VI SA/Wa 1829/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi B. R. oraz małoletnich O. R. i T. R. reprezentowanych przez przedstawiciela ustawowego B. R. - następców prawnych A. W. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zgody na przeprowadzenie leczenia poza granicami kraju oddala skargę w całości Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia działając na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 oraz art. 26 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r., nr 164, poz. 1027 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o świadczeniach" i § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu (Dz. U. nr 249, poz. 1867 z późn. zm.), zwanym dalej "rozporządzeniem w sprawie wniosku" w zw. z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 października 2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1491) a także art. 104 k.p.a. nie wyraził zgody na przeprowadzenie zabiegu wytrzewienia miednicy małej u Pani A. W. (PESEL [...]) poza granicami kraju w [...], [...] Republika Federalna Niemiec. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem z dnia [...] października 2014 r. [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia przekazał Prezesowi Narodowego Funduszu Zdrowia wniosek Pani A. W. o przeprowadzenie leczenia lub badań diagnostycznych poza granicami kraju, których nie przeprowadza się w Polsce oraz o pokrycie kosztów transportu do miejsca udzielania świadczeń. Wniosek dotyczył zabiegu wytrzewienia miednicy małej w ośrodku w Niemczech. Zgodnie z opinią lekarza wnioskującego, prof. dr. hab. med. [...] - specjalisty chirurga, onkologa z [...], pełniącego także funkcję konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie chirurgii onkologicznej dla województwa [...], u Pani A. W. rozpoznano rak szyjki macicy. U chorej do września 2013 r. zastosowano radioterapię oraz chemioterapię. W marcu 2014 r. nastąpiła wznowa choroby i wówczas u pacjentki zastosowano III kursy chemioterapii ([...]). W trakcie chemioterapii nastąpiła progresja choroby. W sierpniu 2014 r. przeprowadzono laparotomię zwiadowczą oraz wycięto węzły okołoaortalne po stronie lewej. W ocenie prof. dr. hab. med. [...] - pacjentka poza możliwością radykalnego leczenia w kraju. Mając powyższe na względzie lekarz wnioskujący uznał za konieczne, w przypadku Pani A. W. przeprowadzenie poza granicami kraju zabiegu wytrzewienia miednicy małej, informując dodatkowo, iż cyt. "podjęta próba zabiegu operacyjnego nie powiodła się", oraz że cyt. "w kraju pacjentce proponowane jest leczenie paliatywne". Ww. specjalista wypełniając część IVb wniosku jako konsultant wojewódzki w dziedzinie chirurgii onkologicznej dla województwa [...] oceniając możliwość przeprowadzenia leczenia w kraju wskazał, iż cyt. "chora poza możliwością leczenia zabiegowego do leczenia paliatywnego". Przedmiotowy wniosek został zaopiniowany także przez dr. hab. med. [...] - konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie ginekologii onkologicznej dla województwa [...], który oceniając możliwość przeprowadzenia leczenia w kraju wskazał, iż cyt. "chora zdyskwalifikowana od leczenia operacyjnego [...] 2014 r. laparotomia zwiadowcza - wycięcie węzłów chłonnych 08.2014 - poza możliwością radykalnej chirurgii egzenteracyjnej". Mając powyższe na uwadze oraz korzystając z przysługującego Prezesowi Narodowego Funduszu Zdrowia upoważnienia wynikającego z zapisu § 8 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wniosku o leczenie, zgodnie z którym Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia może zasięgnąć opinii konsultanta krajowego w dziedzinie medycyny właściwej dla wnioskowanego leczenia lub badań diagnostycznych oraz opinii innych osób lub podmiotów posiadających profesjonalną wiedzę w zakresie wnioskowanego leczenia lub badań diagnostycznych, w piśmie z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], wystąpił on z prośbą o opinię w sprawie możliwości przeprowadzenia wnioskowanego świadczenia na terenie kraju do konsultanta krajowego w dziedzinie ginekologii onkologicznej - prof. dr. hab. n.med. [...] oraz do konsultanta krajowego w dziedzinie chirurgii onkologicznej - prof. dr. hab. n. med. [...]." W dniu [...] listopada 2014 r. do Centrali Narodowego Funduszu Zdrowia wpłynęła informacja sporządzona przez prof. dr. hab. n. med. [...], z której wynika, iż: 1) dokumentacja medyczna załączona do wniosku nie pozwala na wydanie ostatecznej opinii w sprawie; 2) konieczne jest przeprowadzenie badania PET/TK oraz konsultacji specjalistycznej. O powyższym, pismem z dnia [...] listopada 2015 r. znak: [...], poinformowano Panią A. W. W dniu [...] listopada 2014 r. do Centrali Narodowego Funduszu Zdrowia wpłynęło pismo prof. dr. hab. n.med. [...], który poinformował, iż pacjentka po wykonaniu badania PET ma ponownie zgłosić się do oddziału Instytutu Onkologii w [...] celem rozważenia rozległego zabiegu operacyjnego. Ponadto ww. specjalista wskazał, że poinformowano pacjentkę, że zabieg wytrzewienia może mieć wykonany - o ile nie będzie przeciwwskazań z powodu rozsiewu procesu nowotworowego - w Klinice [...] lub w Klinice [...]. Prof. dr hab. n. med. Z. K. podkreślił także, iż zabiegi wytrzewienia były wielokrotnie wykonywane w zespole chirurgiczno-ginekologicznym. Do powyższej opinii został dołączony dokument z Konsultacji Onkologicznej w Z. sporządzony w dniu [...] października 2014 r., w którym wskazano, iż cyt. "zaawansowanie miejscowe nowotworu wymagałoby całkowitej exenteracji z przetokami kałową, moczową, co przy potwierdzonych przerzutach do węzłów zaotrzewnowych należy traktować jako ostateczność". Mając na względzie powyższe, Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia pismem z dnia [...] listopada 2014 r. wystąpił do Pani A. W. z prośbą o zajęcie stanowiska w świetle informacji przekazanych przez prof. dr. hab. n. med. [...]. W odpowiedzi na powyższe wnioskodawczymi poinformowała, iż wyraża chęć kontynuowania postępowania diagnostycznego. Wobec powyższego organ pismem z dnia [...] grudnia 2014 r., a następnie pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. wskazał wnioskodawczyni na konieczność przeprowadzenia wielospecjalistycznej konsultacji medycznej w Centrum Onkologii w [...], która będzie stanowić podstawę do sformułowania opinii medycznej w przedmiotowej sprawie. W dniu [...] lutego 2015 r. do Centrali Narodowego Funduszu Zdrowia wpłynęło pismo Pani A. W., w którym poinformowała o przeprowadzeniu konsultacji w Centrum Onkologii w [...]. Do ww. pisma wnioskodawczyni dołączyła: 1) sprawozdanie ze stanu chorej z dnia [...] grudnia 2014 r. sporządzone przez ośrodek niemiecki [...], z którego wynika, że Pani A. W. w dniu [...] października 2014 r. poddała się w ww. ośrodku zagranicznym cyt. "laparotomii badawczej, adhezjolizie (bardzo rozległej), pobraniu próbki z węzła chłonnego, pęknięciu moczowodu obustronnie, wycięciu przydatków prawostronnie z tętnicą jajnikową, częściowej resekcji otrzewnej miednicy małej, resekcji jelita ślepego (ogonowo bez wyrostka robaczkowego); 2) zaświadczenie lekarskie z dnia [...] grudnia 2014 r. sporządzone przez ośrodek niemiecki [...], z którego wynika, że wykonana w dniu [...] października 2014 r. operacja była bezwzględnie konieczna; 3) opinia prof. dr. hab. med. [...] z dnia [...] lutego 2015 r., z której wynika brak wskazań do leczenia operacyjnego oraz wskazania do zastosowania chemioterapii. W związku z ww. pismem oraz dokumentacją przesłaną w załączeniu Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia pismem z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...] ponownie wystąpił do konsultanta krajowego w dziedzinie ginekologii onkologicznej - prof. dr. hab. n. med. [...] oraz do konsultanta krajowego w dziedzinie chirurgii onkologicznej - prof. dr. hab. n. med. [...] o opinię w sprawie możliwości przeprowadzenia wnioskowanego świadczenia na terenie kraju oraz konieczności jego przeprowadzenia w ośrodku zagranicznym. W dniu [...] lutego 2015 r. do Centrali Narodowego Funduszu Zdrowia wpłynęła opinia - prof. dr. hab. n. med. [...], w której poinformował, iż w dniu [...] lutego 2015 r. konsultował pacjentkę, oraz że w jego opinii oraz opinii prof. dr. hab. n. med. [...] chora nie kwalifikuje się do zabiegu wytrzewienia. Ponadto ww. specjalista ponownie podkreślił, iż zabiegi wytrzewienia są wykonywane w kilku ośrodkach onkologicznych w Polsce, np. w Centrum Onkologii w [...], Centrum Onkologii w [...]. W dniu [...] marca 2015 r. do Kancelarii Centrali Narodowego Funduszu Zdrowia wpłynęła opinia prof. dr. hab. n. med. [...], w której ww. specjalista informuje, iż: 1) podtrzymuje stanowisko, że przed rozważanym leczeniem chirurgicznym w grudniu zeszłego 2014 r. wskazane było wykonanie badania PET/KT oraz następowa konsultacja chorej w Centrum Onkologii Oddział w [...] - gdzie wykonuje się podobne zabiegi operacyjne; 2) zabieg wykonany w Niemczech mógł być wykonany także w Polsce w wielu ośrodkach, ale wskazania do tego typu operacji pozostają wątpliwe; 3) wykonany w Niemczech zabieg operacyjny nie miał charakteru radykalnego typu wytrzewienia. Ponadto, prof. dr hab. n. med. [...] podniósł, iż cyt. "w medycynie nie można zajmować jednoznacznego stanowiska, co do sytuacji już zaistniałych na zasadzie "co by było gdyby" szczególnie jeśli wiedza na temat zaszłej sytuacji jest niepełna i nie można jej poszerzyć". Oceniając materiał dowodowy, zebrany w trakcie postępowania wyjaśniającego Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie decydującym było ustalenie stanu faktycznego, wskazującego, czy możliwe jest przeprowadzenie wnioskowanego leczenia na terenie kraju. Organ wskazał, iż z opinii polskich lekarzy specjalistów wynika, że: 1) w opinii lekarza wnioskującego, prof. dr. hab. med. [...] pacjentka poza możliwością radykalnego leczenia w kraju - w kraju pacjentce proponowane jest leczenie paliatywne; 2) w opinii dr. hab. med. [...] - konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie ginekologii onkologicznej dla województwa [...]: • według powszechnie przyjętych kryteriów chora jest poza możliwością radykalnego leczenia (znaczna progresja procesu nowotworowego); • propozycja leczenia ośrodka niemieckiego nie jest w zgodzie z respektowanymi w świecie standardami onkologicznymi; • możliwe istotne pogorszenie stanu zdrowia w przypadku ciężkich powikłań pooperacyjnych; 3) w opinii prof. dr. hab. n. med. [...] - konsultanta krajowego w dziedzinie ginekologii onkologicznej: • zabieg wytrzewienia może być wykonany - o ile nie będzie przeciwwskazań z powodu rozsiewu procesu nowotworowego - w Klinice [...] lub w Klinice [...]; • zabiegi tego typu były wielokrotnie wykonywane w zespole chirurgiczno-ginekologicznym Centrum Onkologii [...]; • chora nie kwalifikuje się do zabiegu wytrzewienia; 4) w opinii prof. dr hab. n. med. [...] - konsultanta krajowego w dziedzinie chirurgii onkologicznej: • wnioskowane leczenie jest wykonywane w Centrum Onkologii w [...]; • zabieg wykonany w Niemczech mógł być przeprowadzony w ośrodkach krajowych, ale wskazania do tego typu operacji pozostają wątpliwe; • przeprowadzone poza granicami kraju leczenie operacyjne nie miało charakteru radykalnego wytrzewienia. Reasumując powyższe organ wskazał, że z opinii lekarza wnioskującego i opiniującego wniosek konsultanta wojewódzkiego brak możliwości wykonania u Pani A. W. wnioskowanego leczenia w kraju wynika z braku wskazań medycznych do jego przeprowadzenia, tj. w ocenie ww. specjalistów chora jest poza możliwością leczenia zabiegowego, z możliwością leczenia paliatywnego z powodu znacznej progresji procesu nowotworowego. W uzasadnieniu powyższego ww. lekarze wskazują na powszechnie przyjęte polskie oraz zagraniczne kryteria leczenia onkologicznego. Z opinii konsultantów krajowych powołanych do oceny przedmiotowego wniosku wynika jednoznacznie możliwość wykonywania wnioskowanego leczenia w ośrodkach krajowych - w Klinice [...] lub w Klinice [...]. Organ podniósł, iż informacja o możliwości wykonania wnioskowanego leczenia w kraju została przekazana Pani A. W. podczas konsultacji Onkologicznej w Centrum Onkologii w [...] w przeprowadzonej w dniu [...] października 2014 r., co potwierdza opinia prof. dr hab. n. med. [...] z dnia [...] listopada 2014 r. oraz informacja z dnia [...] października 2014 r. o konsultacji onkologicznej Pani A. W. w [...] w [...]. Zdaniem Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia A. W. na dzień składania wniosku posiadała informacje o możliwości wykonania wnioskowanego leczenia w kraju w Klinice [...] w [...]. Poza tym leczenie wykonane w ośrodku niemieckim w dniu [...] października 2014 r. nie miało charakteru radykalnego wytrzewienia i mogło być przeprowadzone w ośrodkach krajowych. Mając na uwadze, że w dacie procedowania wniosku leczenie mogło być przeprowadzone w kraju Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia uznał, że nie zostały spełnione przesłanki przewidziane w art. 26 ust. 1 ustawy o świadczeniach, aby była wydana zgoda na leczenie w ośrodku niemieckim, mimo, że zakres wnioskowanego leczenia jest świadczeniem wskazanym w "Wykazie świadczeń gwarantowanych", stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1520 z późn. zm.). Na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2015 r. A. W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i podniosła, że nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem oraz z jego uzasadnieniem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W toku postępowania sądowoadministracyjnego do akt sprawy zostało dołączone pismo przewodnie z dnia [...] marca 2016 r. wraz z dokumentami, z których wynikało, że A. W. zmarła w dniu [...] lipca 2015 r. zaś jej następcami prawnymi są mąż i dwóch małoletnich synów. Na wniosek pełnomocnika [...] Sąd na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. dopuścił go do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania uznając, że działa on w imieniu własnym oraz małoletnich synów. Na rozprawie w dniu [...] marca 2016 r. zostało złożone pismo procesowe, stanowiące uzupełnienie skargi, w którym decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2015 r. zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 26 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 2 ustawy o świadczeniach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, niewłaściwą interpretację pojęcia "leczenia lub badań diagnostycznych, których nie przeprowadza się w kraju" i w konsekwencji podjęcia bezzasadnej odmowy udzielenia A. W. zgody na przeprowadzenie zabiegu wytrzewienia miednicy małej poza granicami kraju, w sytuacji, gdy spełniała ona wszelkie przesłanki materialnoprawne do ubiegania się o przeprowadzenie ww. zabiegu na terenie innego państwa członkowskiego, 2) naruszenie prawa materialnego tj. art. 25 ust. 2 ustawy o świadczeniach poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji odmowę udzielenia zgody na przeprowadzenie zabiegu wytrzewienia miednicy małej u skarżącej poza granicami kraju w sytuacji, gdy skarżąca spełniała wszelkie przesłanki do ubiegania się o przeprowadzenie ww. zabiegu na terenie innego państwa członkowskiego, 3) naruszenie art. 7 k.p.a., polegające na niedostatecznym wyjaśnieniem wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nieprzeprowadzeniu przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia wnikliwej analizy zmierzającej do wyjaśnienia w jakim czasie wnioskowane przez skarżącą leczenie mogło zostać w rzeczywistości wdrożone na terenie kraju. Podnosząc powyższe zarzuty uczestnik postępowania wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W odpowiedzi na pismo stanowiące uzupełnienie skargi organ ponownie wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia podkreślił, że A. W. wyraźnie wskazała jako podmiot wniosku świadczenie, którego nie można wykonać w kraju a nie świadczenie, którego nie można wykonać w kraju w terminie niezbędnym dla wnioskodawcy z powodu zbyt długiego oczekiwania na jego wykonanie (art. 25 ustawy o świadczeniach). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Badając skargę według powyższych kryteriów, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2015 r., którą organ nie wyraził zgody na przeprowadzenie zabiegu wytrzewienia miednicy małej u Pani A. W. poza granicami kraju w [...], Republika Federalna Niemiec. Powyższą decyzję organ wydał w związku z wnioskiem Pani A. W. o przeprowadzenie leczenia lub badań diagnostycznych poza granicami kraju oraz o pokrycie kosztów transportu do miejsca udzielenia świadczeń. Składając powyższy wniosek strona wskazywała, że wnioskowanego zabiegu nie przeprowadza się w Polsce. W tym stanie rzeczy organ był zobowiązany do rozpoznania tego wniosku w świetle spełnienia przesłanek z art. 26 ust. 1 ustawy o świadczeniach. W myśl powyższego przepisu Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia może na wniosek wnioskodawcy, jego przedstawiciela ustawowego lub małżonka, skierować wnioskodawcę do przeprowadzenia poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych, których nie przeprowadza się w kraju, kierując się niezbędnością udzielenia takiego świadczenia w celu ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia. Sąd stwierdza, że Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia przeprowadził obszerne postępowanie dowodowe w celu ustalenia podstawowej przesłanki wyrażenia zgody na przeprowadzenie leczenia lub badania diagnostycznego poza granicami kraju tj. braku możliwości przeprowadzenia takiego leczenia lub badania w kraju. Oceniając obszerny materiał dowodowy organ doszedł do prawidłowego wniosku, że wnioskowane leczenie w dacie złożenia wniosku do [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia mogło być przeprowadzone w ośrodkach krajowych – w Klinice [...] w [...] lub w Klinice [...]. O możliwości leczenia na terenie kraju A. W. została poinformowana w dniu [...] października 2014 r. przez prof. dr hab. n med. [...] – [...] w dziedzinie ginekologii onkologicznej. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wobec tego, że skarżąca A. W. zmarła w toku postępowania sądowoadministracyjnego Sąd rozważył, czy w świetle art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a. istnieją podstawy do umorzenia postępowania. Sąd nie podjął takiego rozstrzygnięcia z uwagi na fakt, że udział w sprawie zgłosił małżonek zmarłej zaś jego interesu prawnego dotyczy wynik postepowania. Małżonkowie ponieśli bowiem koszty operacji i leczenia w Niemczech – ok. 30 tys euro. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania męża zmarłej [...], działającego w imieniu własnym oraz małoletnich synów [...] i [...]. Zarzuty podniesione przez nich w uzupełnieniu skargi nie zasługują na uwzględnienie. Z przyczyn wyżej omówionych nie doszło do naruszenia art. 26 ust. 1 ustawy o świadczeniach. Jeżeli zaś chodzi o podniesiony zarzut naruszenia art. 25 ust. 2 ustawy o świadczeniach należy wskazać, że wniosek Pani A. W. dotyczył sytuacji przewidzianej w art. 26 ustawy o świadczeniach, a nie art. 25 ust. 2 ustawy o świadczeniach. W związku z tym Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia był zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które potwierdzi możliwość lub brak możliwości wykonania wnioskowanego świadczenia na terenie kraju a nie był zobligowany do badania przesłanki dotyczącej czasu wykonania wskazanego leczenia, albowiem A. W. sama wskazała jako przedmiot wniosku świadczenie, którego nie można wykonać w kraju, a nie świadczenie, które przeprowadza się w Polsce, ale nie można go wykonać w kraju w terminie niezbędnym dla wnioskodawcy z powodu zbyt długiego oczekiwania na jego wykonanie. Stąd też Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia nie był zobowiązany do oceny wniosku w zakresie istnienia przesłanek dotyczących wykonania świadczenia w terminie niezbędnym dla wnioskodawcy (art. 25 ust. 2 ustawy o świadczeniach). W powyższej sytuacji lekarz wnioskujący wypełnia część IIIa wniosku do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia o przeprowadzenie leczenia poza granicami kraju i w pkt 5 określa czas oczekiwania wnioskodawcy na uzyskanie leczenia lub badań diagnostycznych przewidziany zgodnie z listą oczekujących (ppkt a) oraz dopuszczalny czas oczekiwania (ppkt b). Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w zakresie wskazanym w skardze, jak również zaskarżona decyzja została wydana bez naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi w całości.