VI SA/Wa 1817/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2007r. sprawy ze skargi J. W. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] kwietnia 2006 r. (bez numeru) w przedmiocie odmowy wpisu na listę adwokatów oddala skargę Pan J. W. wnioskiem z dnia [...] września 2005 r. zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. o wpis na listę adwokatów Izby Adwokackiej w W.. Jak wynika z przedłożonych dokumentów Pan J. W. ukończył Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu im. [...] w P., uzyskując w dniu [...] czerwca 1970 r. tytuł magistra prawa. Po odbyciu aplikacji sądowej Pan J. W. złożył w dniach [...], [...] i [...] września 1972 r. egzamin sędziowski. Następnie jak wynika z kwestionariusza od [...] października 1972 r. do [...] marca 1977 r. był zatrudniony w Prokuraturze Wojewódzkiej w K. jako podprokurator, następnie pracował w charakterze radcy prawnego w różnych podmiotach, był także zatrudniony na stanowiskach kierowniczych oraz prowadził działalność gospodarczą. Aktualnie zatrudniony jest w P. w W. na stanowisku radcy prawnego. W dniu [...] stycznia 2006 r. Pan J. W. stawił się na spotkanie z przedstawicielami Okręgowej Rady Adwokackiej w W. i w wyniku rozmowy i złożenia dodatkowych wyjaśnień Rada ustaliła, że zainteresowany nie podał w swoim kwestionariuszu osobowym, gdzie w okresie pomiędzy [...] października 1978 r. do [...] lutego 1981 r. był zatrudniony lub prowadził działalność zawodową w inny sposób niż zatrudnienie. W wyniku podjętych działań ORA w W. ustaliła, że zainteresowany był adwokatem w Izbie P., niestety według pisma ORA w P. z dnia [...] grudnia 2005 r. L. Dz. [...] nie dysponuje ona jego aktami osobowymi i dyscyplinarnymi. Według zachowanych informacji w stosunku do niego toczyło się postępowanie dyscyplinarne z zarzutem, że "[...]". Sąd Dyscyplinarny orzeczeniem z dnia [...] czerwca 1980 r. uznał obwinionego za winnego i wymierzył karę przeniesienia siedziby do innej izby adwokackiej. Od orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego obwiniony jak i rzecznik dyscyplinarny złożyli odwołanie do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego, który postanowieniem z dnia [...] lutego 1981 r. zmienił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej kary w ten sposób, że za czyn przypisany obwinionemu J. W. wymierzył karę pozbawienia prawa wykonywania zawodu na okres 2 lat oraz obciążył kosztami postępowania za obie instancje w wysokości 4.000 zł. Zainteresowany, zapytany podczas spotkania z członkami Prezydium ORA w dniu [...] stycznia 2006 r. na powyższą okoliczność potwierdził, że w swym kwestionariuszu podał wszystkie okresy i miejsca zatrudnienia oraz rodzaje wykonywanej działalności zawodowej. Przyznał również, że orzeczenie Wyższej Komisji Dyscyplinarnej o pozbawieniu go prawa wykonywania zawodu adwokata dotyczy jego osoby. Po czym stwierdził, że nie był wpisany na listę adwokatów i nie wie dlaczego został wydalony z adwokatury, skoro nie był jej członkiem. Potem potwierdził, że fakt wydalenia miał miejsce, uczestniczył w rozprawach. Od orzeczenia dyscyplinarnego odwołał się. Potem stwierdził, że nie pamięta dlaczego trafił do sądu dyscyplinarnego, jest to taki upływ czasu, że nie pamięta i nie chce wracać do tej sprawy. Po chwili podał zarzut odpowiadający w swej treści informacji, zawartej w piśmie ORA w P.. W tym stanie faktycznym Okręgowa Rada Adwokacka w W. uchwałą dnia [...] stycznia 2006 r. postanowiła: odmówić Panu J. W. wpisu na listę adwokatów Izby Adwokackiej w W.. Rada uznała bowiem, że zainteresowany swoim dotychczasowym postępowaniem nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata, gdyż zarówno nie podał pełnej informacji o sposobie swojego dotychczasowego zatrudnienia (brak informacji w kwestionariuszu), jak i w odpowiedzi na pytanie w czasie spotkania z członkami Prezydium ORA próbował zataić fakt, że był adwokatem i to surowo karanym dyscyplinarnie. Od uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej w W. z dnia [...] stycznia 2006 r. Pan J. W. odwołał się do Naczelnej Rady Adwokackiej w W., domagając się uchylenia zaskarżonej uchwały w całości i wpisania go na listę adwokatów. Zaskarżonej uchwale zarzucił całkowicie dowolną interpretację wymogów określonych w art. 68 ust. 4 Prawo o adwokaturze, tym samym obrazę tegoż przepisu. W uzasadnieniu odwołania Pan J. w. potwierdził, że rzeczywiście w złożonym przez niego kwestionariuszu osobowym nie podał, gdzie w okresie od [...] października 1978 r. do [...] lutego 1981 r. był zatrudniony, czy też jaką prowadził działalność. Ale wynikło to wyłącznie z jego pomyłki a nie z celowego zatajenia okresu wykonywania zawodu adwokata w Okręgowej Izbie Adwokackiej w P. i karalności dyscyplinarnej. Przeoczenie, jakiego się dopuścił skarżący było spowodowane przeprowadzką do innego mieszkania na terenie W. oraz spakowaniem wszystkich dokumentów w oddzielny karton. Wypełniając kwestionariusz osobowy posługiwał się wyłącznie pamięcią, dlatego też nie podał wszystkich danych dotyczących przebiegu jego kariery zawodowej. Poza tym podniósł, że nietrafny jest zarzut Okręgowej Rady, że był obowiązany w kwestionariuszu podać okoliczność ukarania go orzeczeniem dyscyplinarnym przez Okręgową Radę Adwokacką w P.. Zdarzenie to miało miejsce 25 lat temu, dlatego też miał prawo przypuszczać, że ukaranie go karą dyscyplinarną uległo zatarciu. Poza tym w czasie rozmowy w Radzie potwierdził fakt swojej karalności dyscyplinarnej, mimo, że Okręgowa Izba Adwokacka w P. podała, że orzeczenie dyscyplinarne dotyczy adw. J. A. W., a zatem sensownie mógł się tegoż orzeczenia wyprzeć. Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej uchwałą z dnia [...] kwietnia 2006 r. postanowiło jednomyślnie utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę. Organ nie dał wiary wyjaśnieniom Pana J. W., zawartym w odwołaniu, gdyż zainteresowany, opierając się na swojej pamięci, wyszczególnił 12 miejsc swojej pracy, podając jednocześnie dokładną datę rozpoczęcia i zakończenia każdorazowego zatrudnienia. Pominięcie przez zainteresowanego faktu, iż był wpisany na listę adwokatów Izby Adwokackiej w P. w sytuacji gdy tego rodzaju informacja, udzielana jest podczas starań o wpis na listę adwokatów nie znajduje logicznego uzasadnienia innego, niż przyjęte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, że była to próba zatajenia karalności dyscyplinarnej. Z tego też względu Prezydium NRA podzieliło stanowisko ORA w W., że takie postępowanie zainteresowanego nie mogło nie pozostać bez wpływu na ocenę, iż nie daje on rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. W skardze na powyższą uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej w W., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan J. W. zarzucił jej: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania uchwały a polegającej na sprzeczności ustaleń dokonanych przez Okręgową Radę Adwokacką w W. z ustaleniami dokonanymi przez Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej w W.. 2) obrazę prawa materialnego a w szczególności art. 95 pkt 1 ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze (Dz. U. 2002.123.1058) a polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że orzeczenia o ukaraniu dyscyplinarnym nie ulegają przedawnieniu. Z tych względów skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej uchwały i wpisania go na listę adwokatów w Izbie w W.. W odpowiedzi na skargę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej w W. wniosło o jej oddalenie z przyczyn, wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a. Skarga analizowana stosownie do wymienionych kryteriów podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona uchwała oraz utrzymana nią w mocy uchwała z dnia [...] stycznia 2006 r. nie naruszają prawa. W niniejszej sprawie organy adwokatury odmówiły wpisania skarżącego na listę adwokatów Izby Adwokackiej w W., albowiem uznały, że swoim dotychczasowym postępowaniem nie daje on rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata (art. 65 pkt 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. 02.123.1058). Przez rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata należy rozumieć, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie taki zespół cech osobistych, charakteru i zachowań składających się na wizerunek osoby zaufania publicznego, na której nie ciążą żadne zarzuty podważające wiarygodność (patrz wyrok NSA z dnia 23 lutego 1999 r. II SA 1888/98 LEX nr 46707, wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2001 r. II SA 725/00 LEX nr 53476). W niniejszej sprawie organy obu instancji uznały, że skarżący jest osobą niewiarygodną a co za tym idzie nie spełnia przesłanki rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata, albowiem celowo zataił bardzo istotny okres swojej pracy w charakterze adwokata w Izbie Adwokackiej w P., po to, aby na jaw nie wyszło, że był karany dyscyplinarnie. W tym miejscu należy podkreślić, że organy samorządu adwokackiego rozstrzygając sprawę wniosku o dokonanie wpisu na listę adwokatów, były uprawnione do dokonania samodzielnej oceny w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, czy ubiegający się o wpis kandydat do zawodu adwokata spełnia wszystkie przesłanki z art. 65 Prawa o adwokaturze w tym czy jest on nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Niewątpliwie powyższa przesłanka ma charakter uznaniowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł w ocenie organów zawartej w zaskarżonych uchwałach ani cech dowolności ani subiektywizmu, gdyż poparta została wszechstronnie przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym i zebranym materiałem dowodowym. Organy samorządu w okolicznościach danej sprawy były uprawnione do stwierdzenia, że opisane zachowanie Pana J. W. z punktu widzenia oceny moralnej i etycznej nie gwarantuje właściwego wykonywania zawodu adwokata. Skarżący nie podważył ustaleń dokonanych przez organy orzekające a jedynie polemizuje z wnioskami wysnutymi z tych ustaleń. Sąd mógłby podważyć ocenę przydatności skarżącego do zawodu adwokata w przypadku jej całkowitej dowolności i sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym lub też oparcie jej jedynie na gołosłownych stwierdzeniach, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Z tych wszystkich względów Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.