VI SA/Wa 1804/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.) Sędziowie Asesor WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2006r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na S. M. prowadzącego Zakład {...} karę pieniężną w kwocie 3000 zł. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych w dniu [...] lutego 2005 r samochodem marki [...] nr rej. [...].Kontrolę przeprowadzono na drodze krajowej nr [...] w miejscowości S. W odwołaniu od niniejszej decyzji strona podnosi, iż została na niego nałożona za wysoka kara pieniężna ,gdyż posiadał ważna kartę opłaty drogowej, ale kierowca zapomniał wziąć ją w trasę. Wobec tego uważa, że uiścił opłatę. Decyzją z dnia [...] lipca 2005r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał między innymi, że: Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Stosownie do § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5. Jedynie wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty. Kartę opłaty wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu przez wpisanie w odpowiednim miejscu numeru rejestracyjnego pojazdu, dat i godzin określających termin ważności karty, daty wydania karty oraz oznaczenie emisji spalin pojazdu samochodowego. Ust.4 paragrafu 5 rozporządzenia stanowi, że termin ważności karty należy wpisać tak, aby wszystkie oznaczone pola karty były wypełnione, przy czym dzień i miesiąc powinien być oznaczony dwiema cyframi, a rok czterema cyframi. Godzinę przejazdu oznacza się czterema cyframi, z czego dwie pierwsze odpowiadają kolejnym godzinom w 24 - godzinnym cyklu dobowym. Stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, między innymi dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z tych dróg. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ww. ustawy, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.4.1 załącznika do ww. ustawy, który karą pieniężną w wysokości 3000 złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Bezspornym faktem jest, iż Pan R. G. nie okazał do kontroli karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Wynika to z protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2005r. Argumenty podnoszone w odwołaniu z dnia [...] lutego 2005 r nie mogą, w świetle obowiązujących przepisów prawa, stanowić podstawy do uwzględnienia odwołania. Strona w odwołaniu zarzuca, że organ błędnie nałożył na nią karę pieniężną. Podnosi również, że skoro ustawodawca nie przewidział łagodniejszej kary za brak w pojeździe do winiety tygodniowej, tak jak w przypadku kart: miesięcznej ,rocznej i półrocznej ( 200 zł) , to organ winien odstąpić od nałożenia na niego kary, gdyż w toku postępowania przedłożył prawidłowo wypełnioną i ważną w dacie kontroli kartę. Argument ten nie zasługuje na uwzględnienie bowiem karta opłaty drogowej, w tym wypadku tygodniowa, poza jej wykupieniem winna by wypełniona i kierowca winien posiadać ja przy sobie w chwili kontroli. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł S. M. zwany dalej skarżącym. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 42 ust.1, art.92 ust.1 art.92 ust. 4 lp. zał. 1.4.1 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędna wykładnię, i wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł miedzy innymi, że: Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Dowodem uiszczenia opłaty jest karta opłaty drogowej. Fakt uiszczenia przez skarżącego opłaty nie jest w tej sprawie kwestionowany bowiem w toku postępowania została przedłożona prawidłowo wypełniona karta opłaty drogowej ważna w momencie kontroli. W związku z powyższym powołany przepis wbrew twierdzeniu organu nie został naruszony, gdyż skarżący w toku postępowania wykazał, że posiadał ważną kartę opłaty drogowej. Konsekwencją tego jest wadliwe zakwalifikowanie przez organ tego uchybienia jako wypełniającego treść lp. 1.4.1 załącznika do ww. ustawy, który karą pieniężną w wysokości 3000 złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Tego typu działanie w ocenie skarżącego jest rażącym naruszeniem przepisów art.6,7,8 kpa. Skarżący pragnie zauważy ,że tego typu przewinienie karane jest treść lp. 1.4.2 załącznika do ww. ustawy, w stosunku do kart przypadku kart: miesięcznej , półrocznej i rocznej karą pieniężną w wysokości 200 złotych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. l § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004, Nr 204, poz. 1088, z póź. zm.). Art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie) wprowadza zasadę zgodnie ,z którą przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Zgodnie z art. 87 ust. 1 cytowanej ustawy kierowca jest zobowiązany do tego, aby mieć przy sobie w chwili przejazdu dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z dróg krajowych. Przepis art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi "Kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów: 1. ustawy z dnia 28 października 2002r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. 199, poz. 1671), 2. ustawy z dnia 24 sierpnia 2001r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 123. poz. 1354 oraz z 2002r. Nr 155, poz. 1286), 3. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (Dz.U. Nr 62, poz. 628, z 2002r. Nr 41, poz. 365, Nr 113, poz. 984 i Nr 199, poz. 1671 oraz z 2003r. Nr 7, poz. 78), 4. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2003r. Nr 106, poz. 1002), 5. ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów, 6. wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15 000 złotych. Ust. 4 powyższego przepisu stanowi, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokość kart pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Zgodnie z lp. zał. 1.4.1 wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych podlega karze pieniężnej w wysokości 3000 zł. Kara w wysokości 3000 zł została wprowadzona ustawą z dnia 23 lipca 2003r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2003 r. Nr 149, poz. 1452) w miejsce poprzednio obowiązującej kary w wysokości 4000 zł. W niniejszej sprawie skarżący podnosi, że w toku postepownia wykazał,ze posiad ważną kartę opłaty drogowej w związku z czym,zdaniem skarżacego nie powinien zosta ukarany. Sąd nie podzielił powyższego poglądu skarżącego. Dowodem potwierdzającym wniesienie przedmiotowej opłaty jest - zgodnie z § 4 ust. l i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 z późn. zm.) nabyta przez przedsiębiorcę karta opłaty, wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu. Karta przy tym, dla swej ważności, musi być wypełniona zgodnie ze wskazaniami zawartymi w § 5 ust. l i ust. 3-5 powołanego rozporządzenia. Karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w cyt. przepisach § 5 rozporządzenia, a także zawierająca poprawki, nie stanowi - stosownie do ust. 6 § 5 omawianego rozporządzenia - dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Analiza przepisów ustawy z 6 listopada 2001r. o transporcie drogowym, związanych z opłatami za korzystanie z dróg krajowych oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych wskazuje, że to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek posiadania właściwie wypełnionej przed rozpoczęciem przejazdu - karty opłaty Przepisy ustawy o transporcie drogowym wyraźnie wskazują, że przedsiębiorca obowiązany jest w trakcie przejazdu po drogach krajowych legitymować się dokumentem potwierdzającym wniesienie wymaganej opłaty - kartą stosownej opłaty rocznej, półrocznej, miesięcznej, siedmiodniowej lub dobowej. W przypadku wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca podlega, stosownie do postanowienia art. 92 tej ustawy - karze pieniężnej. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że w trakcie dokonanej kontroli w dniu [...] października 2004r. skarżący wykonujący transport drogowy nie legitymował się dowodem uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Nadesłana w toku postępowania tygodniowa karta opłaty drogowej [...] nie stanowi w ocenie Sądu dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, gdyż nie posiada tzw. daty pewnej jej wypełnienia( nie zakupu) jaki to walor mają karty opłaty roczne, półroczne, miesięczne ponieważ są one wypełniane przez sprzedawcę stąd rodzi się domniemanie ,że zostały wypełnione w dniu zakupu. Zgodnie z § 5 ust.2 cytowanego powyżej rozporządzenia karta siedmiodniowa może być wypełniona w terminie 14 dni od daty wydania karty opłaty, a więc stempel znajdujący się na karcie opłaty drogowej [...] świadczy jedynie o dacie jej wydania. Istniała zatem podstawa w ww. art. 92 ustawy o transporcie drogowym do wymierzenia skarżącemu przedsiębiorcy kary pieniężnej. Przechodząc do zarzutu Skarżącego dotyczącego faktu nierównego traktowania przedsiębiorców przez ustawodawcę, w wypadku braku karty opłaty drogowej w pojeździe - tego typu przewinienie karane jest zgodnie treścią lp. 1.4.2 załącznika do ww. ustawy, w stosunku do kart : miesięcznej , półrocznej i rocznej karą pieniężną w wysokości 200 złotych. Należy zauważyć ,że z uwagi na powyżej przytoczone stanowisko przewinienie takie nie jest penalizowane. Za chybiony więc uznać należy zarzuty skargi. Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.