VI SA/Wa 1826/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2010 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącej H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 5100 (pięć tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt II GSK 30/09, wydanym po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Warszawie z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 851/08, w sprawie ze skargi H. Spółki z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych: 1) uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania WSA Warszawie; 2) zasądzono od Ministra Infrastruktury na rzecz H. Spółki z o.o. z siedzibą w K. 2550 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wyroku NSA przypomniano, że w dniu [...] września 2007 r. przeprowadzona została przez Centrum Sieci Pocztowej Oddział Regionalny w [...] kontrola wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu w W. zajmowanym przez S. posługujący się pieczątką o treści H. Sp. z o.o. [...] K., ul. B., NIP [...], REGON [...] S. [...] W., M. W czasie kontroli zastępca kierownika hotelu oświadczył, iż w każdym pokoju (107 pomieszczeń) jest odbiornik telewizyjny oraz jeden odbiornik w holu hotelu. Stwierdzono, że odbiorniki te są sprawne, posiadają złącza telewizji cyfrowej i są użytkowane od sierpnia 2007 r. W dniu [...] września 2007 r. organ przeprowadził ponowną kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, w obecności Dyrektora Hotelu w lokalu w W. zajmowanym przez S. W wyniku tej kontroli potwierdzono informacje, jakie organ uzyskał w trakcie kontroli w dniu [...] września 2007 r. Ponadto dyrektor hotelu oświadczył, że hotel jest w rozruchu, przed uzyskaniem użytkowania, korzystają z niego inwestorzy oraz wykonawcy. W wyniku sprawdzenia w C. - Dział "[...]" w W., czy podmiot kontrolowany wykonał obowiązek rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych organ uzyskał informację, iż w dniu [...] października 2007 r. internetowo została założona przez S. książeczka radiofoniczna [...] na 108 odbiorników telewizyjnych. W dniu [...] października 2007 r. Dyrektor Centrum Sieci Pocztowej Oddział Regionalny w [...] wydał decyzję nr [...] ustalającą opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników w wysokości 55 080,00 zł. W decyzji tej jako strona wskazany został S. w W. Decyzja została przesłana jednocześnie do wiadomości H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. W dniu [...] października 2007 r. organ I instancji uzyskał informację z Krajowego Rejestru Sądowego, że podmiot o nazwie S. nie jest wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] Minister Infrastruktury, rozpatrując odwołanie H. Sp. z o.o. z siedzibą w K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Centrum Sieci Pocztowej Oddział Regionalny w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Oznacza to, że zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik telewizyjny jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tą uiszcza się za każdy odbiornik. W przedmiotowej sprawie, zgodnie z oświadczeniem dyrektora placówki w S. w W. znajdowało się 108 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ustalenie zdolności do natychmiastowego odbioru jest równoznaczne z tym, iż odbiornik jest używany, a to z kolei oznacza, że posiadacz winien wnieść opłatę abonamentową za jego używanie. Odnosząc się do podnoszonego przez pełnomocnika faktu, że odbiorniki LCD zostały zakupione przez E. Sp. z o.o., organ odwoławczy wskazał, iż jeśli nawet strona nie była właścicielem odbiorników znajdujących się w kontrolowanym budynku, to była ich posiadaczem i użytkownikiem, w związku z czym powinna zarejestrować odbiorniki telewizyjnie i uiszczać opłaty abonamentowe. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 5 ust. 2 pkt 5 ustawy o opłatach abonamentowych, organ odwoławczy podkreślił, że przepis ten dotyczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych przeznaczonych przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie ma jednak miejsca. Informacje pełnomocnika strony, że H. Sp. z o.o. nie pozostaje obecnie w żadnym stosunku cywilnoprawnym upoważniającym do korzystania i użytkowania obiektu położonego w W., w tym znajdujących się tam monitorów LCD i powołanie się na art. 51 § 1 k.c. organ II instancji uznał natomiast za nieistotne i niezgodne ze stanem prawnym i faktycznym. Odnosząc się do kwestii oznaczenia strony w decyzji organu I instancji organ odwoławczy wskazał, iż ustalił, na podstawie danych (NIP, REGON) figurujących na używanych przez stronę pieczątkach, drukach firmowych, a przede wszystkim na podstawie danych z Krajowego Rejestru Sądowego, że H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność hotelową w formie zorganizowanej jednostki nazwanej S. w W. S. w W. nie posiada natomiast odrębnej osobowości prawnej i stanowi jedynie wyodrębnioną część spółki H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. Właścicielem mienia, którym dysponuje S. w W. jest H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. Z tej racji stroną postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie jest spółka H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. W ocenie Ministra Infrastruktury mało precyzyjny sposób oznaczenia strony przez organ pierwszej instancji pozostawał bez wpływu na prawidłowość decyzji, albowiem właściwa strona, tj. H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. nie została pozbawiona możliwości działania przed organem I instancji, ponieważ o postępowaniu tym została powiadomiona, decyzja I instancji została jej doręczona, od której złożyła odwołanie. WSA w Warszawie oddalając skargę stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie naruszały prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu skargi, że decyzja organu I instancji dotknięta jest wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.), gdyż skierowana została do podmiotu nie będącego stroną Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w decyzji organu I instancji strona określona została w sposób nieprecyzyjny, gdyż wskazana została jako S. w W., jednak nie uzasadniało to w ocenie Sądu stwierdzenia, że decyzja została skierowana do podmiotu nie będącego stroną w sprawie. S. w W. należy do spółki H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. H. Sp. z o.o. z siedzibą w K., jako właściwa strona tego postępowania administracyjnego został zawiadomiony przez organ I instancji o wszczęciu postępowania w sprawie, brał czynny udział w tym postępowaniu, została mu doręczona decyzja organu I instancji oraz skorzystał z możliwości wniesienia odwołania od tej decyzji. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ miał w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Przeprowadzone przez organ kontrole w dniach [...] i [...] września 2007 r., w będącym w posiadaniu skarżącej, S. w W. wykazały, że w obiekcie tym znajduje się 108 sprawnych odbiorników telewizyjnych, posiadających podłączone od sierpnia 2007 r. złącza telewizji cyfrowej, w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Okoliczności te potwierdziły w protokołach kontroli swoimi podpisami osoby uczestniczące w kontrolach w imieniu strony skarżącej. Osoby te posługiwały się w czasie kontroli pieczątką H. Sp. z o.o. [...] K., ul. B. NIP [...], REGON [...] S. [...] W. ul. M., co stanowiło, zdaniem Sądu pierwszej instancji, dowód na to, że kontrolowany obiekt hotelowy był w tym czasie w prawnym władaniu skarżącej. Potwierdzeniem tej okoliczności był także fakt, że w dniu [...] października 2007 r. S. dopełnił obowiązku rejestracji 108 odbiorników TV. Sąd wskazał, że w świetle przepisów ustawy o opłatach abonamentowych organ nie miał obowiązku ustalać, kto jest właścicielem obiektu hotelowego oraz znajdujących się w nim odbiorników telewizyjnych oraz na jakiej podstawie znajdują się one we władaniu spółki H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. Nie musiał też czynić ustaleń na okoliczność, czy budynek hotelowy przy ul. K. w W. został formalnie dopuszczony do użytkowania. W ocenie Sądu, interpretacja treści art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych, jakiej dokonał pełnomocnik skarżącej wywodząc, iż odbiorniki telewizyjne znajdujące się w hotelu skarżącej nie podlegały obowiązkowi rejestracji, nie daje się pogodzić z literalnym brzmieniem tego przepisu. Z literalnego brzmienia przepisu wynika bowiem w sposób jednoznaczny, że ma on zastosowanie do przedsiębiorców, których przedmiotem działalności gospodarczej jest sprzedaż lub przekazywanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów. W takim przypadku to na osobie, która nabywa odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny na podstawie umowy zawartej z przedsiębiorcą ciąży obowiązek jego zarejestrowania w placówce operatora publicznego. Czynności w zakresie sprzedaży lub przekazywania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów nie należą jednak do przedmiotu działalności gospodarczej skarżącej. Przedmiotem umowy o świadczenie usług hotelarskich nie jest bowiem sprzedaż lub przekazywanie do używania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Odbiorniki telewizyjne będące w posiadaniu skarżącej stanowią element wyposażenia pokoi hotelowych i są wraz z innym sprzętem udostępniane do dyspozycji osób wynajmujących te pokoje. Organ prawidłowo w związku z tym ustalił, że przepis art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych nie ma zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Skargą kasacyjną pełnomocnik H. Sp. z o.o. w K. zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania lub uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2008 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Centrum Sieci Pocztowej Oddział Regionalny w [...] z dnia [...] października 2007 r. Wniósł również o zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Autor skargi kasacyjnej zarzucił wyrokowi: - na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Centrum Sieci Pocztowej Oddział Regionalny w [...] z dnia [...] października 2007 r., gdy tymczasem Sąd pierwszej instancji powinien stwierdzić nieważność przedmiotowych decyzji, jako skierowanych do obiektu (S. w W.), który nie posiada zdolności prawnej i który nie jest i nie może być stroną, a nadto ze względu na trwałą niewykonalność decyzji; - na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, to jest błędną wykładnię art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych przez przyjęcie, że przepis ten nie znajduje zastosowania do sytuacji, w której znajduje się skarżąca, a w związku z tym niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 oraz art. 5 ust. 3 cytowanej ustawy, podczas gdy prawidłowa wykładnia i zastosowanie powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż skarżąca świadcząc usługi hotelarskie na podstawie art. 5 ust. 2 pkt 3 cytowanej ustawy o opłatach abonamentowych posiada odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne, które podlegają obowiązkowi rejestracji (a tym samym zwolnienia z obowiązku świadczenia opłaty abonamentowej) albowiem usługi hotelarskie polegają na zawieraniu umów wynajmu pokoi hotelowych osobom trzecim, dochodzi również do przekazania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych stanowiących wyposażenie pokoi, a zatem czynności te na podstawie, których przekazuje się owe odbiorniki osobom trzecim do używania należą do przedmiotu działalności gospodarczej skarżącej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w zakresie zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego podniesiono, iż nie stwierdzając nieważności decyzji administracyjnych mimo zaistnienia podstawy z art. 156 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. WSA naruszył art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, rozumowanie Sądu pierwszej instancji w zakresie prawidłowości oznaczenia strony w decyzji administracyjnej jest błędne gdyż przepisy K.p.a. wprost wskazują, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, która nie posiada zdolności administracyjnoprawnej, a obiekt hotelowy zdolności takiej nie posiada. Spółka H. z o.o. nie jest właścicielem obiektu, a jedynie prowadzi w nim działalność gospodarczą. Decyzje organów administracji obu instancji zostały zatem skierowane do obiektu hotelowego, który nie ma podmiotowości prawnej, a zatem zdolności administracyjnoprawnej. Oznacza to, w ocenie autora skargi kasacyjnej, iż przedmiotowa decyzja jest niewykonalna i wadliwości tej nie da usunąć zaś Sąd pierwszej instancji nie stwierdzając nieważności decyzji wydanych w sprawie naruszył powołany przepis p.p.s.a. W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego podniesiono, iż WSA w Warszawie odmówił zasadności stanowiska skarżącej w zakresie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz uznania, że odbiorniki radiofoniczne oraz telewizyjne, znajdujące się w obiekcie S. w W., przeznaczone przez H. Sp. z o.o. wyłącznie do przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów o świadczenie usług hotelowych, nie podlegają rejestracji na podstawie art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych. Przepis art. 5 ust. 2 pkt 3 cytowanej ustawy stanowi, że obowiązkowi rejestracji nie podlegają odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. Zdaniem autora skargi kasacyjnej to właśnie czynności, których przedmiotem jest przekazanie przez przedsiębiorcę odbiorników osobom trzecim do używania, mają należeć do przedmiotu działalności przedsiębiorcy przekazującego. Na podstawie umowy najmu pokoju, gościowi hotelowemu (osobie trzeciej) zostaje przekazany do używania przez umówiony okres czasu pokój wraz z całym wyposażeniem, w tym także odbiornikami RTV. W ocenie autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji przyjmując, że skoro skarżąca według zapisów w Krajowym Rejestrze Sądowym prowadzi działalność hotelarską, a nie działalność sklasyfikowaną jako sprzedaż czy przekazywanie osobom trzecim odbiorników RTV na podstawie umów (najmu, leasingu) nie jest objęta dyspozycją art. 5 ust. 2 pkt. 3 cytowanej ustawy o opłatach abonamentowych naruszył ten przepis dokonując jego błędnej i zawężającej wykładni poprzez niezastosowanie tego przepisu do stanu faktycznego sprawy, jak również w wyniku błędnej wykładni nieprawidłowo zastosował przepisy art. 5 ust. 3 w zw. z art. 5 ust 1 ustawy o opłatach abonamentowych, od których wspomniany art. 5 ust. 2 pkt 3 tej ustawy stanowi odstępstwo. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie wobec braku podstaw prawnych i faktycznych do jej uwzględnienia. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W ocenie NSA w rozpatrywanej sprawie zasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. bowiem autor skargi kasacyjnej słusznie zarzucił, że decyzja organu I instancji skierowana została do podmiotu nie będącego stroną postępowania. Organ I instancji nałożył na S. w W. obowiązek uiszczenia opłaty za niezarejestrowane odbiorniki telewizyjne w kwocie 55.080,00 zł. Organ drugiej instancji utrzymał tak zredagowaną decyzję w mocy, aczkolwiek w uzasadnieniu decyzji stanął na stanowisku, iż stroną postępowania jest H. Sp. z o.o. w K., do której należy S. w W. Z powyższego wynika, że organ II instancji pomimo tego rodzaju ustalenia utrzymał w mocy decyzje skierowaną do osoby nie będącej stroną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. NSA uznał, że nie można zgodzić się z poglądem Sądu pierwszej instancji, iż organ I instancji jedynie niewłaściwe i "nieprecyzyjnie" określił stronę postępowania. Jako stronę postępowania wskazano S. w W., na którą nałożono obowiązek zapłaty opłaty, i któremu doręczono decyzję. Faktem jest, że doręczono ją również H. Spółce z o.o. w K., jednak tylko dlatego, że zamieszczona została w rozdzielniku doręczenia decyzji ("do wiadomości"), bez określenia jej statusu prawnego, np. strony. Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji nie nałożono opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników na H. Sp. z o.o. w K., a na jego jednostkę organizacyjną S. w W. i taką też utrzymał w mocy organ II instancji. Nie ulega zatem wątpliwości, że decyzja organu pierwszej instancji została skierowana do podmiotu nie będącego stroną postępowania, co oznacza, że dotknięta była wadą nieważności, a tym samym organ drugiej instancji nie mógł utrzymać jej w mocy. Oddalenie skargi w tych okolicznościach sprawia, w ocenie NSA, iż zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jest zasadny. W tej sytuacji NSA uznał za przedwczesne zajmowanie stanowiska w odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a), albowiem uniemożliwiają to względy proceduralne wymagające w pierwszym rzędzie ustalenia właściwej strony postępowania administracyjnego a następnie ewentualnego nałożenia przedmiotowego obowiązku zapłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając ponownie sprawę zważył, co następuje. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przy czym związanie tą wykładnią ma szeroki zasięg, ponieważ odnosi się również do stron postępowania. Nie można bowiem oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z poglądami orzecznictwa i komentarzami wojewódzki sąd administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa, jeżeli: a) stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok SN z dnia 9 lipca 1998 r., I PKN 226/98, OSNAPiUS nr 15/486); b) po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wyd. Prawnicze, Warszawa 2004 r., str. 268). W rozpatrywanej sprawie przedstawione wyżej przesłanki nie zachodzą. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd było ponowne rozpatrzenie skargi na decyzję Nr [...] Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2008 r., którą utrzymano w mocy decyzję Nr [...] Dyrektora Centrum Sieci Pocztowej Oddział Regionalny w [...] z dnia [...] października 2007 r., ustalającą opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników w wysokości 55 080,00 zł. Wydany w tej sprawie wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 851/08, którym oddalono skargę H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury, został po rozpoznaniu skargi kasacyjnej uchylony wyrokiem NSA z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt II GSK 30/09, z podanych wyżej powodów. W decyzji z dnia [...] października 2007 r. organu I instancji - Dyrektora Centrum Sieci Pocztowej Oddział Regionalny w [...] tej jako strona wskazany został S. w W. to ten podmiot obciążono opłatą za używanie niezarejestrowanych odbiorników w wysokości 55 080,00 zł. Mimo uzyskania informacji, że podmiot o nazwie S. nie jest wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego, Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., rozpatrując odwołanie H. Sp. z o.o. z siedzibą w K., któremu to decyzję organu I instancji przesłano jedynie do wiadomości, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Centrum Sieci Pocztowej Oddział Regionalny w [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał m.in., iż jeśli nawet strona nie była właścicielem odbiorników znajdujących się w kontrolowanym budynku, to była ich posiadaczem i użytkownikiem, w związku z czym powinna zarejestrować odbiorniki telewizyjnie i uiszczać opłaty abonamentowe. Nadto organ II instancji uznał za nieistotne i niezgodne ze stanem prawnym i faktycznym informacje pełnomocnika strony, że H. Sp. z o.o. nie pozostaje obecnie w żadnym stosunku cywilnoprawnym upoważniającym do korzystania i użytkowania obiektu położonego we Wrocławiu, w tym znajdujących się tam monitorów LCD. Odnosząc się do kwestii oznaczenia strony w decyzji organu I instancji organ odwoławczy wskazał, iż ustalił, na podstawie danych (NIP, REGON) figurujących na używanych przez stronę pieczątkach, drukach firmowych, a przede wszystkim na podstawie danych z KRS, że H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność hotelową w formie zorganizowanej jednostki nazwanej S. w W. S. w W. nie posiada natomiast odrębnej osobowości prawnej i stanowi jedynie wyodrębnioną część spółki H. Sp. z o.o z siedzibą w K. Właścicielem mienia, którym dysponuje S. w W. jest H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. Z tej racji stroną postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie jest spółka H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. W ocenie Ministra Infrastruktury mało precyzyjny sposób oznaczenia strony przez organ pierwszej instancji pozostawał bez wpływu na prawidłowość decyzji, albowiem właściwa strona, tj. H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. nie została pozbawiona możliwości działania przed organem I instancji, ponieważ o postępowaniu tym została powiadomiona i została jej doręczona decyzja organu I instancji, od której złożyła odwołanie. W ocenie NSA w rozpatrywanej sprawie zasadny jest zarzut, że decyzja organu I instancji skierowana została do podmiotu nie będącego strona postępowania. Dyrektor Centrum sieci Pocztowej Oddział Regionalny w [...] nałożył na S. w W. obowiązek uiszczenia opłaty za niezarejestrowane odbiorniki telewizyjne w kwocie 55.080,00 zł. Organ drugiej instancji utrzymał tak zredagowaną decyzję w mocy, aczkolwiek w uzasadnieniu decyzji stanął na stanowisku, iż stroną postępowania jest H. Sp. z o.o. w K., do której należy S. w W. Z powyższego wynika, że organ II instancji pomimo tego rodzaju ustalenia utrzymał w mocy decyzję skierowaną do osoby nie będącej stroną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. NSA uznał, że nie można zgodzić się z poglądem Sądu pierwszej instancji, iż organ I instancji jedynie niewłaściwe i "nieprecyzyjnie" określił stronę postępowania. Jako stronę postępowania wskazano S. w W., na którą nałożono obowiązek zapłaty opłaty i któremu doręczono decyzję. Faktem jest, że doręczono ją również H. Spółce z o.o. w K., jednak tylko dlatego, że zamieszczona została w rozdzielniku doręczenia decyzji ("do wiadomości"), bez określenia jej statusu prawnego, np. strony. Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji nie nałożono opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników na H. Sp. z o.o. w K., a na jego jednostkę organizacyjną S. w W. i taką też utrzymał w mocy organ II instancji. Nie ulega zatem wątpliwości, że decyzja Dyrektor Centrum sieci Pocztowej Oddział Regionalny w [...] została skierowana do podmiotu nie będącego stroną postępowania. Ponownie rozpoznając sprawę organy obu instancji skierują decyzję do jednostki personifikowanej, tj. H. Sp. z o.o., z siedzibą w K., jako strony postępowania, i jedynego podmiotu mającego w rozpatrywanej sprawie zdolność administracyjnoprawną. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji