VI SA/Wa 1803/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant Katarzyna Grzelak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazu umieszczania lamp lub innych urządzeń technicznych i oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy postanawia: 1. zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne; 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r. nakładającą na S. sp. z o.o. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz lamp lub innych urządzeń technicznych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego w związku z art. 18 ust. 5, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 z późn. zm., zwana dalej ustawą o transporcie drogowym) oraz Ip. 2.9 pkt 2 i 3 załącznika do powyższej ustawy. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozów okazjonalnych z naruszeniem zakazów określonych w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła S. sp. z o.o. z siedzibą w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła organowi m.in. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. W obszernym uzasadnieniu odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym skarżąca podniosła m.in., iż zakazanie przedsiębiorcy posiadającemu licencję (lub zezwolenie) na wykonywanie transportu drogowego umieszczania na pojeździe oznaczenia z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy oznaczałoby naruszenie fundamentalnych dla działalności gospodarczej zasad wolności jej prowadzenia oraz równości konkurencji co stanowiłoby o niezgodności tego przepisu z zapisami art. 20 i 22 Konstytucji RP oraz art. 6 i 7 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi. W skierowanym do Sądu piśmie z dnia 4 stycznia 2008 r. strona skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postęownaiu przed sądami administracyjnymi, wskazując na fakt złożenia do Trybunału Konstytucyjnego przez O. wniosku w sprawie stwierdzenia niezgodności art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją RP. Strona skarżąca podkreśliła, iż wniosek powyższy został w Trybunale Konstytucyjnym wpisany pod sygnaturę TW 32/07, przy czym przyczyny odmowy nadania biegu przedmiotowemu wnioskowi zostały skutecznie usunięte i będzie on podlegał merytorycznemu rozpoznaniu. Ponadto w skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podtrzymany również w piśmie z dnia 4 stycznia 2008 r. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca podniosła, że decyzji nakładających na nią kary pieniężne jest więcej a tym samym na przedmiotowy wniosek należy spojrzeć całościowo z uwagi łączną wartość kar pieniężnych nakładanych przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W ocenie strony skarżącej zapłata powyższych kar może utrudnić prowadzenie przez nią działalności gospodarczej, doprowadzić do pogorszenia sytuacji finansowej oraz narazić na znaczne i niepowetowane straty a nawet skutkować jej bankructwem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje Zgodnie z art. 125 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, niezależnie od wniosku pełnomocnika skarżącej, powziął z urzędu wiadomość, że w dniu 18 września 2007 r. O. w W. wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie, że art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym jest niezgodny z art. 2, 20, 22 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP oraz, że art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Przedmiotowy wniosek otrzymał w Trybunale Konstytucyjnym sygnaturę TW 32/07. W sprawie niniejszej Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy i umieszczania lamp lub innych urządzeń technicznych. Podstawą rozstrzygnięcia było stwierdzone w trakcie kontroli, naruszenie przez skarżącą art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. W tym stanie rzeczy, skoro przedmiotem pytania skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego jest kwestia zgodności z Konstytucją RP jednego z przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji - Sąd uznał, że w rozpatrywanym przypadku zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zawieszenie bowiem niniejszego postępowania stwarza podstawę do zapobiegnięcia późniejszemu wznowieniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 145a) k.p.a. Stwierdzenie zaś w toku niniejszej sprawy naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego obliguje Sąd do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. Podejmując aktualne rozstrzygnięcie Sąd rozważał także, czy zawieszenie postępowania jest uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej. Oceniając powyższe okoliczności w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki Sąd uznał, iż celowe jest zawieszenie postępowania, gdyż przed tutejszym Sądem toczy się aktualnie kilkanaście postępowań na decyzje wydane na tej samej podstawie materialnoprawnej. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku sprawy sygn. TW 32/07 toczącej się przed Trybunałem Konstytucyjnym, a zatem uzasadnione jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozpatrując natomiast wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis powyższy odnosi się do szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (tak postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, nie publikowane). Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, iż argumentacja strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Wykonanie bowiem zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której jest ona jedną z wielu decyzji nakładających na stronę karę pieniężną, spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt. 2 sentencji.