VI SA/Wa 1804/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2008 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] którą organ ten, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity - Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), cyt. dalej jako ustawa o broni i amunicji, oraz art. 268a k.p.a., cofnął W. B. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W świetle powołanego wyżej przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W związku z uzyskaną z Komendy Powiatowej Policji w Z. informacją dotyczącą prowadzenia przeciwko W. B. postępowania przygotowawczego nr [...] o popełnienie czynu z art. 13 § k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. (tj. przestępstwo przeciwko mieniu) oraz art. 271 § 3 k.k. (tj. przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów) i art. 273 k.k. (tj. przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów) w zw. z art. 11 § 2 k.k., w dniu [...] grudnia 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W trakcie postępowania administracyjnego uzyskano z Koła Łowieckiego nr [...], Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego [...] oraz z Komendy Powiatowej Policji w Z. pozytywne opinie o W. B.. Ponadto ustalono, że Prokuratura Rejonowa w Z. po połączeniu dwóch spraw [...] prowadzonych przeciwko W. B. (pismo informacyjne Prokuratury - k. 133 akt administracyjnych) aktem oskarżenia z dnia [...] maja 2007 r. (k. 107-111administracyjnych) oskarżyła go o czyny z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k., tj. o to, że w 2004 r. i 2006 r. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzić firmę T. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, natomiast aktami oskarżenia z dnia [...] marca 2007 r., sygn. akt [...] (k. 115-116 akt administracyjnych) oraz z dnia [...] marca 2007 r., sygn. akt [...] (k. 113-114 akt administracyjnych) postawiono stronie zarzut popełnienia czynów z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. oraz art. 271 § 3k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., tj. tego, że kilkakrotnie polecił swojemu pracownikowi wystawić faktury VAT stwierdzające nieprawdę co do wartości wykonanych usług czym usiłował doprowadzić T. SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Po zawiadomieniu przez organ o prawie do zapoznania się ze zgromadzonymi materiałami oraz ewentualnego wypowiedzenia się co do zebranych dokumentów, W. B., zwany dalej skarżącym, złożył wykaz spraw z powództwa cywilnego, jaki wytoczył T. S.A., a które zostały przez niego wygrane. Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2008r. cofnięto W. B. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Organ wskazał, iż z uzyskanych aktów oskarżenia przeciwko skarżącemu wynika, iż toczą się wobec niego postępowania karne za popełnienie przestępstw przeciwko mieniu oraz przeciwko wiarygodności dokumentów. W ocenie organu powyższe pozwala na zakwalifikowanie skarżącego do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy ma charakter obligatoryjny, co znaczy że organy policji zostały ustawowo zobligowane do cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku, gdy przeciwko osobie posiadającej pozwolenie na broń jest prowadzone postępowanie karne za przestępstwo przeciwko mieniu w zbiegu z przestępstwem przeciwko wiarygodności dokumentów. Powyższej oceny nie może zmienić pozytywna opinia jaką cieszy się skarżący w miejscu zamieszkania, kole łowieckim oraz Zarządzie Okręgowym Polskiego Związku Łowieckiego [...]. Organ dodatkowo podniósł, iż nie bez znaczenia dla przedmiotu rozstrzygnięcia w prowadzonym postępowaniu administracyjnym jest również fakt, iż w związku z zarzutami popełnienia przestępstw przeciwko mieniu w stosunku do skarżącego prowadzonych jest kilka postępowań karnych, nie można tu więc mówić o przypadku incydentalnym i jednostkowym W. B. wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie w całości. Skarżący podniósł, iż fakt prowadzenia postępowania karnego wobec niego nie stanowi wystarczającej przesłanki do cofnięcia mu pozwolenia na broń palną myśliwską, albowiem musi również istnieć uzasadniona obawa, że broń zostanie użyta niezgodnie z prawem, a w jego przypadku obawa taka nie została w żaden sposób potwierdzona. Wskazał, iż nawet orzecznictwo sądowe nie przewiduje cofnięcia pozwolenia na broń ze względu na toczące się przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń postępowanie karne o czyn przeciwko mieniu, jeśli nie istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ odwoławczy, Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji I instancji. Dodatkowo organ podkreślił, iż w jego ocenie istotne jest ustalenie, iż skarżącemu postawiono zarzuty popełnienia czynu wymierzonego przeciwko mieniu, z takiej bowiem przesłanki ustawodawca wywodzi m.in. obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W. B. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, powtarzając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji . Skarżący postawił zarzut naruszenia art. 6 i 7 k.p.a., wskazując, iż w toku postępowania nie podjęto działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W jego ocenie skierowane przeciwko niemu akty oskarżenia oparte były na niewłaściwych przesłankach zawartych w doniesieniach pracowników T. SA. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Prowadzenie wobec posiadacza broni postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu jest jednym z zachowań, wskazanych w art. 15 ust.1 pkt 6 cyt. ustawy, z którym ustawodawca łączy istnienie uzasadnionej obawy użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych osób organ nie musi przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec podejrzanych o przestępstwa przeciwko mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca. W sprawie niniejszej skarżący, na podstawie sporządzonych przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Z. aktów oskarżenia z dnia [...] marca, [...] marca oraz [...] maja 2007 r., został postawiony w stan oskarżenia o popełnienie m.in. czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k... Przestępstwo to zostało określone w Rozdziale XXXV k.k., a więc jest przestępstwem przeciwko mieniu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skierowanie przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń aktu oskarżenia o popełnienie choćby jednego z przestępstw wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji, nakazuje uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1166/06, niepublikowany, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1238/07, niepublikowany). Naczelny Sąd Administracyjny w powyższych wyrokach wskazał, że sam ustawodawca przesądził w treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, że osoba wobec której toczy się postępowanie karne, a nawet wniesiono już akt oskarżenia do Sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, z mocy samej ustawy należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tej kwalifikacji prawnej nie są w stanie zmienić pozytywne opinie członków środowiska, w którym żyje skarżący. W przedmiotowej sprawie, fakt skierowania przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia nie budzi wątpliwości. Skarżący nie zaprzecza temu faktowi, wskazując jedynie w skardze, iż skierowane przeciwko niemu akty oskarżenia oparte były na niewłaściwych przesłankach zawartych w doniesieniach pracowników T. SA. Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie organy Policji związane są faktem wniesienia przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia. W zakresie powyższego czynu nie miały zatem potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego, w uzasadnieniu aktów oskarżenia szczegółowo opisano okoliczności popełnienia przestępstw. Organy Policji mogą nadać zasadności stwierdzenia strony o jej niewinności, nie mają też kompetencji do badania prawidłowości postępowania karnego prowadzonego przeciwko skarżącemu, w tym zebranych w nim materiałów dowodowych. W tej sytuacji, podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skargi, iż organy Policji dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, iż zaskarżona decyzja oraz jej uzasadnienie narusza przepis art. i art. 7 k.p.a., wskazać należy, iż w opinii Sądu poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Organ prawidłowo ustalił, że skarżący jest osobą wobec której prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo za czyn typizowany w art. 286 § 1 k.k., a był w tym zakresie związany skierowanym przeciwko skarżącemu aktem oskarżenia, to już sam ten fakt przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. W konsekwencji pozostałe okoliczności sprawy wynikające z zebranego materiału dowodnego nie mogły zniwelować istnienia uzasadnionej obawy możliwości użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W szczególności nie zachodziła potrzeba badania o jaki interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego chodzi w przedmiotowym stanie faktycznym, oraz ważenia tego interesu w stosunki do interesu obywatela. Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jako osoby wobec której prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu było wystarczającym argumentem - zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – do utrzymania decyzji cofającej pozwolenie na broń. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie znajdując uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.