VI SA/Wa 183/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Ministra Transportu z dnia [...] października 2007 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W dniu 22 stycznia 2008 r. S. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Ministra Infrastruktury skargę na decyzję Ministra Transportu z dnia [...] października 2007 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego. W skardze został również zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku skarżący podniósł, iż konsekwencją wykonania zaskarżonej decyzji będzie konieczność zwolnienia kilkunastu osób oraz sprzedaży ruchomości służących do wykonywania działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) – cytowana dalej jako "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera dwie alternatywne przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Mając na uwadze przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. należy uznać, że chodzi w tym przypadku o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, nie publikowany). Jednakże podkreślenia wymaga, iż uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004, nie publikowane). Skarżący w złożonym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazał, że w przypadku jej wykonania będzie zmuszony do zwolnienia kilkunastu osób oraz sprzedaży autokarów. Zatem, w ocenie skarżącego, wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie niepowetowanych strat. Zdaniem Sądu, skarżący uprawdopodobnił, że ze wskazanych okoliczności wynikałoby zaistnienie przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżoną do Sądu decyzją cofnięto skarżącemu licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego osób. Cofnięta licencja była udzielona skarżącemu, który prowadzi w tym zakresie działalność gospodarczą. Tym samym, w ocenie Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego doprowadziłoby do wystąpienia nieodwracalnych skutków gospodarczych i ekonomicznych. Ten stan skutkowałby sytuacją, w której ewentualne rozstrzygnięcie Sądu w przyszłości stałoby się dla skarżącego, z ekonomicznego punktu widzenia, bez znaczenia. Zdaniem Sądu, twierdzenie skarżącego, iż natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwolnienia pracowników i sprzedaż majątku ruchomego służącego do prowadzenia działalności gospodarczej, znajduje uzasadnienie dla konieczności zastosowania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.