [...] . Główny Inspektor Transportu Drogowego zwrócił uwagę, że kierowca nie wnosił uwag jakoby miejsce ważenia nie było dostosowane do wag. Poza tym organ stwierdził, że błąd znajdujący się na pierwszej stronie protokołu kontroli z dnia [...] lutego 2017 r. wynika z omyłki pisarskiej. Organ I instancji błędnie wskazał na stronie 1 protokołu kontroli ilość osi przyczepy marki [...] o nr rej. [...] jako przyczepę 2-osiową podczas gdy skontrolowany pojazd członowy składał się z 2-ch osi samochodu ciężarowego oraz 3-osi przyczepy ciężarowej. Jednakże zaistniała sytuacja tj. pomyłka pisarska w protokole nie miała wpływu na stwierdzenie ważności pomiaru, w którym stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu o 1 tonę. Za chybiony uznał organ zarzut skarżącego, że kontroler drogowy nie jest uprawniony do przeprowadzenia kontroli pojazdów. Stosownie bowiem do treści art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) inspektorem może być osoba, która posiada obywatelstwo polskie, ma nienaganną opinię i nie była karana za przestępstwo umyślne, legitymuje się świadectwem dojrzałości po zdanym egzaminie maturalnym, posiada prawo jazdy co najmniej kategorii B, ukończyła 25 lat oraz posiada wymagany stan zdrowotny, złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny. Tak też było w niniejszym postępowaniu albowiem kontrolujący po spełnieniu wszystkich warunków uzyskał tytuł inspektora Inspekcji Transportu Drogowego. Natomiast, kontroler transportu drogowego to jedynie stanowisko urzędnicze zajmowane przez kontrolującego inspektora Inspekcji Transportu Drogowego w ramach korpusu służby cywilnej. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego organ I instancji ustalił prawidłowo stan faktyczny w sprawie oraz zastosował właściwe przepisy prawa materialnego a zatem brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. J. L. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia wraz z decyzją wydaną w I instancji oraz zasądzenia na jego rzecz od organu kosztów postępowania w sprawie. Przywołanej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. skarżący zarzucił: I. - naruszenie art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji mimo nieprawidłowego zawiadomienia strony o toczącym się postępowaniu, m.in. poprzez nie określenie w jakim charakterze strona bierze udział w toczącym się postępowaniu, II. - naruszenie art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wynikach pomiarów dokonanych wagami SAW 10C II, użytymi niezgodnie z postanowieniami instrukcji producenta oraz niezgodnie z postanowieniami dokumentów stanowiących o dopuszczeniu metrologicznym tych przyrządów, co miało wpływ na wynik pomiarów i obraża zasadę prawdy obiektywnej, a także naruszenie art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanego przez stronę dowodu o istotnym znaczeniu dla wyniku postępowania, III. - naruszenie przepisu materialnego, tzn. art. 2 pkt 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, poprzez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy przejawiające się uznaniem, iż pojazd członowy będący przedmiotem postępowania wypełniał zapisaną w tym przepisie definicję pojazdu nienormatywnego, IV. - naruszenie art. 55 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez błędną jego wykładnię przejawiającą się uznaniem, iż pracownik Inspekcji Transportu Drogowego, któremu nadano stopień urzędniczy kontrolera transportu drogowego, posiada uprawnienia inspektora inspekcji transportu drogowego, co doprowadziło także do naruszenia art. 76 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz do naruszenia zasady praworządności i zasady legalizmu w świetle braku podstaw kompetencyjnych do przeprowadzenia kontroli, przez osobę niezatrudnioną na stanowisku inspektora inspekcji transportu drogowego, a także naruszenie art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanego przez stronę dowodu o istotnym znaczeniu dla wyniku postępowania, V. - naruszenie przepisu materialnego, tzn. art. 140 aa ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, poprzez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, przejawiające się uznaniem strony skarżącej, za podmiot wykonujący przejazd. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym w myśl § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi należy wskazać, co następuje. Bezzasadnie strona zarzuca, że w sprawie doszło do naruszenia art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji mimo nieprawidłowego zawiadomienia strony o toczącym się postępowaniu m.in. poprzez nie określenie w jakim charakterze strona bierze udział w toczącym się postępowaniu. Z ustaleń organu wynika, że w dniu [...] lutego 2017 r. w miejscowości [...] , na drodze krajowej nr [...] doszło do kontroli pojazdu członowego należącego do skarżącego a kierowanego przez jego pracownika. Ustalenia kontroli i wyniki ważenia znalazły odzwierciedlenie w protokole kontroli z dnia [...] lutego 2017 r., który został podpisany bez uwag przez kierowcę pojazdu, który również został przesłuchany w charakterze świadka. Wobec tego, że kontrola wykazała przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu, skarżący został prawidłowo powiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) przez [...] L. J. z siedzibą w [...] . Z treści zawiadomienia oraz z zawartych tam pouczeń wynika, że skarżącemu przysługuje status strony we wszczętym postępowaniu. Ustosunkowując się do zarzutu trzeciego skargi Sąd stwierdza, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 2 pkt 35a Prawa o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem pojazd nienormatywny jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Mając powyższą definicję na uwadze należy wskazać, że chociaż w art. 140aa ust. 1 Prawa o ruchu drogowym mowa jest o "pojazdach nienormatywnych" niewątpliwie przepis ten sankcjonuje również przejazd jednego pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia. Wykładnię przepisu art. 140aa ust. 1 Prawa o ruchu drogowym należy przeprowadzać na tle uregulowań całej ustawy Prawo o ruchu drogowym. Nie tylko przepis art. 2 pkt 35a stanowi o jednym pojeździe ale również z art. 64 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym wynika, że ruch "pojazdu" nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1. Natomiast art. 64 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym stanowi, że zabrania się przewozu "pojazdem" nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Za chybiony należy uznać zarzut IV skargi, że kontroler drogowy nie jest uprawniony do przeprowadzenia kontroli pojazdów, Sąd w całości zgadza się z poglądem organu, że osoba przeprowadzająca kontrolę spełniała wszystkie przesłanki z art. 76 ust. 1 ustawy o transportu drogowym a więc była inspektorem, natomiast "kontroler transportu drogowego" to jedynie stanowisko urzędnika zajmowane przez kontrolującego inspektora Inspekcji Transportu Drogowego w ramach korpusu służby cywilnej. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 140aa ust. 3 pkt 1 Prawa o ruchu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wykonującym przejazd był skarżący, który prowadzi firmę transportową. Kierowca faktycznie prowadzący pojazd jest jego pracownikiem, za którego działania lub zaniechania odpowiada jego pracodawca. Skarżący odpowiada za sam przejazd pojazdu po drogach publicznych zaś okoliczności wyłączające jego odpowiedzialność zostały określone w art. 140aa ust. 4 Prawa o ruchu drogowym. Zaistnienia ich w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał. Natomiast art. 140aa ust. 3 pkt 2 odnosi się do innych podmiotów poza podmiotem wykonującym przejazd. Ich odpowiedzialności uzależniona jest od spełnienia przesłanki "wpływu bądź godzenia się" na powstanie naruszenia. A zatem nie jest to odpowiedzialność obiektywna ale na zasadzie "winy". W nawiązaniu do zarzutu drugiego skargi należy wskazać, że w niniejszej sprawie stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego. Pomiaru tego dokonano przy pomocy dwóch wag SAW 10C/II posiadających ważną legalizację na datę kontroli. Z instrukcji dotyczącej tych wag (pkt 2.4) wynika, że "wagę SAW można eksploatować np. w konfiguracji dwóch wag – przy pomiarach obciążenia osi". Z powyższego wynika, że pomiar i ustalenie przekroczenia na pojedynczej osi napędowej pojazdu w niniejszej sprawie nastąpiło zgodnie z obowiązującą instrukcją. Skoro kontrola pojazdu skarżącego nie wykazała przekroczenia innych parametrów zbędne jest na gruncie niniejszej sprawy rozważanie, czy przy użyciu wag SAW 10C/II można ustalać przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osiach wielokrotnych czy też dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Mimo niezasadności omówionych wyżej zarzutów skargi zaskarżona decyzja podlega uchyleniu ze względu na naruszenie art. 7, 77 § 1, 78 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, organ nie wykazał, że przeprowadzone ważenie odbyło się na stanowisku przystosowanym na dzień kontroli tj. na dzień [...] lutego 2017 r. do użycia wag SAW 10C/II. Należy zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku do ważenia pojazdów z dnia [...] października 2016 r. Wyłącznie na ten protokół powołuje się organ w zaskarżonej decyzji twierdząc, że jest on miarodajny i zatwierdza to stanowisko do ważenia m.in. wagami SAW 10C/II. Tymczasem skarżący w odwołaniu od decyzji organu I instancji kwestionował prawidłowość przygotowania stanowiska do pomiarów znajdującego się w miejscowości [...] . Wskazywał m.in., że miejsce, gdzie dokonano pomiarów wnęka ma głębokość 45 mm, co przy wymaganej głębokości równej wysokości wagi tj. 32 mm dyskwalifikuje pomiar jako wiarygodny. Wnosił o dopuszczenie dowodu z oględzin ww. stanowiska, gdyż w jego ocenie jest w stanie podczas tej wizji udowodnić, że wnęki nie są dostosowane do ważenia wagami użytymi przez kontrolujących. Organ II instancji nie uwzględnił tego dowodu argumentując, że geodeta uznał, że miejsce jest odpowiednie do ważenia. Poza tym procedura ważenia odbyła się prawidłowo zgodnie z zapisami instrukcji wag za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych a zatem jej wyniki są w pełni wiarygodne. Nie negując, co do zasady, twierdzeń organu odnośnie co do istoty dokumentu urzędowego, jakim jest niewątpliwie protokół pochylenia terenu na stanowisku do ważenia pojazdów, Sąd podnosi jednakże, że w sytuacji, kiedy wysokość kary pieniężnej jest wprost zależna od wyniku ważenia, obowiązkiem organu jest zapewnić niebudzącą wątpliwość rzetelność ważenia. Na powyższą kwestię niejednokrotnie i konsekwentnie zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach, znanych organowi z urzędu, wydanych na gruncie zbieżnych przedmiotowo spraw dotyczących kar pieniężnych za ogólnie rzecz ujmując przeładowanie pojazdu. Załączony do akt protokół pomiaru pochylenia terenu, zawiera dane dotyczące pomierzonych spadków terenu. Nie ma tam jednak informacji o głębokości wnęk. Tymczasem, czego nie kwestionuje organ prowadząc wywody w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnośnie dokonywania pomiarów, wyrównanie poziomu osi sąsiednich do osi ważonej wymaga umieszczenia stosowanych przyrządów we wnękach znajdujących się na punktach kontrolnych, przy czym głębokość tych wnęk musi być dokładnie taka sama jak wysokość umieszczanych w nich urządzeń. Innymi słowy, koła osi ważonej muszą znajdować się w trakcie pomiarów w jednej płaszczyźnie z kołami osi sąsiednich. W przeciwnym razie ma to wpływ na wypaczenie wyników pomiarów. W tej sprawie organ wywodzi, że pomiary odbyły się pod tym względem prawidłowo, nie przedstawia jednakże na powyższą okoliczność żadnych dowodów. Ani protokół z pochylenia terenu, na który organ się powołuje ani inne dowody, w szczególności dołączone do akt zdjęcia oraz protokół kontroli nie wskazują na to, aby koła ważonej osi znajdowały się w jednej płaszczyźnie z kołami osi sąsiednich. Tymczasem omówione wyżej kwestie w istocie stanowią oś sporu między organem i skarżącym. Jak już bowiem wskazano, strona zarzuca, że stanowisko do pomiarów nie spełniało w chwili kontroli wymogów do ich przeprowadzenia. W rozpatrywanej sprawie, w świetle dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego nie wystarczy zatem, powołanie się przez organ orzekający, że protokół pomiaru został wygenerowany przez ZDM i skarżący nie ma podstaw, aby kwestionować poprawność tego dokumentu kierując zarzuty wobec organów inspekcji transportu drogowego. Organ ma natomiast obowiązek wykazać, że wszelkie wymogi prawne dotyczące zarówno sprzętu użytego do pomiarów jak i stanowiska ważenia były w chwili kontroli spełnione. Wobec zgłaszanych w toku postępowania przez skarżącego konkretnych zarzutów, co do miejsca ważenia, w szczególności, co do stanu wnęk fundamentowych, w których umieszcza się wagi, kwestie te wymagały szczegółowego wyjaśnienia w decyzji, w oparciu o materiał dowodowy zebrany w sprawie. Takie wyjaśnienie, z powołaniem się na konkretny materiał dowodowy, konieczne będzie w toku ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, który ma przecież uprawnienia do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie nieprzekraczającym wymogów wynikających z art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że wydając zaskarżoną decyzję, organ w sposób niewystarczający wyjaśnił stan faktyczny sprawy, a w szczególności nie wykazał w sposób niebudzący wątpliwości prawidłowości przeprowadzonego ważenia i wiarygodności uzyskanych wyników. Zdaniem Sądu, aby rozstrzygnięcie organu administracji ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek oceny), które należy sprawdzić, analizując, czy okoliczności sprawy dawały przesłanki do wymierzenia kary administracyjnej na podstawie prawidłowo ocenionego materiału dowodowego. Tymczasem, w świetle tego, co już powiedziano, w tej sprawie stanowisko organu w powyższym zakresie jest niepełne, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji uzasadniało zatem uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.