VI SA/Wa 1823/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi W dniu 16 sierpnia 2010 r. S. B. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego organu z dnia z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 20 sierpnia 2010r. skarga powyższa została przesłana na zasadzie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej cytowana jako p.p.s.a) do Głównego Inspektora transportu Drogowego. Główny Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia 1 września 2010 r. w trybie art. 54 § 2 p.p.s.a. przekazał skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Z załączonego do akt zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r. wynika, iż doręczono ją reprezentującemu skarżącego w postępowaniu administracyjnym R. K. w dniu 13 lipca 2010 r. W myśl art. 53 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W związku z powyższym termin na wniesienie skargi przez S. B. upłynął dnia 12 sierpnia 2010 r. Skarżący wniósł skargę nadając ją w urzędzie pocztowym w dniu 16 sierpnia 2010 r., to jest po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto w sytuacji wniesienia skargi bezpośrednio do Sądu, tak więc z naruszeniem trybu przewidzianego przepisem art. 54 § 1 p.p.s.a, o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez Sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesłał przedmiotową skargę do Głównego Inspektora transportu Drogowego w dniu 10 kwietnia 2008 r. (data stempla pocztowego). Przy skardze skarżący dołączył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Wniosek skarżącego uzasadniał tym, iż ze względu wykonywany przewóz przebywał od dłuższego czasu za granicą. Planowany powrót miał nastąpić w terminie 12-13 sierpnia 2010 r., lecz z przyczyn niezależnych od skarżącego nie był on w stanie powrócić w tym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie art. 85 ustawy p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). Wykazane przez skarżącego okoliczności nie wykluczały możliwości zachowania terminu do wniesienia skargi. W mniejszej sprawie należy wskazać, iż skarżący w czasie postępowania administracyjnego reprezentowany był przez pełnomocnika – R. K.. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością jakby działał na własną rzecz (patrz: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2004 r. – FZ 7/04, niepubl.). Działania pełnomocnika, którym posługuje się skarżący, obowiązują jego samego, a zatem nie zwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu. W przedmiotowej sprawie zaskarżoną decyzje doręczono reprezentującemu skarżącemu R. K.. Pełnomocnik nie dopełnił obowiązku dołożenia szczególnej staranności poprzez zawiadomienie skarżącego o doręczeniu mu zaskarżonej decyzji oraz uprawnieniu do wniesienia przez skarżącego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego w terminie 30 dni od jej doręczenia. Powyższą informację zawarto w zaskarżonej decyzji. Ponadto skarżący, mając świadomość toczącego się przed Głównym Inspektorem Transportu Drogowego postępowania administracyjnego i planując dłuższy pobyt za granicą, należycie dbając o własne interesy, powinien ustanowić pełnomocnika spośród podmiotów wskazanych w art. 35 § 1 i § 2 p.p.s.a., który w niniejszej sprawie dokonałby terminowego złożenia skargi. Za przejaw niestarannego zachowania i zaniedbania należy uznać niepodjęcie przez skarżącego oraz reprezentującego go w postępowaniu administracyjnym pełnomocnika wyżej wykazanych niezbędnych czynności zapewniających terminowe wniesienie przedmiotowej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z powyższych względów na mocy art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji.