VI SA/Wa 1823/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego J. R. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania J. R. wniósł skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję z dnia [...] r. nr [...] wydaną z upoważnienia tego organu przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w K. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej. Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, iż w dniu 10 listopada 2005 r. do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. wpłynął wniosek J. R. o wydanie zezwolenia na zjazd z drogi krajowej nr 28 do nieruchomości na działce oznaczonej nr [...] położonej w J. przy ul. [...]. Wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest właścicielem tej nieruchomości, którą wykorzystuje na cele mieszkalne. Jednocześnie podkreślił, że zjazd do tej działki został faktycznie wybudowany w momencie dokonania podziału działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] , ponieważ była to jedyna możliwość dojazdu do powstałej w wyniku podziału działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]. Do wniosku załączone zostały kopie dokumentów - decyzji w sprawie podziału działki nr [...], pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] oraz planu realizacyjnego do projektu budynku mieszkalnego. Na wezwanie organu J. R. uzupełnił wniosek składając dodatkowo kopię mapy ewidencyjnej, wypis z rejestru gruntów działki nr [...] oraz wypisy z rejestru gruntów działek sąsiadujących z działką nr [...]. Decyzją z dnia [...] r. Zastępca Dyrektora Oddziału w K. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad działający z up. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086) odmówił J. R. wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr 28 [...] do działki nr [...] położonej w J. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że działka nr [...] powstała w wyniku podziału działki nr [...], która przylegała do drogi gminnej oznaczonej jako działka nr [...]. Podział działki nie był przedstawiany do zaopiniowania Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, a więc organ nie miał możliwości zajęcia stanowiska w kwestii planowanego podziału, odnośnie obsługi komunikacyjnej nowo wydzielonych działek. Zgodnie natomiast z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych budowa lub przebudowa zjazdu wymaga zgody zarządcy drogi. Droga krajowa nr 28 zaliczana jest do klasy techniczno–użytkowej GP, a zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Organ stwierdził w związku z tym, że dojazd do działki nr [...] powinien być zapewniony od strony drogi gminnej, wydzielonym szlakiem komunikacyjnym po terenie działki nr [...], która powstała w wyniku tego samego podziału geodezyjnego. Zadośćuczynienie żądaniom strony oznaczałoby natomiast, iż każdy właściciel nieruchomości przyległej do drogi krajowej powinien mieć do niej bezpośredni dostęp. W takiej sytuacji jednak droga krajowa nr 28 straciłaby swój charakter i stałaby się drogą na której odbywałby się ruch lokalny. Wykonanie zjazdu zgodnie z wnioskiem strony spowodowałoby pogorszenie stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organ podkreślił przy tym, że prawo własności może doznać szeregu ograniczeń , jeżeli wynikają one z przepisów prawa. J. R. wystąpił do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając, że organ nie uwzględnił istotnych dla sprawy faktów i okoliczności. W uzasadnieniu wniosku podkreślił, że droga dojazdowa do budynku oraz zjazd z drogi (aktualnie drogi krajowej nr 28) został wykonany zgodnie z planem realizacyjnym do projektu budynku mieszkalnego dwurodzinnego zatwierdzonym przez Naczelnika Miasta i Gminy dnia 23 listopada 1989 r. Dojazd do działki nr [...]jest możliwy tylko z drogi krajowej nr 28, ponieważ działka nie przylega do żadnej innej drogi, a działki sąsiadujące z nią nie są jego własnością. Właściciele działek sąsiadujących nie wyrażają zgody na wydzielenie szlaku komunikacyjnego do jego działki z drogi gminnej. Sugerowane przez organ wyznaczenie szlaku komunikacyjnego po terenie działki [...] z drogi gminnej jest ponadto niewykonalne ze względu na usytuowanie budynków mieszkalnych oraz zagospodarowanie działki. Skarżący nie zgodził się jednocześnie ze stwierdzeniem organu, że zjazd stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego podnosząc, że na tym odcinku drogi obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/godz., kilkadziesiąt metrów dalej znajduje się prywatna stacja paliw do której wjazd i wyjazd dozwolony jest z obu kierunków, a istniejące w pobliżu inne obiekty użyteczności publicznej także mają wykonane zjazdy z drogi krajowej. W ocenie skarżącego twierdzenie organu, że funkcjonujący faktycznie już od około 17 lat zjazd do jego działki spowoduje naruszenie obowiązujących przepisów oraz pogorszenie stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego jest więc niczym nieusprawiedliwione i nie znajduje żadnego uzasadnienia, a decyzja odmowna pozbawia go jedynej możliwości dojazdu do działki i budynku mieszkalnego. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad rozpoznając ponownie sprawę decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji organ ponownie wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1ustawy o drogach publicznych budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę. Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może w myśl art. 29 ust. 4 odmówić wydania zezwolenia na lokalizację lub przebudowę zjazdu. Organ stwierdził, że dokonane oględziny w terenie i sporządzona dokumentacja fotograficzna przeczą informacjom strony, jakoby na działkę nr [...] wykonany był zjazd w rozumieniu art. 29 ustawy o drogach publicznych. Po działce nr [...] nie biegnie bowiem żadna utwardzona droga dojazdowa, o której mowa we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a przejazd w pasie drogowym odbywa się w sposób nieformalny, a jest ułatwiony z tego względu, że przydrożny rów jest bardzo płytki. Skarżący nie przedstawił jednocześnie żadnego dokumentu, który potwierdzałby, że posiadał on zgodę zarządu drogi na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr 28. Zgodnie natomiast z obowiązującymi przepisami skarżący podejmując budowę domu powinien posiadać stanowisko zarządu drogi w kwestii włączenia do drogi krajowej ruchu spowodowanego tą inwestycją. W ocenie organu przedstawiony przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego wyrys z mapy zasadniczej nie jest zgodny ze stanem faktycznym, gdyż według tego wyrysu dojazd do działki nr [...] przewidziany jest z drogi gminnej (działki nr [...] ), zaś do działki nr [...] z drogi krajowej nr 28. Według natomiast stanu w terenie brat skarżącego K. R. (właściciel sąsiadującej działki nr [...]) wybudował drogę dojazdowa do swojej działki i zjazd na drogę krajową, zamiast na drogę gminną, a dojazd do działki nr [...] odbywa się nieformalnym przejazdem z drogi krajowej nr 28. Organ podkreślił też ponownie, że droga krajowa nr 28 należy do dróg głównych ruchu przyspieszonego klasy GP, na których stosowanie zjazdów dopuszczalne jest wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Działka nr [...] powstała z podziału działki nr [...] , do której zapewniony był dojazd z dwóch dróg gminnych, a więc dojazd do nowo wydzielonych działek powinien odbywać się na dotychczasowych zasadach. Ponadto organ stwierdził, że uwzględnienie żądania skarżącego i wybudowanie drugiego niezależnego zjazdu, obok istniejącego już do działki nr [...], na krótkim odcinku drogi, gdzie dodatkowo włączone są dwie drogi gminne, które powinny obsługiwać nowo wydzielone działki, stanowiłoby zagrożenie bezpieczeństwa i ograniczenie płynności ruchu oraz naruszenie obowiązujących przepisów. Dojazd do działki nr [...] może odbywać się istniejącym zjazdem do działki nr [...] lub poprzez ten zjazd przesunięty na granicę działek, za zgodą i na wniosek właścicieli tych działek, po uzyskaniu zezwolenia zarządcy drogi. Ponadto organ stwierdził, że usytuowanie budynków mieszkalnych na działkach nr [...] i nr [...] pozwala na zapewnienie dojazdu do obydwóch obiektów z dróg gminnych. Plan realizacyjny do projektu budynku mieszkalnego dwurodzinnego na ww. działkach jest sprzeczny z rzekomo dokonaną inwentaryzacją budynku na działce nr [...]. Zjazd z drogi krajowej, który wg skarżącego zapewniał pierwotnie dojazd do działki nr [...] przed jej podziałem, wykonany jest bowiem obecnie do działki nr [...] i wykorzystywany jest przez właściciela tej działki jako zjazd publiczny do zakładu wulkanizacyjnego. W skardze na tę decyzje wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. R. ponownie stwierdził, że brak zgody na korzystanie ze zjazdu z drogi krajowej nr 28 na działkę nr [...] pozbawia go jedynego dojazdu do budynku mieszkalnego, gdyż działka ta nie przylega do innej drogi, a działki sąsiadujące nie są jego własnością. Zarzucił ponadto, że uzasadnienie decyzji jest dla niego niezrozumiałe, gdyż bezpodstawnie formułuje zarzuty o niezgodności przedstawionej przez niego dokumentacji z rzeczywistością w terenie oraz zawiera błędy formalne i prawne. Według skarżącego organ rozpoznając tę sprawę nie powinien stosować aktualnie obowiązujących przepisów ustawy o drogach publicznych, gdyż on nie ubiega się o lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr 28, lecz o legalizację już zbudowanego i funkcjonującego prawie 17 lat zjazdu z tej drogi do działki nr [...] i budynku mieszkalnego. Skarżący podkreślił, że decyzja dotycząca planu realizacyjnego pod budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych została zatwierdzona i stała się prawomocna dnia [...] r., decyzja na realizację budynku mieszkalnego na działce [...] została wydana w dnia [...] r., a inwestycja została zakończona oddaniem do użytku w 2003 r. Rozpatrywanie więc sprawy w świetle aktualnie obowiązujących przepisów i stawianie aktualnych wymogów w zakresie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, w tym zjazdy z tych dróg, prowadzi do działania prawa wstecz, co jest naruszeniem art. 2 Konstytucji RP. Nadzór nad drogą, z której usytuowany jest zjazd, sprawowany był w momencie jego realizacji przez władze lokalne. Zatwierdzenie planu realizacyjnego było więc równoznaczne ze zgodą na zjazd z drogi publicznej, który umożliwiał również dojazd do projektowanych budynków. Organy lokalne nie wydawały wtedy odrębnej zgody na lokalizację zjazdów, ponieważ rozpatrywały i zatwierdzały powyższe sprawy kompleksowo. Działka nr [...], której właścicielem jest brat skarżącego K. R., zgodnie z planem powinna również posiadać zjazd i drogę dojazdową do budynku z tej samej drogi publicznej, ponieważ jednak ta działka przylega do drogi gminnej brat zrezygnował z budowy zjazdu i korzysta z dostępu od strony drogi gminnej tj. działki nr [...]. Z tego względu zjazd do działki nr [...] został w trakcie budowy odsunięty od granicy tych działek. Skarżący zarzucił, że po zakwalifikowaniu drogi publicznej do kategorii drogi krajowej nr 28 i powołaniu nowej centralnej administracji rządowej do zarządzania drogami - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, nowy zarządca drogi nie przejął na ewidencję zastanego stanu faktycznego i nie poinformował go o zaistniałych zmianach i niezgodnościach dotyczących tego obiektu. Odnośnie stwierdzonej przez organ niezgodności dokumentacji ze stanem w terenie skarżący wyjaśnił, że działka nr [...] sąsiadująca z jego działką, należąca do brata, przylega do drogi gminnej nr [...]i z tej drogi jest zapewniony dostęp do tej działki i warsztatu wulkanizacyjnego. Sugerowanie więc, jakoby skarżący chciał wybudować drugą drogę dojazdową z drugim zjazdem nie znajduje potwierdzenia zarówno w rzeczywistości jak i w dokumentacji i poddaje w wątpliwość kompetencje osoby, która dokonała oględzin w terenie i sporządziła dokumentację fotograficzną. Zjazd na drogę krajową nr 28 jest bowiem na działce nr [...] i należy do skarżącego. Twierdzenie organu, że dojazd do tej działki odbywa się przez przydrożny rów jest natomiast nonsensem i wskazuje na nierzetelne przeprowadzenie oględzin oraz poddaje w wątpliwość, czy poddano tym oględzinom właściwe działki. Ponadto skarżący zarzucił, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie poinformował ani jego, ani brata o prowadzonych czynnościach oględzin, a to mogło przyczynić się do bezpośredniego sprostowania i w konsekwencji uniknięcia błędów. Organ podjął decyzję na podstawie własnych ustaleń i to w dużej mierze błędnych nie dążąc do ustalenia prawdy obiektywnej oraz wydania decyzji korzystnej dla obu stron. Skarżący ponownie zakwestionował też stwierdzenie organu, że zjazd stanowiłby zagrożenie bezpieczeństwa i ograniczenie płynności ruchu podkreślając ponownie, że dozwolona prędkość na tym odcinku drogi jest ograniczona do prędkości obowiązującej na obszarze miasta. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podkreślając, że zarządca drogi nigdy nie wydawał zgody skarżącemu na korzystanie ze zjazdu z drogi krajowej nr 28, a ponadto żaden przepis ustawy o drogach publicznych nie dawał i nie daje organowi takiego uprawnienia. Organ przyznał jednocześnie, że podczas ustalania stanu faktycznego w terenie pracownicy dokonując wizji lokalnej popełnili błąd przy ustalaniu dojazdu do nieruchomości (działki nr [...]) należącej do brata skarżącego, jednak ta okoliczność, w ocenie organu, nie miała wpływu na postępowanie administracyjne w przedmiocie uzyskania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr 28 na działkę nr [...]. Budowa zjazdu z drogi krajowej nr 28 na działkę nr [...] możliwa była dopiero po uzyskaniu zgody zarządu drogi. Skarżący nigdy wcześniej o taką zgodę się nie ubiegał uznając, że zatwierdzony podział działki nr [...] i pozwolenie na budowę domu gwarantują mu bezpośredni zjazd z drogi krajowej. Gdyby natomiast taki zjazd został wykonany za zgodą zarządcy drogi, to powinien być zinwentaryzowany i naniesiony na mapę zasadniczą na podstawie wydanego aktu administracyjnego, tymczasem załączony przez skarżącego wyrys z mapy zasadniczej nie potwierdza lokalizacji zjazdu na wysokości działki nr [...] . Droga krajowa nr 28 nigdy natomiast nie pozostawała pod nadzorem władz lokalnych, a jako droga krajowa przed reorganizacją drogownictwa pozostawała w zarządzie Rejonu Dróg Krajowych w L. Oddziału Południowo-Wschodniego GDDP, a po reorganizacji - Rejonu w W. Oddziału w K. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Odnosząc się z kolei do zarzutów odnośnie przeprowadzenia oględzin w terenie bez powiadomienia o tym strony organ stwierdził, że wprawdzie dokonywał dwukrotnie wizji w terenie, to jednak ograniczały się one do wykonania zdjęć i nie były oględzinami w rozumieniu art. 85 k.p.a. Z faktu natomiast, że na nieformalnym przejeździe urządzonym z drogi krajowej nr 28 na działkę nr [...] nie doszło dotychczas do wypadku nie można wywodzić, że miejsce to jest bezpieczne i spełnia wymogi zjazdu, zwłaszcza że skarżący, co wynika z podanego adresu, nie mieszka w J., zaś rzekomo istniejący zjazd użytkowany jest sporadycznie (porośnięty trawą). Dojazd do działki nr [...] powinien więc odbywać się z jednej z dróg gminnych drogą konieczną ustaloną po działce nr [...]lub [...]. Organ stwierdził w konkluzji, że rozpoznając niniejszą sprawę dał pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, nad interesem indywidualnym strony, a tym samym bezzasadny jest zarzut skarżącego, co do wydania decyzji z naruszeniem art. 7 k.p.a. Błędne ustalenie stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie dotyczyło natomiast kwestii dojazdu do działki brata skarżącego i nie miało wpływu na wynik postępowania w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne powołane są do badania legalności, czyli zgodności zaskarżonych decyzji lub postanowień z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji lub postanowienia. Sąd administracyjny nie bada natomiast celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ administracji w toku ponownego rozpatrzenia sprawy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na prawidłowość dokonanego przez ten organ rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 7 kpa organ administracji publicznej prowadzący postępowanie ma obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a art. 77 § 1 kpa nakłada na organ administracji obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z kolei art. 107 kpa stanowi, iż decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu faktycznym organ administracji ma obowiązek ustosunkowania się do wszystkich okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zasadniczym celem uzasadnienia prawnego jest natomiast wykazanie, że przyjęte w decyzji rozstrzygnięcie jest wynikiem poprawnego logicznie procesu stosowania normy materialnej przy równoczesnym przestrzeganiu norm procesowych, skutkiem czego treść rozstrzygnięcia należy uznać za zgodną z prawem (Dawidowicz – Postępowanie Administracyjne, s. 103). Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie odpowiada powyższym wymogom. Organ w toku ponownego rozpoznania sprawy poczynił bowiem poważne błędy w ustaleniach faktycznych, które mogły mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia w sprawie. Organ stwierdził w swoich ustaleniach faktycznych, iż dojazd do działki nr [...], stanowiącej własność skarżącego, może odbywać się istniejącym zjazdem z drogi krajowej nr 28 do działki nr [...] lub poprzez ten zjazd przesunięty na granicę działek, za zgodą i na wniosek właścicieli tych działek, po uzyskaniu zezwolenia zarządcy drogi. Uwzględnienie więc żądania skarżącego i wybudowanie drugiego niezależnego zjazdu, obok istniejącego już do działki nr [...], na krótkim odcinku drogi, gdzie dodatkowo włączone są dwie drogi gminne, które powinny obsługiwać nowo wydzielone działki, stanowiłoby zagrożenie bezpieczeństwa i ograniczenie płynności ruchu oraz naruszenie obowiązujących przepisów. Ponadto organ stwierdził, że istniejący zjazd z drogi krajowej nr 28 do działki nr [...] wykorzystywany jest przez właściciela tej działki K. R. jako zjazd publiczny do zakładu wulkanizacyjnego. Z wyjaśnień skarżącego składanych w toku postępowania administracyjnego oraz z ustaleń poczynionych przez organ w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. wynika natomiast, że działka nr [...] , sąsiadująca z działką skarżącego, należąca do jego brata K. R. , przylega do drogi gminnej nr [...] i z tej drogi jest zapewniony dostęp do tej działki oraz znajdującego się na niej warsztatu wulkanizacyjnego. Organ w decyzji z dnia [...] r. stwierdził w związku z tym, że dojazd do działki nr [...] powinien być zapewniony od strony drogi gminnej, wydzielonym szlakiem komunikacyjnym po terenie działki nr [...] . Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad przyznał w odpowiedzi na skargę, że podczas ustalania stanu faktycznego w terenie pracownicy dokonując wizji lokalnej popełnili błąd przy ustalaniu dojazdu do nieruchomości (działki nr [...]) należącej do brata skarżącego, jednak w ocenie organu nie miało wpływu na wynik postępowania w niniejszej sprawie. Poczynienie tak poważnych błędów przy ustalaniu stanu faktycznego w toku ponownego rozpoznania sprawy stwarza jednak w ocenie Sądu przesłankę do uznania, iż organ naruszył przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem organu w toku ponownego rozpoznania sprawy jest bowiem rozpatrzenia sprawy ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Uzasadnienie decyzji ma natomiast na celu wykazanie prawidłowości procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia (Dawidowicz, Postępowanie administracyjne, s. 103). Niewyjaśnienie przez organ w toku ponownego rozpoznania sprawy bardzo istotnych okoliczności faktycznych, co do istniejących możliwości zapewnienia dojazdu do działki nr [...] , uniemożliwia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu ocenę, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy niezbędne będzie więc dokładne wyjaśnienie na jakich ustaleniach faktycznych organ oparł swoje rozstrzygnięcie, a w szczególności wyjaśnienie kwestii, czy istnieje zjazd z drogi krajowej nr 28 do działki nr [...] sąsiadującej z działką skarżącego. Organ w toku ponownego rozpoznania sprawy powinien jednocześnie pamiętać o obowiązku zapewnienia stronie czynnego udział w postępowaniu, zgodnie z art. 79 k.p.a W świetle powyższych ustaleń rozważanie pozostałych zarzutów skargi stało się zbędne. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, art. 152 oraz art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U z 2002 r. Nr 153, poz 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.